Nog eentjeee
Nog eentjeee
No comments...
Aub nog eentjeee pleaaass!!!!!
Sorry dat ik laatste dagen niet heb gereageerd , de laatste vervolgen waren prachtig net als altijd , ben al verliefd geworden op mounir !
Geweldig, echt. Zou nu wel heel lekker zijn als ook Mounir naar het hotel wilt en haar achterna komt.
La illah ha illah lah.
Upp!
Made by Hersens-Op-Pad_
Ik tuurde om me heen maar kon geen taxi bekennen. Ik besloot een stukje door te lopen, in de hoop onderweg een taxi te treffen die mij naar het hotel zou brengen. Het was koud en donker, niet raar aangezien het diep in de nacht was. Met een schuin oog keek ik opzij naar de straathangende ongure figuren die tegen de muur stonden. Ik hield me groot en liep met grote stappen verder, gedreven door de angst die me ingeboezemd was. Naarmate ik verder liep, werd het steeds leger en dus enger. Ik vervloekte mezelf wegens deze onnozele daad en draaide me schichtig om na het horen van een geluid vlak achter mij.
"Jezus, je liet me schrikken klootzak." Zei ik met bibberende stem. Het ergste scenario had ik me in het hoofd gehaald bij het horen van de voetstappen, en een gevoel van opluchting ging door me heen bij het zien van zijn gezicht. "Waarom kom je me achterna?"
Mounir keek me met een verontschuldigende blik aan. "Het was niet mijn bedoeling geweest jou de stuipen op het lijf te bezorgen, sorry. Maar ik heb je herhaaldelijk geroepen, alleen leek je me niet te horen."
Ik ontdooide enigszins en kon het niet helpen ergens wel blij te zijn hem voor me te zien. "En waarom riep je me precies?"
"Op het moment ik de club uitliep, zag ik je rechtsaf slaan. Ik riep je om je erop te attenderen dat aan deze zijde je geen taxi zult vinden. Maar je liep zo haastig weg, dat ik je met moeite bij kon houden. Was je op de vlucht ofzo?" Grinnikte die.
Ik wierp een verontwaardigde blik op hem. "Jij loopt gewoon sloom, dat heeft verder niets met mijn tempo te maken." Schoot ik direct in de aanval, waarop die nog harder moest lachen.
"Rustig maar, ik dol maar met je. Maar als je nog bij het hotel wilt komen, zal je me toch echt wel moeten volgen."
Ik keek om me heen en realiseerde me dat het inderdaad beter was hem achterna te lopen, anders was ik nog verder van huis. Bezwaard liep ik naast hem mee, terwijl de stilte van de nacht over ons heen lag. Het donker had iets gevaarlijks, iets onheilspellend. Mensen veranderde in beesten zodra de avond viel, en leken zich aangespoord te voelen door de schemering die het daglicht hen niet schonk.
Zwijgzaam zetten we onze stappen terwijl onze gedachten als een razende gingen.
"Heb je weleens aandachtig naar de maan gekeken?" Verbrak die de stilte met zijn vraag. Ik keek hem fronsend aan.
"De maan? Ik heb het nooit als studieobject gezien, dus nee niet echt." Antwoordde ik.
Hij hield plots halt waardoor ik pardoes tegen zijn lichaam aankwam en wankelde. Hij greep me lachend vast bij mijn middel en stond nu met zijn gezicht op luttele afstand van de mijne. Zijn donkere wenkbrauwen gaven hem een mysterieuze blik en als vanzelf gleden mijn ogen naar zijn lippen, waar ze op bleef rusten. Welgevormde lippen die de mijne als magnetisch aantrokken. Ik liet me bijna meeslepen in de intensiteit van het moment, tot ik me bewust werd van de situatie en me snel losmaakte uit zijn greep. Ongemakkelijk sloeg ik mijn blik neer, opzoek naar de juiste woorden, maar hij was me voor.
"Kijk eens omhoog." Droeg hij mij op, het moment van net negerend. Ik keek hem bevreemd aan, maar gehoorzaamde door mijn gezicht naar de hemel te heffen.
"Zie je de volmaaktheid van de maan. De cirkel die het beslaat is als de zon, alleen zijn het elkaars tegenpolen, ondanks dat ze dezelfde krachten bezitten. Ze schijnen namelijk beiden, alleen wordt de maan vergezeld door sterren en de zon niet. Ze zijn elkaars uitersten, maar complementeren elkaar volledig." Sprak die zacht. Ik bekeek de volle maand die inderdaad perfect rond was en een mysterieuze gloed bezat.
"Je lijkt op de maan, wist je dat?"
Ik keek hem verbaasd aan. "Pardon? Vergelijk je me nu met dat grijze geval?"
Hij begon zacht te lachen. "Beschouw het als een compliment. De maan schittert, is zichtbaar voor het oog, maar blijft onbereikbaar op afstand. Het mystieke zal wellicht nooit ontrafeld worden, maar zo nu en dan laat ze ons er een glimp van zien." Sprak die cryptisch. Ik was van mijn a propos door zijn mooie omschrijving, die nagenoeg de spijker op de kop tikte. Een zuinige glimlach krulde langzaam mijn mondhoeken op. Hij keek me aan en kwam achter me staan, waarna die mijn rechterhand pakte. Zonder iets te zeggen hief die deze op ter hoogte van de maan.
"Zo raak je hem aan, zonder hem echt aan te raken." Fluisterde die in mijn oor, waardoor er direct een siddering door mijn lichaam heen ging. Zijn huid raakte de mijne en verspreidde een aangename warmte door me heen, het was alsof ik geactiveerd werd door zijn beroering. Ik hield mijn adem in, terwijl ik zijn adem in mijn nek voelde rusten. Hij leek me voor even in zijn macht te hebben, en dat gevoel beangstige me. Ik deed een stap naar voren en trad zo letterlijk uit het moment, mezelf loswekend van ervaarde gevoelens die ik direct verdrong door het hernemen van mijn kille houding. Ik hervond mijn stem en hoopte dat mijn blik, mijn binnenste niet zou verraden.
"Waar is het taxiplateau?" Herstelde ik mezelf. Ik bemerkte een teleurgestelde blik in zijn ogen, of beeldde ik me dat alleen maar in?
"Je kunt hier rechtdoorlopen en aan het einde van de weg zal je links van je taxies treffen." Ik knikte als bedank en draaide me om.
Ik stapte de taxi in en liet me met een plof op de achterbank vallen. De chauffeur vroeg me naar de bestemming en scheurde weg nadat ik antwoord had gegeven. Ik tuurde door het raam, maar zag niets doordat mijn gedachtes ver weg zaten. Als ik iets het liefst wilde, was dat wel het kunnen sturen en controleren van mijn gedachtes. Ik was er zeker van dat het mijn leven een stuk draaglijker en simpeler zou maken. Het in- en uitschakelen van gedachten, die niet langer de leiding zouden nemen van mijn persoon, maar ondergeschikt zouden zijn aan mij. Het zou een ware bevrijding zijn. Ik sloot mijn ogen en onmiddellijk verscheen Mounir. Direct opende ik ze en maande mezelf tot reden. Dag of nachtdromen over een man was niets voor mij, en nu dus ook niet.
Ik betaalde de chauffeur het verschuldigde bedrag en stapte uit. Ik liep door de ingang het grote hotel binnen en zag dat er nog aardig wat mensen in de weer waren. Ik vroeg me af waarom ze niet allang op een oor lagen, lekker comfortabel in hun bed. Ik schudde mijn hoofd en liep langs de bar richting de liften. Al gauw verscheen er gelukkig een lift en ik trad naar binnen en drukte op de knop die mij zou brengen naar de juiste etage. Ik wilde net op de knop drukken die ervoor zou zorgde dat de deuren zouden sluiten, tot ik een man de lift binnen kwam.
"Goedenavond." Groette die mij vrolijk. Ik deed een stap naar achter en keek hem verbaasd aan.
"Goedennacht is een betere groet." Antwoordde ik. Het was de fotograaf van mijn fotoshoot een paar maanden geleden, en ik kon wel raden wat hij hier in Italie deed.
"Ik heb een paar mooie foto's van jou kunnen schieten tijdens de show van vanmiddag. Jouw schoonheid ligt nu gevangen op de gevoelige plaat." Smaalde die. "En zullen gauw in de bladen te bewonderen zijn. Vooral jouw laatste loopje viel zeer bij mij in de smaak." Doelend op de bikini, terwijl die me onbeschaamd van top tot teen bekeek.
Ik keek hem vol walging aan en wenste dat de lift zich sneller zou verplaatsen zodat ik verlost zou zijn van deze kwal. Ik had me voorgenomen hem gewoon te negeren, dat zou hem leren. Wie genegeerd werd zou ooit ophouden met praten dacht ik zo.
Ik hoorde een ping die me erop wees dat ik mijn etage bereikt had. Zo gauw als de deuren opengingen, wurmde ik me er doorheen en liep ik de lift uit.
"Tot snel." Riep die me nog achterna. Ik kwam aan bij mijn kamer en schoof mijn pasje door de scan van de lift die me toegang tot mijn kamer verschafte. Uitgeput liet ik me op het tweepersoonsbed vallen en viel ik met kleren en al in een diepe slaap.
Leukleuk !
Hopelijk snel weer een vervolgje..
Hoe is het met de verhuizing Nefs?
X
Ik probeer morgen weer wat te plaatsen insaa'Allah!
Het gaat goed, de meeste rompslomp is gelukkig achter de rug, nu is het wachten op de daadwerkelijke stap
Spannend joh, emigreren. Super.
Thanks voor het geweldige vervolgje. Laat haar wel verliefd op hem worden ey! Dan word het een romantisch verhaal. I like that.
La illah ha illah lah.
Upp!
Made by Hersens-Op-Pad_
Thanks voor je geweldige vervolgjes lieverd!
MVC Premium Yeahh!!
mother, my one and only true love <3.
Upp!
Made by Hersens-Op-Pad_
MVC Premium Bedankt voor het heerlijke vervolg
Tot snel en succes met de verhuizing!
Ik werd gewekt door luid gebons op de deur. Ik opende moeizaam mijn oogleden en wreef de slaap uit m'n ogen. Ik pakte mijn mobiel en zag dat het pas 7u was, veels te vroeg dus om wakker gemaakt de worden. Het gebons hield aan en ik stapte met tegenzin uit mijn bed en sloeg de kamerjas die over de stoel hing om me heen. Met een slaperig hoofd opende ik de deur en zag ik een verdrietige Selina staan. Een blik was genoeg voor mij om te kunnen constateren dat er iets aan de hand was.
"Kom binnen." Zei ik haar direct, waarna ze met hangende schouders mij volgde en plaats nam op de stoel in de hoek. Ik nam tegenover haar plaats en een onheilspellend gevoel vormde zich in mijn maag. De slaap die me zojuist overmand had, was meteen als sneeuw voor de zon verdwenen. Ik was klaarwakker.
"Ik vertrek zo naar Nederland. Om precies te zijn over 2 uurtjes." Deelde ze mee. Ze leek futloos en haar ogen stonden nu leeg.
Ik keek haar niet begrijpend aan, we zouden namelijk pas over drie dagen terugkeren.
"Waarom dan? Wat is er aan de hand?" Vroeg ik haar langzaam.
"Ik ben vanochtend gebeld door mijn moeder met de mededeling dat mijn broertje een ernstig ongeluk heeft gehad en hij nog in kritieke toestand verkeerd." Sprak ze geemotioneerd. Ik keek haar geschrokken aan en liep op haar af.
"Jeetje, wat heftig zeg." Terwijl ik mijn armen om haar heen sloeg. "Ik hoop dat die snel beter wordt. Het is inderdaad het beste om zo snel mogelijk naar Nederland te gaan en er voor hem te zijn." Veegde ik haar tranen van de wang. "Ik heb hier verder ook niets meer te zoeken, ik ga met je mee. Ik zet ook gewoon mijn ticket over." Zei ik vastberaden.
"Nee, je hoeft niet mee." Reageerde ze voorzichtig. Ik schudde resoluut mijn hoofd.
"Ik laat je niet alleen gaan Selina."
"Ik ga ook niet alleen..."
Ik keek haar fronsend aan. "Hoe bedoel je? Met wie ga je dan?"
"Met Ayoub." Kwam er vrij ongemakkelijk uit. "Het is dus niet nodig om je ticket te wijzigen. Blijf lekker hier en geniet van je vrije dagen." Ik wilde iets zeggen, maar hield me in.
"Oke..maar hoe weet hij ervan dan? Heb je hem eerder dan ik op de hoogte gesteld?" Vroeg ik haar ietswat verontwaardigd en gekwetst. Het zou toch niet zo zijn dat ik binnen de kortste keren vervangen werd door die kerel.
"Hij was erbij toen ik gebeld werd. Hij heeft bij me geslapen." Ik slikte mijn respons in, maar mijn ogen spraken blijkbaar boekdelen.
"Ga je me nu alsjeblieft niet de les lezen Selma, daar is het moment niet naar." Maaide ze het gras voor mijn voeten vandaan, alvorens ik iets zou kunnen zeggen. Ik forceerde een kleine glimlach en keek haar aan.
"Ik zeg toch niks gekkie."
Ze stond op en gaf me nog een laatste knuffel en een kus op de wang.
"We zien elkaar gauw Selma." Ik knikte en kneep in haar hand.
"Houd me op de hoogte. Ik hoop dat alles goed komt. Sterkte." En liet haar uit.
Ik had in de volgende twee dagen een poging gedaan om in mijn eentje Rome te verkennen, de rijke stad waar mijn hotel zich bevond. Ik kwam erachter dat het een prachtige en bijzondere stad was met een rijke historie. Overal trof je wel elementen aan van vroeger, restanten die de oude Romeinen hadden achter gelaten. Ik keek mijn ogen uit en genoot van elk detail en snoof de geur van Italie in me op.
Deze middag stond een bezoekje aan het colloseum op de agenda. Dit is het grootste amfitheater dat het Romeinse Rijk gekend heeft en werd in de eerste eeuw na Christus gebouwd. Gewapend met mijn camera was ik de belichaming van de typische toerist die alles door de lens bekeek. Ik was niet de enige die vandaag het geniale idee had om het theater te gaan bezichtigen, want het wemelde van de mensen. Ik betrad het plateau en keek omhoog naar de stijloplopende tribune die in zijn glorietijd plaats had geboden aan 50.000 mensen die met veel plezier het schouwspel dat zich hier afspeelde aanschouwden. Het was bizar om te realiseren dat hier eeuwen terug mensen letterlijk voor de leeuwen werden gegooid. Het waren veroordeelde gevangen die verplicht werden te strijden voor hun leven met een wild dier. Ik hoorde de gids naast mij vertellen aan zijn aandachtige luisteraars dat hier in totaal negenduizend dieren de dood hebben gevonden, gedood door de mensen waartegen ze moesten vechten. Gruweldaden waren het gewoon.
Ik schoot een paar foto's en legde zo het moment vast, wetende dat ik na vandaag er toch geen blik meer op zou werpen maar dat terzijde. Het theater achter me latend liep ik door naar een pittoresk uitziend cafetje, waar ik van plan was wat warme vloeistof naar binnen te slokken.
Ik stapte de kleine ruimte binnen en proefde direct een aangename en rustgevende sfeer. Ik nam in de hoek plaats, beschut van loerende ogen terwijl ik uitzicht had naar buiten. Het was winter, en alhoewel de sneeuw nog niet was gevallen, was de kou voelbaar tot op het bot. Ik bestelde een warme chocolademelk met slagroom en verwarmde mijn hand aan de grote dampende mok. Met het kleine lepeltje schepte ik de slagroom op en roeide ik het resterende door de chocolademelk heen. Volop genietend nipte ik van de vloeistof en voelde ik hoe de warmte zich geleidelijk aan door mijn lichaam verspreidde.
"Mevrouw." Ik maakte mijn blik los van buiten en keek de ober vragend aan.
"Ik moest u dit geven van de meneer daar in de hoek." Wees hij naar de andere kant van het cafe, nadat die een klein papiertje neerlegde op mijn tafel. En zo snel hij verschenen was, liep hij weer weg om zijn verdere taken te volbrengen en de klanten te bedienen.
Ik blikte nieuwsgierig naar de plek waar de ober zojuist gewezen had, en zag een man met zijn rug naar me toe staan en net de deur uit lopen. Zijn gezicht had ik niet kunnen waarnemen, en bijna was ik vergeten te kijken wat er op het blaadje stond. Met wijfelende vingers vouwde ik het papier open en zag ik met een schuin mannenhandschrift het volgende staan:
"Bomen zeggen niks, tenzij je je richt op de wortels...
Een diner voor ons twee, aan de grachten van de stad, onder het licht van de maan.
Het is geen bevel, maar een verzoek dat ingewilligd wenst te worden."
Ik las de woorden nogmaals, en dit keer deed ik dat zorgvuldig door elk woord grondig in me op te nemen. De woorden hadden iets mysterieus, iets uitdagends over zich heen, dat mijn interesse vurig deed aanwakkeren. Ik draaide het vel om en zag een adres staan, dat de locatie moest zijn.
Een glimlach krulde vanzichzelf mijn lippen op en ik kon het niet helpen dat ik van het gevoel genoot. Zorgvuldig vouwde ik het papiertje weer op en borg deze in mijn handtas. Met hernieuwde zin pakte ik mijn mok weer op en zette deze glimlachend aan mijn lippen. Dit was mijn laatste avond in Italie, en die was ik van plan geheel te benutten...
