+ Reageer
Pagina 2 van 13 EersteEerste 1 2 3 4 12 ... LaatsteLaatste
16 tot 30 van 195
  1. #16
    MVC Lid

    Reacties
    182
    04-02-2005

    wejoo spannend ga gauw door

  2. #17
    MVC Lid

    Reacties
    93
    30-11-2013




    'Yallah zineb, sta op' zijn stem doet me opkijken. Een zucht ontsnapt uit mijn mond. Het afgelopen uur heeft hij me bemoedigd. Geen enkel persoon heeft me ooit op zo een manier bemoedigd. Ondanks dat de pijn weder tot leven komt nadat hij uitgesproken is voel ik een bepaald gevoel door me heen gieren. Het is alsof hij alles begrijpt wat mijn mond verlaat. Is hij het niet eens met me dan kan hij zijn mening goed onderbouwen. In tegenstelling tot Laila komt zij altijd met een 'maar' waarop de ruzies volgen. Keer op keer.

    'Ik kan niet, Chahid. Ik voel me kapot' jammer ik. Alvorens ik wil uiten dat hij beter kan gaan, trekt hij me pijnloos op, vestigt zijn warme handen rondom me taille en fronst. Zijn frons vervaagt gedurende zijn handen verhuizen naar mijn wangen. Mijn tranen bevochtigen zijn duimen die hij blijft wegstrijken. 'Hij is gek. De schrik heeft hem goed te pakken zei je toch? Hij zal de rest van zijn leven op zichzelf spugen.........je bent een diamant.......die hij verloren is' zijn adem streelt mijn gezicht. Ik knik. Radeloos. 'Kom hier' laat hij abrupt ontsnappen waarop hij me gemakkelijk optilt. Ondanks alles schiet ik in de lach gezien hij me als een veertje optilt. Automatisch verstrengel ik mijn armen om zijn nek en concentreer me op de sereniteit die als een gloed over mijn borst heenkomt.

    Alvorens hij me beneden op de bank heeft gelegd vervult Laila's stem de woonkamer: 'Wat het ook is.....Het spijt me ontzettend zusje......ik heb je niet eens zo gezien op de dag dat', ze haakt af. Ik slik. Alle drie nemen ze plek op de bank tegenover me. Mijn moeder snikt. Chahid's ogen dwalen abrupt van me af op het moment ik de zijne opzoek. Ik slik. 'Alles komt goed... Als je geen manier kan vinden zal Allah.s.w.t jou die geven, je mag bij ons in huis komen.....Hoelang je maar wilt......Mama en ik zijn het overeens dat we je voor geen meter alleen in je kamer laten boven.....euhhh waar niks meer van over is' gaat ze kalm door.

    Zijn woorden nemen een aanvang: 'Laila werkt van 09:00/17:00, ik heb momenteel geen werk....Mohim kan een oogje op je houden.....Je moeder heeft genoeg aan haar hoofd gezien haar suikerziekte en het verleden' Ik slik. Heel diep. 'Alsof de plek waar ik ben het vuur in me kan doven' ik bekogel ze met arrogantie.

    | ~~~ |

    Langzaam open ik mijn ogen en signaleer een gedaante op het bed waardoor ik overeind schiet. Zijn warme glimlach komt me tegemoet. Mijn hart mist een slag. 'En is de hoofdpijn al wat over slaapkop?' vraagt Chahid me sereen. Ik kijk even om me heen totdat dat ene gevoel weer bij me tot leven komt: verdriet. Al een week lig ik in deze saaie logeerkamer van ze. Al een week ben ik enkel deze kamer uitgelopen voor een wcbezoekje of voor de douche. Ik ben dit zat.

    'Mmmm' laat ik ontsnappen terwijl ik me uitrek. Daarop volgend schenk ik hem een glimlach. 'Je bent een lichte slaper, hè?......Ik zit hier nog geen minuut of je oogjes schoten open' laat hij lachend ontsnappen. Ik lach mijn tanden bloot. Ik zie dat hij het enkel eruit heeft gebracht omdat hij zich ongemakkelijk voelt. Ik verwik een wenkbrauw met de woorden: 'Lijkt wel alsof je had gewild dat dat niet was gebeurd?' Wat bezielt me, denk ik even. Hij schiet hoofdschuddend in de lach, wend zijn blik van me af hoewel ik me wangen voel rijpen. Het is alsof na die ene gebeurtenis ik veranderd ben. Wat ik denk: spreek ik uit. Want het bescheiden verlegen meisje was toch nergens goed voor. Ik voel mijn kin trillen tot ik op mijn kiezen bijt. In strijd met mijn gedachte.

    'Emohim Zineb, het is om precies te zijn 19;00...
    Je moeder belde zojuist....Ik heb haar duidelijk gemaakt dat ze zich geen zorgen hoeft te maken....Je zus is na haar werk bij haar langs gegaan, ze kan elk moment thuiskomen.....Fris jezelf even op.....We gaan zo eten!' ratelt hij een stuk door. Hij staat vervolgens op. 'Chahid!' roep ik op het moment hij de kamer verlaat. Onze blikken vinden elkaar. 'Dankjewel' fluister ik. Met een lach waarby hij zijn tanden ontbloot knikt hy. 'Het is niks' is wat zijn response is. Mijn ogen nemen op hoe hij zijn blik cm voor cm laat zakken waarop hij abrupt uit zicht is. Ik slik. Wat is er met hem, denk ik even. Ik werp een blik naar beneden: mijn decolleté. Mijn hart mist een slag. Is dat waar hij naar keek? En hij heeft de afgelopen minuten niks gezegd? Ik bijt op mijn lip. Onbewust.

    ~ Bekoorlijk vind ik mijn weg naar beneden. De douche was weldadig. God, wat hebben ze een prachtig huis, denk ik terwijl ik voor de zoveelste keer tot ik in de woonkamer sta. Met de afstandsbediening in zijn handen zie ik hem languit op de bank liggen. Hij merkt me op, schiet overeind en onderdrukt zijn geschrokken blik ogenblikkelijk. Hij gedraagt zich raar. 'Haha ik ben het maar, Chahid' 'Je gedraagt je als een vreemde in je eigen huis' floep ik eruit. Hij houd mijn blik vast, slikt en lacht. 'gekkie' prevelt hij net hoorbaar. Terwijl ik met de bandjes van mijn badjas speel neem ik op de bank plaats, bundel mijn aandacht samen op het nieuws dat aanstaat en trek de handdoek van mijn schouders af. Ik dep mijn lange haren verder droog en heb niet door dat mijn badjas langs mijn bovenbenen open is gevallen. 'En Chahid wanneer mag je weer aan het werk?' laat ik ontsnappen, wikkel de doek in mijn haren en zoek zijn ogen op. Ik atrappeer hem dat hij mijn benen tot zich opneemt en voel hoe mijn hart een slag mist. Vlug sluit ik mijn badjas waarop hij terstond opstaat. 'Ehm ja krijg ik wel te horen..... Ik moet maghreb nog bidden....Heb je al gebeden?' formuleert hij. Ik schiet in de lach, voel de bitch in mij ontwaken en antwoord: 'Haha nee, helpt dat dan?'

    'Sorry?' zegt hy overdonderd. Wrijvend over de hoofddoek op mijn hoofd zeg ik: 'Waarom zou ik nog bidden? Als dat het enige is wat ik de afgelopen jaren heb gedaan?....Wat heeft het me gebracht? NIKS! Oh nee..........het bracht me het beeld van Ashraf die een ander neukt'. Mijn hartslag voel ik in mijn wangen. Het is werkelijk alsof het verlegen meisje in strijd is met de bitch. Een lichte gloed van schaamte vertoont hij. 'Hoe durf je!' tiert een stemmetje in mijn hoofd. Met een fladderend hart duvel ik de natte handdoek van mijn krullen waarop zijn geslik het eerste is wat ik zie als ik hem in me opneem. 'Wauw' is het enige wat hij zegt. Stokstijf staat hij erbij. 'Is toch zo? Het meisje dat pas op haar 21 de liefde een kans gaf heeft twee jaar hopeloos gebeden voor wat? Voor', 'Genoeg!!!!' ik schrik me een hoedje door de felheid van zijn stem. 'Liever dat je dat beeld zag dan dat je het zag als je met hem in een huwelijk zat, Zineb!' vervolgt hij vlammend. Zijn woorden doen pijn. Het is de waarheid. Ik sta op, loop op hem af hoewel ik hem bondig een blik zie werken naar mijn lijf. Vluchtig bijt hij op zijn kiezen. 'Wat wil je zeggen? Dat hij het recht heeft dat mij aan te doen omdat ik nog niet met hem ben getrouwd' fluister ik. 'Gedraag je als een 23 jarige. Dit zal niet het enige zijn wat je gaat meemaken wat je zal breken.....Allah heeft je beschermd...... Ashraf is geen man....liever na twee jaar dan na 5' brengt hij op zijn beurt. Opnieuw duvelen zijn ogen naar mijn borsten waarop ik me even realiseer dat ik geen bh draag en mijn lijf enkel omhult is een dunne satijnen kamerjas. Ik bijt op mijn onderlip. Ik zou zweren dat ik hem zwaarder hoor ademen. 'Pf, zineb doe wat je wilt....Dan bid je toch niet? Ik ga wel mijn gebed verrichten!' Hij snauwt me af, passeert me en laat me wel zeker zo'n half uurtje alleen achter.


  3. #18
    -.-' jij weer!

    Reacties
    86
    18-08-2008

    Omyyygod up up up

  4. #19
    -.-' jij weer!

    Reacties
    86
    18-08-2008

    Je doet het echt goed! Nog eentje please

  5. #20
    MVC Lid

    Reacties
    93
    30-11-2013

    Heel erg bedankt voor de reacties,ladys!!!! Ik drop er vandaag nog eentje! Kisses

  6. #21
    MVC Lid

    Reacties
    40
    27-06-2009

    Dit is spannend zeg snel verder

  7. #22
    MVC Lid

    Reacties
    93
    30-11-2013



    De voetstappen die me uit mijn concentratie voor de Tv halen duiden aan dat hij naar beneden komt. Terstond sta ik op. Hij beoogt gestrest. De abaya die hij aanheeft beoogt hem beeldig, denk ik onbewust. 'Moet je je niet is gaan omkleden, Laila is zo thuis' prevelt hij. 'Hij doelt op het feit dat je hieronder niks aanhebt' schreeuwt het stemmetje in mijn hoofd. 'Laila is mijn zus hoor.. Na het eten ga ik toch naar bed' zeg ik op mijn beurt hoewel ik geen greintje schaamte voel. Ik ken mezelf ook niet meer. Wat zal er erger zijn dan wat ik met mijn ogen heb moeten zien? 'Je zus die zo thuiskomt en jou zo aantreft?' het stemmetje in mijn hoofd gaat door. Ik negeer het. 'Dan zal ze er maar aan moeten wennen! Zo kleed ik me thuis ook? Maar het enige waar ze nog aandacht voor heeft zijn haar saaie boeken' floep ik eruit. Ik schiet in de lach en bevind mijn weg naar de keuken.

    Hy haalt me in, opent de koelkast en kijkt minuten voor zich uit alsof hij naar antwoorden zoekt. 'Hoe is het tussen Laila'tje en jou?' Met die woorden ga ik naast hem staan. Met de woorden 'Wat probeer je nou te doen!' draait hij zich om. 'Euhhh ga is aan de kant... Ik probeer een blikje Fristi te pakken' antwoord ik. Hij slaakt een zucht en stapt opzij. Hm, wat ik doe? Daar heb ik immers geen antwoord op, denk ik hoewel ik buk om het blikje in de koelkast te bemachtigen. Vanuit mijn ooghoeken zie ik hem naar mijn achterwerk gapen. Terstond kijkt hij weg op het moment ik weder rechtop sta. 'Je bent veranderd' hoor ik hem prevelen. Ik open het blikje Fristi, drink eruit en lik weelderig mijn lippen. 'Goh, na zo een situatie?' fluister ik. Hij slaat zijn armen over elkaar heen en trekt een wenkbrauw op. Hij knikt. 'Tenzij...' hij haakt af.

    'Tenzij wat? Murmel ik. Hij zwijgt en evenaart ver weg in gedachte. Wat wilt hij nou weten? 'Hm?' laat ik ontsnappen. 'Tenzij hij je heeft verpest' zijn woorden zorgen voor een snelle hartslag. Hij wilt weten of ik maagd ben? Ik kan dit niet geloven. 'Enkel een meisje dat 'verpest' is heeft het recht te laten zien hoe gebroken ze is????' vraag ik bedonderd. Ik frons. 'Pf, Zineb... tuurlijk niet...maar je bent jezelf niet......begin het te accepteren' is wat hij moeizaam eruit brengt. 'Nu pas begrijp ik waarom mensen zeggen dat iemand kan pas begrypen wat een ander pas voelt als hij in de zelfde situatie verkeerd' werp ik vol teleurstelling op hem af. 'Mohim fuck it.....Laila is nog denk ik lang bij je mams...........Wat wil je eten? Moet ik de lasagne opwarmen? Of?' brengt hij er op z'n beurt uit. 'Ik heb nooit begrepen wat jij in haar hebt gezien' verander ik van onderwerp. Een licht rode gloed verschijnt op zijn wangen. Wederom neem ik een slok uit mijn blikje. Ik stap voorwaarts nadat ik het blikje op de keukentafel deponeer. Hij komt abrupt tegen de koelkast aan. Hij posteert stokstijf. 'Ik zeg alleen wat ik zie hoor, niet zo gespannen meneertje......ehm...jij....jij bent.......Ik had me een ander soort persoon bij je voorgesteld' vervolg ik. 'Hoe is de relatie tussen jullie? Ik krijg daar niks van mee' werp ik hem fluisterend toe. 'Daarom heet het een relatie. Ik heb die met je zus' antwoord hij.

    'Zineb, vergeet dit gesprek.. wat wil je eten?' vraagt hij. Dicht ga ik tegen hem aanstaan.. Ik wik mezelf op mijn tenen aangezien het echt een lange man is en negeer de pijn aan mijn tenen. 'Wat ik wil eten?' vraag ik. 'Wil je dat weten?' vervolg ik waarop hij 'Nou?' antwoord. Ik knel mijn lippen op de zijne, grijp abrupt naar de bovenkant van de deur van de koelkast achter zich, trek mezelf hoger, geef zijn onderlip een weelderig likje en bijt vervolgens zacht op zijn onderlip. Dit binnen een paar tellen. Voor een fractie van seconde vraag ik me af waar de oude Zineb is gebleven. Het is niet te bevatten wat ik wil.

    Hij posteert stokstijf, knippert niet en blijft verbaasd in mijn ogen loeren. Hevig gaat zijn borst omhoog: hij is overdonderd. Ik schenk hem een knipoog, draai me om, grijp naar het blikje en vind mijn weg terug naar de logeerkamer. Ik glimlach als ik denk: hij zal vast de zelfde smaak als ik proeven'. Als sneeuw voor de zon verdwijnt mijn glimlach bij de gedachte: 'Wat bezielt je? Het is de man van je zus?' Ik slik. Spijt voel ik niet. Het is alsof ik alles en iedereen om mij heen expres wil zien lijden zodat ze dan ook een procentje voelen van wat er in mijn hart omgaat.



  8. #23
    -.-' jij weer!

    Reacties
    86
    18-08-2008

    Omyyygoshh upppppp

  9. #24
    MVC Lid

    Reacties
    40
    27-06-2009

    Wejoovsnel verderrr pleaassss eindelijk een goed verhaal weer hier

  10. #25
    MVC Lid

    Reacties
    40
    27-06-2009

    Uppiee I cannot waitt

  11. #26
    MVC Lid

    Reacties
    93
    30-11-2013


    *Klop*Klop*, Met een vermeteld gevoel loods ik mijn aandacht op de deur. 'Kom je zo eten?!' klinkt Laila's stem aan de andere kant. '1minuut' roep ik op mijn beurt. God, dit ondeugende gevoel lijkt me wel te navigeren dus sta ik op. Het laatste wat ik wil horen en waarin ik geen meug heb is een preek van Laila omtrent mijn dunne kamerjas. Ik sijpel een shirt over me heen, denk aan de gebeurtenis van nog geen uur geleden en vind een weg naar beneden. Mijn hart gaat tekeer. Hij lijkt uit mijn borstkas te zwermen. Schaamte lijkt er niet meer voor te zorgen dat ik zoals altijd in mijn kamer vertoef, in tegendeel: het bestuurt me. Ik kick erop. Het is mijn uitweg. Voor even. Dus herhaal ik het.

    ~ ik neem het beeld van Laila en Chahid die in stilte aan hun maaltijd beginnen, rol met mijn ogen en neem voor hem plaats aan tafel. Waarom voeren ze nooit een leuk gesprek in aanwezigheid met andere? Ze lijken beide uitgehuwelijkt. Met die gedachte houd ik mijn lach ik. Ik negeer hem. Nou, voor even dan. Laila schept wat voor me op hoewel ze me vraagt hoe ik me voel. 'Goed... Heb als een roosje geslapen vanmiddag' antwoord ik. Zoals verwacht knikt ze, wend haar blik ongeïnteresseerd van me af en zet het op zwijgen. Ugh. Na mijn eerste hap duvel ik mijn blik vanuit onder mijn wimpers op Chahid. Hij vertoont nog altijd onrust, huivering en beklemming. Hij lijkt geen hap door zijn keel te krijgen. Laila heeft haar aandacht op de tv, zie ik waarop ik slepend mijn rechtervoet voorwaarts zet. Zijn ontblote voet trekt hij na aanraking bekommerd terug of ik zoek zijn kijkers op.

    Hij fronst maar ongeloof heeft hem in een ijzige greep. Langzaam strijk ik met mijn voet onder zijn abaya langs zijn scheen, vergeet de zijkant van zijn ontblote kuit niet en werk mijn weg omhoog. 'Laila mag ik de saus' laat ik ontsnappen en doe natuurlijk alsof mijn neus bloed. Op het ogenblik ik die overhandigd krijg bevind mijn voet zich aan de binnenzijde van zijn bovenbeen. Mijn ontblote voet tegen het ontblote huidoppervlak van zijn bovenbeen. Bijtend op mijn onderlip houd ik zijn blik vast. Zijn borst: diep gaat het op en neer. Zijn adem stokt ogenblikkelijk. Hij bijt op zijn kiezen waarop hij een aanvang op sneller eten neemt. Mij totaal negerend. Ik lach. Mijn tenen komen in contact met zijn boxer of ik beleg de bewegingen verder op zijn lid. Hij voelt zo gigantisch aan. Ik netel onbewust mijn tanden in mijn onderlip. Hij stopt even met kauwen, loopt rood aan maar slikt gauw door. Terstond verdwijnt zijn linkerhand onder de tafel of ik voel hoe hij mijn enkel bemachtigd. Alsof hij weet dat als hij mijn voet van zih afduvelt, ik het weder herhaal, blijven zijn vingers hardnekkig rondom mijn enkel verstrengeld. Zijn ogen vinden de mijne of ik ontbloot mijn tanden door een lach. Een super nijdige blik is wat ik krijg toegeworpen. 'Hey schat, alles oké....te pittig?' grapt Laila abrupt. Hij slikt, schud hysterisch zijn hoofd en antwoord: 'Ghir beetje te warm...we moeten snel de airco weer laten maken'. Op een harde manier duvelt hij mijn voet van zich af, neemt nog een hap en staat vervolgens op.

    Hij verdwijnt de keuken in of ik eet snel mijn bord leeg en verschaf mijn zus aandacht. Ik schraap mijn keel hoewel ik me besef dat Chahid zich nog steeds in de keuken bevind. 'Laila, hoe gaat het met je? Hoe is werk' prevel ik. Haar ogen vinden de mijne. Een glimlachje is wat ze me schenkt. Dat ze van die wispelturige kuren heeft kan iedereen opmerken, denk ik even waarop ze antwoord: 'Elhamdoullilah zusje, alleen moe.. Je kent het wel....Werk is prima alleen overweeg ik toch terug te gaan als onderwijsassistente'. 'Oh' 'kifesh' breng ik uit. 'Weer terug? Omdat je het zo leuk vond? Je kan toch iets met boeken gaan doen, ofzo?' vervolg ik. 'Boeken nemen je enkel mee een andere wereld in......Ik hou gewoon van kinderen.....Ze iets meegeven.....Iets leren' laat ze ontsnappen. 'Hmm ja.. Wanneer begin jij aan kids dan, zus? Jullie zijn al twee jaar getrouwd?' roep ik in. 'Alles op z'n tijd, Zineb' antwoord ze weder of ze staat op. Typisch. 'Wil je opruimen? Ik ben moe, ik ga alvast naar bed' kermt ze waarop ze haar weg naar boven vind. Gaat dit dagelijks zo? Arme Chahid. Wauw.

    'Ga maar slapen, zus.......Ik maak alles wel schoon' roep ik waarop ik haar nog vaag hoor vragen of ik niet een glas warme chocolademelk wil bereiden. Zo gezegd, zo gedaan. Ik baan een weg naar de keuken, voel mijn hart fladderen en slaak een diepe zucht. Het beeld van een Chahid die ingespannen een hijs van zijn sigaret neemt komt mijn ogen tegemoet. Fronsend hangt hij tegen het aanrecht, merkt me op en dept snel zijn sigaret langs in de wasbak alvorens hij op me afloopt. Hij beoogt furieus alhoewel hij zich inhoud. Met de woorden 'Heb je geen vriendinnen?' komt hij voor me staan. Ik lach mijn tanden bloot. 'Wat?' murmel ik. 'Ben je doof? Waar is je vriendin? Ga een film kijkem, ofzo' herneemt hij. Ik houd met een frons zijn blik vast. Zijn kijkers: verwoed nemen ze elke cm van me gezicht tot zich op alsof hij me nog nooit gezien heeft. 'Mijn beste vriendin.....is...is...het nichtje van Ashraf' stotter ik of ik vervolg: 'Weet je nog?'

    Hij slikt. 'Zij was de enige wie ik had....de rest heeft me allemaal in de rug gestoken.........Dat weet je toch?' fluister ik abrupt als ik zie dat hij spreken wilt. 'Best......Zineb, of je zoekt nieuwe maatjes zodat je je woede en verdriet kwijt kunt, of wij gaan slapen en morgen is alles normaal!............Anders rot je op naar je eigen huis' zijn woorden komen langzaam op me af. Ik gooi dartel mijn krullen van mijn schouders en fluister: 'Of anders?' Hij komt dichterbij. 'Of anders loop ik nu naar boven en vertel je zus wat er tijdens het eten gebeurde' zegt hij. Maar ik weet beter. 'Grrrr, blufferd' werp ik op hem af. Onverhoeds omklemt hij mijn bovenarmen en sist: 'Let maar op!!!' Hij passeert me met een duw. Mijn hart mist een slag bij het beeld van een Chahid die zijn weg naar mijn zus vind.



  12. #27
    MVC Lid

    Reacties
    42
    19-09-2017

    Echt goed geschreven

  13. #28
    MVC Lid

    Reacties
    40
    27-06-2009

    Woowwww damn zineb ahahahah verderree aubbbb

  14. #29
    MVC Lid

    Reacties
    40
    27-06-2009

    Uppupupuo

  15. #30
    MVC Lid

    Reacties
    93
    30-11-2013

    Uppie