+ Reageer
Pagina 65 van 71 EersteEerste ... 15 40 55 63 64 65 66 67 ... LaatsteLaatste
961 tot 975 van 1057
  1. #961
    MVC Lid

    Reacties
    182
    04-02-2005

    ja echt kippevel
    Ga gauw door

  2. #962
    MVC Lid

    Reacties
    901
    04-12-2012

    Uuup

  3. #963
    MVC Lid

    Reacties
    182
    04-02-2005

    He Angel
    Kunnen we vandaag een vervolg verwachte?

  4. #964
    MVC Lid

    Reacties
    90
    11-05-2010

    up up

  5. #965
    MVC Lid

    Reacties
    3.398
    31-12-2004

    Aaaahhhhwwww........
    100% Saidia
    Maroua,Oumaima,Nargis,Wael,Fagr-diene,Sawsen,Zinne-diene, Maisam en onze nieuwe aanwinst Nooh en Selina zijn mijn kapoentjes

  6. #966
    Islam Is My Life

    Reacties
    1.001
    20-03-2005

    Up!! Nieuwe fan! Prachtig verhaal!

  7. #967
    MVC Lid

    Reacties
    572
    09-10-2015

    Hoofdstuk 104.

    ~Yassin

    Mijn hart brak in duizenden stukken toen ik haar daar gebroken aan trof. Ik kende ondertussen haar emotionele kantje maar dit keer was het anders.. Intenser.. Ik heb een uur lang meegehuild toen we aan het graf van haar moeder zaten. Lamis was zo fragiel, zo breekbaar. Op dat moment wist ik dat ik voor eeuwig en altijd voor ons wilde gaan. Ze heeft zoveel moeten doorstaan zonder haar moeder. Dat wens je niemand toe. Ik begreep nu waarom ze zich soms zo gesloten kon gedragen als het haar even te veel werd. Littekens kunnen uw persoonlijkheid aantasten.


    “En hier sliepen Ines en ik.” zei Lamis enthousiast terwijl ze me een rondleiding gaf in hun huis. “Ziet er allemaal zo mooi uit.” zei ik terwijl ik haar bij mij trok en omarmde. “Je hebt me laten schrikken.” zei ik vervolgens terwijl ik door haar haren ging. “Het spijt me! Ik had het even nodig.” zei ze. “Dit moet je niet alleen doen. Daarom dat ik die tickets had geboekt voor morgen.” was mijn reactie. “Oh, het spijt me trouwens voor die verloren tickets.” zei ze. “Dat is het laatste waar we ons zorgen over moeten maken.” zei ik terwijl ik haar gezicht vast nam. Haar ogen waren zo klein van het huilen dat ik ze nauwelijks nog kon zien. “Heb je even ruimte nodig?” vroeg ik haar. Ze keek me even verschrikt aan. “Ik bedoel nu. Dan ga ik even boodschappen doen voor het avondeten.” corrigeerde ik me. Ze knikte en zei: “Het zal me even goed doen.” “Mooi, dan ga ik ondertussen inkopen doen. Bel je me als er iets is?” vroeg ik haar. “Zeker.” “Mooi!” Ik gaf haar nog een voorhoofdskus voor ik vertrok.

    Toen ik na een anderhalf uur terug thuis kwam met verschillende zakken van de soek, kon ik Lamis nergens vinden. Onbeheerst ging ik alle kamers af en riep haar naam wel duizende keer. Was ze nu werkelijk weggelopen? Wou ze van mijn aanwezigheid niets van af weten? Uit reflex greep ik naar mijn mobiel om haar op te bellen. “Gaat het?” hoorde ik achter me. Ik veegde de zweet van mijn voorhoofd af en hapte naar adem. “Waar was je?” vroeg ik een toontje te hoog. “Ik zat even op het pleintje achter de hoek.” zei Lamis verbaasd om mijn reactie. “Lamis, je hebt me ze ongerust gemaakt.” zei ik terwijl ik met mijn hoofd schudde. “Wat is er? Geen vertrouwen meer in me? Mag ik in mijn eentje niet meer het huis verlaten?” vroeg ze overstuur. “Natuurlijk wel! Maar het gaat niet goed met je. Ik wil je zo min mogelijk alleen achter laten. Bewust heb ik je even ruimte geschonken omdat ik dat advies van mijn therapeut heb meegekregen.” zei ik. “Therapeut, therpaut. Misschien verwerk ik mijn verdriet wel anders?” zei ze prikkelbaar. “Ja, maar..” “Nu even niet. Ik ga even douche nemen.” onderbrak ze me en verdween vervolgens naar boven. Ik ging even zitten om te bekomen van het gehele situatie.


    “Het spijt me.” hoorde ik Lamis zeggen terwijl ze haar armen om mijn buikgedeelte vastklampte. Ondertussen zat ik vissen te bakken en besloot om er niet op in te gaan. Zo bleven we vijf minuten in deze houding. “Mag ik een kus?” vroeg ze zoekend naar wat genegenheid. “Zeker!” zei ik terwijl haar een intense kus schonk. “Het spijt me voor alles.” zei ze nogmaals. “Ik weet dat je het moeilijk hebt.” toonde ik begrip. “Dat geeft me nog geen recht om brutaal tegen u te doen.” zei ze. “Hoe was ik toen niet bij de sterfte van Ameena?” deed ik haar herinneren hoe moeilijk ik het haar had gemaakt. “Juist daarom. Ik moest mijn les daaruit leren. Ik heb gevoeld hoe afmattend het is als je partner je wegduwt. Mijn aanpak was meer verkeerd dan de jouwe. Ik denk dat het voor mij gemakkelijker was om zo tegen jou te doen omdat ik hetzelfde wilde doen zoals je tegen mij deed. Triest!” zei ze. Ik zette het avondmaal op tafel en zei: “Ik neem jou niets kwalijk. Gevoelens heb je soms niet onder controle. Pijn kan rare dingen doen met een mens. Het spijt me dat ik gisteren tegen je uitvloog in verband met het zien van Amir.” zei ik gemeend. “Terecht! Weet dat ik het niet met verkeerde intensies heb gedaan.” zei ze. “Daar ben ik me van bewust. Alleen deed het me pijn dat je uw troost bij een ander man bent gaan zoeken. Ik besef wel dat ik het zelfde vergissing heb gemaakt waardoor ik het allemaal kan plaatsen.” zei ik terwijl we aan tafel schoven. “Mag ik je een persoonlijke vraag stellen?” vroeg ik haar vervolgens. Ze knikte terwijl ze van het slaatje proefde. “Houd je nog van hem?” vroeg ik haar terwijl ik nerveus in mijn vingers speelde. Ze keek me geschrokken aan en legde haar vork terug neer. “Ik houd zeker en vast nog van hem. Verbaasd je dat?” vroeg ze me. “Nee.” mompelde ik jaloers. Waarom doe ik het in godsnaam me zelf aan? “Maar ik houd meer van jou.” zei ze terwijl ze op stond en op mijn schoot kwam zitten. “Echt?” vroeg ik onzeker. “Ja, Yassin! Ik hou immens veel van je. Jij bent hier bij mij en niet hij. Dat is wat telt! Ik heb mooie herinneringen met Amir. Hij was altijd goed voor me en heeft me nooit kwaad aangedaan. Halsoverkop moest er een einde aans ons liefde komen. Logisch toch dat hij nog een plek in mijn hart bezit. Enkel houd ik niet meer van op de manier dat ik jou bemin. Ik houd van hem omwille van wie hij is.” zei ze terwijl ze mijn gezicht vastnam. “Dat betekend zoveel voor me.” zei ik tevreden. Ze schonk me een zachte kus op mijn wang. “Ik hou van je.” fluisterde ze me vervolgens toe. “Ik nog meer van je.” zei ik terwijl ik haar stevig vastpakte. Er ging een portie liefde door me heen dat zo hevig was dat ik bijna kon zweven. Deze dame had mijn hart gewonnen van dag één. Nog steeds vroeg ik me af hoe ze dat voor mekaar had gekregen. Enkel wist ik dat ik met haar wilde leven tot het einde. Hoe moeilijk het ook nog wordt. Samen sterk!


    En voorzeker, Wij zullen jullie beproeven met iets van angst, honger, vermindering, van bezittingen, zielen (levens van familie, vrienden, geliefden) en vruchten (oogst). Maar verkondig goed nieuws aan de geduldigen. Degenen die, als zij door een tegenslag getroffen worden, zeggen:

    “Inna lillahi wa inna ielayhie raadji’oen.”

    -Waarlijk, wij behoren aan Allah, en waarlijk, wij zullen tot Hem terugkeren.-

    Soerat al-Baqarah

  8. #968
    MVC Lid

    Reacties
    79
    26-07-2015

    Prachtig

  9. #969
    MVC Lid

    Reacties
    163
    17-08-2010

    Moooii

  10. #970
    MVC Lid

    Reacties
    3.398
    31-12-2004

    ......
    100% Saidia
    Maroua,Oumaima,Nargis,Wael,Fagr-diene,Sawsen,Zinne-diene, Maisam en onze nieuwe aanwinst Nooh en Selina zijn mijn kapoentjes

  11. #971
    MVC Lid

    Reacties
    572
    09-10-2015

    Hoofdstuk 105.

    ~Lamis

    Ik voelde me vandaag beter dan gisteren. De aanwezigheid en steun van Yassin speelde er een belangrijke rol in. Ik had hem de afgelopen tijd hard weggeduwd. Gelukkig hadden we gisterenavond een deftig gesprek kunnen voeren over de gebeurtenissen van de voorbijgaande periodes. Hij liet me ook merkelijk zien dat hij er voor mij wilde zijn. Ik had hem beloofd dat ik hem van nu zou toelaten. Yassin had ook nog veel te verwerken. De dood van je partner geef je niet in een fractie van een seconde plaats. Althans niet als je degene doodgraag zag.


    Bewust had ik mijn wekker vroeger gezet, zodat ik Yassin kon verwennen met een heerlijk ontbijt op ons open dak. De laatste tijd had ik me niet als een volwaardig echtgenote gedragen. Ik had hem grovelijk verwaarloosd. Koken, poetsen, strijken, liefde schenken, steun bieden, enz. Deze termen had ik nauwelijks nog gehanteerd. Tijd om de draad op te pikken, alles te verwerken en vervolgens verder te gaan. “Het ruikt hier overheerlijk.” haalde hij mij uit mijn intense gedachten. Ik voelde een zachte kus in mijn nek die me al meteen kriebels bezorgde. Stilaan besefte ik dat ik de wrok die ik tegenover hem bezat, tegenwerkte door me open te stellen. Ik hou zielsveel van hem en wilde hem niet kwijt. Natuurlijk miste ik hem en ons mooie momenten waar we oneindig van konden genieten. “Niets speciaals maar wilde je bedanken voor je luisterend oor gisteren.” zei ik. “Dat is toch vanzelfsprekend, liefje van me.” zei hij terwijl hij mij een tweede kus in mijn nek schonk. Hem in een blote bovenlijf aantreffen, deed behoorlijk gevoelens in me opwekken. Een ik me in zijn richting had gekeerd, was ik meteen in zijn gespierde armen gesetteld. Het deed me goed om hem zo dicht tegen me aan te voelen.


    “Nogmaals bedankt voor overheerlijke ontbijt.” zei Yassin die een laatste slok nam van zijn versgeperste sinaasappelsap. “Met liefde gemaakt.” zei ik terwijl ik mijn ogen sloot en genoot van de zachte bries. Het was ondertussen Lente in Marokko. Niet te warm, niet te koud. Een ideaal weertje om buiten te zitten. Met ons mooie uitzicht naar het gigantische moskee, maakte het alleen maar beter op. Rust ging er nu door me heen. Verlangend naar stabiliteit, wenste ik dat ik deze rust vanaf nu dagelijks kon voelen. Maar gauw werd deze innerlijke rust verstoord door de vraag van Yassin die ik al heel lang wilde vermijden. “Lamis, ik zou heel graag willen weten wat daar boven is gebeurd die dag met Zaynab.” De drukte in me kwam weer te boven. “Waarom doe je dit?” vroeg ik hem gefrustreerd. “Vindt je het niet normaal dat ik er naar vraag? Weet dat ik ook iets verloren ben.” confronteerde hij mij zijn verdriet. Heel even was ik geneigd om me kwaad te maken en tegen hem te tieren. Enkel om mijn angst te verbergen. Maar waarom zou ik dat weer doen? Me zelf weer pijnigen omdat ik mijn beproeving niet aankan? Me zelf weer in de diepte gooien omdat ik niet fair kan zijn tegenover mijn man? Mijn huwelijk op spel zetten omdat ik niet sterk genoeg ben voor tegenslagen? Neen! Dit keer ging ik in staking tegenover mijn woede en verdriet. Ik gaf Yassin mee dat ik vijf minuten nodig had om te kalmeren.


    “Ik weet het niet.” waren mijn eerste vier beknopte woordkeuzen. “Hoezo?” vroeg hij meteen verward. “Ik kan het niet plaatsen, Yassin. Alles ging zo snel. Plots lag ik daar op de grond met pijnlijke steken in mijn buik. Sindsdien liet ik me zelf geloven dat het allemaal Zaynab haar fout is. Maar diep van binnen besef ik dat er nog anders scenario’s zijn. Ik weet dat ik over haar voet ben gestruikeld. Alleen is het met niet duidelijk of het een bewuste optreden van haar was. Ik heb de blik van angst in haar ogen gezien toen ik schreeuwde dat ik zwanger was. Ze schoot meteen te hulp en zei me dat ik moest volhouden. Alleen kan ik me niet oprecht herinneren wat daar juist is gebeurd.” zei ik in één adem om er snel van af te zijn. Meteen kwamen er weer emoties los die ik uitte door tranen te produceren. Dit keer zocht ik zelf initiatief en legde mijn hoofd op de schouder van Yassin om uit te huilen. Alweer ging hij door mijn haren heen om me rustig te krijgen. Ik was blij dat ik hem een eerlijke antwoord heb kunnen geven. Alleen zo kon ik verder.

    Na de middag besloten we om de graf van mijn moeder nogmaals te bezoeken. Nadien zouden we verder trekken naar het stadje waar Ameena Allahierhamha begraven was. We beseften dat we hier niet lang nog konden blijven in verband met de werk van Yassin. Hij liet me niet graag alleen achter en ik had geen behoefte om hier alleen te zijn. We hadden elkaar wel beloofd om om de twee maanden een weekendje naar hier te komen zodat we de twee belangrijke vrouwen in on leven konden bezoeken. Door deze gebeurtenis ben ik gaan beseffen dat Yassin en ik iets gemeenschappelijk hebben. Dat is ons verdriet en litteken waarmee we door het leven moeten gaan. Niet iedereen kon daar zomaar over spreken. Vaak hoor je in je omgeving, ik begrijp je of ik weet wat je doormaakt. Maar als je er niet in hebt gezeten dan zou ik begod niet weten hoe je me dan kan begrijpen...

  12. #972
    MVC Lid

    Reacties
    901
    04-12-2012

    Uup

  13. #973
    MVC Lid

    Reacties
    50
    04-09-2014

    Prachtig verhaal

  14. #974
    MVC Lid

    Reacties
    44
    05-10-2016

    Upppppppp prachtiggg

  15. #975
    MVC Lid

    Reacties
    163
    17-08-2010

    upp