De importbruidsblog

[JAABIR]

Als een mierenneuker een politieagent is, gaat hij tien minuten aandachtig naar jouw legitimatiebewijs kijken en dan vragen: "Hoeveel kilo's ben je eigenlijk aangekomen, ik kan je alleen aan de oren herkennen".

Prachtig gewoon.

[Flamenca]

Prachtig gewoon.

Herkenbaar, hé?

[JAABIR]

Herkenbaar, hé?

Helemaal...

Waar gaat het volgende stuk over?

[tiyaah22]

Zo herkenbaar, ya oekhti fi dien !

[Flamenca]

Vind ik het leuk in Nederland?

Ik had ooit een manager die van een gezellig praatje hield over privé zaken. Ooit vroeg hij mij of ik het in Nederland leuk vond.
"Weet je, het is niet de vraag om met ja of nee te beantwoorden, het is veel complexer. Ik woon hier al te lang, dus tijd van "ja" of "nee" uitroepen is al achter de rug. Bij mij ging het in drie fases.

In het begin vond ik alles helemaal geweldig en ik vond het maar raar hoe ik vroeger anders heb geleefd. Gedurende deze periode wil je zo ver mogelijk integreren, je wil iedereen bewijzen, dat je anders bent dan de rest, je bent tenslotte geen luie ongeschoolde asociale profiteur, en je wil zo goed worden dat zelfs de minister van integratie daar jaloers op zal zijn. In deze periode heb je ook veel nieuwe zogenaamde vrienden die eigenlijk jou zien als een grappige leuke intelligente huisdier die mag blijven zolang die zo braaf blijft.

Daarna begint de tweede fase. De taal heb je dan al onder de knie, je hebt de diploma's die je nodig hebt en het gaat goed met je carriere. Oude zogenaamde vrienden heb je niet meer omdat er nieuwe exotische wezens met grappige taalfouten jouw plaats hebben genomen, en nieuwe wil je zelf niet omdat je toch merkt dat jij ze meestal uitsluitend als seksobject interesseert. In principe gaat het goed met je leven, maar je blijft je afvragen "is dat alles?" "heb ik zo mijn best gedaan om dit te krijgen?" en "wat nu?". In deze fase krijg je je eerste gezondheidsproblemen, omdat je vroeger te enthousiast was en te druk was om ziek te worden, maar nu komt alles in een keer naar voren maar als je de Nederlanse gezondheidszorg met die van je geboorteland vergelijkt wil je alleen maar euthanasie aanvragen. Gedurende deze periode ieder land waar je naartoe op vakantie gaat lijkt geweldig en je denkt er serieus aan om daar asiel aan te vragen. En als jouw vliegtuig in Schiphol landt, voel je meteen migraine aankomen.

In de fase drie realiseer je je eindelijk dat je slecht bezig bent. Met klagen kom je nergens en niemand gaat je helpen behalve jezelf. Je begrijpt uiteindelijk wel dat je de wereld niet kan veranderen, maar jezelf wel. Je probeert plezier te beleven wanneer het kan en je doet je best om de zaken die jij vervelend vindt niet onder de loep te nemen maar vermijden. Met andere woorden je accepteert de omgeving hoe het is, niet rooskleurig maar ook niet zwart."

"Zo, wat een diepe en uitgebreide analyse! Ik vind dat jij een bijzonder intelligente persoon bent met fantastisch philosofisch vermogen en daarom respecteer ik jou enorm. Maar ik heb deze analyse helemaal niet nodig, en weet je waarom? Ik ben oerhollands, dus ik kan gewoon open en eerlijk roepen: IK HAAT NEDERLAND! Het weer valt tegen, het eten is vies en de mensen zijn stom!"

Ik ben en blijf een allochtoon dus zo zwart-wit zie ik het niet. En ik merk dat er veel mensen zijn die in fase twee eeuwig verkeren en dat is jammer. Daarom wil ik er graag op terug komen.

Ergens in het midden van fase twee vond mijn huisarts dat ik depressief was. Daarom ben ik bij een psycholoog beland. Hij heette Dr Cohen. Hij was een intelligente oudere man en volgens mij was hij een goede dokter. Althans had ik er wel baat bij. Helaas moest ik met hem stoppen omdat hij te duur was en de verzekering betaalde slechts enkele uren. Ik was zelfs bereid om zelf daarvoor te betalen maar Dr Cohen vond dat financiële problemen nog meer stress voor mij zouden opleveren. Hij heeft een brief naar zijn collega's van psychologisch instituut geschreven zodat zij mij verder kunnen helpen en dat zou door de verzekering gedekt moeten zijn.

Hij gaf aan dat ik dan misschien bij de psycholoog in opleiding terecht zou komen, maar dat is niet erg omdat ik volgens hem wel in staat was om eruit te komen ook met een jonge arts. Hij zei ook dat hij het heel prettig vond om met mij te werken en dat hij zelden patienten heeft gehad met wie hij zulke interessante gesprekken kon voeren, dat het voor hem bijna geen werk meer was maar hobby. Waarop ik zei dat als het bijna als hobby voelde misschien kon hij mij gratis verder helpen of op z'n minst een korting voor mij geven? Hij lachte en zei dat alhoewel ik geen traditionele joodse opvoeding heb gehad, ben ik net zo zakelijk als gewone joden.

In de psyhologische instituut was ik van de receptie opgehaald door een brutale naar sigaretten stinkende vrouw. Zij las de brief van Dr Cohen door en gaf mij een dikke stapel papieren en tests die ik moest invullen. Daarna moest ik in de wachtkamer blijven totdat ze mij terugriep.

- Ik lees dat Dr Cohen van mening is dat psychotherapie goed voor u zou zijn. Misschien heeft hij wel gelijk, maar u heeft geen hoge prio omdat er meerdere mensen zijn met ernstige problemen, en dat heeft u niet. Daarom stuur ik u naar de maatschappelijk werk. Het was eerst speciaal bedoeld voor slachtoffers van antisemitisme maar daar kunt u andere problemen ook bespreken.
- Pardon? Ik ben geen slachtoffer van antisemitisme. Ik ben zelfs verbaasd dat er tegenwoordig slachtoffers daarvan in Nederland bestaan.
- Dat denkt u zelf. Maar u bent geen psycholoog, en dat ben ik wel. Dus ik kan het wel aan u constateren gezien uw houding.

Helemaal geschokeerd, belde ik Dr Cohen op. Hij was er het met mij eens dat maatschappelijk werk niet echt iets was waar ik baat bij had maar hij adviseerde me om niet te weigeren anders zou het moelijk zijn om weer hulp te krijgen mocht het echt nodig zijn.

De maatschappelijke werkster was een dunne mevrouw in de veertig met rood lang krullend haar op haar hoofd en in de oksels. Zij wilde alles over mijn familie weten en hoe ik opgegroeid was en ze tekende een soort schema waar al mijn familie op stond met hun namen, leeftijden, beroepen en waar zij geboren waren en was ze woonden.

"Kom je uit nomadenfamilie?" - vroeg de mevrouw.
"Pardon?"
"Ik zie dat jouw familieleden vaak moesten verhuizen. Bijvoorbeeld je opa in Oekraine geboren en in 1945 zat hij zelfs in Berlijn.
"Ik zei toch dat mijn opa soldaat was. Dus logisch toch dat een soldaat van Sovjetunie leger in 1945 in Berlijn zit, vindt u niet?
"Maar wat deed hij daar als hij geen nomaad was?"

Ik wist niet of ik moest lachen of huilen. Ik kon me direct inbeelden hoe mijn jonge opa met een geweer op zijn rug zijn kameel in de buurt van Reichstag vastbindt en dat was hilarisch. Aan de andere kant was het om te huilen dat iemand van Nederland, buurland van Duitsland, sterker nog, iemand die speciaal daar zat om mensen met psychologische trauma's te helpen, niks van de Tweede Wereldoorlog af wist.

Daar ben ik niet meer gekomen. In plaats daarvan nam ik een time-uit en ging een reis maken door Egypte. Ik vond mijn genezing in het water van de Nijl, het zand van Sahara, de enorme warme stenen van de hystorische monumenten van de Egyptische beschaving. Ik hoorde de adhaan die uit de oeroude moskeeën klonk en ik zag de marktlui die meteen hun ezels met karretjes vol spullen achterlieten en zich naar het gebed haastten.

Ik voelde me heel klein tegenover de enorme uitgebreidheid van de wereld om me heen. Ik realiseerde me hoeveel moeite de mensen deden en doen uit angst voor de dood. De pharao's bouwden pyramides en graftomben om zich zodanig te conserveren dat zij in het hiernamaals van eeuwig leven konden genieten. Ten minste zo geloofden ze. Ze zijn er niet meer, maar Egypte is er wel. Nu zijn dat de Moslims die moskeeën bouwen om daar vijf keer per dag voor Allah swt te knielen. Ik was inderdaad heel slecht bezig. Ik verspilde mijn leven in klagen en janken, terwijl ik gewoon de kans moest grijpen om iets van mijn leven te maken. En snel. Want je hebt maar een leven van Allah swt. Zwaar haraam om het te verspillen. Israaf. De tweede fase was voorbij. Voorgoed.

[Tandenstokertje]

He schatje, je schrijft echt geweldig, serieus.
Heb ook zo gelachen om je humor en de manier waarop je het beschrijft.

Ga zo door meid, petje af.

[Flamenca]

He schatje, je schrijft echt geweldig, serieus.
Heb ook zo gelachen om je humor en de manier waarop je het beschrijft.

Ga zo door meid, petje af.

Dank je wel lieverd!

[Farfallina]

meid ik heb echt gelachen je schrijft heel goed ga zo door!!

[Flamenca]

De ideale vrouw

Mijn beroemde landgenoot Anton Pavlovitsj Tsjechov heeft ooit een kort verhaal genaamd “Het Schatje” geschreven. Olga, de hoofdpersoon, is een hele lieve vrouw die dol op haar man is en doet alles om hem tevreden te stellen. Helaas overlijdt de man en gaat Olga opnieuw trouwen. En het is weer de ware liefde, zij gehoorzaamt haar man van A tot Z en past zich geheel aan zijn levensstijl. Totdat haar man weer overlijdt en zij weer hertrouwt. En weer de ultieme liefde en gehoorzaamheid.

De ideale vrouw? Misschien. Wat is de ideale vrouw voor een man is een eindeloze discussie, vooral tussen vrouwen. Net als hoe een goede vrouw zich moet kleden. Tot hoeverre de vrouw haar man dient te gehoorzamen om hem tevreden te stellen is de onderwerp waarover men meestal alleen vrouwen hoort discussieren, op een paar uitzonderingen na. Logisch ook, want de echte mannen bemoeien zich niet met dit soort zaken, ze hebben genoeg aan hun hoofd. Want een echte man wat mij betreft let alleen op zijn eigen vrouw en kinderen, oefent zijn geloof zo goed mogelijk uit, werkt hard om zijn gezin te onderhouden, zijn ouders te ondersteunen en mensen helpen die het minder goed hebben en zegt alhamdulillah voor alles.

Wat mij betreft gaat de echte man niet eindeloos reflecteren of hij tevreden is met zijn vrouw, als hij met haar getrouwd blijft dan is hij tevreden. Anders is het tijdverspilling van hen allebei, want als de man tevreden is met zijn vrouw mag ze het Paradijs betreden. Dus als de echte man niet tevreden is, gaat hij haar leven niet zuur maken maar laat haar gaan. Misschien heeft ze dan de kans om met iemand anders te trouwen die wel met haar tevreden zal zijn zodat ze toch wel naar het Paradijs kan, dan is iedereen blij. Logisch toch?

Maar goed, het Schatje hoe Tsjechov haar heeft beschreven maar dan modern, dus de kwintessentie van vrouwelijke onvoorwaardelijke liefde en gehoorzaamheid kwam ik in Amsterdam Zuidoost tegen toen ik net naar Nederland ben gekomen. Zij was mijn buurvrouw.

In het begin vond ik haar gewoon excentriek. Ik moet eerlijk zeggen dat ze haar best heeft gedaan om mij welkom te heten op haar eigen manier. Toen ik net van Schiphol was aangekomen, was het hele trappenhuis versierd met matrjosjka poppetjes, vlaggen van Sovjet-Unie, posters met ijsberen (hebben we ijsberen in Rusland?) en Michail Gorbatsjov.

Een paar dagen geleden kwam ik haar tegen – een statige Hollandse blondine was gekleed in prachtige kleurrijke Indiase sari en ze droeg een rood puntje op haar voorhoofd. Ze zag dat ik een plastic tas van de islamitische slager beneden bij me had en attendeerde me erop dat vlees eten moord was. Daarna vroeg ze of ik ooit samen met haar en haar Indiase vriend samen wilde eten. Ik zag ook een plankje naast haar voordeur met beeldjes van Indiase goden.

Over een paar maanden zag ik haar bij de islamitische slager. Ze droeg een beige djelleba en een zwarte hoofddoek naar achteren. Zij kocht lamsvlees en couscous. Ik had het toen door dat zij andere vriend had.

Daarom noemde ik haar Schatje, naar de hoofdpersoon van het verhaal van Tsjechov. Later zag ik haar in prachtige Chinese zijden jurk, in shalwar-kameez en zelfs in de Mexicaanse poncho. Haar voordeur was ook iedere keer anders versierd – met posters van Chinese muur en porseleinen vaasjes, uitzicht naar Taj Mahal of een grote sombrero.

Op een dag werd er aan mijn deur gebeld. Ik deed open en ik zag haar, huilend en met een brief in haar hand.
“Mijn vader is overleden!” zei ze.
“Komt u binnen, buurvrouw. Gaat u lekker zitten”.
Ik gaf haar wat te drinken en nam plaats naast haar op het bankstel. Ik moet deze vrouw die ik nauwelijks kende op een of andere manier troosten. Lastig, want ik ben wel aan de koele kant. Ik kom vaak met praktische oplossingen wanneer iemand gewoon een warme omhelzing nodig heeft.

“Uw vader, wat voor persoon was hij?”
Ik vond het wel een goed begin van het gesprek. Ik wilde haar de kans geven om haar verhaal kwijt te kunnen waarop ik kon zeggen dat zij de mooie momenten met haar vader moet zich proberen te herinneren. En dat haar vader er niet meer is maar hij was er wel dus hij blijft wel in haar hart, in haar geheugen.
“Mijn vader? Een klootzak! Godzijdank is ie eindelijk dood! Ik haat hem!”
En toen was het stil. Ik wist niet wat ik erop moest zeggen.
“Wanneer is de begrafenis?” vroeg ik formeel.
“Hier is de brief”.
De brief was twee maanden oud. Ze hoefde er in ieder geval er niet meer naartoe.

Na een paar maanden was ze weer opgevrolijkt. Ze droeg een Egyptische galabiyya en hijaab en heeft het hele huis versierd als Egyptische restaurant “Kilobatra” – met beeldjes van farao’s, waterpijpen en kamelen. De man die aan deze metamorfose te danken was kwam later ook bij haar wonen. Hij heette Omar en hij kwam uit de buurt van Aswan. Leve de Internetcafés in iedere dorp van Ubbar Egybt. In het begin was alles heel romantisch – hij ving de duiven op en maakte “grilled bigeon” op het balkon, draaide het muziek van Amr Diab en zat de hele tijd aan zijn appel shiesha.

Ik vroeg me af of Omar lang blijft en wij blijven leven omringd door albast piramides en bronzen Osiris en Isis of wordt hij wel ooit door iemand anders vervangen. Ik had wel zin om Schatje bijvoorbeeld in flamencojurk te zien of anders Japanse kimono.

Maar het is toch anders afgelopen. In hun tweekamerflat kwam op een dag bezoek uit Egypte. Familie van Omar, met name zijn vrouw en 6 kinderen. Ik weet niet of Schatje daar mee eens was, althans hoorde ik geschreeuw en het geluid van vallende spullen. Misschien gooide ze de Chefren piramide naar zijn mangokop, wie weet. Uiteindelijk heeft Omar een manier gevonden om haar te laten merken wie de baas was. Nou, een manier. Deze manier was paarsblauw en zat aan haar linkeroog toen zij uiteindelijk naar de islamitische slager huppelde om lamsvlees en okra te halen.

Een paar weken later verdween Omar samen met zijn gezin en ik zag hem niet meer terug. Schatje droeg sindsdien uitsluitend spijkerbroeken en kocht Heineken bij Super De Boer. Er was dus echt een saiedie uit Ubbar Egybt nodig om haar te genezen van de ideale vrouw te zijn.

[essieness]

Haha, geweldig, Flammie! Heb je nog meer verhaaltjes?

[love3]

Up je doet het erg goee, ik hou echt van je verhalen
Ps je verwacht binnenkort een kindje dus ik wens je alle geluk van de wereld hou ons op de hoogte

[Flamenca]

Haha, geweldig, Flammie! Heb je nog meer verhaaltjes?

Ik heb genoeg, ze moeten nog vertaald worden. Ik doe mijn best om zo vaak mogelijk te plaatsen.

[Flamenca]

Up je doet het erg goee, ik hou echt van je verhalen
Ps je verwacht binnenkort een kindje dus ik wens je alle geluk van de wereld hou ons op de hoogte

Dank je wel schat, ik blijf plaatsen totdat ik kan, later moet ik kijken of ik tijd heb. Maar in ieder geval zijn dat korte verhalen, dus jullie hoeven niet steeds op een vervolg te wachten zoals bij de meeste verhalen.

[Flamenca]

Subliem...

[JAABIR]

Een synoniem van Fabulous. (Dacht ik)