WAARGEBEURD - Wereldwijven.

[Wereldwijf1]

Verantwoording
© 2012 Wereldwijven.
Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze opgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of enige andere manier zonder voorafgaande toestemming van de uitgever.

Bezwijken of presteren we naar behoren? Worden we beoordeeld op onze skills of hoe we er uit zien? Ze denken, zij dat zijn meiden, zien ons niet als gelijken. Weigeren onze skills met de boys te vergelijken. Gebrek aan dames aan de top, dat doet me soms twijfelen. Horen we hier wel tussen, en waarom doen we dit eigenlijk? Ze hoeven niet van ons te houden, we houden wel van onszelf. Niemand is zonder fouten.

Zijn wij te min? Dat is de centrale vraag. Maar we houden ons hoofd omhoog, en de schouders laag. Onze handen in de lucht als je naar de vrouwen vraagt. Ze zeiden doe nou niet, maar we wilden te graag. Het is een wereldje voor arrogante mannen, daarom geven we een extra honderd procent. Alleen echte vrouwen kunnen met de mannen hangen, twee dames die je niet uit je leven kunt verbannen.

- Dit verhaal wordt geschreven door Wereldwijf1 en Wereldwijf2. De gebeurtenissen zijn waargebeurd met zo nu en dan een wijziging in verband met privacy. De namen van de hoofdpersonages en (woon)plaatsen zijn ook gewijzigd.

[Wereldwijf1]

Hieronder nog een inhoudsopgave. Voor de fans makkelijk het verhaal bij te houden. Wel door scrollen naar beneden, want het hoofdstuk loopt gewoon door.

Keep enjoying!

[Wereldwijf1]

Inhoudsopgave

Back in the past.
Nieuw begin, tijd voor een droomleven.
Beginners.
Call me a bitch.
Ik zet er een punt achter.
De onderwereld.
Einde onderwereld.
De voorbereiding.
De klant.
Anouar.

[Wereldwijf1]

Back in the past.


‘’Ayaaaaa!’’ Riep mijn zusje vanuit de keuken. Ik wist dat ik weer mijn bus zou missen als ik er nu geen vaart achter zette. Snel kleurde ik mijn lippen rood en trok mijn jas aan. ‘’Dag buurmeisje.’’ Ook mijn buurman stapte zijn huis uit. Ik draaide me om en verdronk in zijn mooie blauwe ogen en zijn Indo-look. Normaal gesproken val ik totaal niet op heren die geen Marokkaanse achtergrond hebben, maar hij.. Hij kon mij laten smelten als sneeuw voor de zon. Verliefd? Nee, zo zou ik het niet verwoorden. Eerder aangetrokken tot hem. ‘’Ha die Dave!’’ Zei ik zo zelfverzekerd mogelijk. ‘’Hoe is het met je?’’
‘’Ja goed hoor en met jou dan?’’ ‘’ Gaat wel joh, het is ontzettend vroeg, again.’’ Zei die op een geïrriteerde toon. Ik voelde mijn blackberry trillen en was de tijd helemaal vergeten. ‘’Ehm, Dave? Ik heb mijn bus gemist! Ik moet er echt vandoor, als ik opschiet haal ik maybe net de volgende.’’ ‘’Nee meisje, jij komt gewoon lekker met mij mee. Ik zet je wel af op school.’’ Knipoogde hij. ‘’Weet je dat zeker? Kom je niet te laat op je werk?’’ ‘’Ssssht, instappen. Anders komen we zeker beiden te laat.’’ Hoorde ik hem mompelen. We stapte beiden de auto in. Dave gooide een cd in de speler en ik liet me leiden door de deuntjes die door de boxen galmde. Ik staarde uit het raam en hoorde Dave mee neuriën. Velen songs die voorbij kwamen deden me denken aan mijn ex. Het was dan al inmiddels 2 jaar uit, maar op de een of andere manier achtervolgde het mij. Nooit is het volledig afgesloten. Ondanks alles had ik een geweldige relatie met hem gehad. Eentje waar ik altijd al over had gedroomd. Het klopte gewoon, hij en ik, zijn familie, de sfeer en niet te vergeten onze liefde die we voor elkaar hadden. Totdat, een ding, een persoon, alles in een stap uit elkaar heeft gerukt.


Tot op de dag van vandaag kan ik nog steeds niet begrijpen hoe het zo ver heeft kunnen komen. Zij heeft mij weg gehouden van hem. Anouar heeft ze vervreemd van zijn eigen familie en zijn leven bestaat alleen uit zijn ‘’prinses’’. Inmiddels zijn ze getrouwd. Of ik hoop had? Ja, natuurlijk had ik hoop, dat alles goed zou komen, ooit op een dag. Ik ben zeer geliefd bij zijn ouders. En zijn zusje is een geweldig meisje waarmee ik zo nu en dan leuke tijden doorbreng. Zijn vrouw daarin tegen kan de familie van Anouar niet uit staan. Anouar was een zeer geliefde man in de tijd dat wij een relatie hadden. De verhalen die ik nu hoor van zijn bloedeigen ouders kan ik me nauwelijks voorstellen. Zij heeft hem veranderd in een monster. Een monster die alleen doet wat zij wilt, hoe zij het wilt en gehoorzaamt. Ik ken mezelf al te goed. Aya, die op zo een persoon verliefd zou worden? Zeer onmogelijk. Hij is niet de Anouar die mij de liefde heeft laten zien en voelen. ‘’Aya?!’’ Hoorde ik opeens naast op een verbaasde toon. Ik keek geschrokken op en keek recht in de mooie ogen van Dave. ‘’Gaat het wel met je? Je was zo ver weg.’’ Met zijn grote hand schoof hij wat lokken achter mijn oor. Hij herhaalde het een aantal keren want het viel steeds weer terug voor mijn gezicht. ‘’Eh jawel, jawel. Het gaat wel hoor. Ben gewoon moe.’’ Zei ik haast met een schorre stem. Dave keek me bezorgd aan. ‘’Je weet dat je mij alles kan vertellen, mijn favoriete buurmeisje.’’ En hij glimlachte. Ik zag dat hij de parkeerplaats op reed van school. Was opgelucht, ik had niet echt zin om er nu nog over te praten. Ik keek Dave weer aan, gaf een kus op zijn wang. ‘’Dankjewel, je bent de beste en thanks voor de rit.’’ Ik deed het portier open en net dat ik wilde uitstappen word ik tegen gehouden door Dave. ‘’ Alles voor mijn favoriete buurmeisje.’’ Fluisterde hij. Ik glimlachte en stapte uit. Met vol gas reed Dave de parkeerplaats af en ik liep verder naar de ingang van school. ‘’Aya, Aya!’’ Hoorde ik vanaf een afstand. Ik zag mijn beste vriendin Lina aan lopen. ‘’Linaaaaaa, ik heb jou gemist joh, gek!’’ Ik gaf Lina een knuffel en we liepen naar binnen.

[Wereldwijf2]

‘’Ewa Aya, hoe staat het leven er voor dan.’’ Zei Lina op een bespottende manier. ‘’Haha, grappig bezig ben jij.’’ Ik rolde wat met mijn ogen. ‘’Hoe gaat het met Naoufal dan?’’ ‘’Ik weet het echt niet meer met hem. De ene keer is hij poeslief tegen me en dan heeft die weer een moment alsof hij last heeft van menstruatie.’’ Ik kon mijn lach niet inhouden en verslikte me bijna in mijn kauwgum. ‘’Weet je wat jij moet doen? Ga een serieus gesprek met hem aan en niet over de ping of dergelijke. Maar pak het face to face aan. Beste manier om dingen te redden.’’ En keek Lina serieus aan. ‘’Was dat maar zo makkelijk.’’ Zei Lina met een diepe zucht. Ik trok haar dicht tegen me aan en zo liepen samen de trap op. ‘’Komt helemaal goed schatje. Je hebt mij nog altijd.’’ Ze keek me lachend aan en we liepen verder.

Aangekomen bij het klaslokaal zocht ik een vrij plaatsje op en ging zitten. De dag verliep vermoeiend en verschrikkelijk langzaam. Concentratievermogen was sowieso op stand zero. ‘’Aya?’’ Hoorde ik een zware stem naast me zeggen. Het was Azzedine, een klasgenoot van me, die twee bij twee was. Ik voelde me altijd net een barbiepop naast hem omdat hij zo gigantisch is. ‘’Ja?’’ Antwoorde ik. ‘’Ik weet niet of je het door hebt, maar de les is al voorbij he?’’ Of wil je gezellig met me blijven zitten hierzo.’’ Zei die op een bespottelijke manier. ‘’Oh, haha. Ik had het niet eens door.’’ Ik pakte al mijn spullen bij elkaar en wilde opstaan. ‘’Aya, ik had eigenlijk een vraagje.’’ Ik keek Azzedine aan met gefronste wenkbrauwen. ‘’Vertel het eens.’’ ‘’Ik liep daar straks beneden. Bij de balie stond een jongeman in pak en had het een en ander opgevangen. Hij zocht een meisje dat Aya heette en hier een opleiding volgde. Aangezien jij degene Aya hier bent, dacht ik misschien zou je dat wel willen weten. De grond leek onder mijn voeten weg te zakken. Ik kreeg het warm maar ook tegelijkertijd koud. Het leek net of er iemand mij aan het steken was met een mes. Ik voelde een misselijk gevoel opkomen. ‘’Aya, ken je hem?’’ ‘’Eh ja, nee, ik bedoel jawel. Ah joh ik weet het niet!’’ En terwijl ik Azzedine daar liet staan, liep ik gelijk weg. Diep verzonken in mijn eigen gedachtes. Het zou toch niet zo zijn? Zou het? Anouar.. Nee! Dat kan niet, onmogelijk. Ik praatte het uit mijn hoofd en probeerde er niet aan te denken. Dat scheen niet te lukken en mijn gedachtes dwaalde elke keer terug. Ja oke, hij heeft contact met me opgezocht en ja hij is ook een persoon die gewoon onverwachts de hoek om komt kijken. Maar nee.. Dat kan die niet maken. Ik hoorde mijn telefoon af gaan. ‘’Hee lief.’’ ‘’Aya, schat. Ik heb het voor elkaar gekregen!’’ ‘’Wat dan?’’ Vroeg ik, geen idee hebbend waar ze het over had. ‘’Ja Naoufal toch! Ik ga hem zo zien. We gaan wat dingen uitpraten.’’ Zei ze vol enthousiasme. ‘’Oh, geweldig toch! Ik zei het je nog. Het komt goed babe.’’ ‘’I know! Ben zo blij. Maar Aya, ik ga hangen ja. Spreek je later, dan vertel ik je wel alles.’’ ‘’Is goed lief.’’ En ik hing op.

Ik liep verder naar de bushalte en pakte mijn oordopjes. Mijn telefoon ging weer af. ‘’Hallo?’’ ‘’Hee Aya.’’ Hoorde ik een bekende stem zeggen vanuit de andere lijn. ‘’Met wie spreek ik?’’ ‘’Je spreekt met Anouar. Ik ben in de buurt en ik moet je zien.’’ ‘’Mij zien? Voel je je wel lekker, Anouar?’’ Jij was ook zeker degene die bij mij op school was geweest, niet waar?’’ Ik hoorde hem lachen. ‘’ Ja, dat klopt.’’ ‘’ Maar ik moet je echt zien.’’ ‘’Weet je wat jij moet doen? Mij met rust laten, Anouar. Dit gaat de verkeerde kant op. Je bent getrouwd met haar. Hou mijn school en alles wat mij lief is hierbuiten.’’ Dit kan echt niet meer zo. Ik heb mijn best gedaan om je te helpen, maar zonder resultaat. ‘’Aya, laat me even uitpraten. Als het niet belangrijk was, dan had ik niet zo mijn best gedaan om te komen. Ik wil alles uitpraten en afsluiten, geef me de kans alsjeblieft.’’ Het was even stil. Ik dacht na. Uitpraten en afsluiten, herhaalde ik in mezelf. Dat is toch wat je wilde Aya? Je wilde duidelijkheid. Een einde aan het verleden. Grijp je kans, ging er door me heen. ‘’Aya? Ben je er nog?’’ Hoorde ik hem vragen. ‘’Anouar, waar ben je nu?’’ ‘’Ik ben nu bij je school, jij dan?’’ ‘’Oke, blijf daar, ik kom nu terug.’’ En ik hing op. Met grote stappen liep ik terug naar school. Niet denkend aan wat er ging komen.

[PKKKOERDi]

echt goed meid!

[paramocrotjuu]

ga zo door een neiuwe fan

[Mvr.Tarifesht]

Uppppsss,, Nieuwe Fan !!

[Wereldwijf2]

Fijn om te horen dames! Dank jullie wel. We proberen vanavond nog een vervolg te plaatsen.

[Wereldwijf2]

Ik liep het schoolplein op en zag een zwarte auto verderop staan. Er stapte een jongeman uit, gekleed in een net pak. Hij draaide zich om en mijn hart ging tekeer. Anouar.. Ik kon mijn ogen niet geloven dat die daadwerkelijk daar stond. Voor ik het wist stond die pal voor me. ‘’Hee Aya.’’ Ik kreeg het warm bij het horen van zijn stem. ‘’Eh hee, Anouar.’’ ‘’Kom Aya, laten we naar een rustig plekje gaan, hier zou het niet echt fijn zijn om te praten.’’ Bracht hij zelfverzekerd naar buiten. Ik volgde hem als een klein kind en stapte naast hem in. Hij reed het schoolplein af en ging de snelweg op. Er gingen zoveel gedachtes en gevoelens door me heen. ‘’Waarom ben je eigenlijk gekomen?’’ vroeg ik hem niet nadenkend. ‘’Aya, je weet dat ik dingen wil uitpraten.’’ Hoorde ik hem serieus zeggen. Ik knikte en zei de gehele weg niks.

Hij stopte de auto langs de kant en we stapte uit. Samen liepen we zwijgend naar een bankje wat net onder een boom stond. Hij ging zitten en ik nam plaats naast hem. ‘’Aya, ik heb je echt gemist, weet je dat?’’ Fluisterde hij bijna. Zonder enige beweging te maken, zuchtte ik diep. ‘’Ik heb jou ook gemist, Anouar.’’ Bracht ik stotterend naar buiten.

We hebben gelachen, gehuild en vooral serieus gepraat. Je kon merken aan hem dat die niet gelukkig was met de keuze die hij had gemaakt. Volkomen terecht. De vrouw waarmee hij getrouwd is, is de vrouw die ons uit elkaar heeft gehaald en hem van zijn eigen familie afhoudt. Een vrouw die achterbaks bezig was, zolang zij maar gelukkig leeft. Gek genoeg was ik voor haar een grote bedreiging. Bang.. Bang dat Anouar toch terug zou komen bij me. Ik daarin tegen geloofde ergens wel dat zij ooit een keer zich zelf zou tegen komen, bij alles wat ze heeft veroorzaakt.

In stilte liepen we terug naar de auto. Ik nam plaats op de passagiersstoel en Anouar achter het stuur. Hij stond weer op en kwam aan de andere kant staan bij mij. We kletste nog over ditjes en datjes. ‘’Kom hier zitten Anouar, wat sta je daar de hele tijd.’’ Hij nam plaats op de rand van de passagiersstoel en zo kletste we verder. Nadat we een heel goed gesprek hadden gehad, stond hij op en keek voor zich uit in stilte. Ik volgde hem en ging voor hem staan. ‘’Kijk niet zo, Aya.’’ Lachte hij. Ik glimlachte terug. ‘’Ik zag je zo ver weg denken, dacht even kijken of ik kon analyseren waar je aan dacht.’’ Hij grinnikte. ‘’Typisch Aya he, helemaal niet verandert, de Aya waar ik echt van hield.’’ Ik werd emotioneel bij de woorden die hij zei. Zonder een woord te zeggen, maakte ik de achterdeur open van de auto om te zitten. Hij kwam dichterbij de opening staan. ‘’Schuif eens op.’’ Zei hij zachtjes. Ik schoof op en hij nam plaats en deed de deur achter zich dicht. ‘’Leuk he, zo achterin zitten. Is toch anders dan voorin.’’ Lachte hij. ‘’Gaat het? Je praat zo een beetje onzinnig.’’ En ik keek hem scheef aan. Hij kwam dichterbij zitten en begon te lachen. Ik voelde me smelten. Oke, het is alweer een hele tijd terug dat het over was tussen ons. Maar hij is dan nog steeds mijn grootste liefde en hoe dan ook, hij wist hoe hij gevoelens van mij weer omhoog kon laten komen. We konden het beide voorkomen. Maar geen van ons wilde het. We wisten dat we slecht bezig waren. Maar op dat moment, we don’t care. De liefde en gevoelens van ons beiden waren sterk. ‘’Kom is dichterbij.’’ Hoorde ik hem fluisterend zeggen..

[bloemetje24]

verder je stelt me teleur het is te kort please ga verder

[Wereldwijf2]

Ik speelde het spelletje mee. ‘’Dichtbij genoeg?’’ Fluisterde ik terug. ‘’Nee, dichterbij en doe je oogjes dicht.’’ Ik keek hem verbaasd aan en deed wat me gevraagd werd. Ik voelde zijn ademhaling recht in mijn gezicht. ‘’Dichterbij zei ik je toch.’’ Ik kwam dichterbij zonder wat te kunnen zien. Voor ik het wist voelde ik zijn lippen op de mijne. Even stond alles stil. Ik deed mijn ogen stiekem open en zag dat hij er totaal niet verbaasd van stond te kijken. Integendeel zelfs, hij genoot ervan. Elkaar los laten zat er even niet in. Het begon warm te worden in de auto en de ramen waren beslagen. Ik stopte en Anouar schrok. Hij keek met grote ogen om zich heen en zei geen woord. Ik ging verder van hem af zitten en maakte mijn haar vast in een staart. ‘’Dit was niet de bedoeling Anouar.’’ Hij zuchtte diep en keek voor zich uit. Beiden luisterde we naar de stilte om ons heen. Er gingen tientallen gedachtes door me heen. Ik dacht eindelijk dat ik over hem heen was, hij maakte het alleen maar erger voor me. Ik voelde mijn ogen prikkelen en probeerde geen tranen te laten vallen. Het ging moeilijk merkte ik en voor ik het door had stroomde de eerste traan al langs mijn wang. Ik voelde dat Anouar keek en probeerde mijn gezicht zo min mogelijk zijn kant op te richten. ‘’Aya? Nee, alsjeblieft. Ga nou niet huilen. Niet doen.’’ Juist door dat hij zo sprak rolde de tranen heftig naar beneden. Hij kwam dichterbij en omhelsde me. ‘’Alsjeblieft Aya, het is al moeilijk genoeg. Je weet dat ik er niet tegen kan. Ik wil jou gelukkig zien.’’ Ik snikte een paar keer en zweeg. Hij veegde mijn tranen weg en bleef me aankijken. ‘’Gaat het weer een beetje?’’ Ik knikte en keek weer weg. Hij duwde me weer tegen zich aan en in stilte keken we voor ons uit. ‘’Hoe laat is het?’’ Vroeg ik hem. ‘’Geen idee. Denk onderhand 5 uur.’’ Ik maakte de deur open en stapte uit. Frisse lucht, deed me goed. Anouar stapte vervolgens ook uit. Hij stond tegenover me, terwijl ik opnieuw mijn haar vast maakte. ‘’Kom hierrrrr.’’ En hij tilde me op. ‘’Anouarrrr, zet me neer nu. Hij draaide me in het rond en ik voelde me duizelig worden. ‘’Zet me nu neer! Je weet dat ik dit haat!’’ Hij zette me neer en begon te lachen. ‘’Sukkel.’’ En ik keek hem streng aan. Hij stapte de auto in en ik volgde hem. ‘’Ik ga het haar vertellen.’’ Even was ik stil. ‘’Sorry? Wat ga je doen?’’ Vroeg ik hem verbaasd. ‘’Je hoorde me wel. Ik ga het haar vertellen.’’ ‘’Ja! Wat ga je haar vertellen? Over dit allemaal?’’ ‘’Ja.’’ ‘’Weet je het zeker Anouar? Ik denk dat het verstandiger is om het niet te doen. Je weet zelf hoe ze is. Ze gaat het niet accepteren en je maakt je huwelijk kapot zo.’’ ‘’Wat moet ik dan he? Doen alsof er niks is gebeurt vandaag? Ik zal me anders gaan gedragen. Ik weet dat ik jou elke keer voor me ga zien, Aya.’’ ‘’Anouar, jij weet dat ik van je hou. Ik zeg je heel eerlijk. Mij maakt het niet zo veel uit, van wat er net gebeurd is. Ik ben niet getrouwd. Ik kan doen en laten wat ik wil. Ik ben niet een voorstander van vreemd gaan. Maar als zij in het spel zit doet het me niks. Ik heb geen respect voor haar. Alleen wil ik niet dat jij in de problemen komt, dat is mijn enige zorg.’’ Hij was stil en tikte met zijn vingers op het stuur. Mijn maag knorde opeens. Ik pakte een mandarijntje wat me de hele tijd aan keek, voerde mezelf en tegelijkertijd ook Anouar.

Hij pakte zijn telefoon en keek me aan. ‘’Ik moet gaan, Aya. Het is nog een lange reis terug en de afstand van werk naar huis is niet zo groot.’’ ‘’Geen probleem, dat begrijp ik.’’ ‘’Zal ik je thuis afzetten?’’ ‘’Is niet nodig. Ik pak de bus wel.’’ ‘’Nee Aya, laat me je afzetten.’’ En hij startte de auto. Onderweg hadden we nog veel gelachen. Net of er niks gaande was. Ik zag dat we aangekomen waren in mijn wijk. ‘’Je hoeft me niet pal voor mijn deur te droppen hoor.’’ Grinnikte ik. ‘’Als ik dat wil, doe ik dat gewoon hoor.’’ Ik lachte. ‘’Nergens voor nodig. Gaat mijn ma ons weer zien.’’ ‘’Is niet erg. Jouw ma gaat mij zeker mogen, dat weet ik wel 100 procent zeker.’’ Zei Anouar zelfverzekerd. ‘’ Dat is niet zo zeer het probleem. Het probleem is, dat ik moet uitleggen dat je niet mijn aanstaande bent, nee.. Maar dat je mijn ex bent die getrouwd is.’’ Hij keek me aan en was weer stil. Ik hoorde zijn ademhaling. En hij zuchtte diep. ‘’Ik ga het vertellen.’’ ‘’Anouar, het is jouw ding. Je moet het zelf weten. Ik ga jou niet vertellen wat je moet doen.’’ ‘’Je hebt gelijk. Ik moet jou ook hier niet mee lastig vallen. Ik ben degene die getrouwd is.’’

Hij stopte de auto twee straten verderop mijn eigen straat. ‘’Nou, dat was het dan weer.’’ Hij keek me zwijgend aan. ‘’ Bedankt voor de lift.’’ ‘’Geen dank, Aya. Doe je voorzichtig met alles? En goed je best doen op school.’’ ‘’Komt goed hoor. Je kent me.’’ En knipoogde naar hem. Hij glimlachte. ‘’Doe jij ook voorzichtig? Anouar, doe geen gekke dingen, oke? Als er wat is. Je weet waar je terecht kan. ‘’
In stilte gaven we elkaar een lange knuffel. Ik voelde zijn warme ademhaling in mijn nek en kreeg er rillingen van. Ik maakte me los en wilde uit stappen. ‘’Dankjewel Aya, voor alles.’’ ‘’Nergens voor nodig. Rij voorzichtig he.’’ Ik stapte de auto uit en liep zonder om te keren de straat uit. Hij haalde me in met de auto en reed voorbij. Ik hoorde hem toeteren en zwaaide naar me. Ik zwaaide terug en voor ik het wist kon ik zijn auto niet meer zien met de verte mee.

[bloemetje24]

verder please je doet het goed

[Wereldwijf2]

Onderweg naar huis keek ik nog even snel op mijn telefoon. Ik zag zes gemiste oproepen van Lina en belde haar direct terug. ‘’Waar was je nou, Aya?’’ ‘’Oh my god! Lina, ik moet je een hoop vertellen. ‘’Ja, ik jou ook! Daarom belde ik je ook.’’ ‘’Ja sorry, ik leg je straks alles uit, goed? ‘’Ja dat is goed.’’ ‘’Ik ga even snel naar huis. Even mijn face laten zien.’’ ‘’Haha, dat is goed.’’ ‘’Ik ping je straks ja? Zie ik je dan bij de bushalte.’’ ‘’Goed schat, tot straks.’’

Aangekomen thuis liep ik direct naar de keuken waar mijn moeder het eten voor vanavond aan het voorbereiden was. Ik gaf haar een kus op de wang. ‘’Hoe was je dag op school?’’ ‘’Ja ging wel goed mam.’’ ‘’Doe goed je best he, je weet dat school heel belangrijk is voor later.’’ Voor ik het wist gaf ze me weer een heel verhaal van hoe belangrijk school wel niet was. ‘’Ja mama, dat weet ik. Daarom ga ik door met school en trouw ik pas op mijn dertigste.’’ Grinnikte ik. Ze glimlachte terug en ik liep naar mijn kamer. ‘’Amineeee, kom is bij je grote zussie dan.’’ Riep ik naar mijn jongere broertje. Hij kwam rennend op me af. ‘’Ayaaa, Ayaaaa, koesje koesje.’’ En hij gaf me een kus. ‘’Ayaaa, was je van plan ergens heen te gaan.’’ Hoorde ik mijn moeder roepen. Ik liep terug naar de keuken terwijl ik Amine vast had. ‘’Ja mam, ik zou even langs Lina gaan. Heb haar niet echt gezien vandaag. Dan gaan we samen wat eten.’’ ‘’Vooruit, maak het niet te laat wil je?’’ ‘’Nee, ik maak het niet te laat ma.’’ Ik bracht Amine naar de woonkamer en zette de televisie voor hem aan. ‘’Spansbaaaab.’’ Hoorde ik hem schreeuwen. Daarmee bedoelde hij spongebob natuurlijk. Zijn lieveling cartoon. ‘’Nou schatje, Aya gaat er vandoor. Ga jij maar lekker genieten.’’ Ik gaf hem een kus en merkte dat die me totaal geen aandacht meer schonk. Zijn lieve kleine oogjes waren geconcentreerd zijn favoriet aan het bekijken. Ik stond op en wilde de woonkamer verlaten, draaide nog een keer om en keek nog even naar mijn kleine broertje.

Ik liep nog de keuken binnen en zei mijn moeder gedag. Pakte mijn tas en pingde ondertussen Lina dat ik onderweg was.

Aangekomen bij de bushalte zag ik Lina al staan wachten op me. ‘’Linaaaa, heb je gemist joh.’’ Ze begon hardop te lachen. ‘’Je hebt me vanochtend nog gezien joh gek!’’ ‘’Ja dan nog, er tussen door niet meer.’’ Grinnikte ik. ‘’Gek! Gaan we wokken dan?’’ ‘’Ja lekker. Kan ik je alles nog vertellen over Anouar.’’ ‘’Dat meen je niet? Heb je wat over hem gehoord dan?’’ De bus stopte voor de halte en we stapte in. ‘’Ja, hij is gewoon hier geweest. Ik heb hem gezien.’’ ‘’Aaaaah!’’ Schreeuwde ze uit. ‘’Stil joh! Niet iedereen hoeft hier mee te genieten.’’ Lachte ik. ‘’En, en, en?’’ ‘’Ja gewoon, het ging goed. Beetje vage situatie op dit moment, Lina. Het is ingewikkelder dan ik dacht.’’ ‘’Druk op de knop!’’ Zei Lina. ‘’Jij met je knop.’’ En ik glimlachte. We stapte uit en liepen slenterend door de stad.

Aangekomen bij een restaurantje waar je overheerlijk kon wokken. Gingen we naar binnen. We namen plaats en bestelde wat te eten en drinken. Ik vertelde Lina alles over mijn dagje die ik samen met Anouar had doorgebracht. Je hoorde alleen maar een ‘’oh’’, ‘’ah’’, ‘’dat meen je niet?’’ uit haar mond komen. Lina was net zo verbaasd als ik van dit hele gebeuren. Nadat ik Lina mijn verhaal heb verteld en advies heb gekregen van haar, wilde ze mij ook wat vertellen.

[Wereldwijf1]

Je doet het goed wijffie.