Bekijk volle/desktop versie : Tot Het Bittere Eind...



Pagina's : 1 2 3 [4] 5 6 7

02-07-2002, 23:35
Twee grote droevige ogen gingen langzaam open..Saida was weer bij bewust zijn..Maar ze sloot alweer gauw haar ogen.Mounia zag dit en was dolblij.."Saida..SAida je leeft nog..!!! word wakker..!!niet meer weggaan.." zei Mounia bang en bezorgd.Dit had ze nog nooit meegemaakt en nog nooit had ze gedacht dat Saida hier toe in staat was.Je had het kunnen verwachten Saida had al zoveel pijn geleden meer dan iemand zou kunnen voorstellen.Nachtenlang het gehuil..helemaal alleen zonder iemand die haar trooste.Het gevoel van gemis had ze..niemand die haar zei dat het beter zou gaan..iemand die werkelijk en oprecht van haar hield.Maar Saida hield niet meer van haar zelf..ze kon niet meer houden van iemand anders.Ze kon zo niet leven realiseerde ze.."Waar...waar.." zei Saida met een zucht.Met moeite sprak ze de woorden uit.Iedere woord ging met pijn uit haar mond."Saida wat..wat wil je zeggen.." Mounia zat ongeduldig te wachten ze wist niet wat ze moest doen.Ze wist niet hoe ze haar moest helpen..ze hoopte op een wonder.Een wonder dat ze weer beter zou worden.Dat het weer beter zou gaan..Ze wou dat Saida genoot van haar leven..niet meer zou huilen."waar....ben..ik.."zei Saida weer met moeite.Terwijl ze haar ogen probeerde te openen.
"Je bent in de douche..Je moet hier weg..het kan zo niet..!! "zei Mounia weer.
Maar hoe moest ze haar helpen..wat moest ze doen ze moest hier weg.Ze kon niet in de douche blijven."Saida kan je opstaan..?" zei Mounia weer.Ze wist dat het niet mogelijk was..maar het moest..ze moest al haar kracht verzamelen en opstaan.Ze moest haar leven redden..dit was de enigste manier en haar enigste kans..Dit was haar laatste redding.."Nee..ik wil niet meer..."zei Saida weer met moeite."Jawel Saida jawel..blijf mij me.Ga niet weg, doe ons dit niet aan..doe dit jezelf niet aan.."zei Mounia weer met tranende ogen..
Ze kon haar tranen niet meer binnen houden.Het was niet meer te stoppen..ze had zoveel verdriet om Saida.
"Ik help je..Saida .."zei Mounia bang tegen haar.Ze probeerde Saida op te tillen.."Saida..probeer het.."zei Mounia weer.Het leek alsof Saida niet meer wou..Maar het leek alsof iemand wat in haar oor fluisterde..een engel die haar hoop gaf..Een engel die haar een zetje in de rug gaf..Saida verzamelde al haar kracht die ze nog had..en probeerde met moeite te staan.."Ja goed zo..je staat..Hou me goed beet.." Mounia pakte Saida beet en bracht haar naar de kamer die rechtstreeks naast de badkamer was.Daar zou ze kunnen zitten en dan Mounia hielp zoeken.."Het doet zoveel pijn..."zei Saida weer met een zucht en slapende ogen."Wat doet pijn..? Die wondt..Saida waarom heb je dat gedaan.."zei Mounia weer."Nee..niet me hand..het doet pijn..van binnen.."zei Saida met weer tranende ogen.Het was niet te geloven dat Saida weer bewust zijn was..
Saida ging zitten op de bankstel..ze zat als een zak aardappelen..alsof al het leven weg was..weg uit haar lichaam..een kleine lampje brandde nog in haar..een lampje die heel even uit ging..Maar op een wonderlijke wijze weer aan ging.Mounia ging paniekerig naar de telefoon en ze belde haar vriend op.Haar vriend had een auto die zou hun kunnen brengen naar de ziekenhuis.Haar vriend was haar enige optie..want haar ouders mochten hier niets van af wisten..Haar ouders hadden het zelfs gewild dat ze er niet meer was.....


Ciao Baby

02-07-2002, 23:45


hoi meid

alles goed ?
ik volg het verhaal mee.
elke stuk hoop dat er weer gauw een vervolg komt

liefs warda

03-07-2002, 00:06
Prima hoor wardaroosje..en met jou? Bedankt..


Mounia rende als een gek door het huis.Ze trok haar jas aan..pakte alle spullen die ze nodig had bij elkaar.Ze was helemaal in paniek en vreselijk bang dat als ze Saida heel even alleen liet en weer terugkwam er niet meer was.Met angst ging ze naar Saida toe..rennend."Saida..we gaan naar het ziekenhuis.." zei Mounia tegen Saida.
"Ja.." zei Saida weer suffjes.Mounia keek naar haar en moest er spontaan van huilen.Haar ogen haar gezicht..haar gezicht was leekbleek..heel even had ze gedacht dat ze dood was.En dat deed haar zoveel pijn..ze wou Saida niet verliezen.Ook zo moest ze weer denken aan Mohammed.De vreselijke tijden die ze toen gehad hadden.Ook zij wist dat daardoor alles veranderde.Iedereen werd hard aangepakt door onze ouders.Maar Saida het allermeest..wat ze maar niet begreep.Keer op keer kreeg Saida het geschreeuw dat zij minder beter was dan Mohammed.Dat zij dood moest zijn in plaats van hem..en iedere keer wilt ze er wat van zeggen.Maar dan durft ze het niet.Angst was het wat haar tegenhield.Angst voor haar ouders..
"Piep piep.." deed de auto van Mounia's vriend buiten."Saida..kom we moeten gaan.."zei ze gehaast.Terwijl ze haar tranen droogde..Saida probeerde met moeite op te staan..en het lukte haar.Met pyjama en al liep ze naar buiten..Mounia was bang dat mensen raar zouden opkijken.Maar ze vond het belachelijk..het interesseerde haar niet meer.Want het ging hier om de leven van haar dierbare zus..Een zus die vond dat haar leven niets waard was.En het zelf probeerde te beeindigen..Waarom heb ik het niet zien aankomen..Waarom deed ik niets..waarom keek ik altijd toe..Die vragen gingen door Mounia's hoofd heen.Ze stapten de auto in..en Mounia's vriend Brahim keek Mounia vreemd aan."Wat is er met je zus gebeurd.."vroeg Brahim aan Mounia."Ze had haar pols doorgesneden.."zei Mounia.Aan Brahim kon ze alles vertellen.Hij was altijd een goede vriend geweest..en nu had ze een relatie met hem.Ze zouden samen een toekomst hebben met elkaar..Brahim wist alles over de ouders van Mounia.En eigenlijk wou zo snel mogelijk met haar trouwen.Zodat ze weg kon uit het huis..weg van haar ouders."Verdomme..Wat !!!!!??? Waarom heeft ze dat gedaan.." zei Brahim geschokt.."Brahim rij nou maar..we hebben geen tijd te verliezen.Brahim gaf plankgas en reed snel naar het ziekenhuis toe..Ondertussen liet Mounia nergens haar oog vallen dan Saida.Ze probeerde haar gerust te stellen..Ze wou haar niet verliezen.Ze wou bij haar zijn..Saida zat met haar hoofd op Mounia's benen..Mounia probeerde haar te troosten..en ging met haar hand door haar haren heen..zachtjes en lief..zong ze een liedje voor haar..Met tranende ogen..Saida was helemaal weg..ze probeerde te praten..allemaal kleine woordjes kwamen eruit haar mond..Gekke dingen begon ze te zeggen..ze was er niet honderd procent erbij..dat wist Mounia en daar werd ze nog verdrietiger van..want hoe heeft het ooit zo ver kunnen komen.....



Ciao Baby

03-07-2002, 17:55
VERVOLGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGG, k leef helemaal mee met het verhaal!!! schrijf please zo snel mogelijk een vervolg.

04-07-2002, 15:20


echt een goeddd verhaaaaalll!!!
Ik wacht met spanning op een vervolg!!!

bye byeeeeee

05-07-2002, 13:59
He baby.......kom op...ik wil een vervolg....yalla zied....serbi...

07-07-2002, 19:40
ewa crazy baby ben je al naar nador toe en ons hier laten wachten yek waga is goed met je
hey ik hoop hier snel een vervolg van te lezen als je nog niet op vakantie bent
mohiem beslamma

08-07-2002, 01:01
Ze stapten de auto uit en Brahim moest Saida letterlijk in de armen nemen zodat ze snel binnen de ziekenhuis kwamen.Het was een kleine ziekenhuis en Saida lag versuft in de armen van Brahim.Het was een gekte..Brahim rende en wist niet precies waar hij naar toe moest rennen of naar toe moest gaan.Daar stond hij dan met een twintigjarige meisje in zijn armen die net zelfmoord wou plegen .Nooit is hij zo dicht bij de dood geweest..nog nooit is het hem overkomen dat het leek alsof hij het lot in handen heeft.Ben je op tijd bij de dokters dan haalt ze het misschien maar als Brahim te laat is..dan ..dan is het misschien over voor Saida.Dan heeft Allah het werkelijk niet gewild voor Saida om te blijven leven..het zou dan mektab zijn.Maar moest het dan zo gaan.Moest ze zo dood gaan dan? Moest ze dood gaan met pijn en verdriet opzo een jonge leeftijd.Moest ze iedereen achterlaten met gevoel van schuld omdat niemand het zag gebeuren of aankomen.Moest Mounia ook van de rest van haar leven piekeren waarom ze nou niet iets gedaan had..Moesten Saida´s ouders weer iemand verliezen..weer een dierbaar kind dat Allah hun geschonken heeft? De dood het was allemaal een raadsel..En Saida was er zo dichtbij..het leek net een kaars..die net bijna uit wilt gaan door de wind.Maar dan nog net niet uitgaat en een enige tijd goed aan blijft..Zo was het ook met Saida..haar lichaam wou niet meer vechten ..niet meer vechten om te blijven leven.Maar haar geest was er nog...Mounia rende achter Brahim aan met tranen die overal heen stroomden..Tranen die 1 waren geworden met al het verdriet dat Saida geleden heeft..Saida schreeuwde ..en schreeuwde.." help me zus..!! Me zus..ze gaat dood..help haar !! help haar.." riep ze keihard van verdriet en pijn.Pijn om haar zus te verliezen..om niet meer met haar te leven.Mounia had Saida's hand beet gepakt en ze rende mee met Brahim..haar hand voelde koud aan en Mounia werd er bang van..Dokters verwezen Brahim naar een kamertje waar ze haar gelijk zouden behandelen..en haar zouden beademen en terug halen..Mounia rende mee in de kamer..Brahim probeerde haar kalm te houden..ze bleef maar schreeuwen om Saida..De zusters stuurde Mounia en Brahim naar de gang toe..het geschreeuw en hun aanwezigheid zou de conditie van Saida niet verbeteren..Saida lag versuft ze was helemaal weg..Ze had haar ogen gesloten..Brahim en Mounia piekerden in de gang of het goed zou komen..zou ze blijven leven..of zou ze dood gaan.." Brahim..Brahim..me zus..me zus..!!" schreeuwde Mounia boos met verdriet naar Brahim.Mounia werd helemaal gek ze ging op haar hurken zitten op de grond..ze pakte Brahim's benen beet en schreeuwde om hulp.." Ya rabieh..ya rabieh..laat haar leven..laat haar leven alstjeblieft.." Brahim kon het niet aanzien..het deed hem meer dan hij gedacht had..Hij probeerde Mounia te kalmeren en tilde haar op..Hij ging samen met haar zitten en omhelsde haar..zodat ze wat stiller werd.." Het komt goed..Mounia..het komt goed.." zei Brahim om haar gerust te stellen.Mounia bleef maar huilen..je hoord de pijn en verdriet die ze had om Saida.Een pijn die weergalmde uit haar geschreeuwd..zo erg was het..Mounia en Brahim zaten alweer een gedurende 20 minuten op het bankje..en Mounia was al weer wat rustiger..De deur ging open van de kamer..en Mounia en Brahim zagen dat de dokter eruit kwam..Hoopvol en zenuwachtig keken..Mounia en Brahim naar de dokter..er speelde nu zoveel dingen in hun hoofd..leefde ze of niet..leefde ze of niet..? Ze badden dat ze nog leefde..maar verder konden ze niets doen..Ze stonden direct op en stonden voor de dokter..De dokter keek ernstig naar Brahim en Mounia..


Ciao Baby

08-07-2002, 10:36
Kom op....ik wil meer....ik wil meer......ik wil meer.....

08-07-2002, 14:31
NEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE EEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE EEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE EE

10-07-2002, 20:22
Aloe,

Sorry ik zal gedurende vakantie deze verhaal stopzetten.Maar ik werk er hard aan..na de vakantie dus meer..

prettige vakantie iedereen !

Ciao Baby

10-07-2002, 20:54
jij ook een hele pretigge vakantie crazy baby en de rest natuurlijk ook

10-07-2002, 21:00


Thank


Ciao BAby

12-07-2002, 11:24
GOOOOOO OOOOOOON
wallah das erg

11-08-2002, 21:13
o mijn god ze gaat toch niet dood man ik moest er echt van huilen als je terug komt wil je dan zo snel mogelijk het vervolg schrijven.

Pagina's : 1 2 3 [4] 5 6 7