Nieuw: Noodlot

[maaltje]

Ik wil niet, ik wil niet, ik wil niet, IK WIL NIET!
Het hoeft van mij niet meer. Ik wil niet meer leven. Ik kan niet meer leven.
Huilen om haar helpt niet, praten over wat voor een fijn persoon ze was helpt niet, schreeuwen van verdriet en pijn helpt niet. Zelfs lachen, om de farce die men mijn leven noemt helpt niet. Niets helpt om dat drukkende, beklemmende gevoel weg te nemen. Ik zie niets, ik hoor niets, ik voel niets.
Als verdoofd ben ik. Ik kijk om me heen en dan merk ik plotseling het lieve gezichtje, de betraande ogen die vol angst staan en de hand die een stukje van mijn broek stevig heeft omklemd en eraan trekt, in de hoop mijn aandacht te kunnen trekken.
Roerloos blijf ik neerkijken op het kleine schepseltje dat me bijna wanhopig aankijkt nu. Ik maak geen aanstalten om haar op te tillen. Ik vraag me af of ze zich wel realiseert wat er gebeurd is."M..mmm..mama.." hoor ik haar zachtjes fluisteren. Een simpel woordje. Vier letters. En toch zo vol betekenis. Zo veelzeggend. Eindelijk buk ik me en geef gehoor aan de roep van mijn kleine dochtertje. Ik til haar op en druk haar stevig tegen me aan. Opnieuw beginnen de tranen zich een weg naar beneden te banen.


Er gaat een lange tijd voorbij en nog steeds sta ik daar met mijn dochterltje stevig in mijn armen geklemd. Alsof ik bang ben haar te verliezen.
Met een klein piepstemmetje verbreekt ze opnieuw de stilte: "Papa lief...Papa lief.." Ik laat haar weer los en kijk haar weer aan. Met grote ogen kijkt ze me aan en glimlacht naar me.
Op dat moment realiseer ik me dat ik wel door MOET leven. Voor mijn dochtertje. Dat was ik haar verschuldigd. Ja, dat was wat ik moest doen. Doorgaan met mijn leven en haar proberen het beste te geven. Het besef maakte me bijna euforisch en opnieuw drukte ik haar stevig tegen me aan en kuste haar op haar voorhoofdje en haar wang. Ik voelde hoe ik langzaam weer een beetje leven terug kreeg in mijn lichaam. Het was alsof ik op sterven na dood was, maar nu, dankzij Nada mijn liefste dochtertje kreeg ik weer zin om te leven. Leven voor haar. Dat was wat ik zou doen. Ik hoorde hoe mijn maag luid begon te knorren. Een beetje beschaamd liet ik mijn hand naar mijn buik glijden en wreef erover tewijl ik naar Nada keek die giechelend terug keek: 'Papa honger.'
Een glimlach gleed over mijn mond. Ze had gelijk. Ik had honger. Ik had ECHT honger. Ik kon me niet meer herinneren wanneer de laatste keer was dat ik had gegeten. Het leek wel een eeuwigheid geleden.

Vastberaden liep ik met Nada op de arm richting de keuken. Ik schrok. Het was er echt een zwijnenstal! Overal lagen vieze borden, vieze kopjes, de grond lag bezaaid met allerlei etensresten en een dikke laag stof en vuil maakte het geheel af. Hier en daar een vies bord of kopje ontwijkend liep ik de keuken verder in, op weg naar de koelkast. Eenmaal daar aangekomen, werd mijn vermoeden bevestigd. Helemaal leeg. Op een paar flesjes limonade en wat melk na helemaal leeg. Ik gooide de deur van de koelkast weer dicht en keek bedenkelijk om me heen. Me afvragend of het beter was eerst de keuken op te ruimen, of eerst wat eten te halen.

[marokko_roos]

prachtig verolg
ga snel weer verder

[leila_sweety]

Mooi begin meid..

[maaltje]

Dank jullie wel voor de reacties dames, ik zal insha Allah snel weer een stukje schrijven. Als het lukt later vandaag nog, en anders soon.

[leila_sweety]

Is goed lieverd..

[saaraa]

Ga hgauw verder

[maaltje]

Vertwijfeld stond ik te midden van alle troep in de keuken en dacht na over wat ik het best kon doen, maar de keuze was al snel gemaakt, toen mijn maag wederom luid van zich liet horen. "Op naar de supermarkt dan maar" mompelde ik, terwijl ik me omkeerde en richting de slaapkamer van Nada liep om haar wat fatsoenlijke kleren aan te trekken. Terwijl ik haar pyamaatje uittrok, voelde ik me schuldig tegenover haar omdat ik haar zo verwaarloosd had de laatste tijd. Ik besloot haar maar in bad te doen. Ik mompelde een zacht 'sorry prinsesje' om haar duidelijk te maken dat het niet mijn bedoeling was haar te verwaarlozen. Met een grote handdoek om haar heen geslagen en een stapeltje schone kleren die ik helemaal achterin de kast nog had kunnen vinden, liep ik met haar richting de badkamer. Ik zette haar neer en draaide beide kranen open. Ik pakte vervolgens een flesje badschuim en goot een grote hoeveelheid in het water. Nada die zag hoe het bad steeds meer gevuld raakte met belletjes en water was zo blij dat ze in bad mocht dat ze in haar handjes klapte. Ik schonk haar een warme glimlach en gaf haar een aai over haar bol. "Hoe heb je het in hemelsnaam al die tijd uit kunnen houden met je oude heer die je zo heeft verwaarloosd?" Het was eigenlijk te gek voor woorden dat ik die vraag aan Nada stelde, aangezien ik wist dat ze me toch niet begreep. Ik draaide me weer om naar het bad en draaide langzaam de beide kranen dicht. Met mijn hand voelde ik of het water op de juiste temperatuur was.
Vervolgens liet ik de handdoek van Nada's kleine lichaampje glijden en tilde haar in het bad. Helemaal in haar sas begon ze te spelen in het water en genoot intens van haar bad. Ik liet haar even begaan en bekeek haar alleen. " Wat lijkt ze toch sprekend op haar moeder" flitste er op een gegeven moment door mijn gedachten. Een steek van pijn ging door mijn hart toen ik terugdacht aan Ifrah. Mijn allerliefste. Mijn leven. Mijn alles. "Nee, nee nee! Het is genoeg geweest nu!" ik sprak mezelf vermanend en streng toe in gedachten. Ik moest er zijn voor mijn dochtertje.
Ik nam daarop een washandje en begon Nada voozichtig te wassen. Het was zo lang geleden dat ik haar in bad had gedaan. Toen ze even later helemaal schoon was, legde ik het washandje weg en pakte een kammetje om haar donkerblonde stijle haren te kammen. Dat bleek nog een zware klus te zijn, zo bleek gauw, aangezien het vol met klitten zat.
Ik hoorde hoe Nada jammerde: "Papa au, papa pijn!"
Zuchtend drukte ik een kus op haar kruin: "Ik weet het liefje, nog even papa is bijna klaar.." Ik probeerde wat vorozichtiger te werk te gaan en al gauw was haar haar helemaal ontdaan van de klitten.
Na Nada nog even te hebben laten spelen in het water, haalde ik haar uit het water en droogde haar kleine lichaampje af. Ik zat geknield op de grond met Nada die voor me stond. Het arme kind bibberde helemaal van de kou. Ik probeerde haar al wrijvend weer warm te krijgen en trok haar uiteindelijk de kleren aan.
Even later liep ik weer naar beneden en trok Nada haar jasje aan in de hal. "Zo, nu zijn we denk ik klaar om te vertrekken" mompelde ik. Ik liep naar de woonkamer en vond daar na lang zoeken eindelijk de autosleutels .
"Op naar de supermarkt Nada!" sprak ik mijn dochtertje toe. Net toen ik richting de voordeur wilde lopen, viel mijn oog op mijn spiegelbeeld dat mij volgde in de immense spiegel die aan de wand in de gang hing. Ik stopte even en draaide mijn hoofd om mijn spiegelbeeld beter te bekijken. Ik schrok ervan toen ik zag hoe ik er uit zag. Ik zag er vermoeid uit en mijn wilde haren die veels te lang niet waren geknipt maakten dat beeld er niet beter op. Evenmin als de baard die zich op mijn wangen en kin had gevormd. Ik keek gebiologeerd naar mijn baard en bracht mijn hand bijna automatisch er naartoe en raakte hem aan. Ik die altijd een hekel had aan baardgroei en me vroeger elke dag scheerde had nu bijna letterlijk een oerwoud op zijn gezicht. Ik bekeek mezelf verder. Ik was afgevallen. En flink ook. Dat was duidelijk te zien. Mijn kleren zagen er ook niet bepaald netjes uit. de vale spijkerbroek die ik aan had, oogde vuil en was lang niet zo vaal meer als hij ooit was geweest. Hetzelfde gold voor mijn ooit witte overhemd. Ik besloot dat het beter was om maar een jas aan te trekken, zodat de schade enigzins beperkt zou blijven wanneer de mensen op straat mij zouden zien.
Met de deurknop in de hand, trok ik de deur achter ons dicht en riep uit: "Op naar de supermarkt Nada!"


De supermarkt leek net een wildernis waar het recht van de sterkste gold. Overal zag je karretjes en mensen die druk aan het hamsteren waren, zo leek het wel. Ik bekeek de enorme, elkaar verdringende mensenmassa en schudde mijn hoofd. Ik haatte boodschappen doen altijd en had het eigenlijk altijd overgelaten aan Ifrah, mijn vrouw. En nu, nu MOEST ik wel boodschappen gaan doen. Nou ja, dan storten wij ons ook maar in het avontuur dat winkelen heet! grapte ik sarcastisch, terwijl ik mijn rug rechtte en mijn hand het boodschappenkarretje strakker omklemde.
Aangezien er weinig eetbaars in huis was, besloot ik maar om van alles te kopen. Weinig systematisch begon ik hier en daar alles wat wel interessant oogde in het karretje te gooien. Ik stond net op de diepvriesafdeling een kant-en-klaar-maaltijd te bestuderen toen ik op een gegeven moment bijna omver werd gelopen door een jonge vrouw die tegen me aan botste. Ik keek verschrikt op van de tekst die ik aan het lezen was en zag dat de vrouw op de grond lag. "Au, dat deed pijn..." uitte ze terwijl ze over haar pijnlijke bil wreef. Ik bleef de vrouw aankijken en was even sprakeloos. De vrouw leek als twee druppels water op wijlen mijn vrouw Ifrah, op haar grijze ogen na. Nadat de vrouw bekomen was van haar val, keek ze naar me op. Ik maakte daarom aanstalten om haar overeind te helpen en stak mijn hand naar haar uit.
De vrouw schrok in eerste instantie van mijn uiterlijk, maar na lang twijfelen pakte ze eindelijk mijn hand.
"Haar handen zijn net zo zacht als die van Ifrah"ging er door mijn gedachten heen, terwijl ik de vrouw overeind hielp.
"Niet doen! Kappen! Ophouden! Je ziet nu Ifrah in iedereen!" sprak ik mezelf boos toe.
Ik schraapte mijn keel en begon me te verontschuldigen aan de vrouw, hoewel het niet mijn fout was: "Ik euhm...Sorry.."
"Nee, ik ben degene die tegen je aanbotste, dus ik moet mijn verontschuldigingen aanbieden" onderbrak de vrouw me snel.
Ik glimlachte naar haar maar zei niets. Haar hand had ik nog altijd in de mijne en ik maakte geen aanstalten om haar los te laten. Net zo min als zij haar hand wilde weg trekken.

[elhaqiqa]

leuk verhaal!

[Amanatallah]

ik ga je zoooo checken meid

[maaltje]

ik ga je zoooo checken meid

Oehoooeee, please do!

[maaltje]

leuk verhaal!

Dank u!

[maaltje]

[Souma]

Interessant, spannend en leuk, ga vooral door

Liefs,
Souma

[Amanatallah]

Oehoooeee, please do!

het is een man........... waarom plakt ze aan zijn rok?

[maaltje]

het is een man........... waarom plakt ze aan zijn rok?

Er stond in eerste instantie rok, omdat ik eerst wilde dat het een vrouw zou zijn, maar vervolgens heeft die vrouw een gedaanteverwisseling gehad omdat ik me had bedacht en ik dacht dat ik in de tekst ervan had gemaakt een broek :S maar kennelijk dus niet. Foutje!