Bekijk volle/desktop versie : pijn die een is geworden met de werkelijkheid



13-06-2002, 23:34
Je hoort de regen druppels kletsen op je zolderraam. Het is als of de regen druppels elke seconde door je raam heen kan rammen. Zo hard klinkt het geluid. Het geluid gaat steeds sneller en sneller.
Je vindt het vreemd dat regendruppels zo veel lawaai kunnen maken terwijl regen druppels normaal gesproken niet hard aan komen op je lichaam. Je draait je om in je bed. Je ligt al een uur te sukkelen, maar je kan maar niet in slaap komen. je kijkt op de wekker. Het is al laat en morgen moet je vroeg op. Je wilt niet opstaan. Het liefst wil je nooit meer opstaan. Alleen zijn samen met je gedachtes. Als je samen bent met je gedachtes is er niemand die je pijn kan doen. Je gedachtes kan je zelf bepalen en als je sterk genoeg bent kan jij je gedachtes zelf invullen. Zelf bepalen waar jij aan wilt denken.
Ineens hoor je gerommel beneden, gerommel die opgaat in het geluid van de regen. Voor even denk je dat het iets buiten is, maar al snel krijg je de bevestiging, dat het iemand beneden is. Je vader is thuis gekomen en hij rommelt beneden in de keuken. Ineens hoor je hem je moeder roepen. Je houdt je adem in en hoopt niet dat hij jou nu ook gaat roepen. Je weet dondersgoed dat hij je niet kan horen of zien, maar het idee alleen al. je wilde niet opstaan. Je wilde niet geconfronteerd worden met hem. Niet nu dat was een ding wat je zeker wist. Je hoorde hem nog een keer roepen en zo ging het een aantal seconde door. Het leek wel als of de hele buurt wakker werd. je hoorde ineens het licht aan gaan van de hal. Je hoorde wat gebonks en er ging iemand van de trap. Je wist al wat je moeder te wachten stond en je hield je adem weer in.
Je hoorde je vader gillen en ineens was het stil. Je moeder was de geen die de stilte onderbrak en wat je daarna hoorde was het geen wat je al vaker had gehoord afgelopen week. Je wilde dat je het niet had gehoord. Dat je niet zover was om het te kunnen begrijpen wat zich beneden afspeelde. Wat je vader je moeder aan deed omdat het eten koud was. je wilde naar beneden gaan en je wilde zo graag je moeder helpen maar je kon niet. je kon niet opstaan en je kon hem toch niet aan. hij zou jou net zo hard slaan als dat hij haar slaat. Je moeder was te zwak om hem wat terug te doen. ze liet zich gewoon slaan in de hoop dat Allah haar zo helpen en hem het rechte pad op zou laten gaan. Dat was het enige wat je moeder dag in dag uit deed. Bidden en hopen voor een verandering. Een verandering waarvan zij wist dat die nooit zou komen. ze was al meerdere malen opgenomen in het ziekenhuis en niemand wist wat de oorzaak was.
Je had zo veel pijn en het deed je zo veel verdriet. Je wilde niet aanhoren wat er beneden gaande was. je legde je kussen op je hoofd en begon hard op te zingen. In de hoop dat je ze niet hoorde schreeuwen. Het hele gebeuren duurde soms een uur soms twee uur het hing van jou vader zijn bui af en hoever hij heen was.
Je lag levenloos in je bed, bang om te ademen bang om wat te doen.. Hopend en biddend dat het dit keer niet zo lang zou duren, maar tevergeefs er was niemand die je gedachtes kon horen. Niemand die je gehoor beantwoorden helemaal niemand. Alleen de aanhoudende regendruppels en het geschreeuw beneden.
Je wilde verdwijnen gewoon stoppen met alles. Wat had het voor zin als zelfs je ouders het niet konden vinden met elkaar. Je moeder had zo veel geduld met hem. Zo veel begrip Al begreep je niet waar ze al die begrip en geduld vandaan toverde. Het was in ieder geval niet het geen dat jij later wilde.
Je bent terechtgekomen in een soort van spiraal. Je kan het vergelijken met een achtbaan. Een hele lange achtbaan waar je wel 3 keer over de kop gaat. Je zit er in en je huilt en schreeuwt dat je er uit wilt, maar niemand die er gehoor aan geeft, omdat het de normaalste zaak van de wereld is dat mensen gillen en schreeuwen in een achtbaan. Jij schreeuwt en gilt, je kan niet meer je wil niet meer. Maar niemand die de stopknop indrukt. Je weet precies wanneer je over de kop gaat maar tevergeefs.
Elke dag bid en droom je van een goede nachtrust een nacht zonder geschreeuw een nacht zonder pijn. Een nacht die een zal zijn met de nachten van ander. In de hoop dat iemand in zal grijpen en de stop knop zal vinden, maar de vraag is nog wie waar en wanneerâ¦â¦â¦â¦â¦â¦.

Soms vergeven we uit liefde, al te vaak echter vergeven we uit vrees; om ons te kunnen inbeelden dat we een schurk overmeesteren, bij wie we ons te zwak voelen voor wraak.

Met alle respect voor de vaders!!!

15-06-2002, 11:27


mooi verhaal, ben er stil van...

15-06-2002, 13:34
Ben er ook stil van geworden.. Allah i3hfad..

Wel mooi geschreven.

12-11-2002, 20:44
heel mooi geschreven meid jammer dat dit in de echte wereld ook voorkomt.

07-07-2006, 15:27


[/FONT]
[FONT=Century Gothic][/FONT]
[FONT=Century Gothic]Ga je naar marokko?[/FONT]
[FONT=Century Gothic]En wil je onderweg een spannend verhaal lezen?[/FONT]
[FONT=Century Gothic][/FONT]
[FONT=Century Gothic]Kom dan hier langs[/FONT]
[FONT=Century Gothic][url]http://forums.marokko.nl/showthread.php?t=803852[/FONT][/url]
[FONT=Century Gothic][/FONT]
[FONT=Century Gothic]Veel verhalen in word bestanden[/FONT]
[FONT=Century Gothic]Makkelijk te downloaden[/FONT]
[FONT=Century Gothic][/FONT]
[FONT=Century Gothic][/FONT]
[FONT=Century Gothic]'nd UP!


30-11-2012, 13:03
prachtig...