+ Reageer
Pagina 5 van 7 EersteEerste ... 3 4 5 6 7 LaatsteLaatste
61 tot 75 van 92
  1. #61
    MVC Lid

    Reacties
    1.274
    16-01-2012

    Jaa sorry dames, ik heb echt slaaptekort van de afgelopen dagen en kan vandaag echt niet schrijven. Ik plaats morgen 2 vervolgjes om het goed te maken of een ectra groot vervolg. Excuses nogmaals! Maar ik kan nu echt niet schrijven, ik hoop dat jullie het begrijpen!

  2. #62
    MVC Lid

    Reacties
    92
    15-10-2012

    Tuurlijk meid, denk ook aan je rust en gezondheid! Het verhaal komt wel. Je hebt serieus schrijftalent, het is het wachten zeker waard!

  3. #63
    MVC Lid

    Reacties
    1.274
    16-01-2012

    Citaat Geplaatst door mOcrox Bekijk reactie
    Tuurlijk meid, denk ook aan je rust en gezondheid! Het verhaal komt wel. Je hebt serieus schrijftalent, het is het wachten zeker waard!
    Dankjewel meid!! Ik waardeer het echt De vervolgjes komen er vandaag op te staan!

  4. #64
    MVC Lid

    Reacties
    1.274
    16-01-2012

    1.6



    “Vertel!”, zegt Sana en tante Sakina kijkt mij net zo benieuwd aan. Totaal niet in de stemming laat ik me met een plof neervallen op de bank. “Dames kunnen we dit gesprek misschien een beetje uitstellen?”, vraag ik moeilijk.

    Ze kijken mij ernstig aan en knikken vervolgens. Tante Sakina geeft mijn schouder een bemoedigend knijpje. “Maak je geen zorgen schat, je bent pas aangekomen. Haast is zeker niet aanwezig.” Ik beantwoord haar lieve woorden met een glimlach. “Dankjewel tante Sakina”, en geef haar hand ook een zacht knijpje. Ze gaat liefkozend met haar hand over mijn haar en loopt weg.

    Sana ploft even later naast mij neer op de bank. Beiden zeggen wij niets en genieten van de stilte die heerst. Voor ik het weet begin ik met praten. “Ik weet niet wat ik moet denken van vandaag.” Sana draait zich om. “Laten we dan kijken of ik er wat uit kan begrijpen”

    Al snel begin ik los te branden en vertel haar het verhaal in details. “En toen stak hij zijn hand uit. “Fijne dag mevrouw Amrani”, dat is toch raar?” Sana kijkt bedenkelijk voor zich uit. “Waarom heb ik het gevoel dat jij in één of andere film bent terecht gekomen?” vraagt ze heel serieus.

    Zuchtend haal ik mijn schouders op. Een lange tijd voel ik Sana met haar vingers spelen. Dit doet ze vaker als zij twijfelt. Net wanneer ik haar wil vragen wat er is, vraagt zij mij een vraag “Is hij knap?”, hoor ik Sana opeens naast mij vragen. Ik kijk haar aan alsof ze drie koppen groter is geworden. “Vraag je mij dit nu serieus?” “Hé, ik mag het toch vragen”, zegt ze en giechelt vervolgens.

    “Nee, dat mag je niet! Het is een verwarrende, arrogante zak die mensen zoals wij “dorpsmeisjes” noemt”, zeg ik en kijk kwaad voor mij uit. Alleen al bij het denken aan de manier waarop hij het woordje “dorpsmeisje” heeft uitgesproken voel ik mijn bloed weer koken. “Oké oké, sorry. Ik was gewoon een beetje nieuwsgierig”, zegt ze en geeft mijn zij een knuffel. “Maar schat, je hebt nog geen nee woord gehad. Misschien krijg je de job wel”

    “Een geit als huisdier klinkt realistischer”, zeg ik. “Ik ga even mijn pyjama aandoen. Ik zie je zo aan tafel”, zeg ik en voor ze mij kan stoppen loop ik de trap op.

    In de kamer doe ik mijn jas uit en zoek een schone badjas. “Een douche zal mij goed doen”, mompel ik in mijzelf. Rustig sluit ik de deur van de badkamer achter mij en doe mijn ding. Driekwartier later lig ik met een warme deken over mij heen op bed. Deze dag was te vermoeiend denk ik bij mezelf.

    Voor ik mijn ogen kan sluiten hoor ik de deurbel. De deurbel? Verwacht tante Sakina iemand? Van nature ben ik een heel nieuwsgierig persoon, dus in mijn kamer blijven is geen optie. Ik loop de kamer uit en ga naar beneden. “Marouane”, hoor ik mijn tante met een kille stem zeggen. “Sakina”, hoor ik een man antwoorden.

    “Tante Sakina? Wie staat voor de deur?” vraag ik, maar kom niet dichterbij. Tante Sakina draait zich om en kijkt mij met een lach aan. Ik ken mijn tante niet lang, maar kan wel zien dat die lach niet gemeend is. Je oom is er schat, kom hem maar groeten”, zegt ze en loopt gelijk door naar binnen. Ongemakkelijk zie ik een man voor de deur staan. Zuchtend loopt hij naar binnen en sluit de deur achter zich. Als hij mij ziet staan geeft hij mij een briljante lach, waardoor al zijn witte tanden zichtbaar zijn. “Yasmine?”, vraagt hij en ik knik.

    Hij komt mijn kant op en geeft mij een hand. “Ik ben Marouane. Zo die broer van mij heeft jou goed kunnen verbergen”, zegt hij grappend en ik lach mee. “Kom verder”, zeg ik en hij kijkt me dankbaar aan. Sana staat op van de bank als ze mijn oom binnen ziet komen. Zij kijkt mij vragend aan.

    “Dit is mijn oom Marouane. Oom Marouane, dit is mijn vriendin Sana die hier ook verblijft”, stel ik ze aan elkaar voor. “Aangenaam”, zeggen ze tegelijk. Mijn tante staat in de keuken en legt wel heel hard de borden op tafel. “Eten dames”, zegt tante Sakina. Ze heeft oom Marouane verder niet uitgenodigd. Ongemakkelijk kijken Sana en ik naar elkaar. Wat gebeurt hier?

    “Uhmm zullen we?”, stel ik voor en hij kijkt met een zuur gezicht naar de keuken. Hij schudt met zijn hoofd en loopt verder. “Wat is er tussen die twee?”, vraagt Sana. Ik haal mijn schouders onwetend op.

    Als we de keuken binnenkomen zien wij dat mijn oom en tante zo ver mogelijk van elkaar zitten. “Waar wachten jullie op? Kom eten”, zegt mijn tante. Aarzelend nemen Sana en ik plaats. Er heerst klaarblijkelijk spanning in deze ruimte. Ik heb het gevoel dat iemand binnen 5 minuten met borden zal gooien.

    Het eten verloopt ongemakkelijk totdat mijn oom een praatje probeert te maken met mij. “Hoe gaat het met jou?”, vraagt hij mij geïnteresseerd. “Gaat goed hoor. Met jou?”, vraag ik beleefd. “Goed. Mijn broer en schoonzus, hoe gaat het met hun?”, vraagt hij. Net als ik wil antwoorden zegt tante Sakina, ”Als je ze even belt dan hoor je wel hoe het gaat met hun. Maar oo, ik weet niet of jij daar wel tijd voor hebt”.

    “Sakina”, zegt mijn oom waarschuwend. Mijn tante kijkt kwaad op naar hem en het lijkt alsof zij hem weer wat naar het hoofd wilt gooien. Uiteindelijke lijkt ze zich toch te bedenken en houdt haar mond. “Dames ruimen jullie af na het eten. Ik ben echt bekaf”, zegt ze en staat al op. Sana en ik knikken, maar dat had net zo goed niet gehoeven. Ze heeft ons namelijk niet één keer aangekeken.

    Oom Marouane heeft ze daarentegen een vieze blik gegeven. “Je kan de deur wel vinden”, zegt ze en loopt weg. Het blijft even stil voor ik oom Marouane hoor zuchten en wrijven over zijn gezicht. Sana en ik leggen ongemakkelijk onze vork neer.

    “Haar manieren zijn nog altijd verschrikkelijk, maar ze heeft zeker vooruitgang geboekt qua koken”, zegt hij grappend en neemt nog een hap van de lasagne. Als een boer met kiespijn lachen Sana en ik mee.

    “Wanneer begin je trouwens met werken? Je vader heeft me gevraagd om je te vergezellen naar werk en terug soms”, vraagt hij geïnteresseerd. “Ik heb nog geen werk, ben nog bezig met solliciteren”, zeg ik kort. “Oké, geen probleem. Laat me gewoon even weten wanneer je wat hebt gevonden”, zegt hij een geeft me een glimlach. Ik knik en pak weer mijn vork.

  5. #65
    MVC Lid

    Reacties
    1.274
    16-01-2012

    Gedurende de rest van de avond ben ik erachter gekomen dat mijn oom een daadwerkelijke grappenmaker is. Ik veeg de tranen van het lachen weg en hij staat op. “Ik ga maar snel voor ik Sakina op mijn kop krijg. Jullie lach gaat mij problemen bezorgen”, zegt hij en schuift zijn stoel weg van de tafel.

    “Mensen proberen te slapen!”, is vervolgens te horen van boven. Mijn oom kijkt ons beiden met een gezicht aan die “I told you” uitstraalt. “Let op mijn woorden, zodra ik de deur uitga komt zij weer naar beneden”, fluistert hij. “Dag dames!”, zegt hij en loopt snel weg. “Bel mij Yasmine, niet vergeten. Jij ook Sana als je iets nodig hebt”, zegt hij nog en ik knik. Zodra de deur op het slot valt horen we tante Sakina weer naar beneden lopen.

    “Iemand zin in ijs?” Sana en ik kijken naar elkaar en barsten vervolgens in lachen uit. Mijn tante kijkt ons raar aan en haalt dan haar schouders op. Zodra ze haar ijs uit de vriezer heeft gehaald, komt ze naast ons zitten. “Waar hadden jullie het daarstraks over?”, vraagt mijn tante zogenaamd onverschillig.

    “Niets belangrijks hoor”, zegt Sana en we moeten beiden ons best doen om niet weer in lachen uit te barsten na het teleurgestelde gezicht van mijn tante. “Hij had wel gezegd dat je kookkunsten verbeterd zijn”, vult Sana nog aan. Ze eet verder van haar ijs en mompelt, ”Een ezel is het”.

    Net wanneer ik haar wil vragen waarom ze oom Marouane niet mag gaat mijn telefoon af. “Conditietest”, zegt Sana grappend omdat mijn telefoon op bed ligt. Ik ren snel naar boven en neem op. “Hallo?” “Mevrouw Amrani”, met grote ogen kijk ik voor me uit na het horen van zijn stem.

    “Meneer Idrissi?”, vraag ik verbaasd en laat mezelf zakken op het bed. “Bent u bereid morgenochtend bij mij op kantoor aanwezig te zijn?”, hoor ik hem vragen en ik heb het gevoel dat ik ga flauwvallen. “Wat?” vraag ik nog steeds overdonderd van zijn stem die uit mijn telefoon komt. “Uhm ja natuurlijk meneer Idrissi. Mag ik wel vragen waarom?”, herpak ik mezelf snel.

    “Daar zal u morgen achter komen. Stipt om 8 uur voor mijn deur verwacht ik u. Ik waardeer geen laatkomers, dus wees op tijd. Nog een fijne avond”, en voor ik kan reageren heeft hij al opgehangen. Gefrustreerd laat ik mijn telefoon vallen op mijn bed en plaats ik mijn handen op mijn heupen. Het blijft een arrogante zak.

    De volgende ochtend word ik wakker om half 6 en maak mij snel klaar. Niemand heb ik verteld dat ik een belletje heb ontvangen van het bedrijf. Ik wil niemand vals hoop geven. Meneer Idrissi kennende, wilt een uitbundige grap maken van mijn tekortkomingen. Maar ik zal zeker niet stil zijn, als dat het geval is.

    Na anderhalf uur slaapt iedereen nog gelukkig. Ik pak een boterham met kaas en loop dan de deur uit. Onderweg naar het bedrijf probeer ik mijzelf bezig te houden met mijn telefoon. De nieuwsgierigheid vreet aan mij. Waarom heeft hij niet gewoon gezegd wat het doel is van deze afspraak?

    Om kwart voor 8 sta ik weer voor het intimiderend gebouw. “Niet te geloven dat ik hier weer sta”, zeg ik tegen mezelf en loop verder. Als de vrouw aan de balie mij ziet pakt ze gelijk al haar telefoon op. “U werd al verwacht mevrouw Amrani. Weet u nog waar u moet zijn?” vraagt zij mij. Mijn verbazing over het feit dat zij precies weet wie ik ben en dat ik een afspraak heb laat ik achterwege en geef haar een knik.

    Vervolgens loop ik weer naar dezelfde lift als gister. Zodra ik de lift uit ben wil ik gelijk lopen naar het kantoor van meneer Idrissi lopen, maar wordt tegengehouden door iemand. “Mevrouw Amrani?”, ik kijk op naar degene die mijn naam heeft uitgesproken en zie meneer Ryan Benali.

    “Dus u bent het echt. Wat fijn om u weer te zien”, zegt hij en kijkt mij met pretoogjes aan. “Meneer Benali, ook fijn om u weer te zien”, zeg ik beleefd. “Wat doet u hier al zo vroeg?”, vraagt hij me geïnteresseerd. “Ik heb een afspraak staan om 8 uur met meneer Idrissi”, zeg ik en realiseer me dat ik snel weer verder moet. “Wat betekent dat ik nu echt moet gaan. Hij heeft me nog gewaarschuwd, dat hij laatkomers niet waardeert”, zeg ik tegen hem.

    “Dat zou je wel kunnen zeggen ja. Vreemd dat hij je nu al uitnodigt op een gesprek, maar ik zie je nog wel. Kom anders na je gesprek even langs mijn kantoor, ben benieuwd naar wat meneer Idrissi te zeggen heeft. Dan kunnen we nog wat koffie drinken, aangezien dat gister niet gelukt was. Kan ik trouwens gewoon ‘je’ zeggen?”, vraagt hij mij nog.

    “Uhm ik weet niet of ik nog langskom, maar ik zou het natuurlijk ook fijner vinden om gewoon met ‘je’ aangesproken te worden. Ik moet nu wel echt gaan”, zeg ik en loop ondertussen al weg. “Tot straks”, zegt hij met opzet mijn woorden negerend.

    Als ik voor de deur van meneer idrissi sta, klop ik op de deur. “Binnen” Ik doe de deur open en loop naar binnen. Dit keer bevindt meneer Idrissi zich voor zijn grote raam. Als ik binnenloop draait hij zich om. “Heeft u de trap genomen? Ik kreeg tien minuten geleden al een belletje dat u er was” “Nee, ik heb gewoon de lift genomen maar werd opgehouden door meneer Benali. Hij was nieuwsgierig naar mijn komst”, zeg ik hem eerlijk.

    “U heeft dus een beetje staan pappen met het mannelijk personeel”, zegt hij. “Meneer Idrissi, zou ik nu mogen weten wat de bedoeling is van dit gesprek?”, vraag ik om een discussie te vermijden. Hij neemt plaats op zijn stoel en ik neem vervolgens ook plaats.

    “De test is nagekeken en ik heb gesproken met mevrouw Benali. Zij vond u een geschikte werknemer en daarnaast zijn uw testresultaten ook niet slecht”, zegt hij aan één stuk door. Ik knik en wacht op wat hij wilt duidelijk maken. “Ik ben tot het besluit gekomen om u aan te nemen”, zegt hij. Mijn ogen worden groter en ik voel mijn handen klam worden. Aangenomen in Idrissi Creations? Dit kan niet waar zijn.

    “Er is nog wel een probleem”, zegt hij en al snel valt het gelukkige gevoel weg. “Probleem?”, vraag ik zachtjes. “Of het een probleem is, dat ligt in uw handen eigenlijk”, zegt hij, wat alleen zorgt voor meer verwarring. “Mijn handen?”, herhaal ik weer lomp.

    “De functie waarvoor u heeft gesolliciteerd is jammer genoeg niet meer beschikbaar. Echter heb ik een ander aanbod voor u”, zegt hij. Het eerste gedeelte van de zin bezorgde mij koude handen om vervolgens weer hoop te krijgen door het tweede gedeelte van zijn zin.

    “Welke functie biedt u me aan?”, vraag ik nerveus. “Mijn assistent”, zegt hij en kijkt mij diep in de ogen aan.

  6. #66
    MVC Lid

    Reacties
    622
    17-08-2010

    Prachtig meid.... Uppppppp

  7. #67
    MVC Premium

    Reacties
    1.180
    07-09-2006

    MVC Premium MVC Premium
    Prachtig het was het wachten zeker waard!! Ga gauw verder
    Hou je vast aan eerlijkheid, want eerlijkheid leidt naar goedheid, en goedheid leidt naar het paradijs.

  8. #68
    MVC Lid

    Reacties
    92
    15-10-2012

    Uppp schat, prachtig!

  9. #69
    MVC Premium

    Reacties
    1.180
    07-09-2006

    MVC Premium MVC Premium
    Oewpaa
    Hou je vast aan eerlijkheid, want eerlijkheid leidt naar goedheid, en goedheid leidt naar het paradijs.

  10. #70
    MVC Lid

    Reacties
    565
    20-04-2012

    Upp
    **Trotse Marokkaantje**

  11. #71
    MVC Lid

    Reacties
    1.274
    16-01-2012

    1.7


    Verstomd kijk ik de man aan. Assistent? En die van hem nog wel… “Ik weet dat dit raar klinkt, omdat u een veel hogere opleiding heeft gevolgd. Echter gaat dit wel om een assistent die voor mij werkt en dan heeft u zeker meer taken dan mijn koffie klaarmaken”, zegt hij nog heel serieus.

    “U kan toch niet verwachten dat ik uw assistent word?”, vraag ik helemaal verbluft. “En waarom zou ik dat niet moeten verwachten mevrouw Amrani?” “Omdat het absurd is. Koffie klaarmaken en uw afspraken bijhouden, zijn niet de taken die iemand met mijn afgeronde opleiding hoort te doen. Ik had wel verwacht dat een hoge functie niet uit de lucht zou komen vallen en zou genoeg hebben met simpele economische taken. Maar dit… Laten we niet vergeten dat u mij gister nog een dorpsmeisje vond die hier niet hoort”, zeg ik cynisch.

    “Dat ben ik zeker niet vergeten en tot u mij het tegendeel kan bewijzen, zal mijn oordeel blijven zoals het is”. “En waarom denkt u in vredesnaam dat ik geïnteresseerd ben in wat u denkt over mijn capaciteiten...”, uit het niets schiet het mij te binnen. “U biedt mij deze functie aan omdat u van mening bent dat ik niet beter kan”, zeg ik ongelovig en hij schraapt zijn keel.

    “Dat is inderdaad een van de redenen. Het is ook nooit de bedoeling geweest om dit te verzwijgen. Ik wil u als assistent, omdat ik bijna zeker weet dat de functie waarvoor u heeft gesolliciteerd een te grote uitdaging is. Echter heeft u wel een hoge score behaald in de test, dus daarom wil ik u de kans bieden als mijn assistent. Ik zou mezelf eigenlijk niet moeten verantwoorden, maar nu bijna alles toch op tafel is, kan ik een antwoord ontvangen?”, vraagt hij mij alsof hij mij zonet niet heeft beledigd.

    “Dus als ik het goed begrijp geeft u iedereen die mijn opleiding heeft gevolgd gewoon een functie die totaal niet geschikt is voor zijn/haar capaciteiten, ook al is de test behaald. Waarom zou ik dan überhaupt die test hebben moeten maken?”, vraag ik half geïrriteerd en half met ongeloof. Wat is dit voor logica? Als dit zo zou gaan in alle bedrijven, zou niemand het werk verrichten waarvoor ze zijn opgeleid.

    “Ik heb het alleen over u. Wilt u mij het tegendeel bewijzen, dan moet u mijn aanbod accepteren. Ik wil een assistent die geen leeghoofd is. Zodra ik erachter komt dat u een leeghoofd bent, wijs ik u persoonlijk de deur”, zegt hij en mijn verstomde houding verandert al gauw in kwade.

    “Het tegendeel moeten bewijzen met het klaarmaken van koffie en afspraken bijhouden.”, zeg ik sarcastisch. Ik heb wel degelijk respect voor assistenten. Zij hebben het ook heel zwaar en ik weet dat hun functies zich niet beperken tot het maken van koffie en afspraken bijhouden. Het is alleen dat ik mijn hele leven al werk naar het vervullen van een functie die hoog genoeg is om mijn moeders wensen waar te maken. Daarnaast wordt verwacht dat ik de assistent van meneer Idrissi word, de persoon die mij het bloed van onder de nagels haalt. Als ik een assistent moest worden van iemand met manieren en die mij niet aanziet als leeghoofd, zou ik wel degelijk meestemmen.

    “Ik zal het maar weer herhalen. Mijn assistent moet meer dingen kunnen dan een normale assistent. Mijn assistent moet mij vergezellen naar alle vergaderingen, ook die in het buitenland gelegen zijn. Het zal als het ware een rechterhand worden, die geen beslissingen kan nemen. Dit kan voor u ook een perfecte leerervaring zijn. Maar als u denkt dat u het niet aankan, wil ik dit gesprek graag zo snel mogelijk afronden”, zegt hij verveeld.

    “Ik doe het! Ik ken mijn capaciteiten meneer Idrissi en die zal u zeker ervaren de komende tijd. Weet wel dat ik dit niet doe om mezelf te bewijzen, het kan mij namelijk een worst schelen wat u denkt. Dit is inderdaad een goede mogelijkheid voor mij en alleen daarom neem ik de baan aan”, zeg ik kwaad.

    Alhoewel ik het zo oprecht mogelijk heb proberen over te brengen, kan ik aan zijn blik zien dat hij mij door heeft. Hij weet dat ik dit doe, omdat hij mij onderschat en dat de leerervaring enkel een bonus is. Ik heb deze baan aangenomen, omdat ik die stomme grijns van zijn gezicht wil vegen.

    “Als jij het zegt”, zegt hij en grijnst triomfantelijk. Ik knijp mijn handen fijn op mijn schoot. “Dan zijn wij eruit gekomen. Ik laat u nog van uw werkloze dag genieten en verwacht u morgen stipt 6 uur op werk. Dan wordt ook gelijk het contract getekend”, zegt hij en steekt zijn hand uit. Hij had zeker verwacht dat ik zou vragen waarom ik zo vroeg op werk moest zijn, maar het tegendeel is waar. Ik accepteer de uitdaging meneer Idrissi. Ik pak zijn hand ook vast en zeg uitdagend, “Tot morgen om 6 uur”.

    Met die woorden verlaat ik de ruimte en sluit de deur achter mij. In mijzelf mompelend loop ik naar de lift. Waarom verlies ik altijd mijn controle door zijn woorden. Ik kan hem gewoon laten praten en mezelf niet gek maken, maar er is iets aan die stomme grijns dat mijn bloed laat koken.

    “Idiote zeehond”, mompel ik afwachtend op de lift. “Ik hoop dat je het niet tegen mij had”, hoor ik iemand naast mij zeggen en kijk geschrokken om. Ik zie Ryan die mij met pretogen aankijkt en mijn humeur licht ietsjes op. “Ik had het niet over jou”, zeg ik en probeer te glimlachen.

    “Ik kan zien dat iemand heel woedend is op dit moment”, zegt hij en ik wrijf over mijn voorhoofd. “Ja sorry", zeg ik schaapachtig. “Ik snap het wel hoor, een frustrerende zeehond is hij zeker”, zegt hij en ik kan mijn lach niet inhouden. “Daar ben ik het compleet mee eens”.

    De liftdeuren openen en ik loop naar binnen. Tot mijn verbazing loopt Ryan ook naar binnen. Ik blijf hem aankijken tot hij zichzelf verklaard. “Ik loop gewoon even mee naar beneden”, zegt hij en doet zijn handen onschuldig omhoog. “Ik heb de boodschap wel begrepen, dat je nu geen zin hebt om wat te drinken. Dat terzijde, heb je de baan?”, vraagt hij me de vraag die ik al zo vaak heb gehoord de afgelopen weken. “Nee, maar ik heb een andere baan gekregen”, zeg ik. “Nou?”, vraagt hij mij als ik een lange tijd stil blijf. Tot mijn ergernis duurt het nog een tijdje voor we op de begane grond zijn gevestigd.

    “Ik word meneer Idrissi’s assistent”, zeg ik. Het blijft even stil in de lift totdat hij weer zijn spraakvermogen heeft gevonden. “O gefeliciteerd!”, probeert hij het nog goed te maken. “Als je stem iets hoger klinkt, zou het waarschijnlijk nog oprechter klinken”, zeg ik met een halve lach. “Je hebt me”, zegt hij lachend en krabt schaapachtig zijn nek.

    “Het is alleen dat ik weet hoe moeilijk het is om zijn assistent te zijn”, zegt hij. Ik luister verder niet meer naar hem en zodra de liftdeuren openen loop ik zo snel mogelijk uit de lift. “Nou ik zie je morgen waarschijnlijk Ryan, tot dan!”, zeg ik en loop verder. “Tot dan!”, hoor ik hem nog achter mij zeggen, maar kijk niet meer achterom.

    Ik begin steeds meer te twijfelen aan het besluit dat ik heb genomen. Tuurlijk wil ik die man een lesje leren, maar moet dat ten koste gaan van mijzelf… Ik weet nu al dat mij een paar helse weken te wachten staan.

  12. #72
    MVC Lid

    Reacties
    1.274
    16-01-2012

    Citaat Geplaatst door marwaninou Bekijk reactie
    Prachtig meid.... Uppppppp
    Citaat Geplaatst door nadorina16 Bekijk reactie
    Prachtig het was het wachten zeker waard!! Ga gauw verder
    Citaat Geplaatst door mOcrox Bekijk reactie
    Uppp schat, prachtig!
    Citaat Geplaatst door sgabkasita Bekijk reactie
    Upp
    Dank jullie wel meiden!! Hierbij het volgende vervolgje!!

  13. #73
    Verbannen

    Reacties
    138
    17-12-2017

    Goed begin.

  14. #74
    MVC Premium

    Reacties
    1.180
    07-09-2006

    MVC Premium MVC Premium
    Ga gauw verder
    Hou je vast aan eerlijkheid, want eerlijkheid leidt naar goedheid, en goedheid leidt naar het paradijs.

  15. #75
    MVC Lid

    Reacties
    235
    18-06-2005

    Uppieee