+ Reageer
Pagina 3 van 68 EersteEerste 1 2 3 4 5 13 28 53 ... LaatsteLaatste
31 tot 45 van 1008
  1. #31
    MVC Lid

    Reacties
    383
    17-04-2003

    Kan niet wachten
    vergeet nooit dat Allah je ziet, waar je ook bent en wat je ook doet!!!!!!!!!!

  2. #32
    MVC Lid

    Reacties
    562
    09-10-2015

    Dag lieve dames, ik ben werkelijk verschoten van de Upps en reacties die ik heb mogen ontvagen.
    Ik ben nog geen week bezig met mijn verhaal en ik heb al zoveel volgers. Mijn doel is nu deze hoeveelheid volgers mee te slepen tot het einde van mijn verhaal. Bij dezen, Hartelijk dank!

    Het is DINSDAG! Zoals belooft zou ik vandaag een vervolgje posten. Deze wordt binnen enkele minuten geplaatst.

    Much Love! Angel94

  3. #33
    MVC Lid

    Reacties
    562
    09-10-2015

    Hoofdstuk 9.

    ~Yassin

    “Wauw, jij kan rijden!” was mijn eerste reactie toen ze netjes op de parking van de feestzaal had geparkeerd. “Told you! Auto is auto.” zei ze terwijl ze de sleutel uit het contact haalde. Ik grinnikte en keek haar weer aan. Waarom moest ik nu overdrijven in het kijken? Ze had me daarnet goed op mijn plaats gezet. Ondanks dat had ik me zelf beloofd om alles rustig aan te doen. Zo wilde ik dat omwille van mijn huwelijk met Ameena. Maar toch vroeg Lamis me om één of andere reden haar aandacht. Er zat zoveel mysterie in dat meisje. Ik ben benieuwd wat ik daar allemaal uit zou halen. De vraag was of ze zich zal openstellen tegenover me.

    “Zie ik je dan straks?” vroeg ik haar. Ze knikte en zei: “Je bent niet verplicht om mee binnen te komen.” “En toch wil ik dat. Het is tenslotte ook mijn trouwfeest.” zei ik haar duidelijk. Ik had door dat ze me wilde vermijden maar ik liet me zeker en vast niet doen. Ze schokte met haar schouders en zei: “Wat jij wilt.” “Lamis, probeer van deze dag te genieten.” zei ik terwijl ik haar hand vast hield. Meteen trok ze die terug en zei: “Ik heb je nog zo verteld dat je die gedoe achterwegen moest houden. Bij dezen wil ik je duidelijk maken dat je die kleine aanrakingen bij mij overbodig is. Trouwens waarom zou ik er van moeten genieten?” Ik ging op haar afwijzing niet in. “Stel dat je op een dag wel van me gaat houden, dan herinner je ons trouwfeest nog op een mooie manier.” zei ik. “Wie zegt dat ik van je ga houden?” vroeg ze me grijnzend. “Ik zeg dat!” zei ik zelfzeker. “Wees daar maar niet zeker van want daar komt niets van in huis.” zei ze. “Wedden van wel?” vroeg ik haar uitdagend. “Ik heb geen zin in weddenschap.” zei ze terwijl ze uitstapte. “Zie je, je hebt schrik dat het toch gebeurd.” lachte ik terwijl ik mijn portier open gooide. “Ben jij dan van plan om van mij te gaan houden?” vroeg ze me serieus. “Dat zullen we nog wel zien.” zei ik dit keer kortaf en sprong terug in de wagen. Ik wist niet wat er me bezielde maar ze had me helemaal geblokkeerd met haar vraag. Was ik werkelijk van plan om van haar te gaan houden? Wilde ik het wel? Hoe moest ik er dan omgaan? Bestaat dat, van twee vrouwen tegelijk houden? De zenuwen gierde door mijn lijf toen al die vragen door mijn hoofd begon te spoken. Geen idee hoe ik dit allemaal moest aanpakken.

    Ik zag Lamis in de zaal verdwijnen. Waarschijnlijk was ze overdonderd om mijn reactie die ik net tegenover haar had geuit. Ach ja, dit was nieuw voor ons beide. Ik had nood aan een gesprek me een vertrouwde persoon en besloot richting thuis te rijden. Ze hadden me op dit moment toch niet nodig in de zaal. Dus wilde ik mijn tijd benutten met Ameena. Misschien kon zij mij wijze raad meegeven. Ik besefte dat dit waarschijnlijk ook een moeilijke situatie is voor haar. Maar alleen zij vond de juiste woorden. Bij mijn zussen moest ik vooral mijn hart niet luchten. Ze zouden me goed uitkafferen en buiten sturen. Want volgens hen was dat tenslotte mijn domme beslissing. Ik zal dus mijn gevolgen van moeten dragen.


    “Wat doe jij hier?” vroeg Ameen geschrokken. Ze lag weer schattig in de zetel in haar kamerjas. “Ik wilde even bij mijn vrouwtje zijn.” zei ik terwijl ik haar een kusje schonk. “Maar je hoort nu bij Lamis te zijn.” merkte ze op. “Ze heeft me daar toch niet nodig.” antwoordde ik. “En hoe is het tot nu toe gegaan?” vroeg ze me nieuwsgierig. Ik plofte me naast haar neer en zette mijn arm om haar. Automatisch zette ze haar hoofd op mijn borstkas. Dat was ons standaardhouding als we op de bank zaten. Zowel zij als ik genoten er steeds hard van. “Vertel dan!” zei ze ongeduldig. “Eerlijk? Ze is een moeilijk persoon en ik weet niet of ik dat zal aankunnen.” zei ik overdonderd. Ameena zette haar meteen recht. “Je moet het een kans geven!” riep ze. Ik keek haar verbaasd aan en zei: “Dat doe ik zeker en vast. Maar Lamis is en volharde persoon. En je weet dat ik daar niet tegen kan. Ik ben liever voor een zachtaardige persoon. Iemand zoals jou.” zei ik terwijl ik haar begon te kussen. Maar al snel onderbrak ze de kus. “Neen, Yassin! Je moet goed naar me luisteren. Ik wil dat je u zelf open stelt. Wees goed voor haar en heb geduld met haar. Jullie moeten het beide een kans geven.” zei ze. “Maar waarom wil je dit graag? Je vertikte het om mij te delen met iemand. En de dag van vandaag denk je daar helemaal anders over. Waarom?” vroeg ik haar gefrustreerd. “Dat heb ik je al vaker uitgelegd, Yassin. Het is beter zo! Wij zijn één Ummah. Lamis moest noodgedwongen met iemand trouwen. We weten niet welke reden er achter schuilt. Maar we helpen haar uit de nood. En ik weet dat je de capaciteiten bezit van een goede echtgenoot. Dit is el-mektab, Yassin.” zei ze. “Dat is de enige reden dat er acht schuilt?” vroeg ik haar. “Ja, ik vind dat we er goed aan doen om haar te helpen.” zei ze. Ik nam haar gezicht vast en schonk haar een voorhoofdskus. “Ik doe dit vooral voor jou.” zei ik. Ze grinnikte en keek onschuldig naar beneden. “Er is toch niks aan de hand?” vroeg ik haar. Ik kampte met een naar schuldgevoel. “Neen, maak je maar geen zorgen.” zei ze. “Je ziet er vermoeid uit. Ga wat rusten.” zei ik terwijl ik het kussen van de zetel rechtzette. Zonder nog een woord te wisselen, ging ze liggen. Ik zette haar voeten op mijn benen en begon haar stilaan te masseren. Ze genoot altijd van een voetmassage. Zo deed ik verder tot ze zachtjes in slaap viel.

  4. #34
    MVC Lid

    Reacties
    102
    19-12-2013

    Nog een up up

  5. #35
    MVC Lid

    Reacties
    71
    01-04-2015

    Mooii

    UUppp!

  6. #36
    MVC Lid

    Reacties
    562
    09-10-2015

    Hoofdstuk 10.

    ~Lamis

    Ik kwam de zaal binnen met mijn eerste jurk. De jurk woog zo zwaar dat ik nauwelijks deftig kon adem halen. “Je doet het goed.”fluisterde de Ziana in men oor. Bij elke tafel stopte ik om me zelf als bruid te showen. Aan mijn kant lukte het beter dan aan de kant van Yassin. Eens ik bij hun deel van tafels was aangekomen, zag ik iedereen me aanstaren. Sommige hoorde ik enkele opmerkingen geven zoals: “Wauw, wat is zij mooier dan zijn eerste vrouw. Of – “Zij moest zich schamen dat ze zomaar in zijn leven binnendringt. –“Ze doet het waarschijnlijk voor zijn geld.- “Wat een schoonheid! Yassin heeft smaak.” Zoveel vooroordelen terwijl ze eens niet wisten wat er hier allemaal achter schuilde. Het liefst wilde ik dit zware kleed uittrekken en wegrennen voor mijn leven. Maar ondertussen wist ik dat geen juiste optie was.

    De Ziana hielp me op de prachtige bruidstoel. Meteen kwamen er enkele familieleden foto’s met me maken. De meeste van hen schonken me een compliment. Het deed me beter in mijn vel voelen waardoor ik me meer op men gemak was. Ik zag dat de zussen en nichten van Yassin aan de deuropening stonden om hem binnen te begeleiden. De DJ veranderde de zachte muziek naar een sneller nummer. Dit keer ging het over de bruidegom. Yassin werd begeleid met een hele groep achter hem. Hoe dichter hij kwam, hoe sneller mijn hart tikte. Eens hij bij mij was, schonk hij als een gentleman me een voorhoofdskus. “Wat zie jij er adembenemend uit.” fluisterde hij me toe. Ik kreeg daardoor kriebels van kop tot teen. Iedereen zat te juichen naar ons waardoor er zoveel sfeer in de zaal was. “Zie je, ze zijn allemaal blij voor ons. Nu jij nog.” zei hij. “Lang van zen leven niet.” zei ik grof tegen hem. Hij moest niet denken dat hij me in één, twee drie zou kunnen overtuigen dat ik hier blij mee moest zijn. Want dat was ik zeker niet. “Nog even, en je zult hiervan overtuigd zijn.” ging hij verder. “Dat zullen we nog wel zien.” zei ik geïrriteerd. “Oh Lamis, je moest een weten hoe hard ik je hartje zal stelen.” zei hij. Dit keer keek ik hem aan en zei: “Droom maar verder, Yassin. Je bent niet de juiste man waar aan ik mijn hart zal schenken.” Heel even zag ik een gekwetste blik. “Doe niet zo eigenwijs. Ik geef je twee weken en je zult helemaal weg zijn van me.” ging hij verder met de strijd. “Misschien was dat bij Ameena zo. Maar ik laat jou niet toe. Zie dat je niet van mij gaat houden. Want mijn liefde zal jou pijn doen.” zei ik duidelijk. “Dat ben ik zeker niet van plan. Ik weet gewoon dat je naar me zal smachten.” zei hij. “Zeg, jullie twee. Doe eens normaal en gedraag jullie je. Heel de zaal merkt dat jullie in discussie zijn.” zei zijn zusje Zaynab geïrriteerd die een foto met ons wilde maken. “Nou en! Dat is iets tussen mij en mijn vrouw.” zei Yassin die uitdagend in mijn hand kneep. Ik wist nu al dat hij het me moeilijk zal maken. Maar ik geef me niet zomaar gewonnen.


  7. #37
    MVC Lid

    Reacties
    71
    01-04-2015

    wauuww!
    Ga snel verder meid!

  8. #38
    MVC Lid

    Reacties
    1.528
    10-08-2011

    Up
    Iesiej MIJN Zonneschijntje

  9. #39
    ....

    Reacties
    463
    04-03-2011

    Uppppieeee ga veder
    Terwijl je met trots loopt over de aarde, onthoud: Vandaag ligt de grond onder je, morgen zal de grond over je heen liggen.

  10. #40
    MVC Lid

    Reacties
    383
    17-04-2003

    Wauwwww
    vergeet nooit dat Allah je ziet, waar je ook bent en wat je ook doet!!!!!!!!!!

  11. #41
    MVC Lid

    Reacties
    562
    09-10-2015


  12. #42
    MVC Lid

    Reacties
    562
    09-10-2015

    Hoofdstuk 11.

    ~Yassin

    De schoonheid die dit meisje bezit, was wonderlijk. Ze zag adembenemend uit en dat maakte het me nog moeilijker. Ik kon het niet laten om haar telkens aan te staren. Ze was een perfect plaatje. Een schoonheid waarvan elk man droomt. En ik was gezegend om haar als mijn vrouw te nemen. Misschien is de situatie moeizamer omdat ze een tweede vrouw is in mijn leven. Maar er ging een gevoel door me heen dat ik er voor wilde gaan. Ik begon haar hier een daar te plagen en uit te dagen. Ze gaat er als een harde tante op in maar af en toe wijst ze me hard af. Ik moest mijn lach inhouden als ze geïrriteerd raakte. Het was duidelijk dat ze een speciale was.

    De eerste deel was gedaan waardoor we de zaal rustig uitliepen. “Ik kom zo terug, Lamis. Ik moet heel even uw tweede kleedje van de auto halen.” zei de Ziana. Vermoeid knikte Lamis en liet vervolgens mijn hand los. “Gaat het?” vroeg ik haar. “Waarom?” vroeg ze bot. “Je ogen staan moe.” zei ik. “Dat ben ik ook. Moe van alles. Moe van het vechten, moe van de emoties, moe van te strijden, moe van deze situatie en moe van dit ongelofelijk zware kleed.” zei ze eerlijk. “Wil je dat ik uw sleep draag? Misschien dat het minder zwaar weegt.” bood ik aan. “Dat is lief van je. Maar ik ga jou daar niet mee lastig vallen.” zei ze. Ik nam haar beide handen vast en schonk op iedere hand een zacht kusje. “Lamis, je bent mijn vrouw nu. Ik weet dat je de situatie onaanvaardbaar vindt. Maar dat neemt mijn taken en rollen tegenover jou niet weg. Ik zal een goede man voor je proberen te zijn. Dat beloof ik je!” zei ik. Ik merkte dat ze klamme handjes kreeg en dat haar ademhaling veranderde. Had ik haar nerveus gemaakt? Waarschijnlijk! Ze liet mijn handen los en nam haar geïrriteerde houding terug. “Waar blijft ze? Welke Ziana laat haar bruidje op de gang wachten? Ze kon op zen minst de sleutel achterlaten.” deed ze haar beklag. “Geduld loont!” zei ik. “Maar het duurt veel te lang. Nog even en ik scheur dit kleed van me af.” zei ze geërgerd. “Oh, dan blijf ik zeker staan.” grinnikte ik. Lamis kon het niet laten om er ook mee te lachen. “Je bent nog mooier al je lacht.” merkte ik op. Ik zag dat ze verlegen weg keek. “Dank u.” zei ze amper hoorbaar. Dat was haar eerste lach dat ik vandaag heb mogen ervaren. En ik moest toegeven dat het de moeite was. Als haar glimlach mij zo kon verblinden wat moet dat dan met de rest zijn? “Ah, daar heb je de Ziana al.” zei ik terwijl ik naar de ingang van de feestzaal zag komen. “Eindelijk.” zuchtte Lamis. “Tot strakt, schoonheid.” zei ik en schonk haar een wangkus. Ik keerde me overdonderd om een liep terug richting de mannenzaal. Wat gebeurt er in hemelsnaam met me? Waarom voelde ik me zelf zo zweven?

  13. #43
    MVC Lid

    Reacties
    562
    09-10-2015

    Hoofdstuk 12.

    ~Lamis

    Yassin was een charmante man en dat maakte me bloednerveus. Het enige wat ik wilde doen, is hem afzonderen van mijn wereld. Ik wilde hem nota bene binnenlaten. Het mocht en kon gewoonweg niet. Alleen was hij aardig op weg om hem leuk te vinden. Zijn respectvolle manier van omgaan en hoe hij me telkens een kusje schenkt, deed mijn hart sneller tikken. En ik vertikte het om die kriebels op een positieve manier te bekijken. Tenslotte was dit nog maar het eerste dag. Alles kon 90 graden keren.

    “Jullie vormen een mooi koppel.” zei de ziana die bezig was met mijn haren in een ander kapsel te zetten. “Dank u!” antwoordde ik beknopt. “Hoe hebben jullie elkaar leren kennen?” vroeg ze een tweede keer die dag. Was het dan zo belangrijk om dat te weten? “We kennen elkaar via kennissen.” antwoordde ik niet gelogen. “Mooi! Ik merk dat hij helemaal weg is van je. Ik heb nauwelijks bruidegoms gezien die fonkeltjes in hun ogen hebben als ze hun bruidje benaderen. En dat heeft Yassin wel tegenover jou. Een goed teken!” zei ze. Ik wist helemaal niet waarover ze het had maar besloot om daar verder niet op in te gaan. “Zo, jij bent klaar voor het tweede kleed.” zei ze terwijl ze me hielp in de mindere zware babyroze jurk. “Dit voelt luchtiger aan.” zei ik opgelucht. “Ja, eerste kleedjes zijn altijd wat zwaarder. Die jurk staat u gegoten, Lamis. Je lijkt wel koningin Ranya.” gaf ze me als compliment. “Wat lief!” zei ik terwijl ik me wendde naar de spiegel. Ik kon mijn ogen haast niet geloven. De jurk stond me inderdaad gegoten. En het kroontje in mijn klassieke kapsel deed me koninklijk lijken. “Klaar om de zaal te veroveren?” vroeg ze me. “Laat maar komen!” grinnikte ik. “Oké, even Yassin roepen.” zei ze. “Waarom?” vroeg ik haar verbaasd. “Tweede jurk komt het bruidspaar altijd gezamenlijk binnen.” zei ze vluchtig terwijl ze de zianakamer verliet.

    “Prinses!” was zijn eerste reactie toen hij me aantrof. “Waar is de Ziana?” vroeg ik hem om zijn compliment te negeren. “Zij is Ines gaan verwittigen dat deze mooie koppel zo dadelijk binnenkomt.” zei hij terwijl hij een stap dichter zette. Ons hoofden raakte elkaar bijna aan. “Je schoonheid blijft me maar verbazen.” zei hij. “Oh, is maar make up hoor.” zei ik bescheiden. “Neen, ik heb het over jouw schoonheid. De vormen van je ogen, je lichtbruine haren, je junkbeenderen die er mooi uitkomen, je betoverende glimlach en zo kan ik verder gaan.” zei hij terwijl hij mijn handen vast nam. “Wat zal Ameena hier van vinden?” vroeg ik hem uitdagend. “Ze zou me aanmoedigen. Ik bedrieg niet door met jou te gaan. Daarom zijn we hier.. Om te trouwen..” zei hij dit keer geïrriteerd. Het was duidelijk dat Ameena een zwakke plek van hem is. Telkens al ik hem daarmee confronteer, verandert hij van houding. “Komen jullie?” vroeg de Ziana die ons uit de spanning hield. Yassin liet mijn linkerhand los en greep gulzig mijn rechterhand. “Je bent van mij. Wen er maar aan!” fluisterde hij me toe. Ik kuchte en zette mijn rug recht. Geen woord dat ik er nog aan vuil zo maken. Hij zal wel snel merken dat ik niet de zijne ben.



  14. #44
    MVC Lid

    Reacties
    562
    09-10-2015

    Hoofdstuk 13.

    ~Yassin

    Heel zelfzeker wandelde ik de zaal binnen met Lamis aan mijn zijde. We werden begeleid door een dakka marackhia groep die door Ines werd geboekt. Heel de zaal stond op en begon te swingen op de uitnodigende toeters en bellen. Ik kon het ook niet laten om Lamis naar me toe trekken en te beginnen dansen. “Wat doe je?” vroeg ze me verbaasd. “Dansen met jou.” lachte ik. “Kunnen we dit part overslaan? We horen op de bruidstoel te gaan zitten.” terwijl ze me probeert terug te trekken. Maar daar was het laat voor. We werden omringd door familieleden die ons stonden toe te juichen. “Je hebt geen keus meer.” zei ik terwijl ik haar beide handen vast nam en mijn beste Marokkaanse pasjes liet zien. Ik merkte dat Lamis een stralend glimlach op haar gezicht had en zich meer op haar gemak voelde. “Wat kan jij goed dansen.” gaf ze me voor het eerst een compliment. “Je zal nog meer verbazen staan als je te weten komt wat ik nog meer kan.” zei ik terwijl ik haar een knipoog schonk. “Hmm eens zien of ik dat allemaal wil weten. Neen, geen interesse.” lachte ze terwijl we verder danste. “Dat zullen we nog wel zien.” grinnikte ik. De sfeer zat er goed in. En voor het eerst verliep het wat losser tussen ons. Een gevoel in mij zegt dat dit helemaal goed kon komen.

    Na ons spectaculaire dansact schoven we onze voetjes onder tafel. Lamis en ik hadden een aparte tafel om te dineren. Ik denk dat Ines daarvoor heeft gezorgd zodat we de kans kregen om eindelijk een deftige conversatie te plegen. Ons tafel was extra versierd om aan te tonen dat het bruidspaar aan die tafel vertroefde. Wij werden als eerst bediend door de serveersters. “Smakelijk!” werd er ons gewenst nadat ze de overheerlijk visbestilla op tafel hadden gelegd. “Aanvallen!” zei ik tegen Lamis. “Ik heb niet zoveel honger.” gaf ze mee. Ik zag dat haar humeur weer veranderd was. “Alles in orde?” vroeg ik haar. “Neen! Niks is inorde. Ik wil hier niet zijn.” zei ze. “Meid, ga je terug opnieuw beginnen? We hebben dit zoveel keer vandaag besproken. Geef het gewoon een eerlijke kans.” zei ik gefrustreerd. Waarover deed ze moeilijk nu? Alles verliep goed tot nu toe.”Je snapt me toch niet. Dus zwijg en eet.” zei ze ongevoelig. “Niet te ver gaan, Lamis!” zei ik terwijl ik mijn eerste hap van de bestilla nam. “Laat me gewoon met rust.” zei ze. “Goed! Ik zal je met rust laten. Probeer toch wat te eten. Want dit is echt de moeite.” spendeerde ik mijn laatste woorden aan haar. Ze had me duidelijk gemaakt dat ze ruimte wilde. Ik ga niet klef beginnen doen terwijl zij dat niet wilt. Die rust zal ik haar dus schenken.

  15. #45
    MVC Lid

    Reacties
    547
    20-04-2012

    Upppaa
    **Trotse Marokkaantje**