Tweede Liefde

[miss_saliha]

Waarommmm… Waarommmm heb je dit gedaan? Ik hield verborgen (onbewust) zoveel van je terwijl ik minder liet blijken.. ik kan me geen leven zonder jou voorstellen.. Waarom Amine? waarom? Onze dromen samen.. zullen zich scheiden. Onze geluk.. wordt elders gezocht. Onze verleden.. slechts een droom. Onze jarenlange contact.. vergeten en gewist. Als je me ondanks alles goed vasthield zouden we er komen maar jij koos ervoor mij los te laten en nu moet ik jou gedwongen los laten.. Vergeet niet, jij woonde stiekem in mijn hart, heel diep in mijn hart waar liefde in overvloed te vinden was, waar warmte en veiligheid enkel voor jou was. Jij vormde het hart in z´n geheel. JIJ WAS HET HART!” schreeuwde ik huilend en schrok wakker. Ik voelde mijn hartslag hard tekeer gaan en mijn wangen waren vochtig van de tranen, zelfs mijn kussen voelde nat aan. Mijn ogen voelden zwaar en moe aan. Ik ging overeind zitten en barste uit in tranen. Ik voelde me zwak, eenzaam en verloren. Ik zocht naar antwoorden voor mijn vragen maar niemand die deze voor me kon beantwoorden. Ik zou geen rust hebben of met mijn leven kunnen doorgaan zolang mijn vragen niet beantwoord werden. Ik ben Raniya, 22 jaar en dit is mijn verhaal..

[miss_saliha]

Het is de maand Juli, over een week zouden wij met het hele gezin naar Marokko vertrekken voor de zomervakantie. De vakantie waar iedereen zich op verheugt na een jaar lang hard gewerkt te hebben of een zware studiejaar achter de rug te hebben. Voor mij was het een zware studiejaar gemengd met veel emoties, gebeurtenissen en tegenslagen. Ups en downs, waar downs het meest in voor kwam. Nu zou je denken welke downs.. maar de beruchte liefde, wie kent het niet? Wie ontkomt daar aan? Wie kent die dalen niet? Wie kent het bedrog van de liefde niet? De onbekendheid, de onwetendheid, de verwarring, de teleurstellingen, de onverwachte situaties, de woorden, de vraagtekens, maar vooral de personen..

Jarenlang een persoon als dierbaar gezien, diegene geliefd te hebben, steun en toeverlaat voor diegene geweest, een luisterende oor geboden, om diegene bezorgd zijn, je bekommeren om het minst geringste, je tijd en energie, je hart die de liefde geleidelijk deed bloeien en je daarin laat geloven.. geloven dat liefde bestaat, en dat dit de ware liefde is. Je zwakte doen ontdekken en deze zwakte doen vergroten. Hoe hard je je ook beschermt en weerstand in toenemende mate toont, je ontkomt er niet aan. Het gaat automatisch, of je nou wil of niet.

Het is het lot die bepaalt, en wij spelen het spel. Het spel met een winnende einde en een verliezende rol. Waarin de verliezende rol, mijn rol is geweest. Laten we niet vergeten dat een verliezende rol ook zijn voordelen kan hebben in het leven, maar wie geeft zich daar aan over? Wie gaat daarmee akkoord? Wie kan het over zich heen laten gaan? Kan je je bij die feiten neerleggen? Kan je het links laten en je juist gewonnen voelen? Ook niet als het goed voor je is? Waardeer je hetgeen dat je is overkomen.. en neem je het voor lief omdat er iets beters of mooiers voor je klaar staat in de verre toekomst? Ik niet.. ik ben een zwakkeling, een pessimist, een persoon die zichzelf dingen verwijt, een persoon die zich veel aantrekt.. ik veranderde in een terug getrokken dame, die erg voorzichtig werd, de kat uit de boom keek, een dame die geen goede associatie heeft met de jongens waardoor ze zich defensief opstelt, wantrouwend werd. Die zoveel mist omdat zij oogkleppen op heeft. Dit alles om een persoon..

[miss_saliha]

6 maanden voor de vakantie

Zoals gewoonlijk hadden wij weer ruzie. Wij maakten vaker ruzie maar maakten het wel gauw weer goed, ook na deze ruzie dacht ik het komt wel goed, maar deze ruzie kreeg een andere wending. De afstand tussen ons was 3 maanden, in die drie maanden werd er niet met elkaar gesproken of naar elkaar gevraagd. Beide even koppig. Ik negeerde mijn gevoelens, en maakte mezelf wijs dat ik niet van hem hield, het maakte mij allemaal niet uit meer. Genoeg gepikt van hem. Hij duwde me van zich af door zijn onredelijke gedrag, ondanks het feit hij veel van me hield. Ik hield me druk bezig met mijn studie en de dagelijkse bezigheden maar wist ondertussen niet dat het heden veel voor mij in petto had.

Op een dag kreeg ik een belletje van een bekende kennis (die het ook goed met hem kon vinden) mij het nieuws overbracht wat ervoor zorgde dat mijn hele wereld op zijn kop kwam te staan. Nieuws dat doden uit hun graf deed kunnen opstaan. “Raniya, hij is verloofd!!!” werd er aan de andere kant van de lijn geroepen. Mijn hart begon keihard tekeer te gaan, een brok in me keel werd groter en groter wat mijn woorden deed blokkeren. De tranen vulden mijn ogen, alsof ik al bij voorbaat wist over wie ze het had. “Raniya, ben je er?!Hallo?!” hoorde ik haar weer zeggen. “Met wie?” zei ik helemaal in elkaar gezakt. “Een onbekende uit Eindhoven! Het spijt me zo erg dat ik je dit moet vertellen.. ik geloof het zelf nog niet eens.. Hij was gek op je?!Dit kan niet waar zijn!!!” zei ze geschrokken. Mijn telefoon viel uit mijn hand, mijn handen begonnen te trillen en ik barste uit in tranen. Ik was mentaal gebroken, en mijn hart, mijn hart bloedde dood..

Dagenlang heb ik zitten huilen omdat ik er niets van begreep. Ik voelde me zeker niet vies of gebruikt want ik wist hoeveel liefde er in het spel zat. Ik kon mij er niet bij neerleggen en verwaarloosde mijn hoofd door nare dingen te denken en mezelf van alles te verwijten. Dagen lang depressief, geen eetlust en futloos. Geen zin meer in het leven, ik wou dat ik er een einde aan kon maken.. maar mijn moeder hield mij sterk in de gaten. Zij wist hiervan en steunde mij door telkens weer te roepen dat alles een reden heeft, en dat god misschien mij wat beters zal bezorgen omdat ie mijn zuivere intentie kende. Ik wilde mijn moeder niet geloven en liet het het ene oor in gaan en het andere oor uitgaan. Ik kon mij er niet zomaar bij neerleggen, niet na 6 jaar. Niet na al mijn investeringen. Ik wilde verklaringen, ik wilde antwoorden, ik wilde hem spreken...

Ik verzamelde alle moed en dwong mezelf contact op te zoeken. Want ik wist zo zou ik nooit in vrede door kunnen gaan met het leven. Dagenlang heb ik erover nagedacht hoe ik dit moest aanpakken. Ik durfde niet, de angst, de minderwaardigheid, mijn trots die ik ging verlagen, het feit dat ik een verloofde man zou opbellen wat tegen mijn principes inging. Ik was altijd een tegenstander van onbereikbare mannen benaderen, mannen die verloofd of getrouwd zijn blijf je gewoon uit de buurt! Je hebt het recht niet die mannen te benaderen uit respect voor de vrouw, maar in dit geval had ik alle recht! 6 jaar van mijn leven flitste voorbij, 6 jaar de belastingen van ups en downs, 6 jaar geduld opgebracht, 6 jaar lang zoveel mee gemaakt.. 6 jaar lang.. zomaar uit het niets weg, helemaal weg. Ik mag nu wel niet meer belangrijk voor hem zijn en hij mag nu wel zijn ogen op een ander gevestigd hebben, maar dat maakt niet uit dat ik geen recht heb op mijn antwoorden. Ik vroeg vriendinnen en dierbaren om advies over hetgeen dat ik wilde gaan doen namelijk contact opnemen. De doorslag was toen een van mijn dierbaren bij mij het volgende inwreef “Zolang hij geen huwelijksakte ondertekend heeft kan jij je antwoorden opeisen, je doet niets verkeerd.. je hebt al het recht!” Dit klonk in mijn oren redelijk genoeg om door te gaan met hetgeen dat ik wilde. Nu ging ik aan mezelf voor een keer denken en niet aan de ander. Nu koos ik voor mezelf!

Ik liet mijn kennis contact opnemen met hem alvorens ik dat deed. Ik wilde eerst toestemming vragen om hem te bellen en wanneer ik het beste kon bellen. Dat ik zo in mekaar stak, was al een feit dat ik geen slechte bedoelingen had, ondanks ik zoveel recht had. Ik wilde mezelf niet verlagen door tussen hun in te komen, of ruzie te veroorzaken. Want wat ik niet voor mezelf wilde, wilde ik ook niet voor de ander. Ik wilde slechts antwoorden meer niet. Daarna hoef ik niks meer met hem of zijn leven te maken te hebben. Zo gezegd zo gedaan. Zij nam contact met hem op en vroeg hem of ik hem mocht bellen. Eerlijk ik had de verwachtingen dat hij haar een dikke nee zou gaan verkopen. Ik had niet verwacht dat hij mij nog wilde spreken, gezien onze ruzie en zijn verloving. Stomverbaasd belde zij mij op en vermeldde mij dat ik hem met een paar minuten mocht bellen. Ik geloofde mijn oren niet, en vroeg tig keer om bevestiging of ze der wel zeker van is dat hij dat zei. “Bel hem op trut!!!!1000% zeker!!!Dit is je kans op antwoorden!!!” schreeuwde ze hard waardoor ik meteen op hing. Trillend ging ik op mijn bed zitten en toetste zijn nummer in, maar mijn vinger wilde de groene knop maar niet indrukken uit angst en de brok in me keel. Wat moet ik hem zeggen? Hoe moet ik beginnen? Ik voelde me vies om die stap te ondernemen.. ik voelde me niet mezelf, dit was ik niet. Waar is de harde dame gebleven die sterk in haar schoenen stond? Die assertief was, en van uitdaging hield? Waar is de zelfverzekerdheid die zij jarenlang heeft uitgestraald? Wie ben ik? In wat voor mens ben ik veranderd? Je zult denken stel je niet aan.. en zet je erover heen.. maar nee.. dit was het begin van mijn mentale beschadiging!

[nonalona]

meid suppper mooi verhaaal uppp! eerste fannetje meld zich!

[nonalona]

kom oooppp k kan niet wachten op het vervolg!!!! hahaha

[barboera_2ncia]

Up meid, lijkt me een leuke verhaal

[Marokkaantjex3]

Wat ben ik blij dat ik eind weer een verhaal van jouw kan lezen.
Ik heb jouw 2 vorige verhalen stiekem gevolgd...
Je hebt talent meiske!
xx

[miss_saliha]

De telefoon ging over en mijn hart stond op springen van de zenuwen en angst. Wat ging ik hem zeggen?Hoe moest ik beginnen?Hoe gaat hij reageren? De telefoon werd opgenomen met “hallo”. De brok in me keel werd nog groter waardoor ik amper mijn naam kon uitspreken. Ik zei hem je spreekt met Raniya, en er viel een dodelijke stilte.

Ik: Wat heb ik gehoord? Klopt het.. ben je verloofd?
Hij: Ja.
Ik: Ik moest het van een ander horen?
Hij: Alsof het jou wat kon schelen, je had schijt aan me.. dus waarom zou ik het je moeten vertellen?
Ik: Ik heb het graag van jou willen horen. Waarom moet een derde mij dit vertellen?Zijn we opeens vreemden voor elkaar?Alsof we elkaar nooit hebben gekend? Sluit je zomaar ons boek, zonder enkel overleg hierin?
Hij: Ik heb jaren achter je aan gezeten!Ik heb mijn best gedaan om je voor me te winnen maar je wilde niet meewerken!Dit is het lot helaas..
Ik: Het lot die jij hebt gekozen! Jouw gedrag pushed me away, dus ga de fout niet bij mij in de schoenen schuiven!Ik had veel voor je over in die jaren, maar die ego strijd is onze nederlaag geweest. Dan nog had je het recht niet om te verloven zonder het met mij af te sluiten.
Hij: Ik hield van je verdomme!
Ik: Als je van mij hield ging je niet bij een andere vrouw langs om haar hand te vragen! Als je van mij hield dan had je mij in gedachte gehouden ook toen je de suiker en bloemen voor der mee bracht, en haar doodleuk zonder geweten aan je ouders voorstelde!Wij hebben altijd ruzie gehad maar kwamen altijd weer bij elkaar terug, en nu opeens uit het niets ga je over naar een ander alsof je op wrede wraak zint!
Hij: pfff.. zucht, wat zei jij in onze laatste gesprek?Ik citeer “laat me met rust, verdwijn uit mijn leven” Ik was zo kwaad omdat je mijn liefde niet waardeerde voor jou. Je moest eens weten hoeveel ik voor jou over had en in welke wereld je zou belanden als je mijn vrouw zou worden.
Ik: hoevaak heb ik in een opwelling die dingen wel niet gezegd omdat wanneer ik boos ben van alles roep?!Jij kent me langer dan vandaag.. gebruik dat niet als argument!Jouw liefde voor mij was nep, was onzin, er was geen sprake van liefde.. iemand die van liefde spreekt weet wat het inhoudt!En laat niet zomaar los, die gaat door vuur voor de ander maar nee jij koos voor een andere vrouw.. hou je van der?Ben je gelukkig?Dan wens ik je een mooie toekomst tegemoet. Weet wel 1 ding, ik vergeef het je niet. Succes in het leven en succes met de voorbereidingen voor de bruiloft, en bedankt voor alles.
Hij: Ga ik je niet meer spreken?
Ik: Mij nog willen spreken? Ben je helemaal gek geworden?
Hij: HOEZO?WIL JE DAT IK JE NIET MEER BEL OFSO?!
Ik: Je bent verloofd!!
Hij: Nou en?!Ik ben nog niet getrouwd!
Ik: zij is nu de vrouw die je hoort te spreken.
Hij: Maar jij was de eerste vrouw!

Dit gesprek was nog maar het begin. Ik werd de dagen daarna iedere dag door hem gebeld. Ik was er zo tegen maar hij negeerde mij. Het interesseerde hem niet wat ik er vond. Hij moest en zal mij spreken. Gek genoeg begon ik te twijfelen aan zijn verloving. Ik kwam er stapsgewijs achter dat hij niet van haar hield en dat hij ontzettend twijfelde. Hoe vaker wij elkaar spraken hoe meer het verleden zich herleefde. Hij gaf toe dat hij nog steeds van mij hield en dat hij gek aan het worden is van het feit dat hij domme dingen heeft gedaan. Ik reageerde nooit op zulke uitspraken, ik wilde niet tussen hen in komen of de oorzaak zijn van een eventuele breuk in de verloving. Ik hield mezelf op afstand en liet niets van liefde voor hem merken, terwijl ik van binnen dood ging van de liefde. Ik wilde hem zo graag vertellen dat ik van hem hield en dat hij niet moest gaan trouwen met haar. Maar mijn geweten kon het niet laten om mij te prikkelen.

3 maanden daarna, waren wij nog steeds in contact. Hij was moeilijk bij mij vandaan te slaan. Hij veranderde in een hele andere persoon, een persoon die ik in jaren niet meegemaakt heb. Hij was zo veel liever en aardiger alsof ie nu pas ontdekte hoeveel ik voor hem waard ben. En stiekem ontwikkelde de liefde in mij zich nog veel meer, maar dat liet ik vooralsnog niet blijken. Op een dag belde hij mij op en deed de volgende uitspraak “ik ben bang dat wanneer ik de verloving beëindig, jij mij laat zitten. Die risico is te groot Raniya”

Ik wist waar hij op toerde. Hij wilde uit mijn mond horen dat ie de verloving moest verbreken en dat ik met hem verder zou gaan. Maar daar kon ie nog lang op wachten. Ik wilde het niet op mijn geweten hebben. Zoals ik niet voor mezelf wil wil ik dat niet voor de ander. Die vrouw meskiena had niets door, haar verloofde die nog altijd van zijn ex houdt en contact mee zoekt. Ik vond het een triest geval, en wilde graag dat zij daar op een of ander manier achter ging komen omdat dit niet de verloofde is wat het hoort te zijn voor haar. En ja hoor ze is er achter gekomen, hoe? Hij vertelde het haar.. Nu ben je waarschijnlijk nieuwsgierig naar haar reactie hierop? Haar reactie: “Laat je ex met rust, bel er niet meer” Ik stond versteld van haar reactie! Welke vrouw reageert op subtiele en kalme manier op haar verloofde die haar te kennen geeft nog contact te hebben met zijn ex? Als ik in haar plaats zou staan dan zou ik zijn hele wereld op zijn kop gooien voor dit feit maar zij vond het allemaal wel oke door alleen dat te zeggen? Ik vond het maar een bizar situatie.. een situatie die van geen kanten klopt.. een situatie die om aandacht vroeg..

[miss_saliha]

Marokkaantjex3 leuk dat je weer mee leest.

Thanks voor het compliment!

xx

[miss_saliha]

Dagen gingen voorbij. Onze band werd nog hechter, hechter dan ooit en ik.. ik was verliefd als nooit tevoren. Hij heeft me een hele andere ik van hem vertoond. Een persoonlijkheid waar ik eerder naar zocht maar zo onbereikbaar. En nu het te laat is.. krijg ik het in overvloed. Onbereikbare liefde terwijl het altijd mijn liefde is geweest en ik er altijd recht op had. Voor hem gold hetzelfde. Hij werd knettergek, helemaal geobsedeerd en op het punt van exploderen. Er waren een paar dingen die hem in de weg stonden namelijk zijn familie, de schande, de risico mij uiteindelijk toch te verliezen. Ik heb hem meerdere malen aangekaart dat hij goed over zijn plannen moest gaan nadenken en dat het huwelijk niet zomaar een stap is in het leven. Je moet er echt volledig achter staan, en de twijfels horen er niet te zijn. Op een dag vroeg hij mij “geloof je in liefde na het huwelijk?” Ik reageerde daar eerlijk op dat ik daar niet in geloofde. Het zou wel kunnen, maar dan zal het liefde van hechting zijn. Op een gegeven moment raak je elkaar zo gewend dat dat overslaat in “liefde” maar het zal nooit hetzelfde zijn als liefde voor iemand waar je van houdt.

Deze dagen hebben mij gesloopt. Ik ervaarde veel stress door het denken en denken en denken vooral toen hij mij vertelde dat hij in ondertrouw is geweest bij de gemeente. Ik ging dood van binnen, mijn ingewanden begeefden het bijna stuk voor stuk, net een bacterie wat zij in dit geval was, mij aantastte. Het was heel makkelijk voor mij om de knoop voor hem door te hakken en te roepen dat hij het moet verbreken maar ik kon het niet over mijn hart krijgen. Wat ik op dat moment verkeerd deed was niet aan mezelf denken maar aan de ander wat ik vaker in mijn leven heb zitten doen. Mijzelf verwaarlozen voor andermans geluk. Maar een echte man met verstand zou toch beter moeten weten? Een echte man zou toch een verstandige keuze maken? Hij hield toch van me.. hij zou me toch echt niet inderdaad verlaten of in de steek laten? Het zal wel wegwaaien, ik wist zeker dat hij mij op een dag zou bellen en zou zeggen ik kies voor jou, ik verbreek de verloving gezien zijn uitspraken, belletjes en obsessief gedrag. Bovendien was hij niet te spreken over zijn verloofde en haar familie. Het scheen zo te zijn dat zij niets met haar familie te maken wilde hebben na het huwelijk. Iets wat toch argwaan wekt? Het kan toch niet veel goeds beloven? Welke man zou zich laten misleiden door zo een dame die bij voorbaat wist niets met haar familie te willen maken? Je moet als manzijnde toch echt wel je twijfels hebben over de vrouw die je denkt te kennen maar niet helemaal goed kent..?

De zomer brak aan. Tijd om in te pakken voor Marokko en een vrij gevoel van vakantie. Iedereen was blij dat het eindelijk zover was na een lang jaar hard te moeten bikkelen in dit kikkerlandje. Ik daarentegen had geen zin in vakantie omdat ik wist wat er van de zomer ging gebeuren.. hij zou dan gaan trouwen. Ja.. hij was er nog steeds niet uit na maandenlang onvergetelijk contact met mij. Precies een week voor de vakantie werd ik gebeld..

Hij: Hey, haar vader wil dat ik de Marokkaanse huwelijksakte ga ondertekenen.
Ik: Echt? Wat ga je doen?
Hij: Ik weet het niet.. 10% dat ik ga trouwen.
Ik: ECHT?! (zei ik helemaal vrolijk)
Hij: haha jaaa.. vind je wel leuk he?
Ik: haha, wanneer is die 10% nihil?
Hij: einde van de week ben ik eruit..?
Ik: Ik ga op vakantie einde van de week, laat je het me dan aub wel voor die tijd weten?
Hij: Tuurlijk schat.

[Lieff_Dametje]

Up up up up up up Up up up up up up up up up up
up up up up up up up up up up up up
up up up up up up up up up up up up
Up up up up up up up up up up up up up up up up
up up up up up up up up up
up up up up up up up up up
up up up up up up up up up
up up up up up up up up up
up up up up up up up up up up up up up up

[titi_titi_titi]

UPUPUPUPUP Is het waargebeurd?

[miss_saliha]

Jullie begrijpen toch wel dat leven in die week een dodelijk geval was?!Ik was nog altijd bang voor de uitkomst omdat die 10% er toch altijd was. Zelfs 1% zou in een klap een andere wending met zich teweeg brengen. In die week sprak ik mijn tante en uit het niets vertelde ik haar mijn verhaal ter voorbereiding omdat de kans dan groot was dat ik dan zal gaan verloven als hij eenmaal weer vrijgezel zou zijn. Gezien mijn tante niet van geheimen houdt en altijd tijdig op de hoogte gehouden wil worden heb ik het haar maar verteld. Eindelijk mijn ja-woord kunnen geven aan deze man na jarenlang contact en twijfels!dacht ik dan.. ze keek me op een aparte manier aan. “Sorry een man die zijn verloofde bedriegt is voor mij geen man. Hij kan het ook zo bij jou gaan doen, zulke mannen zijn niet te vertrouwen!” zei ze tegen me waardoor ik een mes in mijn hart voelde prikken. “Nee tante dit is anders echt waar.. ons verhaal is gewoon een apart geval!” zei ik overtuigend. “Als jullie verhaal zo apart is.. waarom is ie dan überhaupt haar hand gaan vragen als hij zoveel van je hield?Heeft hij geen enkele moment aan je zitten denken toen hij al die handelingen ging verrichten?” zei ze weer waardoor ik even moest slikken. Het klopt, toen hij haar hand ging vragen heeft hij niet aan me gedacht!Toen hij de suiker, bloemen en cadeautjes aan het inkopen was heeft hij ook niet aan me gedacht!Toen hij zichzelf ging optutten, om langs haar ouders te gaan heeft hij ook niet aan me gedacht!Toen hij het etentje de week daarop gaf heeft hij ook niet aan me gedacht! Dus waar hebben we het over?!Mijn tante had gelijk!Ik voelde me down en dacht aan het feit dat ik gewoon straks tweede keus zal zijn. Gewoonweg omdat ik de tweede ben waar hij al die waardevolle momenten opnieuw zal herbeleven, terwijl die waardevolle momenten bij mij veel sterker zullen zijn omdat ze nieuw voor me zijn. Ik had ook het recht op een eerlijk proces.. waarom moest dit mij overkomen? Ik voelde de tranen opkomen. Ik voelde me vies en goedkoop, weet bij god niet waarom. Ik had besloten nu een einde aan te breien. Ik had met mezelf afgesproken hem niet meer te bellen. Dit is zijn week van nadenken. Als hij eruit is neemt hij vanzelf wel contact op.. dacht ik..

Dagen gingen voorbij in onzekerheid. Ik had niets meer van hem vernomen. De dag dat ik naar Marokko wilde vertrekken brak aan. Ik hield mijn telefoon strak vast hopend dat hij nog zou bellen. Om mijn belofte te verbreken en contact met hem te zoeken was geen optie. Ik had nog een paar uurtjes te gaan in NL hij belt vast wel dacht ik. Ook die uren verstreken. Meneer was van de aardbodem verdwenen. Tijdens de afscheid van mijn familie heb ik keihard zitten huilen wat ik normaliter nooit deed maar dit was aanleiding voor mij om het eruit te gooien. Want volgens mij is het toch duidelijk genoeg.. Hij heeft zijn keuze gemaakt, hij heeft voor haar gekozen anders had hij mij wel gebeld. Ik heb zoveel gehuild in de armen van anderen, die natuurlijk dachten dat het puur het afscheid was.. nou nee het waren tranen van mijn pijn, mijn verleden, mijn kostbare tijd, mijn investeringen, mijn hart, mijn leven waarin de vreugde en geluk is ontnomen.. ik had verloren, en daarmee zou ik moeten leren leven..

[Lieff_Dametje]

Prachtig meid, dieprakend.. Intens dieprakend....

Up up up up up up Up up up up up up up up up up
up up up up up up up up up up up up
up up up up up up up up up up up up
Up up up up up up up up up up up up up up up up
up up up up up up up up up
up up up up up up up up up
up up up up up up up up up
up up up up up up up up up
up up up up up up up up up up up up up up

Check je hoekje..

[Lieff_Dametje]

Up up up up up up Up up up up up up up up up up
up up up up up up up up up up up up
up up up up up up up up up up up up
Up up up up up up up up up up up up up up up up
up up up up up up up up up
up up up up up up up up up
up up up up up up up up up
up up up up up up up up up
up up up up up up up up up up up up up up