+ Reageer
Pagina 2 van 20 EersteEerste 1 2 3 4 12 ... LaatsteLaatste
16 tot 30 van 298
  1. #16
    MVC Lid

    Reacties
    2.858
    06-07-2016

    Ga kuise ofzo

  2. #17
    where is the love

    Reacties
    1.628
    26-11-2003

    Mooi begin
    Wie denkt een betere vriend dan Allah {swt} te hebben, kent zijn Schepper niet goed.
    Wie denkt een grotere vijand te hebben dan zichzelf, kent zichzelf niet goed.~

  3. #18
    MVC Lid

    Reacties
    8.569
    12-03-2016

    ~Meant to be together~

    Citaat Geplaatst door missarabier Bekijk reactie
    Mooi begin
    Dankjewel

  4. #19
    MVC Lid

    Reacties
    901
    04-12-2012

    Uuuup

  5. #20
    MVC Lid

    Reacties
    8.569
    12-03-2016

    Citaat Geplaatst door Moslima98 Bekijk reactie
    Uuuup
    Deze dagen heb ik het helaas weer druk. Ik hoop dat ik vandaag toch nog wat kan plaatsen. Tegen woensdag InshaAllah is t wat rustiger en zal ik weer actiever zijn

  6. #21
    MVC Lid

    Reacties
    8.569
    12-03-2016

    Chapitre 5

    ~Nourhane~

    Overspoeld door emoties slenterde ik doelloos door de straten. Ik had tegen mijn tante gezegd dat ik zou gaan werken, maar ik heb me ziek gemeld. Ik kon het nog steeds niet geloven, mijn oom wilde mij gewoon uithuwelijken en weg hebben. Nu pas besef ik goed dat niemand zoveel van je kan houden als je bloedeigen ouders doen. Zij zouden mij dit nooit aandoen.. Ik voelde me alleen op dit wereldje. Voor wat of wie leefde ik nou?Door deze gedachtes kon ik mijn tranen niet meer bedwingen en liet ik ze maar vallen. Huilend versnelde ik mijn passen. Ik kwam aan bij een leeg parkje. Het parkje was leeg en dat was precies waar ik behoefte aan had. Ik ging op het gras zitten tegen een boom aan. Waarom overkwam mij dit nou allemaal? Waar had ik dit aan verdiend? De tranen bleven maar stromen. Wat miste ik toch mijn familie. Kon ik maar nog heel even met ze praten, zeggen hoe vreselijk ik ze mis, tegen ze aanleunen en natuurlijk zeggen hoeveel ik wel niet van hun hield. Maar ze zijn er niet meer. Wat deed dit toch pijn.

    Ik zat na een tijdje nog steeds in mijn kwellende gedachtes op het gras toen mijn telefoon ging. Het was Nisrine. Zij was mijn beste vriendin. Ik kende haar van de middelbare school en sindsdien waren we hartsvriendinnen. We vertelden elkaar altijd alles. De laatste tijd zagen we elkaar minder, doordat ieder het druk had met zijn eigen studie. Mijn oom mocht haar niet, omdat ze sinds een tijdje op zichzelf woonde. Iets wat je bij ons als vrouwzijnde niet kon maken. Maar op dit moment was de mening van mijn oom wel het laatste wat me boeide. Ik twijfelde of ik wel op moest nemen, want ik had even geen zin in iemand. Maar aan de andere kant zou het misschien opluchten als ik haar alles vertelde, dus nam ik op. 'Heey schat, da's een tijdje geleden he,' zei Nisrine vrolijk, 'wanneer zullen wij eens weer afspreken?' 'Ah Nisrine je moest eens weten,' zei ik huilend. 'Nourhane, wat is er? Waarom huil je?' vroeg Nisrine bezorgd. 'Kun je even naar me toe komen? Dan leg ik het je uit,' zei ik. 'Kom beter naar mij toe dan kunnen we rustig praten,' zei Nisrine, 'ik ben gewoon thuis. 'Isgoed,' zei ik en daarna hing ik op. Ik ging recht op staan en ik probeerde zo goed als het kon sterk te blijven. Ik begon het parkje uit te lopen, terwijl mijn gedachte weer weg dwaalde tot ik tegen iemand aanliep. Ik kon mijn evenwicht niet bewaren en viel op de grond. 'Kijk eens uit dom wicht,' snauwde hij. Ik keek naar boven. Het was een knappe jonge man. Volgens mij was hij ook Marokkaans. Maar de arrogantie spatte er vanaf wat hem een stuk minder aantrekkelijk maakte. 'Sorry hoor ik deed het niet express. Nergens voor nodig om meteen zo uit te vliegen,' zei ik kalm terwijl ik weer op stond. Hij zuchtte geërgerd, keek me nog vies aan en liep weg. Wat een gozer zeg dacht ik bij mezelf. Die had zeker zijn dag niet, maar dat had hij niet op mij hoeven af te reageren. Geïrriteerd liep ik verder het parkje uit.

  7. #22
    MVC Lid

    Reacties
    901
    04-12-2012

    Uuup

  8. #23
    MVC Lid

    Reacties
    8.569
    12-03-2016

    Chapitre 6

    ~Younes~


    Ik was dit land nou al zat, terwijl ik er pas weer een week ben. Twee jaar lang heb ik in Engeland gewerkt. Een paar maanden voor ik daarnaartoe vertrok, ontmoette ik een meisje, Selma. Het klikte heel goed tussen ons en we hadden dagelijks contact met elkaar. Voor ik er erg in had, kon ik niet meer zonder haar en zij ook niet meer zonder mij. Tenminste dat dacht ik.. Voor ik vertrok naar Engeland hebben we samen gehuild. We zouden elkaar twee jaar lang niet zien. Hoe zouden we dit volhouden? Ik beloofde haar dat ik d'r nooit zou vergeten en dat zodra ik terug zou komen, ik haar hand zou komen vragen om vervolgens te trouwen. Ook zij beloofde mij trouw te blijven en op mij te wachten. Toen ik vertrok ging het de eerste maanden goed. We appten en belden elkaar heel vaak. We vertelden elkaar alles en zo voelde het alsof ze toch nog dichtbij mij is. Maar naarmate de tijd verstreek, werd het contact steeds minder. Ze reageerde minder vaak op mijn telefoontjes en deed ook kortaf op mijn berichtjes. Ik dacht dat ze het gewoon even druk had en ik liet d'r ook een tijdje met rust. Maar het was niet slechts een periode. Voor ik er erg in had verwaterde het contact en toen zij een nieuw nummer had, was er helemaal geen contact meer. Ik moest die twee jaar vol op werken en had daarom geen vakantie om even terug te gaan. Dus zat er niks anders op dan geduldig af te wachten tot ik weer naar Nederland kon. In al die tijd was ik haar niet vergeten en bleef ik me afvragen wat er nou gebeurd was dat ze zo uit het niets het contact verbrak. Eenmaal in Nederland aangekomen, was het eerste wat ik gedaan heb haar zoeken. Al gauw kwam ik erachter dat ze getrouwd was. Ze heeft zich niet aan haar woord gehouden en mij gewoon bespeeld. Nu ik er weer aan terug denk, voel ik een gevoel van woede. Ik kwam bij een parkje die er leeg uitzag en liep naar binnen. Ik zat eraan te denken om alles gewoon aan haar man te gaan vertellen zodat hij weet wat voor vrouw hij heeft. Maar uiteindelijk heb ik dit niet doorgezet, het voelde niet goed. Plotseling botste een vrouw tegen me aan en zo werd ik van mijn gedachte gehaald. Ze verloor haar evenwicht en belandde op de grond. 'Kijk eens uit dom wicht,' snauwde ik haar af. Ze keek omhoog. Het was een mooi meisje en ze zag er ook zo onschuldig en kwetsbaar uit. Aan haar ogen kon ik zien dat ze gehuild had. Heel even voelde ik een gevoel van medelijden, maar al snel was dat gevoel weer weg. Ik moest op dit moment niks meer weten van al die wijven. 'Sorry hoor, ik deed het niet express. Nergens voor nodig om meteen zo uit te vliegen,' zei ze. Ik zuchtte geërgerd, het was erg duidelijk dat ze zich maar groot probeerde te houden, haar ogen stonden op huilen. Maar dat boeide me niet. Ik keek d'r nog een keer aan om daarna vervolgens mijn weg weer te volgen. Ik vroeg me af waar ze zo verdrietig om was. Was het ook liefdesverdriet? Die vrouwen ook altijd, of ze vallen op de verkeerde types of ze treffen wel iemand die echt serieus met ze is, maar laten die uiteindelijk vallen. Ik dacht meer dat het eerste geval bij haar van toepassing is, aangezien ze mij echt een niya weha lijkt.

  9. #24
    MVC Lid

    Reacties
    2.858
    06-07-2016

    Ga eens koken ofzo

  10. #25
    MVC Lid

    Reacties
    136
    08-01-2014

    Up nieuwe fan

  11. #26
    MVC Lid

    Reacties
    8.569
    12-03-2016

    ~Meant to be together~

    Citaat Geplaatst door lalayasmin Bekijk reactie
    Up nieuwe fan
    Welkom
    Morgen zal ik een nieuw vervolgje plaatsen InshaAllah.

  12. #27
    MVC Lid

    Reacties
    2.858
    06-07-2016

    Ga eens koken ofzo. Heel de dag op je kamer opgeslote.

  13. #28
    MVC Lid

    Reacties
    8.569
    12-03-2016

    Chapitre 7

    ~Nourhane~

    'Wat moet ik nou?' vroeg ik huilend aan Nisrine nadat ik alles verteld had. 'Ah nee dit kan hij niet maken, uithuwelijken? Kom op zeg. Ik zou hier echt niet akkoord mee gaan hoor,' zei Nisrine boos, 'Wat denkt hij wel niet?!' 'Ik denk niet dat ik zo makkelijk kan weigeren en want moet ik nou nog in een huis waar ze me eigenlijk niet meer willen?' vroeg ik. 'Ja hallo het is jouw leven. Helemaal mooi dit, als je zelfs deze beslissing niet zelf mag maken. En willen ze je niet meer, moeten ze het je toch gewoon eerlijk zeggen. Dan kom je maar gezellig bij mij wonen,' zei Nisrine. 'Je weet toch dat dat niet kan,' zei ik, 'Het gaat er bij ons nou eenmaal anders aan toe.' Zo bleven we nog een tijdje in gesprek tot ik echt naar huis moest. 'Weet dat wat er ook zal gebeuren, ik altijd achter je sta ja?' zei Nisrine geruststellend, 'je bent niet alleen.' 'Dankjewel schat wat zou ik toch zonder je moeten?' zei ik dankbaar. Ze omhelsde me nog stevig en daarna werd het echt tijd om naar huis gaan.

    Thuis aangekomen verwelkomde mijn tante mij weer meteen alsof er niks aan de hand was. Wist zij veel dat ik alles gehoord had. 'Gaat het hbiba, je ziet een beetje bleek?' vroeg ze bezorgd. 'Ja het gaat goed hoor hamdoelilah,' zei ik. 'Heb je morgen tijd om weer die cake te maken van vorige keer?' vroeg ze me, 'Naïma komt morgen en ze vond die vorige keer zo lekker.' 'Ja hoor, ik ben morgen vroeg vrij dan kan ik het wel snel maken,' zei ik. Mijn tante heeft Naïma leren kennen tijdens een lezing. Sindsdien kwam ze hier regelmatig over de vloer. 'Maar ik ga naar boven, ik moet nog studeren,' zei ik. 'Wil je niet eerst wat eten?' vroeg mijn tante. 'Nee dankje,' zei ik. Ik kon op dit moment geen hap door mijn keel krijgen.

    De volgende dag stond ik na school als beloofd in de keuken. Ik was dol op bakken. Ik begon er eerst mee op aandringen van mijn tante. Ze vond dat het tijd werd om ook wat handiger te worden in de keuken. Wat ik eerst meer als een verplichting zag, begon ik steeds leuker te vinden. Toen ik klaar was en de cake in de oven lag, belde er iemand aan. Het was Naïma. Mijn tante begroette haar en daarna kwam Naïma naar mij toe. 'Salaam hbiba, hoe is het?' vroeg ze lief terwijl ze me de gebruikelijke vier kusjes gaf. 'Gaat goed hamdoelilah en met jou?' vroeg ik. 'Ook goed hamdoelilah. Het ruikt hier heerlijk, alweer iets gebakken?' zei ze. 'Ja dat klopt,' zei ik, 'tante, over een kwartiertje mag je de cake uit de oven halen.' 'Blijf je niet nog een beetje bij ons dan?' vroeg Naïma. 'Nee, ik moet echt nog gaan studeren,' zei ik. In feite had ik gewoon even geen zin in iemand. Ik ging een paar uurtjes geconcentreerd aan de bak tot ik werd geroepen door mijn tante. 'Nourhane, Naïma wil nog afscheid van je nemen voor ze gaat,' riep ze. Toen ik naar beneden ging, kwam Naïma meteen naar me toe. 'Ik hoopte dat je nog even naar ons toe kwam, maar begrijp wel dat je het druk hebt hoor,' zei ze, 'Helaas kan ik niet wat langer blijven, mijn zoon staat al op mij te wachten buiten. Andere keer weer InshaAllah.' Ik weet niet waarom ik dat dacht, maar iets in mij zei dat ze wat van plan was. De manier waarop ze vandaag naar me keek, verraadde dat ze wat aan het plannen was..


  14. #29
    MVC Lid

    Reacties
    2.858
    06-07-2016

    Ga eens koke.

  15. #30
    MVC Lid

    Reacties
    169
    04-02-2005

    nee hoor ga gauw verder
    Mooi verhaal