Bekijk volle/desktop versie : Een vriend...........?



Pagina's : [1] 2

15-06-2002, 21:21
Ik had een deel van het verhaal al geplaats, maar ik heb naar aanraden van iemand besloten om hem hier af te maken.

Ik wil graag een nieuw verhaal beginnen.
Het is een verhaal wat echt is gebeurd in mijn omgeving en die nog steeds voortduurt.
Je begrijpt dat ik andere namen gebruik om ze te beschermen.


-Het begon allemaal vorige winter nadat ik het net uit had gemaakt met mijn vriend. Een turk nog wel, hoe had ik dat in godsnaam kunnen doen, al die problemen die ik erbij kreeg. Gelukkig zag ik op tijd in dat het niet meer ging en maakt het uit. De problemen waar over, dacht ik…… Maar in feite begonnen ze pas, damn.
Hij was niet de knapste jongen, maar zag er wel goed uit. En zijn lach, hm zijn lach.
Rachid was zijn naam en hij werkte ook in dezelfde supermarkt waar ik werkte.
Hij was mij nooit opgevallen, maar op de een of andere manier kwam ik juist toen met hem in contact. Hij was een aardige jongen en maakte me altijd aan het lachen. Ik werd langzaam maar zeker verliefd. Maar ja wat moest ik doen, vond hij mij wel leuk? En wat dan, weer al die problemen, het liegen tegen mijn ouders? Ik wist het gewoon niet totdat hij me mee uit vroeg, om naar de bioscoop te gaan. Natuurlijk kon ik geen nee zegen.
Ik weet nog precies hoe het ging.

‘Hij komt me zo ophalen na schooltijd. Nog 2 uurtjes te gaan, hoe kan ik me nou concentreren op de les. Ik ben er, maar ben er toch niet. Ach hoe zou het zijn met hem, het lijkt me zo leuk. Daar gaat de bel, het is tijd. Gauw naar buiten, hij moet niet te lang wachten.
Shit, daar staat hij, wat is ie leuk. Zie ik er wel goed uit? Ik heb het warm en koud te gelijke tijd. Hij zegt hallo, ik groet terug. We lopen samen naar de bioscoop.’

Van de film heb ik natuurlijk niets gezien. Ik was de hele tijd met mijn gedachte bij hem. Mijn hand die zijn hand vasthield, mijn hoofd rustend op zijn schouders. Met geen pen te beschrijven hoe ik me toen voelde. Het was een goed gevoel.
De weken daarna leefde ik in de zevende hemel. Elke keer als ik hem zag, voelde ik de vlinders in mijn buik. Maar ja na ons uitje was er nog steeds niets gebeurd tussen ons twee en ik wilde niet de eerste stap zetten, maar wilde ook niet afwachten.
Wat moest ik nou doen?? Ik schrapte al mijn moed bij elkaar en begon een gesprek met hem.

‘Hoi Rachid, hoe gaat het?’ Hij lachte, oh wat was hij mooi als hij lachte. ‘Ja goed’ , was zijn antwoord. We praten wat en uiteindelijk vraagt hij of ik zin heb om na werktijd wat te gaan doen. ‘Natuurlijk wil ik dat, het lijkt me hartstikke gezellig’. Yes, die afspraak is gemaakt.

We liepen samen naar buiten. Hij stelt voor om een rondje te maken en eens goed te praten. Ik stem toe en we lopen verder. Het was zo leuk om met hem te praten, hij luisterde tenminste als ik wat zei en ik begon hem dan ook volledig te vertrouwen. Op een gegeven moment werd het al best wel laat en ik stelde voor om naar huis te gaan en het gesprek een andere keer af te maken. Hij was er niet blij mee, maar vond het goed. We namen afscheid en liepen naar huis.

Zo ging het een paar keer, onze gesprekken waren hartstikke leuk en hij vertelde me dan ook van alles. Hij was anders, (dacht ik) Na die paar keer gingen we naar het bos, maar het was echt gezellig, we creëerden onze eigen plek en beloofde elkaar dat wij alleen hier zouden komen. Zo ging het weken lang. Na onze werktijd kwamen we hier en praatten we met elkaar.
Het was leuk en ik ging hem nog leuker vinden. Hij behandelde me als een vrouw, in plaats van een klein kind. Ik was toen vijftien! Maar voelde me echt groot.


Ik had weer met hem afgesproken en had er echt zin in. Ik weet niet waarom, maar ik voelde me die dag echt anders, net alsof er wat ging gebeuren.
Hij was er al, toen ik kwam aanlopen. Hij zat daar zo rustig. We begonnen weer een gesprek, maar toen gebeurde het. Hij keek me aan in mijn ogen. Oh als je eens wist hoe ik me toen voelde. Mijn handen trilden en ik durfde bijna niet naar hem te kijken. Hij was zo mooi.
Hij bleef kijken, ik wist wat hij wilde, ik wilde het ook. En toen raakte zijn lippen de mijne.
Ik was nog gelukkiger, hij wilde mij ook.

Die tijd daarna hadden we echt met elkaar. Ik was zijn vriendin en iedereen mocht dat weten. Nou ja iedereen we waren wel heel voorzichtig. Als m’n ouders dit zouden weten!!!!!
Het was een toptijd. We spraken geregeld af en het was dan altijd hartstikke leuk.
Ik was helemaal verliefd en hij ook op mij, althans dat zei hij. Het was nu net voor de zomervakantie. Ik wist dat we allebei op vakantie zouden gaan.......................



Hier gaat het verder:

Het was de dag voordat hij weg zou gaan op vakantie en we hadden nog wat afgesproken.
Ik zou naar het huis van zijn neef komen. Het was niet ver van mij vandaan en die neef was al op vakantie. Ik vond het goed. Hij zat voor de t.v. toen ik naar binnen liep. Het zag er best wel grappig uit. Ik ging naast hem zitten en we keken samen naar een film. Het was echt leuk, maar ik wist dat ik bijna naar huis moest. Ik stond op en wilde gaan. Hij hield me tegen. Na een hevige zoenpartij, liet hij me gaan. Hij zei ‘wacht even, ik wil je wat zeggen: Misschien is het beter als we vrienden blijven’. Ik sloeg hem, als reactie. Hij keek me aan en ik wist hij hield van me, maar hij kon me niet beloven dat hij niks zou flikken op vakantie. Mijn hart gebroken, maar ik wist dat dit het beste was.

De hele vakantie in Marokko moest ik aan hem denken. Er ging geen dag voorbij dat ik me niet afvroeg waar hij was. Wat zou hij doen, bij wie zou hij zijn, maar ik wist dat ik het los moest laten. Toch werd het nog een leuke vakantie. Ik had veel lol en had zelfs aandacht van de jongens daar. Ook al kon me dat toen niet echt veel schelen.
Ik kwam terug van vakantie en wist dat ik hem toch ooit onder ogen moest komen. Ik hield veel van hem, te veel.

Ik moest weer werken en zag hem toen ook pas voor het eerst sinds ik terug was uit Marokko.
Hij keek me aan en ik zag dat hij blij was om me weer te zien. Ik aan de andere kant wist niet wat ik moest doen of denken. Hij vroeg me om een stukje te gaan lopen na werktijd. Ik vond het goed, we moesten toch ooit met elkaar praten. ...............


Veel liefs

Lakeesha

15-06-2002, 23:19


KOMT ER EEN VERVOLG??????????
k HOOP DAt je niet te lang wacht.

Laterzzzzzzzzzzz

16-06-2002, 13:59
Ja, komt er nog een vervolg????

Ik wacht er met spanning op

xxxjes

16-06-2002, 20:06
Hier is het vervolg en bedankt voor jullie reacties:


Het was de dag voordat hij weg zou gaan op vakantie en we hadden nog wat afgesproken.
Ik zou naar het huis van zijn neef komen. Het was niet ver van mij vandaan en die neef was al op vakantie. Ik vond het goed. Hij zat voor de t.v. toen ik naar binnen liep. Het zag er best wel grappig uit. Ik ging naast hem zitten en we keken samen naar een film. Het was echt leuk, maar ik wist dat ik bijna naar huis moest. Ik stond op en wilde gaan. Hij hield me tegen. Na een hevige zoenpartij, liet hij me gaan. Hij zei ‘wacht even, ik wil je wat zeggen: Misschien is het beter als we vrienden blijven’. Ik sloeg hem, als reactie. Hij keek me aan en ik wist hij hield van me, maar hij kon me niet beloven dat hij niks zou flikken op vakantie. Mijn hart gebroken, maar ik wist dat dit het beste was.

De hele vakantie in Marokko moest ik aan hem denken. Er ging geen dag voorbij dat ik me niet afvroeg waar hij was. Wat zou hij doen, bij wie zou hij zijn, maar ik wist dat ik het los moest laten. Toch werd het nog een leuke vakantie. Ik had veel lol en had zelfs aandacht van de jongens daar. Ook al kon me dat toen niet echt veel schelen.
Ik kwam terug van vakantie en wist dat ik hem toch ooit onder ogen moest komen. Ik hield veel van hem, te veel.

Ik moest weer werken en zag hem toen ook pas voor het eerst sinds ik terug was uit Marokko.
Hij keek me aan en ik zag dat hij blij was om me weer te zien. Ik aan de andere kant wist niet wat ik moest doen of denken. Hij vroeg me om een stukje te gaan lopen na werktijd. Ik vond het goed, we moesten toch ooit met elkaar praten.

We liepen samen naar buiten en hij begon met praten. Ik vroeg hoe zijn vakantie was. Hij vertelde dat het heel erg gezellig was, natuurlijk dat had ik kunnen weten met al die makkelijke meiden daar. Ik voelde me echt xxx, maar hij vertelde verder. Hij had toch aan me gedacht en hij hield veel van me, dat zag ik. Uiteindelijk zoenden we weer, ik wist dat dit de laatste keer zou zijn, anders zou ik mijzelf helemaal kapot maken.

Die weken daarna, sprak ik nauwelijks met hem en het was altijd erg oppervlakkig, niet meer zoals eerst. Ik vermeed hem en maakte expres ruzie.
Na een tijdje kwam ik erachter dat hij een ander had. Ik vroeg het aan hem en hij ontkende. Ik wist dat hij loog. Mijn hart kon het bijna niet meer aan. Nog nooit had ik zoveel pijn gevoeld.
Ik at dagen niet en vermeed mijn moeder en vader. Ik wilde ze echt niet zien.
Gelukkig had ik goede steun bij mijn vriendinnen, Ik stond op het punt om er een einde aan te maken. Pas nu realiseer ik me dat ik blij ben dat ik het niet heb gedaan. Een jongen is dat niet waard. Elke keer als ik hem met haar zag, kreeg ik een brok in mijn keel en moest ik weg. Ik kon het niet aan, maar naarmate de tijd verstreek, begon ik hem te vergeten en leefde weer als een leuke meid.
Ik leerde iemand anders kennen en het leek op zich een leuke gozer. Alleen ik was naïef en zag niet dat hij me alleen om een ding wilde. Toen hij voor de zoveelste keer niet had gebeld, terwijl hij dat had gezegd, begon er toch wel een lichtje te branden. Ik besloot om geen contact meer met hem op te nemen.

Ik ging weer verder met mijn leven, maar kon Rachid niet vergeten, ik hield nog steeds van hem. Weken gingen voorbij en we hadden nog steeds ruzie, hij zocht toenadering en ik scheepte hem elke keer weer af. Maar ik miste hem zo erg en besloot om weer wat toenadering te zoeken. Ik vond het echt moeilijk. Ik besloot voor mijzelf om alleen vrienden met hem te zijn. Wilde hij dit ook…….

17-06-2002, 20:59


lieve lakeesha het is een heel mooi verhaal maar ik vind dat je beter dan dit verdient.
vergeet rachid hoe moeilijk het ook mag zijn en begin met een nieuwe start ik weet dat dit makkelijker gezegd dan gedaan is maar er zijn meer vissen in het water en ik weet zeker dat er een visje speciaal voor jou gemaakt is en die op je wacht.
blijf je te veel of te lang aan rachid denken dan zul je je visje over het hoofd zien en hem niet eens opmerken omdat je nog steeds aan rachid denkt.
de vriendschap die je nu met rachid hebt die moet je koesteren en blij zijn dat hij er nog is want je weet dat over het algemeen de marokkaanse jongens je niet meer willen kennen als het uit is tussen de relatie die er betond,en de liefde ja........ het klinkt nu hard maar die verslijt wel ook al denk je op dit moment dat ik onzin uitkraam.
meid je weet als er wat is of je wilt alleen maar praten dat mijn deur altijd voor jou open staat
god zij met jou

beslama tafoektsoussia

een goede vriendin

17-06-2002, 21:10
eeh sorry dat ik het zeg maaar ikheb het hele verhaal nog niet gelezen alleen het eerste stukje maar turkse mensen zijn ook moslim hoor!!!!! dus of je nou met een turk of met marokaan hebt het is hetzelfde het is en blijft fout!
maar elmohim je zal het wel niet zo bedoeld hebben!

17-06-2002, 21:12
ikheb het verhaal gelezen en het is een mooi verhaal petje af! het is geod dat je zo een verhaal schrijft want het gebeurd heel vaak! maak het gauw af kus ainzohraaaaaaaa

17-06-2002, 22:07
Dank je voor jullie reacties.

Tafoekt I love you for always, you're my best friend!!!!!!

En bedankt ainzohra, maar ik bedoelde met turk: omdat ik marokkaans ben en dat zie je niet echt vaak een turk met marokkaan. Het wordt niet echt geaccepteerd, ook al ben je allebei moslims en ze kreeg er veel problemen door.

Hier komt mijn vervolg: het is maar een klein stukje

ciao Lakeesha

17-06-2002, 22:08
Wilde hij dit ook…….

Ik kwam op mijn werk aan en zag dat hij er al was. Ik was al laat en werkte dus maar door. Toen het eindelijk tijd was ging ik naar hem toe: ‘Hoi Rachid’, was het eerste wat ik zei.
Hij keek me verbaast aan, ‘praat jij nog met mij, ik dacht dat je me haatte’.
Ik schudde mijn hoofd. ‘Ik kom het goedmaken, ik wil geen ruzie meer, je betekent te veel voor mij’, waren mijn woorden. Hij zei dat we nodig moesten praten en ik was het daar mee eens.
We waren klaar met werken en liepen samen weer een stuk. Ik kon het hoofdstuk voor mijzelf eindelijk afsluiten, tenminste dat dacht ik toen.

Ik ging weer verder met mijn leven, alles werd weer zoals het was. Ik ging naar school en had het echt naar mijn zin. Rachid zag ik niet meer zo vaak, maar als we bij elkaar waren was het best gezellig. We begonnen echte vrienden te worden. Ik zat echt lekker in mijn vel. Alles ging goed.

Ik leerde weer iemand kennen Alleen zag ik weer niet dat ook deze jongen maar een ding wou. Je denkt meestal dat je het wel leert, maar vaak zien wij meisjes dingen niet, omdat we het niet willen zien. Hij was zo aardig voor mij, alleen zag ik hem niet zo vaak. Het maakte mij niet uit, want hij belde me wel elke dag. Ik dacht echt dat hij het was, je weet wel, DE jongen. Nu na alles wat ik heb meegemaakt weet ik wel beter. Ik ben te jong.
Ik zag niet dat hij me gewoon playde. Hij had ook een andere vriendin, hij had me bedrogen met een ander. Tot op de dag van vandaag is hij nog steeds met haar.

Ik ging weer verder, maar voelde me niet echt goed. In één jaar was er zoveel gebeurd. Ik had mijn hart te vaak verloren aan jongens die het niet eens waard waren.
Ik besloot om me te richten op mijn studie in plaats van jongens. De beste keuze die ik toen heb gemaakt, maar waar ik me toen niet aan heb gehouden. Nu weet ik beter……

17-06-2002, 22:24
ja ik ben ook een marokaan! Maar ik begrijp het wel bij ons hebben we wel een paar meiden die met een turk zijn getrouwd dus voor mij valt het op. Ik denk dat als ik het niet vaker had gezien ook zo over zou denken maar voor mijis het anders. maar meid ik vind je verhaal echt goed!!! kussssssssss ainzohra

18-06-2002, 13:23
lakeesha keep on the good work je kunt heel mooi schrijven (helaas weet ik het einde al) maar ga vooral door met schrijven nooit had ik gedacht dat je je echt zo voelde maar ik ben blij dat je het 'op papier"schrijft en zo je emoties en gevoelens kwijt kunt.
en misschien kan ik je op deze manier beter begrijpen. en zo mijn mening geven op de gebeurtenissen die er plaats vinden.

god zij met jou
beslama tafoektsoussia

18-06-2002, 14:26
Echt een mooi verhaal.

Je moet altijd oppassen met jongens. Je weet nooit of ze wel te vertrouwen zijn. geef jongens ook niet meteen hoop en geloof het niet meteen als ze je vertellen dat ze van je houden.... Laat die woorden dan niet helemaal tot je doordringen.... IK HOU VAN JE is namelijk een groot iets. Voor mij dan.

Wees heel voorzichtig met wie je omgaat en met wie je kust.. Later kan dat allemaal tegen je gebruikt worden.

Veel suc6, schat.

kizzzzz van Sweet_Chic

18-06-2002, 20:03


Bedankt voor jullie reacties.

Ik zal zo snel mogelijk weer schrijven, maar ik ga eerst even een dagje naar disneyland parijs. Ik ben er vrijdag weer en ik denk dat ik dan verder schrijf

ciao ciao

Lakeesha

18-06-2002, 20:24
Heey meid,


goed verhaal.........jammer dat het bij veel meiden de echte realiteit is........het komt nog te vaak voor.......jammer.......maar goed verhaal


GreetingZz, Missje

22-06-2002, 23:31
He ben ik weer.........

Ik plaats zo mijn verhaaltje, het is bijna af.

Tot zo ciao ciao

Lakeesha

Pagina's : [1] 2