Bekijk volle/desktop versie : Tot Het Bittere Eind...



Pagina's : 1 [2] 3 4 5 6 7

29-06-2002, 21:16
Ik wist niet wat ik hoorde en ik geloofde het gewoon niet.Gaat Hicham trouwen ? Dat kon toch niet.Dat was gewoon niet mogelijk, ik geloof het gewoon niet.Hicham die al gaat trouwen.Hij liep nu net weg met een meisje.Hij heeft elke dag een andere “date” Een jongen zoals Hicham trouwt toch niet.”Ik geloof jou niet..!”zei ik tegen Meryem.”Oh en hoezo geloof je me dan niet? “ “ja gewoon je weet toch hoe Hicham is.”zei ik weer.”Ja ik was er ook verbaasd om.Hicham is toch wel een player dat is niet een jongen die zo gauw trouwt.” Zei Meryem weer.Wat ze zei was waar.Hicham was toch eigenlijk wel een echte player iemand die zich niet zou binden aan 1 vrouw.Zelfs niet aan mij realiseerde ik me.”Kijk je zegt het zelf, Hicham trouwt niet joh..” zei ik weer heel zeker.”Jawel Saida geloof me nou maar..” “Maar hoe kom je erop dan..? “ “Saida je weet toch best dat mijn moeder bevriend is met zijn moeder.Dat soort nieuws gaat gauw rond hoor..” zei Meryem weer.Ze had gelijk het was wel waar.Maar toch wou ik het niet geloven.De jongen waar ik jarenlang op verliefd was die gaat trouwen.Dat kan gewoon niet.Dat was niet mogelijk, ik wou het niet.”Met wie gaat hij trouwen..? “ vroeg ik weer nieuwsgierig.”Hij gaat met een meisje uit Marokko trouwen.Hij gaat deze zomer verloven.Erg he..het is gewoon niet te geloven.” Zei Meryem weer.Ze was er net zo verbaasd over als ik.Maar ik nog erger want ik was verliefd op hem.Hij trouwt gewoon met een meisje uit Marokko.Waarschijnlijk een vreemde meisje die hij geeneens kent, ik begrijp het gewoon niet.Ik dacht dat Hicham wel een jongen was die dat zelf kon beslissen met wie hij zou trouwen.Of had hij dat ook zelf besloten..? Vond hij dat het tijd was om zich trouw te houden aan 1 vrouw.Had hij het genoeg met meiden uit Nederland was dat het ..? Waarom kon ik dan niet die vrouw zijn waar hij zich trouw aan wilt houden.Waarom trouwt hij niet met mij.Hij ziet me niet, hij ziet me als een vriend en verder niets.Hij ziet me niet als ie mand waarvan hij kan houden of verliefd op kan worden.Hij ziet me niet als iemand die hij in zijn armen wilt nemen of me elke een afscheid kus wilt nemen.Hij ziet het liever gebeuren met een vreemde meisje uit Marokko.Dagenlang heb ik gedroomd over Hicham en mij dat wij met elkaar zouden trouwen.Maar het is een droom en niet de werkelijkheid.De werkelijkheid is harder en dat is dat Hicham gaat trouwen en niet met mij.”Saida ben je er nog..” zei Meryem terwijl ik al helemaal weg was met me gedachte.”Ja Meryem, een vraagje wie is dat meisje met wie hij trouwt?.” “Daar vraag je me wat zeg, dat weet ik niet.” Zei Meryem weer.”Maar vind je het dan niet raar dat hij gewoon gaat trouwen.Ik bedoel het is Hicham dat zie ik niet zo gauw gebeuren.Hij is elke dag met een andere meisje..” zei ik weer voorzichtig tegen Meryem.Ze keek me even aan en zei weer.”Ja misschien is hij wel verliefd geworden op het meisje en is dat de ware voor hem.Dat is optie 1 maar optie twee kan ook zijn.Dat zijn ouders hem jarenlang zeuren dat hij eens moet gaan trouwen.En serieus gaat nadenken over zijn leven.” Allebei de opties waren mogelijk.Maar toch wou ik het niet geloven en vooral optie 1 niet.Het kon toch niet zo zijn dat hij wou trouwen omdat zij de “ware”was voor hem.Was hij verliefd op hem.? De gedachte al maakt me kapot.Weten dat hij elke dag met een andere meisje is en niet verliefd op ze is.Dat maakt het minder erg.Want als je verliefd bent dan betekent dat veel meer.En stel dat hij echt verliefd is dat wou ik niet.Ik wou dat hij verliefd op mij was.Maar het was zo niet voorbestemd en dat moest ik nou eenmaal accepteren.Het accepteren maakte het makkelijker door voor optie twee te kiezen.Dan is de pijn minder.”Meryem ik ga..”zei ik tegen haar terwijl ik opstond en nog steeds aan Hicham moest denken.”Ga je nu al..?” “Ja ik moet naar huis..” “Ok beslamma..” “Beslamma..”Zei ik weer teleurgesteld want even realiseerde ik me weer dat ze me verjaardag vergeten was……


Ciao Baby

29-06-2002, 21:41


hey crazy baby , ik je andere verhalen ook allemaal gevolgt
je hebt echt talent joh , of heb je het niet zelf verzonnen ??
ik neem natuurlijk aan van wel he
maar goed ga zo door meid
beslamma

29-06-2002, 22:11
Dankjewel gloria.Ik heb het wel zelf verzonnen.


Ik liep door de straten en ik had geen zin om met de tram naar huis te gaan.Dus ik had besloten om maar lopend te gaan.Dan had ik weer even de kans om na te denken.Want het leek alsof alles steeds mis ging.Niets ging zoals ik het wilde.Al ging het maar heel even goed dat is het enigste wat ik wou.Maar dat ook niet.Het enigste wat me staande hield dat was school.Dat was het enigste in me leven waar ik controlle over had.Ik ging elke dag naar school ik deed bewust me huiswerk zodat ik steeds hogerop kon.Dat was het enigste houvast in me leven.Want verder was er niets anders waar ik zeker van was.Me ouders die me links lieten.Me ouders die me letterlijk niet zagen staan.Ik was er niet meer voor hun het enigste gevoel die ze naar me toonde was haat.Ze hielden niet van me maar ze haatte me.Iedere opmerking die ik kreeg was hatelijk bedoelt.Iedere keer als ze zwijgden en niet met me praatte dan was dat ook vijandig bedoelt.Stilte is het ergste.En dat was wat ze meestal deden gewoon stil zijn.Ze zeiden nooit een woorde tegen mij en dat deed zoveel pijn.Het leek alsof ik altijd tegen een muur praatte.Maar niemand die wat terug zei.Niemand die maar om keek.Als ik schreeuwde van de pijn omdat ze me sloegen dan was er niemand die me trooste of hielp.Ik was helemaal alleen..ik was eenzaam en ben dat nog steeds.Ik ben jarig en niemand die dat in de gaten heeft.Ik ben verliefd en niemand die dat merkt.Niemand die dat zich interesseert en niemand die van me houd.Ik was en ben helemaal alleen op deze wereld.En iedere dag word de pijn erger en sterker.Maar als ik me weer realiseer dat ik me school heb dan komt het goed.Dan weet ik weer waarvoor ik het deed.En dat was voor mezelf.Hicham, hij kwam weer in me hoofd.Heel dat gedoe al die jaren dat ik verliefd op hem ben geweest betekende niets.Verliefd zijn op iemand die het niet weet.Het ergste wat je kan meemaken.Stille liefde was het, geheime liefde..een liefde voor iemand die het niet wist.Wat had ik graag gewilt dat ik met Hicham was.Maar het mocht niet zo zijn en dat moest ik accepteren.Hicham gaat trouwen met een vrouw uit Marokko die hij niet kent.Dat moest ik accepteren.Het was een fout die hij zou maken en niet ik dacht ik weer even bij mezelf.Als Hicham de man was waar ik heel me leven samen mee wou zijn dan had hij het ook geweten.Dan voelde hij ook wat voor mij..maar dat was niet zo..want Hicham zag mij niet staan...


Ciao baby

30-06-2002, 01:40
Ik was alweer thuis aangekomen.En het was zoals altijd erg stil in het huis.Er hing geen enkele gezellige sfeer in het huis, zodra ik binnenkwam dan kreeg ik de rillingen.Sinds Mohammed er niet meer was, was alles anders het was met hem altijd zo warm in het huis en gezellig.Maar nu was het koud en kill..Toch heb ik altijd het gevoel dat Mohammed altijd hier gebleven is.Alsof hij nooit dit huis verlaten heeft als ik langs zijn kamer loop dan voel ik zijn warmte weer.Dan ben ik weer even gerustgesteld.Dan voelt het alsof hij nooit weggeweest is.Bij het begin van de eerste weken nadat Mohammed overleden was.Toen leek het alsof hij even op vakantie was.Dat gevoel had ik een lange tijd .Ik dacht altijd hij zal wel terugkomen.Nog een paar weken en hij komt terug van zijn vakantie.Maar terwijl die weken voorbij gingen werd de gemis steeds groter.En ik voelde me steeds eenzamer.Ik liep me kamer binnen en ik deed snel me kleren weer uit en me pyjama aan.Ik was vandaag toch niets van plan dan alleen thuis zitten.Verder had ik niets anders te doen dan wat huiswerk te maken.En me moeder helpen, anders kreeg ik weer het gezeur.Ik liep naar de keuken en ik zag me moeder daar alweer staan.Ik keek of er wat te eten was en me moeder had nog niets gemaakt.Waarschijnlijk moest ik dan maar beginnen met het avondeten.Ik merkte op dat iedereen die langskwam en me zag me niet feliciteerde.Ze waren het allemaal vergeten dacht ik bij mezelf.Ik pakte wat spullen om eten te maken.En ik zag dat me moeder naar me keek."waar was je al die tijd..?"zei ze vervolgens."Op school yemma.." "Ja ja..en moet ik dat geloven..School..tegenwoordig doen jullie meiden hele andere dingen.."zei me moeder weer nors.Het was ook nooit goed dacht ik bij mezelf.Ik besloot om me er verder niets van aan te trekken en ik ging verder met het eten maken.Toen ze merkte dat ik haar geen aandacht gaf toen liep ze alweer gauw de keuken uit.Ik was opgelucht dan kon ik nu rustig het eten maken.Ik ging aan tafel zitten die we hadden in de keuken.En ik begon de uien te schillen.Van schrik moest ik weer denken aan wat er deze week gebeurd was.Wat me ouders gedaan hadden.Als ik het even vergeten was dan kwam het weer terug.Wat was er nou gebeurd.Of laat ik zeggen hoe was het begonnen.Het was de dag dat Mohammed overleden was ik was bij Meryem thuis huiswerk aan het maken.En ik was vergeten dat het de dag was dat Mohammed overleden was.Ik wist het wel maar ik was zo druk bezig met school dat ik het vergat.Ik kwam toen thuis liep zoals gewoonlijk snel naar me kamer en kwam weer naar boven.Het was weer erg stil in het huis.Ik had er al een naar gevoel over het was zo raar die dag.Het leek alsof ik wist wat er zou gebeuren.Maar ik gewoon me gevoel negeerde.Me ouders zaten in de woonkamer en toen ze hoorde dat ik thuisgekomen was roepten ze me.."Saida !!!!!!!!!!!" riep me moeder keihard.Ik liep de woonkamer binnen en ze zaten daar..boos woedend en kwaad."Waar was je a mesgotta.." zei me moeder met vurige ogen."Bij Meryem yemma..ik had het nog gezegd.."zei ik bang voor dat gene wat er nog zou gaan komen."Je liegt a tehmsoent..je liegt..!! Kom hier..!!!!!!!!" zei me moeder kwaad terwijl ze met haar handen naar me wees dat ik naar haar toe moest komen.Ik wist niet wat ik moest doen.Ik was zo bang en ik kreeg overal de rillingen en zenuwen.Me moeder was vaker boos op me geweest maar dit had ik nog nooit meegemaakt.Me moeder stond op en me vader ook.Ik keek naar me vader die ook boos naar me keek.Me vader werd niet altijd gauw boos maar toen die dag wel.Ik liep naar me moeder toe en ik stond voor haar.Ik hoorde haar hevig ademen van woede.."Waar was je!!! he ..!! VAndaag moest je thuis zijn..!!!" zei me moeder weer."Sorry yemma..sorry."zei ik weer.Dat was het enigste wat ik kon zeggen."Je liegt..!!!!!!!! PATSSSSSSCHHHHH "En voor ik het wist kreeg ik keihard een klap van me moeder op me gezicht...........


Ciao BAby

30-06-2002, 19:20


Ik schrok, daar stond ik dan voor me moeder die me een keiharde klap had gegeven.Ik werd helemaal rood en warm.Ik wist niet wat ik moest doen me moeder keek me nog steeds boos aan.En ik voelde een traan op komen.Een traan van pijn verdriet, ik kon mezelf niet inhouden.Voor ik het wist pakte me vader me bij keihard bij me arm.Nog nooit was ik zo bang geweest.."niet doen..niet doen..laat me los."zei ik .Er gebeurde nog niets maar toch was ik ongelooflijk bang."Waar was je he !!! Waarom luister je niet naar je moeder.Je bent altijd buiten tehmshoent..!!"schreeuwde mijn vader keihard in me oor.Hij pakte me beet met zijn andere hand en ik keek recht in zijn ogen terwijl hij nog steeds naar me schreeuwde."WAar was je..!! Waar was je" "op school bebba op school..bebba" zei ik weer bang."Je liegt !!"zei me moeder weer.En ze sloeg me op me hoofd."Niet doen niet doen..!!" "Waarom lieg je he..waar was je..!!!!!!! Vandaag moest je thuis zijn en je weet waarom.Je hebt geen enkele respect voor je broer.." "Sorry yemma sorry..ik was het vergeten.."zei ik weer met tranende ogen."Was je het vergeten !!!!!!!! Vergeet jij je BROER..!! JE bent niets waard je broer was beter dan jou..!!!!!!!!"schreeuwde me vader weer terwijl hij me weer door elkaar schudde.Ik kon geen kant op en ik wist niet wat er gebeurde naar mijn gevoel draaide alles.Me moeder sloeg me weer.STeeds harder en harder en ik voelde de pijn.Het deed zoveel pijn en ik kon niets doen.ER was niemand die me helpte alles wat ik zei hielp niet."Le le le..niet doen..le yemma.."zei ik weer huilend.Me vader duwde me keihard op de grond.Hij keek me woedend aan.Nog nooit was ik zo bang geweest voor die man.Nog nooit had ik gedacht dat me vader zoiets zou doen.Me moeder keek me ook met vurige ogen aan.Het leek alsof ze bezeten was door een duivel.Ik werd er bang van haar."Auuuuu"schreeuwde ik.Een keiharde schop in me buik kreeg ik van me moeder.Nog een keer en weer en weer..Ze begonnen allebei tegelijk te schoppen.."le yemma..niet doen.." schreeuwde ik weer met tranen.Ik had me handen over me hoofd gedaan zodat ik daar niet de pijn zou voelen.Zodat ze me daar niet zouden schoppen.Ik probeerde mezelf klein te maken ik wou niet dat ze me raakten.Ik wou dat ze ophielden maar ze gingen door en door.Ze stopten niet, ze schreeuwden dat ik nutteloos was.Niets waard was alle woorden die mij pijn deden.Weer schreeuwde ik dat ze moesten ophouden maar toch gingen ze door.Ik durfde niet naar me ouders te kijken.Ik voelde alleen pijn.Zoveel pijn ging er door me heen en het hield niet op.Het werd steeds erger.."stop..stop.."zei ik weer.Maar ze gingen door.."stop niet doen.." Me hoofd werd draaierig en ik verroerde mezelf niet meer.Ik maakte mezelf niet klein en ik bewoog niet.Me ouders merkten dat op en ze stopten met schoppen.Me ogen sloten vanzelf.De pijn kon mijn lichaam niet aan.Het maakte me kapot totdat ik niets meer kon doen."Ik wou dat jij dood gegaan was in plaats van Mohammed.." hoorde ik me vader zeggen.Een steek van een mes ging er door me hart.Dit keer was ik na het horen van die woorden ook geestelijk helemaal kapot.Van binnen en van buiten kon het niet meer aan.En ik lag daar bewusteloos op de grond niemand die om keek of het nog goed met me ging.Iedereen was weg en ik had wel uren gelegen op de grond van de pijn.............


Ciao Baby

30-06-2002, 19:57
Nog steeds zie ik het voor me dat ik daar op de grond lag.Het was vreselijk ik kon gewoon niet meer op staan.Ik kon me niet bewegen.Ik kon helemaal niets.Ik had daar wel een paar uur gelegen onder bewustzijn.Ik was gewoon weg stel dat ik dood gegaan was.Stel dat dat gebeurde.En dan zouden mijn ouders dat gedaan hebben.Haten ze me zo erg dan? Hebben ze me liever dan dood.Blijkbaar wel en iedere keer als ik daar aan denk dan realiseer ik me hoeveel ik eigenlijk wel van me ouders hou en hun niet van mij.Want als ik niet van ze hield dan was de pijn nooit zo erg zijn geweest.Dan had ik me er niets van aan getrokken.Maar dat lukte me niet.Terwijl op de grond lag was het Mounia degene die maar vond.Ze kwam binnen en ze was geschrokken zoals zij dat tegen mij vertelde.Ze zij tegen me dat ik er niet uit zag ze moest er bijna van huilen.Ik had overal blauw plekken.Op me armen benen en me ik kon mezelf niet bewegen.Ik lag te rillen van de kou en verdriet.Toen Mounia mij aanraakte schrok ik.Ik schreeuwde dat ze me niet moest aanraken.Ik dacht dat het me ouders weer waren.Ik was toen zo bang geweest ik durfde niet op te staan, het lukte me ook niet.Maar Mounia probeerde me te helpen.Ze bracht me naar onze kamer.En daar ging ik slapen, ik was toen twee dagen niet naar school gegaan.Het enigste wat ik deed was slapen me ouders vroegen zich niet af waar ik was en hoe het met me was.Ik was moe, ik had pijn en het enigste wat ik kon doen was huilen.Want ik kon gewoon niet geloven dat dit mij overkwam.Dat dit mij gebeurde.Waarom doen ouders dit soort dingen? Waarom doen ouders mij dit aan? Waarom doen ze me pijn? Waarom slaan ze me? Waarom wouden ze dat ik dood was? Waarom Waarom? Ik had niets gedaan ik gehoorzaamde altijd.En toch moest mij dit overkomen.Toch haten mijn ouders mij? Toch sloegen ze me? Toch schelden ze naar me? Waarom? Waarom? dacht ik weer.Ongelooflijk veel vragen gingen er toen door mijn hoofd.En nog steeds, bij iedere vraag die ik mezelf stelde verscheen er een traan.Na de eerste traan volgden er alweer heel veel andere tranen.Ik liet het allemaal gaan, terwijl de tranen vloeiden voelde ik de pijn en verdriet die ik had.Ik voelde me zo leeg en waardeloos.Ik had het gevoel dat ik niets was en nog steeds heb ik dat gevoel.Als je zo een gevoel heb als dat dan wil je niet meer leven.Niet meer zo voelde ik me.Ik had zoveel pijn opgekropt en nog steeds.Zoveel verdriet en dingen die ik voelde die ik voor mezelf houd.Niemand weet ervan niemand merkt het op.Het lijkt alsof het perfect met me gaat.Niemand ziet het aan me dat ik van binnen kapot ga.De pijn van binnen is zo erg dat niemand dat zich ooit kan voorstellen.Af en toe dan wil ik het eruit schreeuwen.Ik wil dan zeggen hoe ik me voel en wat ik wil.Ik wil dat iemand dan naar me luistert en zegt dat het goed komt.Was er maar iemand in me leven die om me gaf.Maar er is niemand.Want niemand geeft om mij.......



Ciao BAby

30-06-2002, 20:35
"He Saida.." hoorde ik Mounia zeggen terwijl ze erbij ging zitten.Ik was helemaal weg met me gedachten.Ik dacht aan wat me deze was overkomen.Ik kreeg het maar niet uit me hoofd realiseerde ik me.En iedere nacht droomde ik erover."Je ziet er bleekjes uit Saida." "Ja?" "Ja Saida, gaat het? " Vroeg Mounia bezorgd."Jawel hoor.."zei ik tegen Mounia om haar gerust te stellen."Ik help je wel." "Dankjewel."zei ik weer tegen Mounia.Me zusje was toch wel de enigste die me begreep en die me altijd hielp.Ik was heel erg blij met een zusje zoals haar.Maar toch waren onze werelden zo verschillend.Ik kon het wel goed met haar hebben maar ook weer niet zo goed.We deelden niet onze gevoelens of wat dan ook.We waren gewoon zussen die zich gedroegen zoals zussen.Ik had ook altijd het gevoel dat ze me niet zou begrijpen ik was ook bang dat ze zou denken dat ik me aanstelde.Vandaag was het toch weer een rare dag.Sinds Mohammed er niet meer was waren alle dagen raar.Niets was meer gewoon, ik was altijd weg met me gedachten.Af en toe kon ik uren lang op me kamer zitten dan droomde ik altijd over mij en Hicham.Maar dat kon ik nu ook vergeten.Het had geen nut om nog hoop te hebben voor ons allebei.Alles ging toch altijd mis dacht ik weer bij mezelf.Het leek alsof ik niet kon ontsnappen uit deze wereld.Ik kwam er maar niet uit.Ik wou naar me andere wereld.De wereld waar ik droomde over dingen die ik wou.En dingen die goed gingen.En ik droomde dat Mohammed er nog was,dan was alles zo anders geweest.Dacht ik weer bij mezelf.Ik liep gehaast door de gangen heen van de eetkamer naar de keuken.We hadden al gegeten maar toch moest ik nog dingen halen en maken.Me vader wou perse sla hebben.Dus moest ik direct maken.Nu waren ze klaar met eten en moest ik zo snel mogelijk opruimen.Anders kreeg ik weer het gezeur.OF nog erger datgene wat me deze week overkomen was.Nog heb ik niet het gevoel dat het niet nog een keer zal gebeuren.Ik heb nog altijd een naar gevoel in me buik iedere keer als me ouders naar me kijken.Ik ben gewoon letterlijk bang van hun.Als ik naar de douche ga dan controleer ik twee keer of tie wel op slot zit.Als ik even alleen zit dan let ik goed op of me ouders niet in de buurt zijn.Me kamer doe ik altijd op slot.Ik leef met de angst dat mijn ouders mij weer zoiets zouden kunnen doen.Het is vreselijk en ik ben altijd bang dat er iets gebeurd.Daarom ben ik voor de zekerheid op mijn hoede.Want zoiets wil ik niet nog een keer laten gebeuren......


Ciao Baby

30-06-2002, 21:05
Wajew girl, jij kan echt goeddddddddddd schrijven!!!! Schrijf alsjeblieft snel een vervolg, K ben er gewoon versaafd aan geraakt. ( dat was k al maar toch) please schrijf snel een vervolg. Ik hoop dat ook nog wat geluk in haar leven krijg. Ze heeft gewoon een kloteleven.

Belsmmaaaa

30-06-2002, 22:04
yo baby kroesie,


sankkkkkk mang,hoe jij kan schrijven wajow.ik had gewoon tranen in me ogen toen die saida door haar ouders gesloopt werd,wajow,als je zon ouders had was ik allang weggelopen.maar baby,keep on writing and keep the spirit alive baby

saidaxxxxxxxxxxxxxxxx

30-06-2002, 22:10
schrijf please snel een vervolg!! Jij hebt echt schrijftalent meid, doe er wat mee!!!!

bye bye

30-06-2002, 22:25
Dankjewel lekkerding,Saida en tinghirbabe


"Ik liep de supermarkt uit met twee tassen vol boodschappen.Shit hoe laat is het nou dacht ik bij mezelf.Ik keek op me horloge en het was alweer vier uur.Dit kan toch niet ik moet nog me schoolwerk afmaken.Altijd moest ik boodschappen doen van me moeder.Alsof zij niet het huis uit kon.Me moeder deed het expres.Ik zat in me kamer huiswerk te maken en toen kwam me moeder me kamer binnen."Saida je gaat boodschappen doen."zei moeder toen commanderend."Waarom yemma..?" vroeg ik haar."Waarom ..waarom? Mesgotta dat je nog vraagt waarom.We hebben spullen nodig en als ik je zeg dat je gaat dan ga je gewoon.En niet vragen waarom.Ya fdihad !!!!" zei me moeder weer met een boze toon.Ik had niet verwacht dat ze daar boos om zou worden.Ik was zo voorzichtig geweest met alles wat ik zei.Alles wat ik wou gaan zeggen daar dacht ik eerst over na.Ik controlleerde mezelf altijd op fouten of dingen die ik dan niet goed zou zeggen.Dag in en dag uit was het zo.Vreselijk gewoon ik wou zo helemaal niet leven.Ik werd er gewoon kapot van.En nu stond ik hier dan met twee volle zakken spullen.Ik was zo moe waarschijnlijk als ik straks thuis kwam dan moest ik weer eten maken.Ik had er geen bezwaar op maar het was ook altijd zo dat ik het alleen moest maken.Niemand mocht meehelpen.Het leek alsof ze me straftte dat wou ze doen.En het lukte haar ook nog.Het enigste wat ik in me hoofd had was me school.Ik moest voor het vak Wiskunde een verslag maken en een paar hoofdstukken leren.Ik moest het afkrijgen want ik kreeg een belangrijke tentamen ervan.Deze tentamen zou een groot deel uitmaken of ik me diploma wel of niet gehaald zou hebben.Ik had het al dagenlang moeten uitstellen,iedere keer als ik eraan begon dan kwam er wat anders tussen.Het werd steeds erger dacht ik bij mezelf.Zoveel drukte ik moest opeens zoveel dingen doen en zoveel dingen regelen.Ik begrijpte er helemaal niets meer van.Ik liep snel naar huis met de spullen en ik was weer helemaal weg met me gedachte.Onderweg kwam ik nog bekende mensen tegen uit de buurt maar ik ontwijkte ze allemaal.Ik schaamde me voor mezelf.Ik had het gevoel dat iedereen het wist dat mijn ouders mij sloegen.Een tijdje terug had ik een blauwe plek op me oog, me moeder was boos ik wist niet waarom en toen reageerde ze haar woede op mij af.Die dag vergeet ik ook niet het was zo een schaamte toen ik op school kwam."He Saida heb van het weekend gebokst of zo?"vroeg een Nederlandse jongen toen tegen mij lachend.Met moeite lachend zei ik weer ja terug.Ik wist hoe het echt zat.Ik wist wat er gebeurd was.Ik ben een volwassenen vrouw van twintig en nog word ik geslagen.Het is zo raar vroeger werd ik nooit geslagen.Maar nu werd het steeds erger.Af en toe dan word ik er zo bang van.Iedere keer word het erger..en iedere keer ben ik bang voor de volgende keer dat me ouders me slaan of wat aan doen.Mijn leven was een sleur geworden, ik deed niets anders dan een masker opzetten.Ik was vrolijk wanneer iemand dat van je verwachte.Ik lachde wanneer dat hoorde.Thuis was ik altijd alleen.Altijd in de keuken of altijd bezig in de boeken.Nooit deed ik iets leuks dat kon ook nooit want dat mocht niet.Nog nooit heb ik me zo eenzaam gevoeld zoals nu.Ik wil er bijna van huilen maar ik hou me in."Saida wacht..!!" hoorde ik opeens.Ik vroeg me af wie dat was die me riep en ik draaide me om.Me hart begon steeds sneller te kloppen en van schrik en verbazing zag ik......


ciao Baby

30-06-2002, 22:47
en wie zou dat zijn,hicham vielleicht???
kweenie zeg maar wat

30-06-2002, 23:08


Hicham het was Hicham die me roep.Ik stond even stil en ik zag hem alweer gauw naar me toe lopen.Ik werd steeds zenuwachtiger en ik vroeg me af wat hij wou? Toen ik vorige week hoorde dat hij zou gaan trouwen wou ik hem alleen maar vergeten.Ik wou niet meer aan hem denken want het had toch geen nut meer.Ik keek naar hem en mijn ogen volgde iedere beweging die hij maakte.Ik merkte op dat hij er goed uit zag.Hij had sportieve kleding aan en mijn hartje klopte steeds sneller.WAt was liefde heerlijk dacht ik bij mezelf.Door hem vergat ik alles.Het enigste waar ik dan aan dacht was hem en mij.Ik was dan samen met hem op een onbewoond eiland.Niemand die ons lastig valde het enigste wat we hadden was elkaar.We zaten dan onder de palmbomen en dan ging hij vis voor ons allebei vangen.Ik keek naar hem hij de vis voor ons vangde.Net een held was het, hij kwam dan trots met de vis terug.Het werd steeds donkerder en we hadden een vuurtje gemaakt.We zaten allebei naast elkaar met een deken om ons heen die ons warm hield.Tegelijkertijd zat het vis te braden op het vuur.Samen deelden we het vis,samen deelden we onze warmte..en samen deelde we onze liefde."He Saida ..." zei Hicham waardoor ik weer terug was naar de realiteit en ik voor recht voor Hicham stond.Van dichterbij was hij mooier dacht ik bij mezelf.Hij keek me weer even aan met een blik waar door ik er letterlijk van smelte."Hoe gaat het ermee.." vroeg Hicham."Goed hoor..en met jou?" "Ja lekker.." zei Hicham weer.Ik was zo blij dat ik hier met hem stond maar tegelijkertijd werd ik er verdrietig van want hij zou binnenkort trouwen."Ga je naar huis..?"vroeg hij weer."Ja.." "ok dan loop ik met je mee..ik moet toch die kant op."zei hij weer.Wat was hij leuk zeg en lief.Hij wou gewoon helemaal met me mee lopen.Nu had ik de kans om weer met hem te praten."En denk je dat je slaagt.."vroeg Hicham aan me terwijl we alweer verder liepen."Ja ik hoop van wel, ik twijfel wel.Ik heb me niet zo goed voorbereid." zei ik weer teleurstellend."Oh jammer.."zei Hicham weer.Ik wist dat hij het meende en het ook echt jammer voor me vond.Wat toch voor een troost was."En jij Hicham?" vroeg ik weer."Jawel ik moet me diploma wel halen, ik haal het wel."zei hij weer.Ik begreep niet dat hij zo zelfverzekerd van zichzelf was.Hij was heel erg slim maar tegelijktertijd erg sluw en een player.Hij kreeg alles voor elkaar dacht ik bij mezelf.Was ik maar zo dacht ik bij mezelf."En Saida heb je een vriendje..? vroeg Hicham plots.Wat vroeg hij me nou.OF ik een vriendje had? Waar kwam dat opeens vandaan.Waar kwam opeens de interesse vandaan.DAcht ik bij mezelf ik werd er gewoon zenuwachtig van."Nee.." zei ik weer verlegen."Jij geen vriendje..? Zo een leuke meid als jij?"zei Hicham terwijl hij me aankeek.Ik werd er spontaan rood van, hij was zo lief.Als ik zo een leuke meid was waarom vond hij mij dan niet leuk."Dankjewel Hicham.Heb jij een vriendin.?"vroeg ik Hicham weer.Hij keek me raar aan.Ik wist dat dit een domme vraag was want hij had altijd wel een vriendin.Maar toch wou ik het weten.Ik wou weten of hij mischien een serieuze relatie had.En misschien zou hij wel vertellen over het meisje uit Marokko."Nee, ik weet het klinkt raar .Maar ik heb geen vriendin.Ben lekker vrijgezel." zei hij weer."Ooh je bent vrijgezel..maak ik dan kans"zei ik weer gewaagd zonder schaamte.Ik floepte het eruit ik wist niet wat ik zei.Als ik met Hicham was dan zei ik de raarste dingen.Nu pas realiseerde ik me wat ik zei en ik keek gelijk de andere kant op."Hmm..oh ik moet gaan Saida ik moet nu deze kant op."zei Hicham weer snel.Zonder gedag liep hij weer snel weg.Wat had ik nou gedaan.Ik had hem letterlijk afgeschrikt .Ik had dat ook niet moeten zeggen.Waar was ik ook met me hoofd.Alsof ik een kans zou maken bij hem, hij vond mij niet leuk.Niemand vind mij leuk.......


Ciao BAby

30-06-2002, 23:13
je zei dat die hichan niet zon grote rol in t verhaal zou gaan spelen.
hmmmmmmm t lykt er duzz toc op dat ie wel watr meer gaat betekene vooor die saida,oftwel iikkeee

30-06-2002, 23:29
"En en Saida hoe heb je het gemaakt..?"vroeg Meryem nieuwsgierig terwijl ik de lokaal uit kwam.Met een neergeslagen hoofd en de weet dat ik het verknald heb kijk ik Meryem aan."Ik heb het helemaal verknald." zei ik weer."Wat nee toch?, je zal het wel goed gemaakt hebben." zei Meryem weer.Ik wist dat ze dat zei om me gerust te stellen."Nee deze wiskunde toets was echt moeilijk.Ik wist het gewoon niet meer.Ik keek naar de vragen maar de antwoorden kwamen gewoon niet." "Nee toch Saida, het zal wel meevallen."zei Meryem weer.Ik vond het lief van haar dat ze me wou geruststellen.Maar ik wist van mezelf honderd procent zeker dat ik het verknald had.Gisteren toen ik thuis kwam nadat ik de boodschappen had gedaan.Toen moest ik alweer gauw eten maken en andere dingen doen van me moeder.Me moeder was zoals altijd weer boos op me.Ik had de verkeerde spullen gehaald volgens mij.En voor ik het wist sloeg ze me weer.Ze begon weer te schreeuwen dat ik nutteloos was.Ze pakte me bij me haren.Ik werd er helemaal gek van.Keer op keer gebeurde het.Ze sloeg me iedere keer, ze kon zoveel slaan als ze wou.Maar de pijn die voelde ik niet meer als ze me sloeg.De enigste pijn die ik voelde was van verdriet.Als ik 's avonds laat in me bed lag.En moest denken aan al de dingen die misgingen in me leven.Al de dingen die mensen mij niet gunde.Dan moest ik huilen, huilen en huilen.Dan pas voelde ik de pijn.Door heel me lichaam van top tot teen.Gisteravond ben ik laat begonnen met leren.Pas om tien uur kon ik weer naar beneden om huiswerk te leren in me kamer.En ik viel in slaap.Ik was gewoon in slaap gevallen.Middernacht toen ik iemand door de gangen hoorde die naar de wc ging.Toen realiseerde ik me dat ik in slaap was gevallen.En toen kon ik niet meer leren.Ik had het geprobeerd.Vijf minuten ging ik verder leren, maar ik viel alweer gauw in slaap."Ik ga naar huis Meryem." "ok meid..Maar maak je niet druk om die toets je zal het wel goed gemaakt hebben."zei Meryem weer.Iedreen dacht van mij en verwachte dat ik alles altijd goed maakte.Want ik was toch wel een toegewijde leerling ik maakte altijd me huiswerk en ik wou altijd goede cijfers.Maar als ze eens wisten wat mij altijd tegenhield om te leren.Het waren mijn ouders die ervoor zorgden dat ik daar niet aan toe kwam.Dat zou je toch nooit verwachten van ouders.Die moeten je toch stimuleren om te leren,maar nee zo zaten zij niet in elkaar.Mijn ouders hielden niet van me.Ik liep weg en ik zag dat Hicham alweer onze richting op liep.Ik wou niemand spreek en ik liep weer gauw door.Zonder hallo te zeggen, ik was vreselijk teleurgesteld in mezelf.En ik had het gevoel alsof ik nu als wist dat ik niet geslaagd was."He Meryem wat is er met haar.."zei Hicham tegen Meryem."Ze heeft haar wiskunde niet goed gemaakt." "Meskina..."zei Hicham weer.Terwijl hij keek hoe Saida weg liep....

Pagina's : 1 [2] 3 4 5 6 7