Huwelijksproblemen Lieve leden,
Ik ben nu 2.5 jaar getrouwd met mijn grote liefde, samen hebben we het goed maar de laatste tijd gaat het niet goed tussen ons en zodanig slecht dat ik op het punt sta om een punt achter te zetten.
Wij hebben de laatste tijd vaak onenigheid, praten levert weinig op aangezien hij alles doorverteld aan zijn moeder, letterlijk alles.
Waardoor zij weer op haar beurt mij woedend opbelt dat ik haar zoon commandeer en kwets.
Ik zal onze probleem in het kort uitleggen.
Wij kennen elkaar van de middelbare school tijd, een lange tijd terug. Hij is mijn eerste liefde samen hebben wij het heel goed samen, alleen probleem is iedere keer als wij onenigheid hebben rent hij naar zijn moeder om te klagen, zijn ouders zien mij nu ook als de slechterik die hun zoon verdrietig maakt, terwijl dit absoluut niet zo is.
Ik heb hem vaak gezegd dat ik niet wil dat andere van onze enigheid afweten, omdat het prive is.
Hij ontkent dat hij haar alles verteld, maar ik weet wel beter aangezien zij dan gelijk de volgende dag mij boos opbelt om te vragen waaraan haar zoon dit verdient heeft.
Nog een probleem is dat zijn ouders over meerdere huizen beschikken in Marokko, maar van ons eissen dat wij de vakantie bij hun doorbrengen.
Na een rotvakantie meegemaakt te hebben heb ik hem gezegd dat ik mijn eigen huis daar wil en hij was het ook daarmee eens, want hij vond het ook niet fijn daar.
Wij hebben samen gespaard en 2 weken geleden belde een familielid van mij die daar zit dat er een nieuwe appartementencomplex af is ( wij hadden in de zomer bouwtekeningen gezien en waren het allebei mee eens)
Na het telefoongesprek is hij naar zijn ouders gegaan en heeft dit meegedeeld, zijn ouders waren woedend erover.
Want hoe haalde ik het in mijn hoofd om een appartement te kopen, terwijl hun huis groot genoeg is. Zij voelden zich beledigd en ik was de man in huis volgens hun. Later is hij thuis gekomen en heeft gezegd dat hij het niet kan maken tegenover zijn ouders, dit terwijl wij een duidelijke doel voor ogen hadden.
Zijn oma is een maand geleden overleden en hij had een hele goede band met haar en was erg verdrietig. Ik steunde hem in hoeverre ik kon en toen hij besloot naar Marokko te gaan kocht hij gelijk 2 tickets want hij wilde dat ik meeging en ik wilde niets liever.
Zijn vader vond dat niet nodig, aangezien er enkel zijn broers gingen en ik de buitenstaander niets mee te maken had. Ik had alles ingepakt toen hij thuis kwam en vertelde dat ik niet ging, maar bij zijn zus moest blijven omdat zijn ouders het liever niet hebben.
Ik voelde mij beledigd, omdat ik 1 week lang hun geholpen met papierwerk en toen mensen over de vloer kwamen.
Gisteren had mijn zus een geboortefeest gegeven en mijn schoonfamilie allemaal uitgenodigd, niemand van hun is gekomen. Dat is op zich niet erg, dat moeten ze zelf weten. Alleen wat mij woest maakte is dat uitgerekend gisteren mijn man hun moest wegbrengen naar een tante in Belgie, dit terwijl er 3 auto's voor de deur geparkeerd staan.
Hij kon geen nee zeggen zoals altijd en ik moest uitleg geven van zijn afwezigheid.
Toen hij eenmaal middennacht thuis kwam kregen we woordenwisseling en is hij op de bank gaan slapen.
Vanmorgen stond hij op alsof er niets was gebeurd en ik heb hem verteld dat ik niet zo kan leven als hij niet snel zou veranderen.
Na wat woorden heen en weer gezegd te hebben is hij boos vertrokken, uiteraard naar zijn moeder die mij morgen ongetwijfeld weer de wind van voren gaat geven.
Ik ben dit zo zat
Geplaatst door broken-hart 
S 23-04-2011 Inchallah jij en ik(L)![](http://davf.daisypath.com/CZQTp2.png" width="400)
