Storm in mijn hoofd.

[lala__bouchra]

Bedankt dames!

Een vraagje: zouden jullie het ook fijn vinden om vanuit een ander perspectief het verhaal te beleven? Zoals de meeste verhalen is dit toch een verhaal die om liefde draait. Dus is het ook gewenst om met de ogen van 'het ander geslacht' het verhaal te schrijven? Let me know.

ja lijk me leuk maar dan aub zonder volledige herhalingen want dan wordt het stom om het te lezen snappie

[Beeldig]

ja lijk me leuk maar dan aub zonder volledige herhalingen want dan wordt het stom om het te lezen snappie

Hihi, snap ik schat. Heb al eerder in een reactie vermeld dat ik niet dezelfde stukken ga herhalen


Ik zal morgen Insha'Allah verder gaan. Mijn vakantie begint morgen na 14.00 en dan zal ik zo veel mogelijk gaan schrijven.
Blijf uppen, girls

[misz_hafida]

Leuk verhaal. Up up

[Somebody-nobody]

upupup meid prachtig.

xx

[Beeldig]

‘Waarom staan er zoveel auto’s voor ons huis? Vreemd.’hoorde ik Nadia binnensmonds zeggen. Ik besloot er niet op te reageren. Zoals afgesproken piepte ik Firad op. Nadia zocht haar sleutels in haar tas en maakte de deur open. ‘Ik voel echt dat er iets niet klopt.’probeerde Nadia nogmaals haar vermoedens naar voren te brengen. Voordat ze mij om een antwoord kon vragen ging het licht aan. Van alle kanten werd er hard ‘gefeliciteerd’ geschreeuwd. Haar ogen werden groter en haar mond viel open. Direct draaide ze zich naar me om en omhelsde stevig. ‘Bedankt. Echt bedankt!’fluisterde ze emotioneel. Lachend trok ik haar met me mee naar boven. De jurk die Firad voor haar had gekocht had ik in haar kast verstopt. Ik haalde me eruit en vroeg haar het snel aan te doen. Nadia sloeg haar hand voor haar mond. Vol bewondering raakte het stof aan alsof ze de jurk moest beoordelen. ‘Prachtig.’zei ze fluisterend. ‘Kom op! Laat me je helpen. De gasten wachten.’zei ik vrolijk.

Het feest was op volle toeren aan de gang. Iedereen was blij. Iedereen lachte gemeend. Maar voor mij was het anders. Voor mij was het een moment van heimwee. Mijn gedachten gingen naar mijn 18e verjaardag. De beelden waarin ik gelukkig en gewaardeerd was tussen mijn familieleden was hartverscheurend. Het ene moment ben je geliefd en het andere moment zien ze je liever verdwijnen. Ik miste het enorm. Met mijn mouw veegde ik ruw mijn tranen, toen het geklop op mijn deur niet wilde ophouden. ‘Binnen.’ Firad’’s brede glimlach verdween direct toen hij me zag zitten. Rustig liep hij naar binnen. ‘Wat is er, lieverd?’vroeg hij me zachtjes. Hij ging met zijn duim langs mijn wang. De zoveelste traan had hij opgevangen. Ik hoefde niks te zeggen. Hij trok me in zijn armen. Op dat moment leek het alsof mijn ogen alle tranen weg wilde werken. Firad voelde zich erg ongemakkelijk en wist niet wat hem overkwam. ‘Amira, vertel me alstublieft wat er is gebeurd. Heeft één van de gasten je wat aangedaan? Vertel me alstublieft!’ Ik voelde me schuldig en kon aan zijn stem horen dat hij paniekerig werd. Ik trok me uit zijn armen en veegde nogmaals mijn tranen weg. ‘Er is niks, Firad. Laat me alleen.’ Ik probeerde afstand te scheppen en liep richting het balkon. ‘Amira, ik ben heus niet dom. Je zult me kwetsen mocht je me nu niet vertrouwen.’ Ik slikte. Wat wilde hij weten? Ik kon onmogelijk hen mijn verhaal vertellen. Ik werd zo het huis uitgeschopt. ‘Ik mis mijn familie. Dat is het.’ Ik draaide me om en probeerde een glimlach te betoveren. Gelukkig, mijn masker had ik teruggekregen. Voordat Firad de kans kreeg om zijn ongeloof bekend te maken, trok ik hem aan zijn arm mee mijn kamer uit.

Maria’s blik liet me weten dat ze me nodig had. Op mijn te hoge hakken liep ik haar richting. Glimlachend vroeg ze of ik haar kon helpen. ‘Zou je mijn zusje mee kunnen nemen naar één van de logeerkamers. Ze voelt zich niet lekker.’ Haar zusje stond al op en keek me aan alsof ik een stuk vuil was. ‘Kom.’zei ze slechts en liep al weg. Maria excuseerde zich nog. ‘Ik zag dat alle dienstmeisjes bezig waren in de keuken.’ Ik knikte ten teken dat het goed was. Tenslotte was ik en bleef ik hun diensmeid. Vlug liep ik haar zusje, die ongeduldig bij de trap zat te wachten. Zonder wat te zeggen liep ik voor haar naar een logeerkamer. Ze gunde me geen blik en sloot de deur hard voor mijn neus. ‘Trut’ fluisterde ik en liep snel weg. Er was wel een groot verschil tussen Maria en haar zusje. Hoe kon iemand opgevoed zijn door dezelfde moeder en alsnog zo onbeschoft zijn. Zuchtend trok ik de onderkant van mijn jurk ietsje naar boven om er niet op te lopen. Ik wilde net de trap aflopen toen ik werd geroepen door een klein meisje. Ik draaide me om en zag haar bang naar me kijken. ‘Mevrouw, ik zoek mijn mama.’ De glinstering van haar wangen verraadde haar tranen. ‘Hé, niet huilen meissie.’ Ik pakte haar hand vast en liep terug naar het zusje van Maria. Het kon niet anders zijn, het meisje leek sprekend op haar. Voordat ik aankwam werd het meisje geroepen door een man. Zijn stem was bekend. Een zachte vertrouwde stem. De zweetdruppeltjes op mijn voorhoofd werden meer. De hartslagen werden sneller en het leek alsof ik ze kon voelen. De hand van het meisje liet de mijne los. Haar snelle maar korte voetstappen brachten haar bij haar bestemming. ‘Rumeysa, ik zei je dat mama rust nodig heeft. Ze komt zo wel weer terug.’hoorde ik hem zeggen tegen het meisje. ‘Mevrouw, het is al goed hoor.’ Hoe graag ik weg wilde lopen, draaide ik me toch om. ‘Oké meneer. Dag Rumeysa.’ Zei ik en keek naar het meisje. Stel hij was het echt? Waarom was het moeilijk om kort een blik te werpen op zijn gezicht? Ik was bang. Met mijn al te zware jurk en hoge hakken probeerde ik mezelf snel naar beneden te krijgen. Tevergeefs, ik werd teruggeroepen. Ik stopte, maar draaide me niet om. ‘Rumeysa, ga maar naar tante Maria.’ Het meisje huppelde vrolijk naar de trap en rende de trap af. Grappig hoe de stemming van kinderen snel kon veranderen. Kon ik maar ook lachen of was alleen verdriet voor mij bestemd? Ik voelde hoe hij achter me kwam te staan. Nog steeds weigerde ik te geloven dat hij het was. Mijn hart ging te keer. Hij stond nu enkele millimeters van me verwijderd. Ik hield me adem in en draaide me voorzichtig om. Mijn ogen waren gericht op de grond, weten dat het moment bijna aanbrak. Hij hield mijn kin tussen zijn duim- en wijsvinger en dwong me op te kijken. Op het moment dat ik opkeek nam ik geschrokken een stap naar achter. Een deur ging krakend open en de onaangename stem van het zusje van Maria klonk vals in mijn oren. ‘Asim, ben jij daar?’ Ik greep mijn kans en liep vlug weg. Buiten adem kwam ik in mijn kamer terug. Hoe zou ik deze avond overleven, vroeg ik mezelf paniekerig af. Hoewel ik me in een ellendig situatie bevond voelde ik me gelukkig. Asim, wat een mooie naam. Een leeuw die zijn leeuwin kon beschermen tegen alles en iedereen. Asim. Zijn naam bleef ik keer op keer zachtjes herhalen. Hij was hier, in dit huis, een paar kamertjes verderop. Alleen de gedachte zorgde ervoor dat mijn hart weer zijn normale slagen verloor. Ik zuchtte diep en ging languit op mijn bed liggen. Wat was ik toch vreselijk. Ik had enkele seconden hem aangekeken en kon zijn gezichtsgelaten nog voor me zien. Ik schoot overeind. ‘Was dat zijn vrouw?!’riep ik jammerend.

[LadyNadoor..]

Oh eindelijk weten we de naam; Asad!!
Hoe kan zo'n lieve man met zo'n bitch getrouwd zijn?
Hij moet voor Amira kiezen!!

Prachtig vervolgje, ga gauw verder!!

[Lorayda]

Prachtig! Ik hoop niet dat hij bezet is.

[lala__bouchra]

mooi vervolgje
volgens mij is het zijn zusje ofso
maar zeker niet zijn vrouw
ik hoop het toch

[didi-s]

Prachtigg up ga zo door x

[barboera_2ncia]

Oh eindelijk weten we de naam; Asad!!
Hoe kan zo'n lieve man met zo'n bitch getrouwd zijn?
Hij moet voor Amira kiezen!!

Prachtig vervolgje, ga gauw verder!!

Hihi typisch jy!

[samar_tetouania]

prachtig uupp

[Beeldig]

Oh eindelijk weten we de naam; Asad!!
Hoe kan zo'n lieve man met zo'n bitch getrouwd zijn?
Hij moet voor Amira kiezen!!

Prachtig vervolgje, ga gauw verder!!

Ik vind het ook niet kunnen, hoor! Hihi, komt wel goed

Bedankt voor je reacties, moppie

Prachtig! Ik hoop niet dat hij bezet is.

Thanks darling!

Inshallah niet

mooi vervolgje
volgens mij is het zijn zusje ofso
maar zeker niet zijn vrouw
ik hoop het toch

Who knows

[Beeldig]

Ik heb vandaag bezoek, maar zal telkens een stukje typen om zo aan het eind van de middag een vervolg te plaatsen

[Beeldig]

De hele avond had ik me opgesloten in mijn kamer. Wat bezielde mij in godsnaam! Ik voelde telkens een vleugje jaloezie en durfde het niet toe te geven. Zelfs aan mij zelf niet. De hele nacht zat ik te piekeren. Wat deed hij hier? Was hij dus een aangetrouwd familielid van familie Rodriguez. Misschien was het een alleen een goede vriend. Ik wilde er niet eens aan denken dat hij vaker over de vloer zal komen. Ik slikte. Misschien wilde ik dat wel héél graag. Ik snapte mezelf niet meer en probeerde afleiding te zoeken. Het feest was nog afgelopen. Ik besloot om onopvallend Firad op te zoeken; die kon me zeker vermaken. Net als een dief ging ik muisstil de trap af en probeerde vanuit de traphelling Firad van de vele mannen te onderscheiden. Dat was niet zo handig, het was nogal donker. Ik liep de trap af en nam diep adem en zuchtte. Ik wil hem niet zien, bad ik tot god. Na een tijdje aan de kant te hebben gestaan merkte ik Firad tussen de menigte. Met drie andere mannen stond hij de vrouwen te bekijken. ‘Viezerik’ mompelde ik. Welke man wil nou geen vrouwen bekijken, bedacht ik me. ‘Firad!’riep ik en probeerde nog steeds niet op te vallen. Ongestoord gingen zijn ogen naar de andere kant waar de vrouwen zijn opgestaan om te dansen. ‘Firad! Hallo!’ Mijn stem had ik inmiddels verheft en probeerde zijn aandacht te trekken. Tevergeefs hielp dat niet. Wel draaide zijn vriend zich om en tot mijn schrik was het de man. De man die mijn hart weer eens harder liet kloppen. Ik zag hoe zijn ogen opvrolijkte en hij glimlachte. ‘Eindelijk, waar bleef je?’vroeg hij vriendelijk, alsof ik een goede vriendin was. Mijn stembanden leken niet mee te willen werken. Ik trok een wenkbrauw op en probeerde zo bot mogelijk over te komen. ‘Wat gaat jou dat aan?’ Ik verwachtte dat hij zich zou excuseren, schamen of misschien zelfs weglopen, maar hij lachte. ‘Het gaat me degelijk aan. Eindelijk toen ik je zag , liep je weg. Je ziet er erg leuk uit trouwens. Ben je familie van Rodriguez?’ Doodleuk ging hij verder terwijl ik net duidelijk hem had afgestoten. Zijn laatste vraag beangstigde me. Ik probeerde het slim aan te pakken. ‘Zoals ik je net zei, het gaat je niet aan.’ ‘Waarom bleef je niet werken bij Johnatton?’vroeg hij door. Hij negeerde mij! ‘Luister eens, jij hebt geen recht om mij vragen te stellen. Wie denk je wel dat je bent?!’ Wat hoopte ik dat ik al die woorden niet had gespuwd. Hij keek me bedenkelijk aan en draaide zich om. Mijn hart ging hevig te keer. Ik beet op mijn onderlip totdat ik bloed proefde. Waarom kwam ik Firad ook al weer op zoeken?

Huiled had ik mezelf in slaap gewiegd. Ik vond hem verdomd knap, mooi, intelligent, beleefd en ga zo maar door. En tot mijn ergernis, had ik over hem gedroomd. Dat was de druppel die me wakker had geschud. Ik mocht dan wel bevriend zijn met deze familie, ik bleef alsnog een dienstmeisje. Hij zag er stink rijk uit. En hij had zelfs misschien kinderen! Ik zou me zelf niet kwellen. Vastbesloten trok ik alle klerenhangers uit mijn kast en stopte de kleren in een grote handtas. Dit zou ik niet kunnen overleven. Het was een feit, hij had mij te pakken. Ik pakte koffer en vertrok stilletjes. Toen ik voor het huis stond haalde ik diep adem. Ik draaide me om naar het huis en probeerde mijn tranen te verdringen. Geschrokken draaide ik me om toen ik een auto zag komen aanrijden. Paniekerig keek ik om me heen, maar was net te laat om me te verstoppen. ‘Amira!’ klonk er uit de auto. Mijn tas viel op de grond. De voetstappen kwamen dichterbij.

[Lorayda]

Heel mooi. En heel spannend.

Nog een piepklein stukje. Dat zou toch mooi zijn.