Ennnnnnnnnnnn wanneer krijgen we een vervolg als dank?![]()
Dying is an art, like everything else.
- Sylvia Plath
Le temps ne semble pas gommer tes fautes.
prachtig!
p.s kon niet wachten tot je zou reageren in je andere topic dus ben beginnen zoeken
doe zo verder!
....mijn lieve grote broer mis je verschrikkelijk hard! ben mijn bescherm engel kwijt geraakt met veel pijn in mijn hart laat ik je los...voor altijd je kleine zus! moge allah swt je een mooi plekje en de rust geven die je verdiend!!HouVanJe...
Wauw, een nieuw verhaal! Geweldig, Nefs!![]()
Het begin is al supergoed.
Keep rockin'
![]()
mother, my one and only true love <3.
Ik hoorde de deurbel gaan en liep met, met mijn tandenborstel nog in m'n mond, naar de deur. "Hoi!" Begroette Selina mij met haar kenmerkende brede glimlach, en glipte langs me heen naar binnen. "Wat doe je hier in de ochtend?" Vroeg ik haar verbaasd, terwijl ik mijn tandenborstel neerlegde en mijn mond spoelde bij de keukenkraan.
"Jou goedemorgen wensen en een ontbijtje brengen, wat anders." Toverde ze een papieren zak uit haar tas. "Twee croissantjes en een broodje kaas. Lief van mij he."
Ik wierp een achterdochtige blik op haar en nam twee borden uit het keukenkastje, en legde deze op de tafel. "Weet je zeker dat je alleen uit liefdadigheid komt en niets anders? Jou kennende, kom je niet zomaar in de ochtend langs, en al helemaal niet met een ontbijt. Je wilt iets van me." Zei ik lachend.
"Nou ja zeg!" Reageerde ze quasi verontwaardigd. "Ik doe nog eens zoiets liefs voor jou." Waarna ze opstond en wat te drinken uit de koelkast pakte. "Maar euhm...misschien heb je dan toch een beetje gelijk." Kwam er dit keer voorzichtig uit.
"Ik wist het! Laat me raden, je wilt mijn inloopkast weereens een inspectie geven? En dan doel ik uiteraard op de inhoud ervan." Keek ik haar met opgetrokken wenkbrauw op.
"Je kent me te goed Sellie." Schoot ze in de lach. "Maar even serieus, heb heel de nacht liggen piekeren over wat ik aan moest doen, en realiseerde me dat ik al mijn jurkjes al minstens eenmaal gedragen heb naar een feestje. Rampzalig toch?" Keek ze me met rollende ogen aan.
"Je overdrijft. Jouw kast puilt uit van de kleding en dan durf je te beweren dat je in nood zit. Verwend nest ben je toch ook he." Schudde ik lachend mijn hoofd. "Komt er iemand speciaals ofzo?"
Ik zag hoe haar blik direct veranderde en ze zichzelf snel herstelde. "Euh nee, welke speciale persoon zou dat moeten zijn?" Zei ze zo neutraal mogelijk. "Ik wil er gewoon zoals altijd goed uitzien, want er zal pers aanwezig zijn."
"Mark? Is het Mark die aanwezig zal zijn?" Viel ineens het kwartje bij mij. Mark was ook model en sinds hun eerste ontmoeting bij een fotoshoot, had ze het vaak over hem gehad. Maar ondanks de zichtbaar diepe indruk die hij op haar had gemaakt, had ze telkens koppig beweerd niets in hem te zien. Maar ik wist onderhand wel beter.
"Mark, welke Mark?" Reageerde ze quasi nonchalant, terwijl haar ogen haar verrieden. "Oh bedoel je die ene jongen? Het zal mij een worst wezen of die komt of niet. Ik ga er voor mezelf heen en niet speciaal voor hem." Kwam er achtereenvolgend uit. Het was meer alsof ze het zichzelf wilde doen geloven, dan dat ze er daadwerkelijk zo over dacht.
"Hmm, oke. Heb al niks gezegd." En nam een volgende hap van mijn broodje.
Selena had de weg naar mijn domein van kleding al gauw gevonden en griste het ene kledingstuk na het ander uit mijn kast. "Je snapt vast zelf ook dat alles wat hier nu ligt, jij ook zelf weer teruglegt. Netjes welterverstaan." Sprak ik haar streng toe. Ik wist wat voor chaoot het soms kon zijn en hoe laks ze in haar doen was, dus het op haar hielen zitten was noodzakelijk.
"Oh deze is mooi! Had je die niet uit Milan destijds?" Ik knikte en zag hoe ze het -met gouden pailleten- jurkje van de hanger haalde en voor haar lichaam hield. "Dit jurkje, in combinatie met mijn zwarten pumps zullen geweldig staan." Constateerde ze verrukt. "Heb je dit jurkje al eens eerder aangehad Selma?"
"Nee, zoals je ziet hangt er nog een kaartje aan snuggertje." En wees naar de zijkant van de jurk. "Maar je mag hem aan, ik was sowieso niet van plan hem ooit aan te doen aangezien die bij nader inzien toch iets te klein is uitgevallen." En zag hoe haar gezicht opklaarde. "Ik ga hem direct passen, je bent geweldig!" Beende ze enthousiast de kamer uit.
Voor mezelf toverde ik een zwart jurkje uit de kast, met een a-symetrische halslijn die mijn schouders mooi deden uitkomen. Ter hoogte van mijn taille was die subtiel aangezet met wat gouden accenten, wat goed matchte met het jurkje van Selina. Ik hees mezelf in het jurkje en liep naar mijn toilettafel om mezelf op te maken. Mijn grijskleurige ogen zette ik lichtjes aan met wat oogschaduw en mascara, waarna ik het wel genoeg vond. Een matterende foundation en een lichte blush maakte tenslotte het plaatje compleet, want ik wist dat er foto's zouden worden gemaakt en ik dus moest oppassen met mijn make-up. Een te witte conceiler zou er namelijk voor zorgen dat ik er als een spook uitzag op beeld, en zonder een blush leek ik uitdrukkingloos.
"Je ziet eruit om door een ringetje te halen Selma. Beeldschoon." Bejubelde ze mijn verschijning, nadat ik de woonkamer in verscheen. Ik had mijn gitzwarte haren langs me gezicht laten vallen en koos bewust niet voor een ingewikkeld kapsel, dat zou naar mijn idee namelijk teveel van het goede zijn. "Hetzelfde geldt voor jou uiteraard." Knipoogde ik, terwijl ik me naast haar neerzette. We hadden nog even tijd en besloten die hier bij mij thuis uit te zitten, in plaats van te vroeg op te komen dagen op het feest.
We kwamen aan bij de riante villa waar het feest werd gehouden. Het was een bekende designer die op deze dag zijn verjaardag 'bescheiden' vierde, maar aan de hoeveelheid auto's te zien en de aankleding van het feest, was bescheiden nou niet echt de juiste omschrijving. Ik parkeerde de auto en we stapten uit, waarna we de oprit opliepen. Het feest vond plaats in zijn tuin, die meer weghad van een erf qua omvang. Het was al aardig druk en hier en daar werden we begroet door bekenden uit het vak. De sfeer zat er goed in en de dj die zijn platen in de hoek stond te draaien, zweepde de mensen goed op.
"Jij ook een drankje?" Schreeuwde Selena mij in de oor, dit vanwege de onverstaanbaarheid die gecreeerd werd door de luide muziek en de gesprekken van mensen. "Ja doe maar een cola." Terwijl ik bleef staan bij een van de tafeltjes. Ik gleed met mijn ogen over de menigte en zag hoe iedereen geprobeerd had er zo goed als mogelijk uit te zien. Ik bekeek de dames die op leeftijd waren, maar desalniettemin strak in de schmink zaten. Make-up die hun gebotoxde en gefacelifte gezichten des te meer accentueerde en ze eruit deed zien als vleesgeworden poppen. Het was afschuwelijk om te zien hoe vooral vrouwen, zichzelf toetakelden en zich wanhopig keerden tegen het werk van de natuur. Zo trachtten zij het proces van ouderdom uit te stellen, en in plaats daarvan hun jeugdigheid te forceren. Dit soms tot grote hilariteit van de aanschouwers, want was er immers zo jeugdig aan een te strakgetrokken huid en te vol opgespoten lippen? Misselijkmakend was het.
Ik maakte met wat mensen een praatje en poseerde voor de pers, om mezelf enigszins bezig te houden. Ik speurde de mensen af, op zoek naar Selena die nog steeds niet terug was gekomen. Ik vroeg me af waar ze die cola vandaan haalde, uit Amerika misschien? Ik besloot naar binnen te lopen, op zoek naar een toilet want mijn blaas had inmiddels van zich laten horen. Langs de rand van het zwembad liep ik richting de villa. Terwijl ik gecontroleerde en bedeesde stappen zette, wurmde ik mezelf een weg langs alle mensen. Ik was zo gefocust op de stappen die ik zette, dat ik niet op de persoon had gelet die iets verderop had gestaan en nietsvermoedend zich frontaal omdraaide. Met zijn schouder raakte die mij lichtjes, maar wel zodanig dat ie me uit evenwicht wist te brengen en deed wiebelen. "Aaaah!!" Gilde ik in een reflex, en zonder er bewust bij na te denken greep ik hem bij de arm om zo mijn val te stoppen. In plaats daarvan verloor ik niet alleen mijn evenwicht, maar nam ik ook hem mee in mijn val. Met een luide plons belandden we in het water, waar ik direct kopje onder ging. Mijn ogen had ik gesloten en voelde hoe mijn longen zich langzaamaan vulde met water. Ik was in ademnood, terwijl ik verwoedde pogingen deed mezelf naar het oppervlak te verplaatsen. Wat nooit iemand had geweten, is dat ik niet kon zwemmen. Als klein kind had mijn vader zwemles als overbodig bestempeld, en zodoende mijn onkunsten. Ik voelde hoe mijn lichaam al snel uitgeput raakte en ik gaf toe aan dit gevoel. Ik keek de dood nu letterlijk in de ogen, en op de een of andere manier was mijn hoofd geleegd. Ik hoorde niets, zag niets en dacht niets. Een immense stilte maakte zich meester van mij en ik voelde hoe de druk op mijn borst toenam, terwijl ik steeds dieper wegzakte naar de bodem....
Aaaaaaaaaaaaaaaaaah!
Thank you!![]()
mother, my one and only true love <3.
Barak Allahoe feekie
Staat er
En ik vind het op mijn beurt super dat je het super vindt.Kus
Dankuuuuu! Mwauh
Had ik al niet gereageerd? Damn, ik lijk wel dement, zo snel vergeet ik dingen.
![]()
Lahaye, geen dank lieverd!