zo ongeveer, 4 weken geleden, echt, ik kon de raarste dingen doen, ik was zo overstuur, ik had me pols doorgesneden, ik wou hem pijn doen, wou hem ook hetzelfde laten voelen wat ik toen voelde, ik dacht aan de ergste dingen die je je maar kon bedenken, maar weetje, ik voel me nu wat ''lichter'' alsof er een zware last van me is weggenomen, tijd geneest de wonden, ookal is het nog wel vers, want het is maar een maand geleden dat ik ''gebroken'' was, je leert ermee omgaan, naarmate er meer tijd voorbij gaat, begin je je te realiseren dat je het zo beter af bent,
die ervaring(en) maken je wel harder, en weet je hoe je de volgende x moet aanpakken, want altijd zijn wij ( de dames) weer degene die janken, dagenlang niks kunnen eten, nergens zin in hebben, en dat laten we zelf toe, terwijl meneertje misschien niet eens meezit
dames, jullie tranen zijn geen enkel jongen waard, geen énkél weet dat, wou ik ff me hart luchten
veeg je zelf weg aub, ik had het tegen de dames
haar het beste plek in het Paradijs geven… Amien
