Salam 3alaikom,
Ik ben 4 maanden geleden van een gezond zoontje bevallen waar ik helemaal gek op ben. Ik heb een hele zware bevalling gehad en ik ben lichamelijk nog steeds aan het herstellen. Al snel na de bevalling kreeg ik last van een postnatale depressie waardoor ik nu niet kan functioneren. Ik kom het huis nauwelijks uit en alleen de verzorging van mijn zoontje houdt mij nog staande. Fysiek kan ik op dit moment ook niet veel. Ik heb ook niemand bij wie ik mijn hart kan luchten. Het trieste is, dat ik niet meer gelukkig ben met mijn man. Ik kn het niet opbrengen om intiem te zijn en ontwijk hem
sinds de bevalling alleen maar. Ik vind het zo verschrikkelijk dat hij er zo onder moet lijden en durf hem niet te vertellen dat ik geen liefde meer voel. Hij weet dat het slecht met mij gaat en probeert mij op zijn manier te steunen maar vraagt ook heel veel om intimiteit en dit benauwt mij alleen. Hij verdient dit niet maar ik kan mijn emoties niet onderdrukken.
ik ben steeds slechter gaan eten, mezelf gaan verwaarlozen en heb ook steeds meer last van hartkloppingen.
Ik weet niet meer wat ik moet doen. Scheiden is voor mij geen optie. Hulp ben ik mee bezig (huisarts)
Het lijkt alsof ik een baksteen op mijn borst draag, ik voel mij zo verschrikkelijk leeg van binnen:
