+ Reageer
Pagina 2 van 4 EersteEerste 1 2 3 4 LaatsteLaatste
16 tot 30 van 48
  1. #16
    MVC Lid

    Reacties
    1.262
    16-01-2012

    1.2


    “Ik moet waarschijnlijk gewoon een baantje zoeken achter de kassa, dit heeft geen zin”, zeg ik met een bak ijs op mijn schoot. De tranen staan me nabij en ik kijk hopeloos naar de caloriebom, die nu niet eens meer smakelijk lijkt. En dat zegt heel wat. “Doe eens normaal, je bent maar een maand opzoek en je doet alsof je jaren niets kan vinden”, zegt Sana terwijl ze zelf van haar ijs geniet.

    “Je zegt het zelf een maand! Iedere keer zie ik de hoopvolle blik van mijn moeder als ik binnenkom van mijn zoveelste sollicitatiegesprek. Ik heb de sociale kwaliteiten van een zeehond”, zeg ik weer rood wordend als ik denk aan alle afgangen van de afgelopen maand. “Verbazingwekkend heb ik altijd een blonde troela voor me die alleen maar naar haar nagels kan kijken in plaats van daadwerkelijk inhoudelijke vragen stellen”, zeg ik boos en neem nog een hap van de vanille hemel op mijn schoot. Misschien was het toch een overdrijving om te zeggen dat de ijs niet smakelijk lijkt.

    “Je hebt er maar twee gehad schat, mensen geven het pas op bij zeker twintig sollicitaties. En vind je het gek dat jouw sociale vaardigheden niet overeenkomen met die van blonde troela’s, het enige wat jullie gemeen hebben is het feit dat jullie van het vrouwelijke geslacht zijn”, zegt ze tegen me en ik knik instemmend mee. “Waarom probeer je het niet buiten de stad?”, vraagt ze me doodnormaal alsof ze niet weet wat voor ouders ik heb. “Ja waarom eigenlijk niet?”, zeg ik en tik bedenkelijk met mijn wisvinger op mijn kin. “Misschien omdat mijn ouders al gek worden als ik vijf kilometer van het huis ben verwijderd”. “Ze hebben me zelfs niet laten studeren in een universiteit naar mijn keuze, omdat “er ook gewoon één binnen de stad is gevestigd”. Hun woorden en niet de mijne”. “Dan moet je maar gauw een gesprek met ze aangaan schat. Ze willen beiden dat je een goede baan vindt, maar tegelijkertijd kunnen ze je niet loslaten voor een paar uur. Die combinatie lukt nooit”, zegt ze ernstig.

    Zuchtend sta ik op en pak mijn tas. “Ik doe het gewoon”, zeg ik vastbesloten. Mijn laptop, die nog steeds evenveel op een tostiapparaat lijkt als jaren geleden, haal ik uit mijn tas. Vervolgens klap ik hem open en begin met zoeken naar vacatures buiten de stad. Na een half uur stilte sluit ik mijn laptop en pak weer mijn bak ijs op schoot. “We zullen het zien”, zeg ik en neem gauw een hap. “Je moet ook genoegen nemen met functies die lager zijn dan jouw capaciteiten”, waarschuwt Sana mij. Zonder op te kijken wuif ik haar weg met mijn hand. Alsof ik dat niet al heb gedaan denk ik bij mezelf en het zielige gevoel komt weer op.

    Na een week heb ik van vier bedrijven een uitnodiging ontvangen voor een sollicitatiegesprek. Mijn geluk kon eerst niet op. Dit tot ik met beide benen weer op de grond werd gedwongen door Sana. “Je hebt je ouders toch wel verteld dat je het ook buiten de stad hebt geprobeerd?”, vraagt Sana nog blij met de verwachting dat ik dat al heb gedaan. Kreunend laat ik me achterover op haar bed vallen en sluit mijn ogen. “Dat meen je niet?! Waarom niet?”, vraagt ze me. “Ik had gewoon niet verwacht dat er veel van zou komen. Ik heb gesolliciteerd voor functies binnen multinationale bedrijven. De kans dat ik zou worden uitgenodigd, was bijna nihil. Ik durf niet Sana, echt…Hoe moet ik dit doen?”, vraag ik haar hulpeloos. Ze komt zuchtend naast me zitten. “Je moet gewoon zo eerlijk mogelijk zijn schat. Op het gebied van studie en werk zijn jouw ouders heel begrijpelijk opgesteld”, en geeft me bemoedigend een kneepje in mijn hand. “Nou niet echt, universiteit in dit dorpje remember”, zeg ik wanhopig. Als antwoord aait ze zachtjes over mijn bol.

    Even later in de woonkamer, kijken mijn ouders mij heel achterdochtig aan. “Wat heeft dit te betekenen?”, vraagt mijn moeder zodra ik de zelfgemaakte Marokkaanse thee op een dienblad plaats voor mijn ouders. Naast de warme thee liggen nog lekkernijen, waarvan ik gelijk een paar pak om mijzelf houding te geven. “Niks”, zeg ik onschuldig en neem een grote hap van mijn koekje. “Nu begin ik me echt zorgen te maken. Gooi het er snel uit”, zegt mijn vader bezorgd.

    “Er is echt niets aan de hand. Ik wou alleen een goed gesprek beginnen met mijn ouders. Kan dat soms niet?”, vraag ik en om het nog onschuldiger te maken kijk ik ze met grote ogen aan. “Houd daar onmiddellijk mee op. Die grote groene ogen gaan je niet kunnen helpen”, zegt mijn vader en ik slaak een zucht. “En waar gaat dit zogenaamde goed gesprek dan over Yasmine?”, vraagt mijn moeder. “Zoals jullie weten heb ik meerdere malen in de stad gesolliciteerd en heb tevergeefs niet veel kunnen bereiken”, zeg ik. Mijn ouders knikken allebei. “Daarom was ik op het idee gekomen om het misschien buiten de stad te proberen. Ik ben tot nu toe al uitgenodigd op vier gesprekken”, zeg ik aan één stuk door. De stilte die volgde was zo oorverdovend. Het zweet brak me uit, toen beide nog niets hadden gezegd na wat een minuut leek. “Mama? Baba?” Aarzelend kijk ik hun kant op. Het is net alsof ze versteend zijn.

    “Yasmine, dit kan je niet van ons vragen. Je weet dat we je niet..”, begint mijn vader maar wordt al snel onderbroken door mijn moeder. “Waar wil je werken Yasmine?”, vraagt ze heel zacht en knijpt in mijn vaders hand. “In de hoofdstad. Ik wacht nog een reactie af van het bedrijf waar ik heel graag in wil werken en in principe zijn de meeste sollicitaties ook daar gelegen..”, zeg ik aan één stuk door, maar stop met praten zodra ik mijn moeder zie verstrakken. “Yasmine ga naar je kamer”, zegt mijn vader opeens ernstig. “Mijn kamer? Maar waarom…”, vraag ik verbaasd als opeens mijn vaders stem mij onderbreekt. “Ga nu naar je kamer!”, zegt hij boos en ik zie dat mijn moeders lichaam begint te trillen. Hopeloos kijk ik naar de twee en volg mijn vaders bevel op. In mijn kamer laat ik mezelf rustig vallen op mijn bed.

  2. #17
    MVC Lid

    Reacties
    1.262
    16-01-2012

    Ik maak vandaag de hele tweede paragraaf af omdat ik op dreef ben. Een momentje! Laat vooral horen wat jullie ervan vinden tot nu toe

  3. #18
    MVC Lid

    Reacties
    558
    20-04-2012

    Uppaa
    **Trotse Marokkaantje**

  4. #19
    MVC Lid

    Reacties
    1.262
    16-01-2012

    “Wat raar”, hoor ik mijn vriendin verbaasd zeggen. Ik heb de situatie die zich een uur geleden heeft afgespeeld tot op de details aan haar beschreven. Dit in de hoop dat zij op een rationele verklaring zou kunnen komen voor het gedrag van mijn ouders. Tevergeefs… “Zouden ze er misschien anders over denken als ik ook een baantje in de stad zou nemen?”, vraagt Sana bedenkelijk.

    Met een ruk zit ik overeind. “Waag het niet! Je hebt je plekje eindelijk gevonden. Ik zou niet kunnen leven met het feit dat je dit zou opgeven door mij”, zeg ik ernstig. “Ik heb het zelf voorgesteld Yasmine. Het vak is wat me interesseert, wat ik hier heb kan ook elders gevonden worden”, zegt ze. Ik weet al gelijk dat het geen nut meer heeft om verder op haar in te praten, ze is net zo standvastig in haar besluiten als ik ben. “Zo koppig als een ezel”, mompel ik. “En dat moet mevrouwtje zo nodig zeggen!”. Haar rustgevende lach is volop te horen. Ik lach zachtjes met haar mee en al gauw moet ze ophangen. “Laat me nog weten hoe het afloopt schat!” “Zal ik doen!”.

    Als het telefoongesprek beëindigd wordt kijk ik zuchtend voor me uit. Als ik een boze reactie had ontvangen zou ik ook met woede kunnen reageren. Maar zelfs dat kan ik niet doen, wat deze situatie heel frustrerend maakt. Het feit dat er geheimen zijn waarvan ik niet weet, is niet meer te ontkennen. Ik heb de blik in mijn moeders ogen gezien. Niets was meer te zien van de sterke vrouw die me heeft opgevoed. De tranen stonden haar nabij en ik had het gevoel dat ze ieder moment haar bewustzijn zou verliezen. Ik begin me steeds schuldiger te voelen. Vreemd genoeg willen mijn ouders op geen enkele voorwaarde dat ik me naar de hoofdstad verplaats. Van te voren ging ik ervan uit dat dit lag aan de gebeurtenis die zich drie jaar geleden plaats vond. Al snel voel ik de bekende rilling en sluit mijn ogen. “Je bent veilig Yasmine..” zeg ik wanhopig tegen mezelf. Zo blijf ik een paar seconden tegen mezelf praten tot ik weer rustig wordt. Zuchtend ga ik verder met mijn gepieker.

    Nu kan ik niet anders dan denken dat er iets anders schuilt achter deze overbezorgde houding. De overbezorgde houding die me soms het gevoel geeft dat ik me in een kooi plaatsvind waar ik nooit uit kan komen. Het verstikkende gevoel dat erbij komt kijken is ondragelijk. Sinds kleins af aan heb ik nooit dit dorpje kunnen verlaten. De vraag zelf is al een taboe voor mijn ouders. Daarnaast ben ik heel beschermend opgevoed, de enige persoon over wie mijn ouders hun goedkeuring hebben laten blijken is Sana. Zij is ook de enige vriendin die ik heb. Zodra ik in contact kom met andere meiden kan het nooit te lang duren. Dit komt meestal van mijn kant omdat mijn ouders er niet achter staan, of de mensen verbreken het contact zelf vanwege het feit dat een meid van mijn leeftijd bijna niets mag. En, om niet te vergeten, spelen mijn sociale vaardigheden die vergelijkbaar zijn met die van een zeehond ook een rol.

    Het geklop op mijn deur haalt mij uit mijn gedachtes. Snel laat ik de persoon achter de deur weten dat hij/zij binnen mag komen. Mijn moeder komt vervolgens binnen lopen en sluit de deur zachtjes achter haar. Ik sta onmiddellijk op en kijk haar bezorgd aan, per slot van rekening is haar toestand van zonet me niet ontgaan. “Neem plaats Yasmine”, zegt ze zacht en gaat tegenover mij zitten op mijn bureaustoel. Braaf doe ik wat ze me opdraagt en ze zucht vervolgens. Haar handen knijpt ze fijn op haar schoot en ik hoor haar een aarzelend geluid maken.

    “Yasmine.. je weet dat jij alles voor mij en je vader betekent”, zegt ze en kijkt mij ernstig aan. Ik knik en kan mijn houding niet ontspannen door de gespannen sfeer die heerst in mijn kamer. “Alles wat ik tot nu toe heb gedaan, is om een goede toekomst te garanderen voor jou. Mijn ouders hebben dat niet gedaan voor mij en dat heeft me heel wat gekost lieverd…heel wat”, zegt ze met een brok in haar keel. Ik voel mijn ogen ook langzamerhand vochtig worden. Het is alsof ik de pijn die ze heeft meegemaakt kan voelen. Hoe nieuwsgierig ik ook ben, toch durf ik haar nog steeds niet te vragen naar haar verleden. De angst dat ze dan echt zal breken weerhoudt mij tot de dag van vandaag. “Maar ik besef me dat je niet eeuwig hier kan blijven, als je een toekomst moet bereiken die je vader en ik je toewensen”, zegt ze mijn ogen vermijdend.

    Mijn ogen stralen pure verbazing uit na haar woorden. “Mama..” “Nee schat, onderbreek me niet nu. Het heeft me veel kracht gekost om tot dit besluit te komen”, zegt ze en ik zie hoe moeilijk ze het heeft op dit moment. “Ik heb je vader kunnen overhalen. Je hebt onze toestemming om te werken in de ..hoofdstad..”. Rustig laat ik me voor haar op de grond zakken en pak haar handen vast. “Mama, ik ga niet definitief weg van huis. Ik kom elke avond weer terug”, zeg ik tegen haar. Mijn moeder kijkt me met een verdrietig lachje aan. “Ik weet ook wel dat je dat niet lang zal kunnen volhouden. Ik wil ook niet dat je elke dag drie uur met de trein moet reizen naar werk en in de avond weer drie uur terug. Ik heb liever dat je verblijft bij je tante”. Tante?

    “Tante? Welke tante?” vraag ik haar. “Mijn zusje. Ik heb haar net opgebeld en gevraagd of jij kan verblijven bij haar. Ik zou zelf met je meegaan Yasmine.. maar ik ben er niet klaar voor”, zegt ze en lijkt teleurgesteld in haarzelf. Ik doe gauw mijn armen om haar heen. “Dankjewel mama, echt. Ik houd enorm veel van je”, zeg ik haar. Ze drukt me tegen haar aan en fluistert, “Ik hoop bij Allah dat ik niet de verkeerde keus heb gemaakt. Ik houd zoveel van je Yasmine”, en voel haar warme traan vallen op mijn schouder. Mijn hart brak letterlijk door haar wanhopige woorden. Ik weet niet wat er is gebeurt met mijn moeder, maar het feit dat een sterke vrouw als mijn moeder zich in zo een staat verkeerd laat me huiveren bij de gedachte.

  5. #20
    MVC Lid

    Reacties
    1.262
    16-01-2012

    Dit was het laatste vervolgje voor vandaag. Ik hoop dat ik jullie heb kunnen vermaken!

  6. #21
    MVC Lid

    Reacties
    139
    21-12-2012

    Uppp!
    Mommy♥

  7. #22
    MVC Lid

    Reacties
    85
    15-10-2012

    Prachtig vervolg

  8. #23
    MVC Lid

    Reacties
    85
    15-10-2012

    Uppppp hihi

  9. #24
    MVC Lid

    Reacties
    558
    20-04-2012

    Uppaa prachtig!
    **Trotse Marokkaantje**

  10. #25
    MVC Lid

    Reacties
    1.262
    16-01-2012

    Citaat Geplaatst door mOcrox Bekijk reactie
    Prachtig vervolg
    Dankjewel!!
    Citaat Geplaatst door sgabkasita Bekijk reactie
    Uppaa prachtig!
    Thank you

    Ik ga zo beginnen aan het volgende vervolgje, het kan nog wel een tijdje duren maar hij komt er op te staan!

  11. #26
    MVC Lid

    Reacties
    1.262
    16-01-2012

    1.3



    “Van werk moet je gelijk naar huis. Waag het niet om zonder je tante ergens naartoe te gaan. Kleed je altijd goed aan en laat me a.u.b. weten of mijn zusje eindelijk heeft leren koken. Anders ben ik genoodzaakt elke week eten op te sturen op de één of andere manier. Vergeet ook niet om langs te komen af en toe in de weekenden!” Mijn moeder is al een uur bezig met haar preek en zal waarschijnlijk nog een uur doorgaan als niemand haar gauw stopt. Ik probeer mijn concentratie erbij te houden maar het feit dat zij zich telkens verplaatst van de ene kant van de kamer naar de andere kant, maakt dit een onmogelijke uitdaging.

    “Amina, ik denk dat ze de boodschap heeft begrepen”, zegt mijn vader half lachend maar tegelijkertijd kan hij ook niet verbergen dat hij net zo bezorgd is als mijn moeder. Mijn moeder neemt zuchtend naast hem plaats. “Abdullah, wat heb ik gedaan? Mijn Sakina kan niet eens op haar zelf letten. Hoe moet ze dat doen met Yasmine?” “Ik heb mijn broertje ook gebeld, zodat hij ze goed in de gaten kan houden. Hij zal niet elke dag aanwezig zijn maar zeker 3 dagen per week. Ook als Yasmine ergens naartoe moet kan hij haar vergezellen”, zegt hij aan één stuk door en mijn moeder kalmeert zich een beetje. Met de nadruk op “een beetje”. Inmiddels zijn ze nog druk aan het brainstormen samen. Ik had net zo goed niet aanwezig hoeven zijn, ze doen net alsof ik een kind van 5 ben die op zichzelf gaat wonen. Ik ben 23 jaar for gods sake!
    “Uhmm.. ik ben een vrouw van 23 jaar. Ik denk dat ik het wel overleef met zowel een tante als een oom, die trouwens ook bodyguard als functie heeft” , komt er verveeld uit mijn mond. Als ze me beiden aankijken, kijk ik zo onschuldig mogelijk terug. Al gauw zetten ze hun gesprek voort, alsof ze niet eens willen ingaan op mijn worden. Zuchtend laat ik mezelf achterover vallen op de bank. “Ik moet zo wel echt weg..”, probeer ik er nog tussen te komen maar tevergeefs. Zelfs de deurbel laat ze niet opkijken. “Ik ga wel”, mompel ik in mezelf.

    Als ik de deur open zie ik een vrolijke Sana met haar koffer. “Dit meen je niet?!” Sana’s gezicht vervalt gelijk en schudt teleurgesteld haar hoofd. “Yasmine, we moeten gauw wat doen aan die manieren van je”, zegt ze droog en loopt langs mij heen naar binnen. Met open mond blijf ik voor me uit kijken. “Ik ga echt gek worden”, fluister ik tegen niemand in het speciaal en maak en gefrustreerd gebaar. Het liefst pak ik mijn koffer en vertrek zonder nog deel te nemen aan deze poppenkast. “Adem diep in, adem diep uit”, probeer ik mezelf rustig te maken. Rustig sluit ik de deur en loop weer richting de woonkamer.

    “O mijn dochter, dank je wel!” Ik zie mijn moeder nog net Sana strak knuffelen. “Tuurlijk heeft Sakina plek. Ze zal maar plek moeten maken, zonder jou vertrekt Yasmine namelijk niet. Jij kan dan ook zorgen voor mijn Yasmine ”, zegt mijn moeder aan één stuk door. Met open mond kijk ik naar de scene voor me. “We zijn even oud!” Maar niemand die luistert.

    Na veel gedoe lopen Sana en ik eindelijk naar de deur. Mijn moeder pakt me toch nog vast voordat ik weg kan. “Yasmine ik hoef niet te herhalen dat je voorzichtig moet zijn. Als je tot laat nog moet werken bel je jouw oom op en die brengt je dan naar huis. Pas a.u.b. op, je weet dat ik niet weer kan meemaken wat er drie jaar geleden is gebeurt..” “Mama dat gaat niet gebeuren”, zeg ik vastbesloten tegen haar. “Pas goed op jezelf mama en ook op baba, ik kom voor je het weet weer langs”, beloof ik haar. Ik knuffel haar strak en voel al snel ook mijn vaders sterke armen om mij heen. “Pas goed op jezelf, zodra er wat is bel je me op”, zegt hij. Om meer kracht aan zijn woorden toe te voegen knuffelt hij mij nog steviger. Met een kus op mijn voorhoofd komt de afscheidsronde tot zijn einde.

    Mijn vader pakt zowel mijn koffer als die van Sana en plaatst die in haar kofferbak. Sana neemt snel plaats achter het stuur en ik stap ook gauw de auto in. “Tot snel!” roep ik nog en zwaai met een brede lach naar mijn ouders. “Let’s go vriendin”, zeg ik en Sana voegt woord bij daad.

    “Dit zou het adres moeten zijn, zegt Sana en we komen stil te staan voor een klein huisje. We stappen allebei uit en pakken onze koffers uit de kofferbak. Aarzelend lopen we naar de voordeur en bellen aan. Voor ik het weet doet een prachtige vrouw de deur open. Ze heeft dezelfde groene ogen als mijn moeder en ik merk ik als eerst op. Haar ogen beginnen te stralen als ze op mij landen. “Yasmine?” Ik knik aarzelend en als antwoord daarop omhelst ze mij strak. Ze geeft Sana ook snel een knuffel en laat ons snel naar binnen.

    Het huis van binnen is met warme kleuren ingericht. Ik voel me al gelijk thuis. “Kom snel zitten, ik heb boodschappen gedaan voor deze avond. Zoveel mogelijk lekkernijen en niemand die me gaat vertellen dat ie op zijn lijn let, want dan hebben wij een probleem”, zegt ze quasi boos. “Hell no”, zegt Sana lachend. Mijn tante lacht mee en zegt, “Jullie hebben het ook zeker niet nodig dames. Figuren om wauw tegen te zeggen.” We worden allebei rood.

    “U bent nog echt jong..”, stamel ik uit. “O stop met dat u gebeuren, ik ben waarschijnlijk maar 5 jaar ouder dan jij. Ik was het “ongelukje” in de familie, vandaar het leeftijdsverschil.” Ze lacht hartelijk om haar eigen opmerking en ik kan niet anders dan meelachen. “Maar laat me eens goed kijken naar je. Sprekend je moeder, alleen veel knapper” en weer ligt ze in een deuk.

    De conclusie die ik nu al kan trekken is dat mijn tante enorm veel van lachen houdt. “Maar laat me jullie niet ophouden, ga maar gauw opfrissen zodat we er snel een gezellige avond van kunnen maken. Jullie moeten het doen met één kamer met een eenpersoonsbed. Er ligt een ander matras onder het bed, voor degene die op de grond gaat slapen.” We knikken beiden en doen gauw ons ding. Zoals mijn tante heeft voorspeld werd het een gezellige avond, die jammer genoeg tot zijn einde moest komen. Ik heb namelijk vier sollicitatiegesprekken morgen en moet er op mijn best uitzien.

    “Ik slaap op het matras”, zeg ik en duld geen tegenspraak. “Fight me on this”, en ik kijk haar uitdagend aan. “Oké, laten we het om de beurt doen. Dan kunnen we allebei genieten van het bed”, zegt ze en ik kijk haar bedenkelijk aan. “Mooi, afgesproken”, zegt ze uit het niets en ik schud lachend mijn hoofd. Zodra we allebei liggen, begin ik het gesprek. “Sana..” “Hmm” “Dit is toch wel echt wat jij wilt?” Zuchtend draait ze zich om naar mijn kant. “Yasmine, jij bent niet de enige reden waarom ik dat dorpje heb verlaten. Mijn dromen reiken ook veel verder dan dat, dus dit was ook een perfecte mogelijkheid voor mij”, zegt ze. “Hmm dus mevrouwtje wou mij gewoon gebruiken”, zeg ik speels en ze lacht mee.

  12. #27
    MVC Lid

    Reacties
    558
    20-04-2012

    Upps
    **Trotse Marokkaantje**

  13. #28
    MVC Lid

    Reacties
    85
    15-10-2012

    Upppsssaaa!!

  14. #29
    MVC Lid

    Reacties
    558
    20-04-2012

    Upp
    **Trotse Marokkaantje**

  15. #30
    MVC Lid

    Reacties
    558
    20-04-2012

    Uupp
    **Trotse Marokkaantje**

Stap nu over!