+ Reageer
Pagina 3 van 7 EersteEerste 1 2 3 4 5 ... LaatsteLaatste
31 tot 45 van 93
  1. #31
    MVC Lid

    Reacties
    16
    08-02-2016

    Upp

  2. #32
    MVC Lid

    Reacties
    1.274
    16-01-2012

    1.4

    Nerveus staar ik naar een middelgroot bedrijf. Ik laat een diepe zucht en loop richting mijn eerste sollicitatiegesprek. Twee uur lang heb ik me vanochtend voorbereid voor dit moment. Ik weet bijna honderd procent dat ik mijn hele kledingkast heb uitgeprobeerd alvorens ik een besluit heb kunnen nemen. Nou maar hopen dat de zakelijke kleren mijn zelfverzekerdheid een duwtje in de goede richting geven. “O Allah help mij”, zeg ik gauw en loop dan naar binnen.

    Zo zelfverzekerd mogelijk loop ik naar de balie waar een vrouw op haar computer werkt. “Excuseer” De vrouw kijkt op naar mij. “Wat kan ik voor u doen?” “Ik ben gekomen voor een sollicitatiegesprek” De vrouw knikt. “Zenuwachtig?” vraagt ze met een veelzeggende blik. Ik lach als een boer met kiespijn. “Is het zo duidelijk?” “Welnee, het zou alleen raar zijn als u dat niet was. Wat is uw naam?” “Yasmine Amrani” Ze pakt haar telefoon op en belt waarschijnlijk naar de afdeling waar ik hoor te zijn. “Ga de lift in en op de derde verdieping wacht iemand u op” “Dank u wel”, zeg ik beleefd en loop richting de lift. Voor ik op de knop kan drukken hoor ik nog dat de telefoon van de balie afgaat. “Wegsturen? Maar waarom dan? Begrepen meneer”, hoor ik achter me en vervolgens geeft de lift met een geluid aan dat de deuren zullen openen.

    Alvorens ik naar binnen kan lopen word ik tegengehouden door de vrouw die aan de balie zit. “Mevrouw Amrani?” “Ja?” Ik draai me om en kijk de vrouw, die nu mijn richting oploopt, aan. “Excuses, maar waarschijnlijk is er sprake van miscommunicatie. Iemand is al aangenomen voor de functie waarvoor u wilt solliciteren”, zegt ze stotterend. Mijn hart voel ik sneller kloppen en ik kijk de vrouw verbaasd aan. “Maar waarom werd mij net verteld dat iemand mij zou opwachten. U zou dat toch gelijk al hebben kunnen vernemen tijdens het eerste gesprek aan de telefoon?”, vraag ik haar sceptisch. De woorden die net werden uitgesproken aan de telefoon gingen duidelijk over mij en dat betekent dat hier meer achter zit. “Ja ik kan echt niets doen mevrouw. Dit hebben ze mij net pas laten weten”, zegt ze.

    Van binnen voelde ik mezelf koken maar liet het voor wat het was. Hopelijk gaat het bij de overige drie bedrijven wel goed denk ik bij mezelf. “Dank u wel voor het inlichten”, zeg ik strak en loop met een rechte rug het bedrijf uit. “Op naar de volgende”, zeg ik met een bedrukt gezicht. Met een slecht gevoel loop ik verder.

    “Mevrouw er is sprake…””Ja ja, miscommunicatie zeker. En de andere drie bedrijven hadden toevallig precies hetzelfde probleem. Wat is hier echt aan de hand?!” Kwaad kijk ik de mollige vrouw voor me aan. “Ik kan er niets..” ”Als u niks kan doen, dan laat u me spreken met iemand die hier wel wat aan kan doen! Dit kan toch niet verdomme!” Mijn kalmte heb ik allang al verloren. Ik heb toch niet mijn ouders overgehaald om naar de stad te verhuizen voor weer teleurstellend nieuws. Dit is echt de druppel, hoe vaak moet ik dezelfde smoes aanhoren. “Dat kan ik niet regelen voor u” “De hel dat je dat niet kan!” schreeuw ik uit en klap met mijn handen op haar kleine bureau.

    De vrouw trekt zich terug en ik probeer mezelf te bedaren. “Kijk, u laat me spreken met de desbetreffende afdeling en dan wil ik dit smoesje horen vanuit het hoofd. Als echt sprake is van zogenaamde “miscommunicatie”, dan moet mij dat verteld worden door de verantwoordelijke persoon” “Mevrouw..” “Als u nu niet belt naar de afdeling, loop ik zelf naar boven”, zeg ik dreigend. Ze pakt gauw de telefoon op en belt naar de afdeling. “De vrouw is boos en zegt dat vaker de smoes is gebruikt door andere bedrijven”, zegt ze in de telefoon. “Wat?” vraagt ze ongelovig. “Ja meneer”. “Mevrouw ik moest u verzoeken het bedrijf te verlaten of anders moeten we de bodyguards toelichten u naar buiten te vergezellen”, zegt ze. Ik kan zien dat de woorden haar net zo verbaasd hebben.

    “U drukte op het nummertje drie toch?” vraag ik haar kalm. Verward knikt ze. Uit het niets pak ik de telefoon van haar hand en druk op het nummertje drie. De vrouw kijkt me vol ongeloof aan. “Heb je gedaan wat ik je heb opgedragen. Ze moet zo snel mogelijk het bedrijf verlaten. Bel mij niet nog eens hierover”, hoor ik een man nors zeggen. “U heeft de zogenaamde vrouw die weg moet aan de telefoon”, zeg ik poeslief. “Wat..” , hoor ik de man ademloos aan de andere kant zeggen. “Luister eens goed naar mij en knoop dit goed in die vieze oren van je. Manieren heb je blijkbaar niet geleerd van je ouders. Al zou je mij nu smeken om te werken in dit rotbedrijf zou ik weigeren. Ik wil nog liever mijn hele leven werkloos blijven. Als er echt een miscommunicatie is dan moet je de verantwoordelijkheid nemen en dit recht in mijn gezicht zeggen. En niet te vergeten een spijtbetuiging hoort daar ook bij. Maar onbeschofte hond dat je bent. Je medewerkers je vuile werk laten regelen geeft mij gelijk een inkijk op wat voor persoon je bent. En please, ik hoef geen bodyguards om mij te begeleiden naar buiten. Ik wil namelijk zo snel mogelijk verdwijnen uit dit bedrijf en beginnen met het schrijven van hele slechte recensies. Daarnaast staat het bedrijf op het punt om failliet te gaan, het zou me verbazen als jullie überhaupt bodyguards kunnen betalen. Nog één ding, je bent een vieze hond!”, na mijn woorden hang ik op. De telefoon leg ik op tafel neer en strijk vervolgens mijn kleren glad. “Nog een fijne dag toegewenst”, zeg ik en laat de vrouw verdwaasd achter.

    “Wat moet ik nu doen”, mompel ik gefrustreerd in mezelf. Ik pak mijn oude telefoon uit mijn tas en bel de persoon die ik nu het hardst nodig heb. “Yasmine!! Hoe zijn de gesprekken verlopen?”, hoor ik een enthousiaste Sana aan de andere kant van de lijn. “Sana…dit is officieel de ergste dag van mijn leven”, zucht ik uit. Ik leg haar uit wat er is gebeurt en het is even stil. Uit het niets hoor ik haar hard lachen. Verbaasd kijk ik voor me uit. “Lach je mij nou uit?”, vraag ik boos. “Je hebt wat gedaan?! Heb je hem echt een hond genoemd?” vraagt ze nog steeds lachend. “Natuurlijk hoort mevrouw alleen dat gedeelte van het verhaal”, zeg ik maar onderdruk nu ook mijn lach. “Schat het is inderdaad raar dat dit al bij vier bedrijven is gebeurt. Maar verlies je hoop niet schat. We zijn toch al in de stad, het is niet zo dat je vandaag gelijk een baan moet regelen. Daarnaast wou je ook echt niet werken in dat laatste bedrijf. Het zou alleen een tijdelijke oplossing zijn.”, zegt ze sussend en ik voel me gelijk beter.
    “Dankjewel lieverd, jouw woorden kunnen me altijd een beter gevoel geven”, zeg ik gemeend. “Kom gauw naar huis. Tante Sakina heeft je lieveling snacks gekocht en we gaan een filmavond houden” Ik knik blij en realiseer me dan dat ze mij natuurlijk niet kan zien. “Is goed, ik kom eraan” Vervolgens hang ik op. Ik kijk om me heen en zie dat mijn voeten me hebben geleid naar de stad. Ik haal mijn schouders op en loop naar de bushalte.

    Het deuntje van mijn telefoon houdt me echter tegen verder te lopen. Met een zucht neem ik op in de verwachting de stem van mijn vriendin te horen. “Goedemiddag, spreek ik met mevrouw Yasmine Amrani?” “Hallo, ja die heeft u aan de lijn” “Ik bel namens Idrissi Creations. Gefeliciteerd, u bent uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek. Bel ik gelegen?”, hoor ik de vrouw aan de andere kant van de lijn zeggen. Ademloos hou ik me vast aan de paal naast me en probeer mezelf niet verschut te zetten. “U belt gelegen”, piep ik. “Zou u misschien vandaag al langs kunnen komen. We zullen het namelijk druk hebben de komende dagen” Ik knik hevig en sla mezelf bijna voor mijn hoofd. “Ja tuurlijk, ik kan gelijk komen”, zeg ik snel. “Fijn om te horen mevrouw Amrani. We wachten u op.” Ik slik en hoor de piep die aangeeft dat het belletje is afgelopen.
    “Idrissi Creations…O mijn god” Ik laat me rustig zakken op een bank verder op. Eén van de grootste multinationale bedrijven. Ik had gesolliciteerd met het idee dat ik toch nooit uitgenodigd zou worden. Snel sta ik op als ik mij realiseer dat ze mij verwachten. Ik loop naar de bus en blijf in de tussentijd dua’s oplezen in mijn hoofd.

    “Ze heeft het bedrijf verlaten” “Mooi”, zegt de man aan de andere kant van de lijn kalm. “Mag ik vragen waarom ik geen sollicitatiegesprek mocht..” Zijn zin kan niet worden afgemaakt door de man aan de andere lijn. “Dat mag je niet, een fijne dag verder” “Wacht niet ophangen. De vrouw was heel boos en heeft mij zojuist een les geleerd die ik nooit zal vergeten. Ik heb toch recht om te weten waarom ik dat heb moeten doorstaan” Al gauw heeft de man spijt van zijn woorden, de stilte beangstigde hem. De man zelf beangstigde hem. Hij was onverbeterlijk. “Je zou toch niet willen dat jouw bedrijf gelijk gemaakt wordt met de grond”, de kalmte die de man aan de andere kant van de lijn kon zelfs de meest dapperste man doen laten beven. “Begrepen”, komt er bang uit zijn mond als antwoord. “Fijne dag”, en daarmee hangt de meedogenloze man op.

    Hij belt een nieuw nummer. “Nodig haar uit op een gesprek” “Ja meneer” Met zijn handen in de zakken van zijn peperdure pak kijkt hij uit het grote raam van zijn kantoor. Met een vastbesloten blik kijkt hij voor zich uit. “Het echte werk zal nu eindelijk beginnen”


  3. #33
    MVC Lid

    Reacties
    90
    26-02-2013

    Uppo

  4. #34
    MVC Lid

    Reacties
    565
    20-04-2012

    Wauw ben benieuwd upp
    **Trotse Marokkaantje**

  5. #35
    MVC Lid

    Reacties
    93
    15-10-2012

    Uppp!! Ben benieuwd.

  6. #36
    MVC Lid

    Reacties
    16
    08-02-2016

    Uppp

  7. #37
    MVC Lid

    Reacties
    106
    02-10-2013

    uuupp

  8. #38
    MVC Lid

    Reacties
    565
    20-04-2012

    pups
    **Trotse Marokkaantje**

  9. #39
    MVC Premium

    Reacties
    15.405
    09-12-2006

    MVC Premium MVC Premium
    Een goed begin.. ik kijk uit naar meer. Up


    There are so many people out there
    who will tell you that you can't.
    What you've got to do is turn around and
    say "watch me".


  10. #40
    MVC Lid

    Reacties
    1.274
    16-01-2012

    Dank jullie wel voor de uppjes en interesse Ik heb een tentamen morgen avond dus plaats hooguit vrijdag een vervolg!

  11. #41
    MVC Lid

    Reacties
    1.274
    16-01-2012

    1.5



    Het gebouw dat dit keer voor mij staat is groter dan alle gebouwen, waar ik hiervoor heb gesolliciteerd, bij elkaar. Met open mond kijk ik naar het gebouw dat macht uitstraalt. Mannen met pakken lopen langs mij naar binnen en alleen vrouwen die er tiptop uitzien gaan naar binnen. Onzeker kijk ik naar mezelf. In vergelijking met de kleding die de vrouwen hier dragen, zou je mijn kleren als vuil kunnen beschrijven.

    Zuchtend probeer ik mijn hart te bedaren. De snelle kloppen van mijn hart zijn alles behalve gezond te noemen. Met mijn hand op mijn borstkas spreek ik mezelf moed in en probeer vervolgens met zoveel mogelijk zelfvertrouwen naar binnen te lopen.

    “Excuseer, ik ben net gebeld voor een sollicitatiegesprek”, zeg ik zo zelfverzekerd mogelijk tegen de vrouw die achter de balie zit. “Wat is uw naam?” “Yasmine Amrani” Haar gezicht verandert zodra ze wat ziet op haar computer. Ik klem mijn kaken strak op elkaar als ik denk dat zij mij ook gaat wegsturen. Het tegendeel is echter waar.

    “U werd inderdaad al verwacht. Gaat u maar naar de hoogste verdieping. Daar zal iemand u opwachten”, zegt ze stotterend. Als ik wil weglopen dan hoor ik haar nog een aarzelend geluid maken. Ik draai me om en kijk de vrouw vragend aan. “U zal waarschijnlijk voor een andere functie moeten solliciteren, maar dat krijgt u daar nog verder van mijn collega te horen”, zegt ze. Ik kijk de vrouw verward aan en knik om vervolgens door te lopen naar de liften.

    Op de 40ste verdieping stap ik uit de lift en zoals de vrouw al had gemeld stond een vrouw, van ongeveer mijn leeftijd, mij op te wachten. Ze stapt zelfverzekerd mijn kant op en steekt haar hand naar mij uit. Als antwoord schud ik beleefd haar hand terug. “U bent vast Yasmine Amrani?”, vraagt zij mij ter bevestiging. “Ja dat ben ik” “Mooi, u kunt mij volgen”, en loopt vervolgens voor mij uit.

    Ik probeer mijn verwondering te verbergen, maar dat is verdomd moeilijk. Alles is zo modieus ingericht, ik kan echt alleen met open mond kijken naar alles om mij heen. Mensen zijn druk aan het werk en om de twee seconden hoor je weer de zoveelste hakken van een vrouw tikken. In alle opwinding merk ik de nieuwsgierige blikken van de mensen om mij heen niet op. “Trek u niet te veel aan van het personeel. Ze zijn alleen verbaasd dat iemand op deze verdieping komt solliciteren. Iedereen moet normaal gesproken beginnen in de onderste verdiepingen. Daar worden sollicitaties gehouden etc. Vervolgens worden de mensen met potentie overgeplaatst naar andere afdelingen” Nu ik om mij heen kijk, zie ik inderdaad de nieuwsgierige blikken van mensen.

    Ze opent een deur en neemt plaats voor een groot bureau. “Neem plaats” Gauw laat ik mij vallen op één van de stoelen voor haar bureau. “Waarom krijg ik dan hier een sollicitatiegesprek?”, vraag ik de vrouw verward. “Dat weet ik ook niet, wellicht waren de beoordelaars van mening dat u over genoeg competenties bezit. Daar komen we maar al te snel achter”, zegt ze en al snel komt het nerveuze gevoel weer terug.

    “Ik ben trouwens Lamya Benali en doe hier zo een beetje van alles. Ik werk op de afdeling, maar ga ook vaak naar het buitenland om in de andere bedrijven een helpende hand te bieden. Daarnaast werk ik al vier jaar in het bedrijf. Maar genoeg over mijzelf. Vertel me eens wat over uzelf”

    “Nou, ik ben Yasmine Amrani. Ik ben van Marokkaanse komaf en heb inmiddels een leeftijd van 23 jaar bereikt. Mijn bachelor voor bedrijfskunde had ik een jaar geleden op zak en mijn master heb ik pas geleden afgerond. Deze was heel erg gericht op management en accounting. Ook heb ik extra vakken gevolgd die mij inzicht hebben gegeven in het oplossen van problemen binnen organisaties en ook op internationaal niveau. Heeft u trouwens mijn cv nodig?”

    “Nee hoor, ik heb die al van te voren uitgeprint. Heel indrukwekkend. Wij hebben inmiddels al contact opgenomen met uw stagebegeleider en die gaf aan dat u een harde werkster bent en hij u zeker aanraadde. Ook de stagebegeleider van uw bachelor opleiding had alleen maar goede woorden over uw gesproken”, zegt ze aan één stuk door. Glunderend kijk ik naar mijn handen. Ik had mijn stages inderdaad heel goed afgerond. Het is maar dat zij geen werk beschikbaar hadden voor mij, anders had ikmij zeker daar gevestigd. “Echter kunnen wij niet alleen op basis van deze gegevens een uitspraak doen over het feit of u degene bent die ons team zal versterken. Zo dadelijk zal ik uw vergezellen naar een vergaderzaal. Daar zal eerst een toets worden afgenomen die iedereen heeft moeten halen. Als u 40% van de vragen goed beantwoord dan heeft u de toets gehaald, dat zegt trouwens al veel over de moeilijkheidsgraad. Vervolgens zal iemand die verantwoording aflegt bij het bestuur ook een gesprek met uw afleggen. Normaal gesproken moet u dan nog worden uitgenodigd worden voor een tweede gesprek, maar ik denk dat dat niet nodig zal zijn”

    Het zelfvertrouwen dat ik net had zakt langzamerhand mijn schoenen in. De toets die zal worden afgelegd schrikt mij niet af, verre van. Ik heb liever vijf van die toetsen dan dit soort ongemakkelijke gesprekken. Het feit dat ik na de toets weer een gesprek moet voeren kan ik missen als kiespijn. “Mooi, dan kunnen wij al gelijk vertrekken” Zij staat op van haar stoel en ik neem haar voorbeeld. We lopen samen uit de deur en lopen weer een eindje naar een andere ruimte. “Succes mevrouw Amrani. Wie weet zie ik u binnenkort”, zegt ze en geeft mij weer haar hand. Ik geef haar een lach en antwoord met “Dank u wel. Ik hoop van wel” “Een fijne dag nog Yasmine Amrani”, en met die woorden loopt ze weg.

    Ik open de deur en merk op dat een wat oude man vooraan in de ruimte bezig is met zijn laptop. Als hij mij hoort binnenlopen, opent hij een lade van zijn bureau. “Alstublieft, neem plaats. U krijgt een uur voor de vragen”, zegt hij mij. Ik knik en pak de pen en papier van hem aan. Kijkend naar de ruimte kies ik de plek die dichtbij het raam is gelegen. Ik lees een doea op die ik altijd voor een groot tentamen oplees en begin met de vragen.

    Na een kwartier sla ik het laatste blaadje om en kom tot de conclusie dat de vragen gelukkig wel meevielen. Het waren alleen heel veel strikvragen en inzichtvragen, maar ik had ook niet anders verwacht. Wanneer de man mij hoort opstaan kijkt hij mij met ongeloof aan. “Meisje, niet zo gauw opgeven. Je hebt nog driekwartier de tijd” “Ik ben al klaar”, zeg ik ongemakkelijk. Hij kijkt mij met nog meer ongeloof aan en als hij merkt dat ik ongemakkelijk blijf staan voor zijn bureau schraapt hij zijn keel. “Geef maar hier dan” Snel reik ik hem de pen en papieren aan en kijk hem verwachtend aan.

    Ik nam aan dat het vervolggesprek door hem zou worden geleidt. “Uhm wanneer gaan wij beginnen met het tweede gesprek?” “O, het gesprek zal niet worden afgelegd door mij” Verbaasd kijk ik hem aan. “Met wie dan wel? Als ik vragen mag natuurlijk” “Ik ga gelijk een belletje doen. Verwacht werd dat je de test pas over driekwartier zou hebben afgerond” Ik knik en neem weer plaats op één van de stoelen.

    “Ja, ze is al klaar met haar test. Mooi, ze wacht u hier op”, hoor ik hem zeggen. “Hij komt gelijk deze kant op”, laat hij mij nog even weten en ik lach bedankend zijn richting op. Na een lange vijftien minuten komt een lange man, ook van Marokkaanse afkom waarschijnlijk, naar binnen. “Excuses Geert en mevrouw Amrani, ik werd opgehouden door mijn zusje. Je weet hoe ze is Geert”, zegt hij zuchtend. Geert lacht zachtjes en knikt.

    “Mevrouw Amrani neem ik aan” Ik knik en hij steekt als antwoord zijn hand naar mij uit. Ik pak zijn hand vast. “Aangenaam kennis te maken. Ik ben Ryan Benali en zal het vervolggesprek afleggen met u”, zegt hij en naar mijn gevoel heeft hij mijn hand een beetje te lang vastgehouden. “Aangenaam”, zeg ik en probeer mijn hand uit zijn stevige grip te trekken. Hij lijkt zichzelf weer op te pakken en geeft mij een seintje dat ik hem moet volgen. “Een fijne dag nog Geert!”, zegt hij en houdt de deur voor mij open. “Jij ook Benali!”.

    “Maakt u zich maar geen zorgen. Ik bijt niet”, zegt hij in de hoop de gespannen sfeer een beetje op te klaren. Ik geef hem een aarzelende lach. “Dat hoop ik niet nee”, zeg ik in de hoop een beetje sociaal over te komen. Mijn missie is geslaagd als hij hard lacht. “U bent mij er eentje” “Mijn kantoor is aan de overkant. Wilt u misschien nog wat te drinken alvorens wij aan het gesprek beginnen?” “Nee, dank u wel” “Ik ga toch even koffie halen voor mezelf..”, het geluid van mijn ringtone onderbreekt hem.

    Ik kon wel door de grond zakken. “O mijn god, sorry”, zeg ik snel en probeer mijn telefoon te vinden in mijn tas. Natuurlijk kan ik hem nu niet vinden. “Verdomme”, mompel ik. “Is geen enkel probleem. Ik haal de koffie en dan kan u verdergaan met het vinden van uw telefoon”, zegt hij in combinatie met een geruststellende lach. Zodra hij uit het zicht is vind ik mijn telefoon. “Ongelooflijk”, zeg ik gefrustreerd.

    “Sana, ik kan nu niet praten. Ik heb een sollicitatie, maar ik leg het je zo uit”, zeg ik snel aan de telefoon. “Oké! Bel mij zodra je klaar bent. Succes schat!!”, en al gauw hang ik op na haar bedankt te hebben. Zuchtend zet ik mijn telefoon op stil en gooi hem weer in mijn tas.

  12. #42
    MVC Lid

    Reacties
    1.274
    16-01-2012

    “Net op tijd zie ik”, hoor ik een stem achter mij zeggen. Ik verplaats een pluk haar dat voor mijn gezicht is gevallen achter mijn oor en knik. Ik zie dat hij twee koppen koffie in zijn handen heeft. “Ik heb er toch nog eentje voor jou meegenomen. Niemand kan een lekkere cappuccino weigeren”, zegt hij en geeft mij één van de mokken. “Dank u wel”, zeg ik gemeend. “De suiker ligt in mijn kantoor, dus maakt u zich geen zorgen. Zullen we?” en ik knik bevestigend op zijn vraag.

    Wanneer wij bijna zijn kantoor inlopen worden wij tegen gehouden door een zware stem. “Ryan, ik zal het vervolggesprekmet mevrouw Benali afleggen” Als ik mij omdraai zie ik een lange, brede man staan. Als ik zie dat hij mij aankijkt kan ik de rillingen niet stoppen. Hij is zeker knap daar niet van. Een beetje te knap, maar hij heeft een kille aura om zich heen. Hijstraalt pure macht uit, dit heb ik nog nooit gevoeld.

    “Jij?”, hoor ik Ryan naast mij verbaasd. “Sinds wanneer voer jij persoonlijk gesprekken met..” “Ik zei dat ik het gesprek zal doen. Ik hoop mezelf niet nog een keer te hoeven herhalen”, zegt hij kalm en houdt zijn handen achter zijn rug. “Natuurlijk niet”, hoor ik Ryan al gauw zeggen.

    De donkere ogen van de man voor ons verplaatsen zich naar mijn groene ogen. Ik pak gelijk mijn mok steviger vast in de hoop dat ik hem niet laat vallen na zijn doordringende blik. Hij bekijkt mijn van top tot teen. Al snel recht ik mijn rug en probeer niets van mijn gevoelens te tonen. Wanneer zijn ogen weer de mijne bekijken geeft hij mij de opdracht hem te volgen. Zonder mij nog een blik waardig te gunnen loopt hij terug van waar hij vandaan kwam. Ik realiseer mij na een tijdje dat ik hem moet achtervolgen. “Wie was dat?”, vraag ik aan Ryan.

    “Dat was Souffiane Idrissi. Hij is de eigenaar van dit bedrijf” Ik krijg opeens een verstikkend gevoel en mijn gezicht trekt wit weg. De Souffiane Idrissi was zonet voor mij en hij gaat mij nu spreken. “Ga snel, hij houdt niet van wachten”, zegt hij nog en ik zie dat hij ook bijna niets snapt van deze situatie. Na hem een korte knik te geven loop ik achter de man met de kille donkere ogen aan. Mijn lichaam voel ik nog steeds trillen van zijn harde blik. Ik adem diep in en weer diep uit alvorens ik de ruimte betreed van de baas.

  13. #43
    MVC Lid

    Reacties
    1.274
    16-01-2012

    Sorry voor het late vervolg dames! Ik kon pas laat beginnen met schrijven, maar ik hoop dat de lengte het goed maakt. Ben benieuwd wat jullie ervan vinden Ik zal snel weer een vervolg proberen te plaatsen als ik zie dat het verhaal bij jullie in de smaak valt!

  14. #44
    MVC Premium

    Reacties
    1.180
    07-09-2006

    MVC Premium MVC Premium
    Prachtig, ga gauw weet verder meid
    Hou je vast aan eerlijkheid, want eerlijkheid leidt naar goedheid, en goedheid leidt naar het paradijs.

  15. #45
    MVC Lid

    Reacties
    93
    15-10-2012

    Uppppp!!