Advertentie: bereik met Marokko.nl vrijwel alle Marokkaanse jongeren


Bekijk volle/desktop versie : Klote leven



Pagina's : [1] 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15

cheetah
11-06-2002, 13:30


Dit is het verhaal van een vriendin van mij, die dit echt heeft meegemaakt. Samira zucht als ze uit haar raam kijkt. Het regent. Zenuwachtig kijkt ze naar haar telefoon en pakt hem. Ze klikt op namen, en bladert nogmaals door haar telefoonboek. "Samira, ezjhi henna"(kom hier) hoort ze dan vanuit de huiskamer. Ze staat vermoeid op en loopt de gang op en zo de huiskamer in. Daar zit haar moeder op de bank, haar moeder kijkt haar zacht aan en zegt "kom je bij mij zitten lieverd, ik voel me niet zo goed Samira". Aan haar moeders gezicht te zien was dat ook echt zo, dus Samira vroeg haar wat er was, waar haar moeder op antwoorde dat ze moe was, moe van dit leven, "waarom heeft die man dit ons aangedaan!"schreeuwde haar moeder opeens. Samira wist gelijk waar haar moeder het over had. "Abah is niet meer in ons leven, a moi, wees dankbaar voor dat, wil je nog meer klappen krijgen?" zei Samira voorzichtig. Haar moeder keek haar aan en omhelsde haar, "alhamdoelilah heb ik zulke lieve kinderen"en kuste haar op haar voorhoofd. Samira woonde samen met haar moeder en oudere zus in een flat. Hun vader heeft hun verlaten voor een jongere vrouw in Marokko, en wil niets met hun te maken hebben. Samira wilde het niet laten zien, maar voelde nog steeds veel verdriet daarom. Haar vader behandelde hun slecht, elke dag mishandelingen, lichamelijk en geestelijk, ze had hem vaak dood gewenst, vaak gehoopt dat er een ambulance voor de deur stond als ze thuis zou komen van school. Het zou haar toendertijd weinig verdriet doen. Ze mist hem persoonlijk ook niet, maar gewoon de liefde, iemand die haar beschermde, broers had ze ook niet, iemand die een arm om haar heen deed als ze een rot dag had, mannelijk vader liefde, dat was waar haar hart zo naartoe verlangde. Samira is een mooie meid, lang stijl haar, mooi figuur, lief gezicht, ze deed een goede opleiding op school en ga zo maar door. Ook had ze vrienden. Een nederlandse jongen was haar beste vriend, Martijn en een marokaans meisje haar beste vriendin, Jamila. "Samira, zullen we naar de stad gaan? We hebben vanmiddag vrij en mijn vader weet dat niet" zei Jamila tegen haar. Samira hoefde gelukkig niet te liegen tegen haar moeder en stemde dus in. "Ja is goed, ik moet eerst effe naar huis geld halen". Dus zo gezegd zo gedaan, ze liepen naar huis en Samira liep naar haar kledingkast waar ze haar geld bewaarde. Ze pakte zestig euro en verliet het huis. Kletsend en lachend liepen Samira en Jamila naar de metro, om vervolgens in de stad uittestappen. Winkelend liepen ze winkel in winkel uit, inmiddels waren de 60 euros al bijna op."Oke, jalla, ik heb honger, gaan we nog effe snel naar Mac?"vroeg Samira. "Ja is goed, maar het is al half vier, ik moet het echt niet te laat maken" antwoorde Jamila. Ze liepen de Mc Donalds in en gingen in de rij staan. Opeens voelde Samira een hand door haar haar, ze draaide zich langzaam om en stond oog in oog met een jongen. Hij antwoorde "oh sorry, ik dacht dat je iemand anders was, sorry".

cheetah
11-06-2002, 13:42
Toen Samira en Jamila hun bestelling gekregen hadden liepen ze weg om een tafeltje te zoeken. Ze liepen naar boven en hadden een plaatstje kunnen bemachtigen. Ze gingen zitten. Toen zag ze op de trap die jongen en zijn vriend langs lopen. Langzaam keek ze hem na. Ze wist dat het eigenlijk niet goed was, maar het ging als het ware vanzelf. Hij had een mooi figuur, stevige heupen, voetbal benen, donker bruin haar, licht tintje, en een liefe lach, hij glimlachte naar haar, ze wendde gelijk haar hoofd af en begon te blozen. Jamila keek Samira aan en zei met volle mond " ewa, mellek"(wat is er?). Samira keek Jamila alleen aan en antwoorde dat er niets was. Ondertussen had de jongen een plekje aan de andere kant kunnen vinden, en Samira voelde de ogen van de jongen naar haar toe gericht. Ze voelde zich een beetje ongemakkelijk en zodra Jamila haar laatste stukje van haar broodje naar binnen had gewerkt, pakte Samira haar jas en tassen en zei Jamila dat ze op moest schieten omdat het al heel laat was. Toen ze langs het tafeltje liepen waar de jongen zat gaf ze nog een snelle blik. Hij keek haar recht in haar ogen, heel diep, waardoor Samira gelijk bloosde. Ze schaamde zich, waar was ze mee bezig...

Hindaatje
11-06-2002, 13:52
LEUKE VERHAALTJE MEID...KAN IK NOG EEN VERVOLG VERWACHTEN VANDAAG,WANT ZO TE ZIEN BEN JE ONLINE... BOUSSA HINDAATJE

cheetah
11-06-2002, 14:43
Origineel gepost door Hindaatje LEUKE VERHAALTJE MEID...KAN IK NOG EEN VERVOLG VERWACHTEN VANDAAG,WANT ZO TE ZIEN BEN JE ONLINE... BOUSSA HINDAATJE Dank je meid, ja ik ga verder! xxx

cheetah
11-06-2002, 15:03


Terwijl Jamila en Samira de metro instapten, bedacht Jamila ineens dat het leuk zou zijn als Samira bij haar bleef eten. "Blijf bij me eten, dan kan ik de volgende keer zeggen dat ik bij jou blijf, en dan kunnen we gewoon iets ander doen, naar de film ofzo". Samira staarde naar de grond en dacht onmiddelijk aan haar moeder, die Samira nu hard nodig had. "Jamil, je begrijpt toch wel dat ik liever naar huis ga, je weet, met mijn moeder enzo, ik denk niet dat ze het leuk vind als ik vanavond ookal weg blijf." Jamila knikte "ja ik begrijph het, ik moet zo uitstappen, morgen om kwart over acht bij Oostplein?" Samira stemde toe, gaf haar vier zoenen. Jamilla ging bij de deur staan en stapte uit. Samira kwam thuis en ging direct naar haar moeder om haar een kus te geven. "L'gbibba djellie (schatje van me), ik ben zo trots op je" zei haar moeder. Samira keek haar moeder aan en zei" sucran a moi, halach (dank je mama, maar waarom?)" Haar moeder pakte de envelop die op de tafel lag, en haalde daar een papier uit, boven aan het papier stond de naam van haar school, en daaronder cijfers.Een 8.7 voor engels, een 7.6 voor Nederlands, alleen maar voldoendes. Samira's gezicht vertrok langzzaam naar een glimlach, "ewa moi, wat ben ik blij!" zei ze. Een hele zorg viel van haar schouders. Ze omhelsde haar trotse moeder en ging naar haar kamer. Eenmaal daar aangekomen, ging ze weer op haar bed zitten, en deed haar radio aan. Aan haar muur hing een foto van haar en haar vader, haar vader had een witte bloes aan en Samira was op die foto 2 jaar, hij had haar in zijn armen en een hand door haar haar gestreken. Samira keek ernaar en slaakte een diepe zucht. Ze ging slapen. Om drie uur snachts werd ze wakker. Haar telefoon ging. Anoniem. Wie kan dat nu zijn? Ze nam op. "Hallo"? Ze hoorde vanuit de andere kant een zachte mannelijke stem. "Hoi, spreek ik met Samira?" Samira bleef stil, pas na een paar seconde antwoorde ze "eeh, wie wil dat weten dan, want jij belt mij toch, misschien moet je maar eerst jou naam zeggen" zei ze fel. "Ja, het spijt me, je spreekt met Nourdinne". "En waar moet ik je van kennen?" zei Samira. "Ik heb je vanmiddag gezien in de Macdonalds, het spijt me maar ik kan je niet vergeten" antwoorde Nourdinne. Samira's hart slaakt op hol. ze wist voor een paar seconden niet meer hoe ze normaal adem moest halen en waarschijnlijk hoorde hij het, want hij antwoorde dat het niet zijn bedoeling was om haar te laten schrikken. "het spijt me, maar ik denk dat je het me niet kwalijk kan nemen dat ik liever wil ophangen" antwoorde Samira. "Waarom, lieverd?"antwoorde de zachte stem.Samira zei "je kent me niet, en je kan me zehma niet vergeten, hoeveelste meisje ben ik die je deze mooie regenachtige nacht gebeld heb?" Nourdinne was even stil. "je kent me inderdaad niet, en daarom bel ik je ook, om je beter te leren kennen, maar je oordeel is al vast. Nooit heb ik mijn oog op zo een mooi meisje laten vallen als jou, en dan heb ik het niet alleen over je uiterlijk. Je heb gewoon iets waardoor mijn hart zo snel ging kloppen wallah meisje, en geloof me ik ben zelf geen sletje". Samira begon te lachen,"oke oke ik geloof je". En zo ging het gesprek nog een uur door. Ze hadden het over de gekste dingen, school,vakantie, kleding. Nourdinne vroeg naar haar thuissituatie, "wat doet je vader voor werk?". Samira was stil. "Eeh, hey nourdinne, ik moet ophangen, ik hoor mijn moeder, het was leuk met je gesproken te hebben" zei Samira. Nourdinne antwoorde dat hij haar stemmetje lang niet zou vergeten, "lieverd, vind je het nog steeds erg dat ik je bel?". "Nee, maar verwacht niet teveel van me Nourdinne". en ze sloten het gesprek zo af. Samira draaide zich om en lag op haar rug met haar ogen open naar het plafond te staren. Ze toverde een glimlach op haar gezicht. "dit kan toch niet, ik ben toch niet verliefd, hoe kan dat nou". Ze viel met een heerlijk gevoel in slaap totdat die rotwekker veeeel te vroeg afging. Ze opende haar ogen, zette de wekker uit en dacht ineens aan Jamila. Ze kon echt niet uit bed komen en besloot Jamila af te bellen. Ze pakte haar telefoon en zag op haar beeldscherm dat ze een smsje had ontvangen.

cheetah
11-06-2002, 15:16
Ze opende het smsje. "Ik weet niet wat ik voel, maar weet wel dat ik echt stapelgek op je ben, ja zo snel ja. xxxNourdinne". Samira was gelijk klaarwakker en voelde zich zo gek, was ze nu verliefd? "Nee ik wil dat niet". Ze besloot toch op te staan en kon niet wachtten om het nieuws aan Jamila te vertellen. "Ik ben blij voor je, hij was inderdaad mooi, maarre hoe komt hij aan jou nummer??" vroeg Jamila. "Ik weet echt niet, dom helemaal vergeten te vragen, maar het kan niet echt wat worden Jamil, ik kan het me niet permiteren om een vriend te hebben". "Samira, ik heb jou nummer gegeven" zei Jamila in een moment van stilte. "Jij??" zei Samira verontwaardigt." hoe kon je dat nou doen a gek?" Jamila keek naar de grond en zei schamend dat ze het Samira gunde om eindelijk weer is gelukkig te zijn. "Ik zag toch hoe je naar hem zat te kijken! En ik ken zijn vriend, toen ik naar huis ging, kwam ik later de vriend tegen en hij zei mij dat die jongen je echt een leuk meisje vond." Samira luisterde alleen en keek Jamila aan. "*****y!" en sloeg een arm om Jamila heen. "Maar ik kan niets met hem beginnen". Toen ging de telefoon van Samira weer.

Sweet_Chic
11-06-2002, 15:21
En? En? En? Was het Nourdinne die haar belde???? En, en, en, en, en, en?????? Ik w8, en wacht en wacht....

MissRif
11-06-2002, 15:34
:goedzo: :goedzo: Missje, :zwaai:

cheetah
11-06-2002, 22:51
Samira zocht snel naar haar telefoon in haar tas. Op het beeldscherm stond anoniem. "Hallo?" zei ze zacht. "Samira, met mij". Ze herkende de stem onmiddelijk, het was Nouredinne. "Nouredinne, wat bel je vroeg, het is nog geen tien uur" zei ze er snel achteraan. "Ja ik weet het, maar ik kon je stem niet missen, heb haast niet kunnen slapen door dat je mijn hoofd zo op hol gebracht heb" zei Nouredinne. "Samira, ik wil je zien, zo snel mogelijk". Samira keek Jamila die helemaal mee aan het luisteren was, en constant zat te seinen dat ze moest gaan. Samira schudde nee met haar hoofd, en deed een vinger voor haar lippen dat Jamila stil moest zijn. "Nouredinne, ik kan niet met je afspreken, voor welk nut wil je afspreken, ik heb je nummer niet eens wat wil je van me, wat verwacht je van me" zei Samira. Even was het stil aan de andere kant. Ineens werd de verbinding verbroken. Nog geen paar seconde later ging de telefoon weer. Dit keer met nummer."Nu bel ik je met nummerweergave, hier is mijn nummer, ikwil je zien lieverd, alsjeblieft, maar ben ook geduldig. Als je er nog niet klaar voor bent dan wacht ik op je. Ik doe alles voor je lieverd" zei Nouredinne. Die laatste woorden sloegen in bij Samira. Ze was ook opgelucht dat het zo makkelijk kon. Martijn kwam aangelopen en vroeg Jamila die ook helemaal in het gesprek was opgegaan wat er aan de hand was. Jamila gaf Samira een zacht klapje op haar achterhoofd en schudde met haar hoofd. Samira keek Jamila aan en zei terwijl ze Jamila aan bleef kijken " Nouredinne, ik wil jou ook zien, wanneer wil je afspreken?" Samira ging met verwarde gevoelens naar huis. "Heb ik hier wel goed aan gedaan, wat als hij zus is of zo is" dacht ze de hele weg naar huis, ook kwamen er positieve gedachten in haar op. Hij was lief, rustig en zag er bovendien nog heel goed uit ook. Samira opende de achterdeur en liep naar binnen. De keuken rook heerlijk fris en er stond een pan met ghrira op het vuur. "Ewa moi, ik ben thuis" zei Samira opgewekt. Haar moeder antwoorde "ik wil even met je praten lieverd". "Baq (jou vader) is weer gescheiden van zijn vrouw, hij heeft haar helemaal in elkaar geslagen en ze is bij hem weggegaan. Ook heeft ze de politie erbij gehaald." Samira haalde een diepe zucht en zei dat het haar niets kon schelen."Hij doet maar." Een paar weken daarvoor had ze nog met hem gesproken, maar hij wilde niets van hun weten. Een dag nadat Samira en haar zus Laila hem gebeld hadden, had hij zijn telefoonnummer gewijzigd. Samira had de volgende dag met Nouredinne afgesproken. Ze heeft samen met Jamila ruim twee uur tien verschillende outfits aangedaan. Maar uiteindelijk heeft ze gekozen voor de licht blauwe spijkerbroek die ze een week daarvoor gekocht had. "Samira, jalla, je haar zit goed a hamka!" zei Jamila lachend toen Samira voor de tiende keer in de spiegel keek. "Oke, ik ga Jamila ik ben je vanavond!" Samira liep lang zenuwachtig langs het beursgebouw waar ze aan de achterkant hadden afgesproken. Ze was op advies van Martijn vijf minuten te laat gekomen. Ze keek om zich heen, maar zag geen Nouredinne.

cheetah
12-06-2002, 01:54
Even voor de reacties: bedankt! Vind ik echt leuk...dikke zoentje van Cheetah miauwwwwrrrrrrr;) Samira keek goed rond, maar zag geen Nouredinne. Tot ze ineens een iemand zag aankomen lopen. Het was Nouredinne. Terwijl hij liep keek hij haar aan. Samira keek naar hem. Zijn verschijning was zo mooi vond ze. Toen Nouredinne haar naderde gaf hij haar een hand en verontschuldigde hij zich dat hij te laat was."Ik ben blij dat je gekomen bent lieverd, wallah, als je niet gekomen zou zijn zou je me echt pijn hebben gedaan" zei hij tegen haar. Terwijl hij dat zij keek hij haar diep in haar ogen. Samira smelte bijna, en wende haar hoofd af. "ik ook" zij ze zachtjes, waarop Nouredinne zijn arm om haar heensloeg. Ze liet het toe. "Zullen we naar de bioscoop gaan?" vroeg Nouredinne. Samira keek hem aan en zei "eh, nee joh, dan kunnen we niet praten, we moeten elkaar toch beter leren kennen, dat kan niet in een bioscoop". Samira wist heel goed wat er vaak in de bioscoop gebeurde tijdens afspraakjes, en daar had ze geen zin in. Veel zouden ze dan niet van die film zien. "Wagga a lieverd, zullen we dan wat gaan drinken, ik ken een leuke tent." Samira stemde toe. Caraja heette het. Het was een soort launch cafe (waar allemaal sofa's staan, en een beetje arabisch ingericht) het zag er allemaal heelmooi uit. Ook draaide ze zachte arabische muziek, maar gek genoeg waren er alleen maar Nederlanders. Nouredinne nam als een echte heer het jasje van Samira aan en trok haar stoel naar achter zodat ze kon zitten. Hij vroeg haar wat ze wilde drinken. "eeh, doe maar iets van fanta" zei Samira. Nouredinne knipoogte naar haar en liep naar de bar. Terwijl hij van haar wegliep bekeek ze hem grondig. Hij droeg een grijze Armani pantalon die hem geweldig stond aangezien hij mooie stevige benen had, met daarop een zwarte blouse. Hij had zijn haar netjes naar achter gekamd, een soort Ricky Martin kapsel. Hij stond zelfverzekerd, met zijnarm leunend op de bar. Wat zou die jongen allemaal in het verleden hebben meegemaakt, waarom heeft hij geen vriendin? Die vragen spookten rond in Samira der hoofd terwijl Nouredinne bij de bar stond. Na een paar minuten kwam hij terug met een Fanta en een Cassis. " Zo, eindelijk zitten we samen dan. Ik zag je lopen in de Macdonalds, en wilde dat jij mijn Mcchicken was, dat ik jou aan het opeten was". Samira keek hem aan glimlachtte. "Samira, vertrouw je me nog steeds niet? Denk je dat ik het nog steeds niet meen, ik ben echt verliefd op je geworden ik weet ook niet hoe het kan, maar geloof me lieverd." zei Nouredinne. "Ik weet niet Nouredinne, maar ik zeg je wel dat ik niet van gisteren ben, knoop dat in je oren" zei Samira. Na leuk gekletst te hebben stonden ze op en besloten ze nog samen een wandeling te gaan maken. Inmiddels was Samira een stuk ontspannender geworden en durfde ze ook meer te zeggen en te vragen. "Nouredinne, ik vind jou ook een leuke jongen, echt, maar hoe komt het dat je geen vriendin meer heb?" vroeg Samira. Nouredinne zei "ik had voor ongeveer anderhalf jaar een hele leuke vriendin. Maar dat ging niet, ze behandelde me echt slecht, en toen ben ik er achter gekomen dat ze al 3 jaar een andere vriend had, ze was geeneens maagd meer, en heeft me al die tijd voorgelogen. Ik geloofde niet meer in de liefde totdat ik jou tegen kwam." "En jij?" vroeg Nouredinne. Samira keek hem aan en vertelde dat ze weleens een keer echt verliefd was, maar dat het niet werkte, omdat hij weinig tijd had. Ze loog, want die jongen was haar eerste liefde, maar hield er nog drie vriendinnen naast. Toen besloot ze geen vriendjes meer te nemen, want ze kon er toch al aardig veel jongens krijgen. Totdat ze dus Nouredinne tegenkwam. "En vertel is wat over jezelf, heb je nog broertjes en zusjes? vroeg Nouredinne. Dat was de brandende vraag waar Samira het liever nog niet over wilde hebben. Maar het was toch anders, ze vertrouwde hem. "ik heb een zus van 22, ikzelf ben dus 18 en ik woon bij mijn moeder, ik heb geen vader meer, althans niet meer om me heen". Net toen Samira op een ander onderwerp wilde veranderen zegt Nouredinne "wat erg voor je, is hijoverleden?" "Nee, hij is niet overleden." zegt Samira zachtjes. Nouredinne vraagt door "wat dan?" Samira kijkt hem aan en vertelt haar levensverhaal. Zo hebben ze tot wel tien uur 'savonds op het bankje gezeten, met tranen en lachen. Toen Samira haar telefoon hoorde overgaan besefte ze pas hoelaat het zou kunnen zijn. "FIEN MSJIETIE!(waar ben je naartoe)" schreeuwt haar moeder aan de andere kant van de lijn."Kom nu naar huis!" en haar moeder hangt boos op. Samira voelt zich direct schuldig, hoe kan ze haar moeder nu zo verwaarlozen, voor een jongen?? Maar het was wel voor een jongen die haar hart in een avondje had weten te winnen. "Ik breng je wel naar de metro" zegt Nouredinne. Bij de metro is het heel rustig. Nouredinne pakt Samira's handen vast. "Lieverd, ik zal alles doen om jou gelukkig te maken". Samira kijkt hem aan en zonder een moment van twijfel strijkt ze met haar hand over zijn wang. Het voelt heel zacht aan, en zijn ogen sluiten terwijl ze hem daar aanraakt. Dan opent hij ze weer. Ze kijken elkaar aan en langzaam gaan de lippen naar elkaar toe. Ze sluiten hun ogen en hun lippen raken elkaar. Langzaam openen ze hun mond. Nouredinne zijn handen legt hij op Samira's zij, en hij streelt haar zij. Haar handen zijn om zijn schouders. Ze is verliefd, en dat weet ze. En hij ook. Terwijl ze in de metro zit heeft ze gelijk spijt. "Hoe heb ik mezelf zo makkelijk kunnen geven" zegt ze als ze Jamila later daarna aan de telefoon heeft. "Tfoe, ik schaam me ook nooit he, pas als het te laat is". Jamila antwoord gelijk met "als het niet goed zou zijn geweest had je het ook niet gedaan, dat weet ik zeker!". Het gaat goed tussen Samira en Nouredinne. Ze hebben inmiddels al vier maanden, en nog steeds twijfelt Samira niet over zijn gevoelens voor haar. Maar dan van de een op de andere dag gebeurt er iets wat haar hele wereld in doet laten storten.....en dat is nog maar het begin

Angel17
12-06-2002, 11:25
Echt een mooi verhaal!!!! En wat gebeurt er dan, oeeeeeeeeeeeeee :zwaai: VERVOLGGGG VERVOLGGGGG VERVOLGGGGGG,

cheetah
13-06-2002, 00:21
Vier maanden, vol met twee verliefde mensen. Ze zagen elkaar dagelijks. Samira begon zich te hechten aan Nouredinne. Ze stond op met hem in haar gedachten, en viel zo ook in slaap. Ze voelde geen verdriet meer, geen angsten, met hem kon ze alles aan. Echt alles, behalve dit, dit ene, haar grootste nachtmerrie.

cheetah
13-06-2002, 00:34


Samira komt thuis en heeft de hele dag neits van Nouredinne gehoord. Hij deed gister ook al zo raar. Het is inmiddels al laat geworden. Samira neemt een douche en als ze er net onder wil stappen gaat haar telefoon. Het is Nouredinne. "Hey lieverd, ik ga naar Berlijn, kheb daar een bruiloft van mijn nicht. Ik bel je wel oke lieverd" Samira liet de woorden goed tot zich doordringen."wagga schat, ik hou van je". de verbinding werd verbroken. Samira legde haar telefoon op de wasmachine en ging onder de douch staan. "Waarom hing hij zo vluchtig op?" Er vlogen allemaal gedachten om haar heen. toen ze in bed lag, had nouredinne nog steeds niet gebeld. Samira keek naar haar telefoon, zette het geluid op het hardst en draaide zich om. "Er klopt iets niet, wat is er niet goed".... Ze viel in slaap. Tringggggggggg Tringggggg gaat het om half vier snachts. Samira pakt snel haar telefoon en drukt zonder goed te kijken op het okeknopje. Slaperig zegt ze "hallo?". "Ja, met mij". Op de achtergrond hoort ze niets, alleen hoort ze twee jongens praten. "Ja, ik ben bij mijn tante in haar huis, ik blijf hier slapen, het is te laat om nu terug te rijden."Zegt Nouredinne. "oke," zegt Samira. Ineens hoort ze een stem vanuit de huiskamer die roept "eey , Nouredinne, is dat je vriendin". Even blijft het stil. Dan tot haar grote schrik zegt Nouredinne " nee man, tuurlijk niet". Samira weet neit wat ze hoort en drukt haar telefoon onmiddelijk uit. Hoe kan hij dit zeggen. Na een half uur zet ze hem weer aan, en nog geen paar seconde later gaat hij over. "Schatje, je begrijpt het niet, mijn tante was in de kamer, echt waar, ik zal het je bewijzen: Jongens, dit ishet meisje waar ik van hou. Samira vergaf het hem, maar de volgende dag was er niet veel veranderd. Nouredinne heeft haar twee dagen niet gebeld, Samira besluit savonds hem te bellen. "Ben je me vergeten?" zegt ze rustig. "Eh nee nee, ik wil met je praten." zegt hij. Toen kwamen de verlossende woorden, woorden waar ze als ze er aan dacht spontaan misselijk werd. En dit waren ze: "Samira, ik hou niet meer van je". Die woorden, die woorden kwamen aan als vuurstenen in haar gezicht. "Wat? maar maar hoe kan je nou niet meer van me houden Nouredinne, we hebben al zoveel meegemaakt in die tijd, hoe kan dat nou?" En ze barst in tranen uit. "Nouredinne, ik doe alles voor je, was het omdat ik niet genoeg voor je deed, hield ik niet genoeg van je? Was het omdat ik je geen sex gaf?" zei ze overstuur. "Nee lieverd, echt niet, ikkom morgen naar je toe dan praten we verder." zei Nouredinne er geschrokken achterna. "Nee, ik wil je nooit meer zien, ik wil dat je me nooit meer belt". en ze hing op. Kapot van verdriet. Hoe kon hij haar nu ook al laten vallen. Hij bracht net dat beetje zonneschijn in haar leven dat ze nodig had, en hij nam het weer net zo hard van haar af. Oh wat haatte ze hem voor dat.

ainzohra
13-06-2002, 09:01
eeeh meid, moooi hoor klasse zo eenverhaal maar maak je het snel af a u b. en het komt toch wel goed tussen die twee???? ik hoop het wel dikke zoen van mij ;)

amel1
13-06-2002, 09:12
IK WIL VERVOLGGGGGGGGGGGGGGGGGGG


Pagina's : [1] 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15