Yasmina's Life ... WEL LEZEN MENSEN!!!

[Just_Beauty]

"Kom je nou" riep hij geërgerd. Ze hoorde hem niet, ook haar vriendinnen gingen door met haar haren vlechten. Ze vlochten verschillende kleurtjes lint door haar haren. Het was warm weer, hij had het heet gekregen in de zon. Misschien moest hij vanmiddag met zijn vrienden gaan zwemmen. Maar eerst moest hij zijn zusje naar huis brengen. "Yasmina, ik tel tot drie en ben dan echt weg, en neem maar van mij aan dat het er dan minder kleurig uit zal zien dan je haar." Hij hield één vinger in de lucht, in de hoop dat ze doorkreeg dat hij het nu echt meende. Ze keek op en maakte een gebaar met haar handen, triomfantelijk zwaaide ze met een kleurige stapel lange lintjes. "Van mij", riep ze terwijl ze rennend naar hem toekwam. Hij liet ongeduldig een tweede vinger zien. "Jaaa jaa, ik ben er nu toch" "Goh, je bent er, maar wel een kwartier later, mevrouw" zei hij kwaad en pakte de kleurige lintjes uit haar handen. "Van juf Anna gekregen, we maken hele mooie dingen, ik ga ook iets voor jou maken" zei ze lief. Wat was ze mooi, hij wist dat hij nooit boos op haar kon worden. Als ze lachte kreeg ze pretoogjes en haar kuiltje werd zichtbaar. Ieders boosheid verdween dan als sneeuw voor de zon, en dat wist zij als één van de beste. "Mag ik weten wat je gaat maken" riep hij, nu wat vriendelijker, terwijl hij zijn fiets opstapte. Speels pakte ook zij haar fiets en stapte ze op, "Tarik toch," zei ze met een boze toon "dat mag je niet vragen, maar ik wil je wel verklappen dat .... " ze draaide grinnikend de hoek om, zonder zich uit te laten over wat ze voor haar broer zou gaan maken. "Wat ga je dan maken" riep hij hijgend terwijl hij langs haar heen fietste. "Dat zeg ik lekker niet", zei ze speels. "Je hebt nog niets gezegd over de vlechtjes in mijn haren, heb je die kleuren al... ", abrupt stopte ze met praten. Ze kreeg door dat hij haar had ingehaald. Ze versnelde haar trappen op de fiets, "ik ben sneller, als je me laat inhalen vertel ik je wat ik voor jou ga maken, toe nou... " riep ze hem toe, en begon nog harder te trappen. Echter, hij was sneller, en stak zijn armen in de lucht als blijk van zijn overwinning. "Yasmina," schreeuwde hij diep inhalerend "ik ben weer eerder aan de overkant". Hij keek niet achterom, net als altijd zou zijn zusje allerlei pogingen doen om hem in te halen. Allen tevergeefs, want uiteindelijk zou ze toch later de kruising oversteken. "Ik ....... " zei ze, haar zin maakte ze niet af, kon ze niet meer afmaken. Ze voelde iets hards in haar zij, voordat ze nog om kon kijken lag ze met haar buik op de grond ook haar lichtgroene kinderfiets belandde enkele meters van haar op de grond. Het enige dat ze kon zien was haar fiets en het draaien van het wiel, alsof het wilde zeggen dat het leven zou doorgaan, en dat zij zich geen zorgen hoefde te maken, nergens over... "Hou oud was je toen?" "Tien jaar geleden, dus negen," antwoordde ik. "Wat erg, zei ilse, " ging je hele leven als een film voorbij toen je in de lucht werd geslingerd, dat zie je zo vaak op t.v., Was dat bij jou ook zo, wie zag je allemaal voorbij komen?" Ik kon me niet inhouden, "Ilse, " probeerde ik, en barstte in lachen uit. Ik kende Ilse nu al weer twee jaar, we hadden elkaar tijdens de kennismakingsdag op het HBO ontmoet. Een vriendelijk donkerblond meisje met een licht getinte huid en sprankelende blauwe ogen. Het eerste wat mij bij Ilse ook opviel was de contrast van haar mooie lichtbruine huid met haar felle twinkelende ogen. Zo aardig en mooi als ze was zo naïef kon ze af en toe zijn. Alles werd onderling besproken, ook haar vader die jaren in de bak had gezeten en nu inmiddels in een instelling voor psychiatrische ex-gedetineerden verbleef in Leeuwarden. Dit omdat hij zijn vrouw in het bijzijn van Ilse en haar één jaar oudere broer had doodgeschoten. Ilse was toen nog maar drie. En dat was nog maar het begin van alle ellende. Zo was er ook nog eens haar jarenlange verblijf in diverse verpleeggezinnen omdat niemand in de familie voor hen wilde zorgen. Ze werd gescheiden van haar broer, ze had niemand meer. Plechtig beloofden ze elkaar dan ook om op hun achttiende samen te gaan wonen.. Ze bezat niets alleen zichzelf en haar trots. Inmiddels is ze twintig, en sedert haar achttiende heeft ze een eigen huis, en een grote som geld om in al haar kosten te kunnen voorzien. Nagelaten door haar moeder. Maar dat alles loste niets op, liefde en genegenheid miste zij, en dat was nergens te koop. Gelukkig was ze nu samen met haar broer, het deed haar goed, wist ik. Ik zag dat Ilse mij vragend aankeek. "Ik ben volgens mij wel één van de weinige mensen die weet hoe het is om even te kunnen vliegen." Grapte ik, ze sloeg met haar boek op mijn hoofd. Gelukkig lachte ze mee, nee Ilse werd nooit kwaad, zo was ze wel. Ik keek op mijn horloge, mijn overvolle agenda schoot mij te binnen. "Ik moet me haasten Ilse, even wat te eten halen en dan naar mijn werk. Vanavond moet ik een essay schrijven, oh mijn god ik heb in zijn totaliteit drie uur, wat een drukte, "klaagde ik,. Ilse keek me serieus aan, "Lieverd, ik weet dat je het allemaal wel leuk vindt, maar vergeet niet, de boog kan niet altijd gespannen staan... " Ik keek haar verbaasd aan, typisch Ilse was dit. Ze kon op de meest onverwachte momenten zeer toepasselijke opmerkingen maken. Ik had mijn jas al aangetrokken en pakte mijn tas in. "Yasmina, ik meen het, doe het rustiger aan, wil je," haar gezicht sprak bezorgdheid, "je hebt het altijd over je idealen, en alles wat je wil bereiken, maar dat mag niet ten koste gaan van jezelf, gun je zelf eens rust, heb je in de gaten dat je bijna nooit tijd vrijmaakt voor je familie?" Ik streek de plooi van mijn jas recht, "Nee Ilse, mij zal niets gebeuren, en jij weet net zo goed als ik dat ik prioriteiten moet stellen" zei ik geruststellend ik omhelsde haar en liep snel de bibliotheek uit. Het waaide en regende heel erg hard. Ik voelde de schurende wind in mijn gezicht. Het zou pijn moeten doen, alleen leek het alsof ik niet vatbaar was voor pijn. Ik bleef doorlopen, ik deed noch moeite om mijn passen te versnellen of om beschutting te zoeken. Ilse’s woorden speelden parten in mijn hoofd. "De boog kan niet altijd gespannen staan....” Ze lag op de bank. Met haar voet in het gips rustend op een kussen. Haar arm zat in een mitella. "Doet het pijn," vroeg haar moeder met intense verdriet. Ze deed haar mooie ogen open, schudde met haar hoofd. Wetend dat als ze haar pijn zou toegeven dit haar moeder nog meer verdriet zou gaan doen. Haar broer zat tegenover haar. Hij trok gekke bekken om zijn zusje aan het lachen te krijgen. "Tarik,, laat dat, je zusje heeft rust nodig," zei ze tegen haar zoon. Hij keek schuldig naar het blauwe tapijt, misschien dacht zijn moeder wel dat het zijn schuld was. Hij had op zijn zusje moeten wachten, dan was er niets gebeurd. "Misschien.. " Mompelde hij iets te hard. Hij keek naar de kleine handen van zijn zusje, haar schrammen en blauwe plekken waren overduidelijk zichtbaar, hij voelde zich weer schuldig. Alsof ze begreep wat er door hem heen ging, pakte ze zijn hand vast en glimlachte even. Ze sloot haar ogen en liet haar broers hand los. Hij voelde een brok in zijn keel, haar lach was niet gemeend, ze had pijn, hij wist het. Als zijn zusje werkelijk lachte werd haar kuiltje argeloos zichtbaar. De bel ging, hij stond vluchtig op "Ik doe de deur wel open," zei hij hees.

[Just_Beauty]

Yasmina sliep half. Ze hoorde wat er werd besproken. Het drong alleen niet tot haar door. Ze hoorde de geluid van de televisie, iemand die in een kopje roerde, en haar naam. "God heeft haar behoed, het was een zware klap" hoorde ze iemand zeggen. Een vrouwenstem, het was haar buurvrouw tante Leila. "Ze is nog zo klein, wat zou ik zonder mijn dochter moeten doen." Zei iemand. Ook een vrouwenstem maar ditmaal haar moeder. "Die idioot komt hier niet gemakkelijk vanaf, wat denkt hij wel niet, mijn dochter bijna de dood injagen," hoorde ze haar vader zeggen. Haar oogleden voelden zwaar aan. Ze opende traag haar ogen, meer wilde ze niet horen. Waarom dacht iedereen dat ze dood kon gaan, oude mensen gaan dood, maar zij was klein, zij kon niet doodgaan. "Ik kan niet dood gaan, " fluisterde ze snel. De volwassenen kregen door dat ze waarschijnlijk het gesprek zou kunnen hebben gehoord. "Nee lieverd, jou zal niets overkomen je hebt alleen je been en arm pijn gedaan, het komt wel goed," zei haar moeder en kuste haar voorhoofd. Ze keek de kant op van tante Leila. "Ik word later advocaat, Tante Leila, ik ga ook nog trouwen, en kinderen krijgen, en dan ga ik pas dood, nu nog niet" probeerde ze nog eens. Haar moeder keek bang haar vader aan. Haar vader begreep deze onrustige blik van haar moeder. Hij tilde Yasmina op, "Sneeuwwitje moet nu naar bed" zei zijn zware stem. Een roze lint viel uit haar haar. “Je bent een egoïst,” schreeuwde ze, “ heb ik jou opgevoed om je te ontvreemden van mij, je vader je broer? Ik begreep niet waar mijn moeder zich druk om maakte. “Je besteed tijd aan alle onbenullige zaken die er bestaan, maar je familie vergeet je." zei ze weer. Ik kon mij niet meer inhouden, graag wilde ik in de verdediging schieten maar wat ik ook zou zeggen zou voor escalatie zorgen. Sinds een half jaar hadden we één en al ruzie met mijn ouders als ik thuis was. Ik begreep dat ze van me hielden, en graag wilden dat ik vaker thuis was, meer tijd met hen doorbracht. Het was momenteel gewoon niet haalbaar, en om anderen te plezieren wilde ik mij niet belemmerd voelen om mijn ambities te verwezenlijken. "School, vergaderingen, werken, voor alles en iedereen kan je tijd vrijmaken," ging ze door. "Je houdt niemand meer over, niemand zal voor je zorgen als je ziek bent, niemand zal om je rouwen als je dood bent. " Het werd me teveel, wat had ik aan rouw na mijn dood. Ik kon er niet langer meer naar luisteren, ik voelde een traan opkomen en baande mij een weg naar mijn kamer. Ik zag mijn broer uit zijn kamer komen, "Yasmina?" zei hij bezorgd en omhelsde me. "Loop maar weg voor je problemen, zo zullen ze niet worden opgelost, hoor je me," kon ik haar nog horen roepen. "Luisteren, "zei ik zacht, "als ze één keer naar mij zou luisteren... " "Tarik jij houd heel erg veel van mij, is het niet " zei ze zacht. "Hoe, hoe weet je dat, hoe kom je daarbij " zei hij terwijl hij zich rood voelde aanlopen. "Omdat ik je net zag huilen," zei ze met een glimlach op haar gezicht. "Ik huilde, ik huilde omdat je fiets kapot was, en en.. " hij werd stil... Verlegen keek hij op en zei weer "Je gaat toch niemand vertellen dat ik heb gehuild?" "Het is niet erg dat broers huilen om hun zusjes, ik zou ook om jou gehuild hebben," zei ze blij. Ik had niet gegeten, sinds de ruzie gisteren met mijn moeder had ik geen eetlust. Ik viel altijd af van mijn gewicht als ik ruzie had gehad met haar. Ik dacht er altijd heel erg veel over na. Maar dat verslechterde de situatie alleen maar. "Het is kwart voor zeven, ik ga." zei ik tegen mijn ouders. Ik zag hoe mijn moeders gezicht veranderde. "Jij leert ook nergens van, we hebben gisteren nog met jou gepraat ."Mopperde ze. Als je dat praten noemt ging er door mij heen. "Jij gaat nergens naar toe, thuis wachten er belangrijkere dingen op jou." Schreeuwde ze. Ik haastte me naar de deur. “Yasmina, BLIJF “ hoorde ik mijn moeder roepen, “Ik heb geen tijd, er zijn belangrijkere zaken die wachten, “ zei ik vol sarcasme. Zonder mijn jas aan te trekken rende ik de straat op,

[Just_Beauty]

Ik hoorde het geluid van mijn hakken na galmen in de straat. Het was al zeven uur. Ik moest me nu echt gaan haasten, te laat op een vergadering aankomen was zo onverantwoord. Mijn mobiel ging af, ik nam niet op, zelfs daar kon ik nu geen tijd voor vrij maken. Was het waar wat mijn moeder zei, ik probeerde het van mij af te zetten, toch was er iets dat aan mijn geweten knaagde. Ik was jong, energiek, en had tijdnood. Ik had belangrijkere zaken aan mijn hoofd, dit zijn temporele zaken. Later zou ik voldoende tijd, zelfs tijd over hebben als het op mijn familie aankwam. Ik hoorde een auto toeteren, een mooie donkere Mercedes, “Rustig, “ gebaarde ik en stak automatisch over. Ik kreeg door dat het toeteren niet voor mij was bedoeld, maar voor een klein bruin meisje op een voor haar te grote kinderfiets. “PAS OP, “ schreeuwde iemand, de rode Mercedes toeterde langer, ditmaal was het wel voor mij bedoeld, geshockeerd bleef ik stilstaan. Het ging erg snel, voordat ik doorkreeg wat er allemaal gebeurde zag ik een auto op mij afkomen. Ik zag hoe een man het kleine meisje van de fiets oppakte en een ander richting opdraaide, de kinderfiets bewoog zich met de wind richting een grote kastanjeboom. Ik zag hoe de rode Mercedes zijn lichten doofde en hoe een wat oudere vrouw uit de auto stapte. Ik voelde de hevige pijn en viel wankel op de grond. Uit mijn ooghoeken zag ik hoe de wielen van de kinderfiets tegen de boom opreed, en hoe deze nadien tot stilstand kwam. BENIEUWD NAAR DE REST? DAT KOMT NA JULLIE REACTIES LOVES AND HUGS... Yasmina

[Hindaatje]

woow zeg...ik moet eerlijk zeggen ik heb veel verhalen gelezen hier,maar deze overtreft het! echt heel mooi allemaal.....met leestekens en al,super gewoon! ga dooooooor meid, liefs hindaatje

[Just_Beauty]

“Weten jullie al wat meer, “ vroeg een arts zich snellend naar het kleine meisje, “Jawel, “ zei de verpleegster, “haar linkerbeen is gebroken. Lichte kneuzing aan beide armen,” ging ze door,” dit is haar broer, Tarik“ ze wees Tarik aan. “Hoe oud is ze” vroeg de arts en keek Tarik aan. “Ze is negen,” zei hij. “Mijn, zu… zusje, “ ging hij stotterend door. “Hoe heet ze? “ zei een verpleegster, “Yaa Yasmina, ze, zij, zij .. is mijn zusje, “ zei hij bang. “Haar mag niets overkomen, wilt u uw best doen, “ riep hij de arts en de verpleegster huilend toe. De arts kwam richting hem toe. “Alles komt goed, “ zei hij, Tarik aaiend over zijn zwarte steile haren, “ jij mag je moeder nu bellen, en zeg maar dat er niets aan de hand is, ze heeft alleen haar been gebroken en arm gekneusd. Deze gaan zo meteen in het gips.” De verpleegster deed de deur open, en wees hem de telefoon aan. Hij keek nu naar zijn zusje die met haar ogen dicht in bed lag. Hij zou het zich nooit kunnen vergeven als haar wat overkwam. Een klein beetje opgelucht sloot hij de deur achter zich. Alles zou weer vanouds worden. “Snel, ik voel niets, geen hartkloppen, pols, niets niets, “ schreeuwde een arts luid. Hij rende de Intensive Care in, enkele artsen keken hem verbaasd aan, “mannen snel, een urgent geval” schreeuwde hij weer, “ God, haal haar binnen.” Hij roerde in zijn beker koffie. Wat was het rustig, als het zo bleef zou het vanavond gemakkelijk worden. Hij dacht weer aan het meisje die hij in de bus had gezien. Yasmina heette ze. En ze werkte bij Harold, hij had veel kunnen opmaken uit haar telefoongesprek. Harold een befaamde advocaat, gedurfd dat hij iemand met hoofddoek aannam. Het verbaasde hem niet eens zo erg, ze was het aannemen waard. Zijn hart klopte sneller bij de gedachte aan haar, hij had haar al vaker gezien maar gisteren had ook zij hem opgemerkt. Wist hij maar meer over haar, waar ze woonde, of ze een vriend had, hoe oud ze was, van wat voor muziek ze hield. Op de achtergrond hoorde hij een lied, zacht neuriede hij mee. "Life is like a shining sun. There she is and there she is gone. " “Farid, “, zei een jong meisje die de rokersruimte in liep, “Hans gaat altijd door tot het einde, maar hier zakt mijn broek toch echt van af.” “Wat, “ hij keek verschrikt op naar zijn vrouwelijke collega. “Ze hebben een meisje binnen gebracht, niets bij zich, geen pasjes, kaartjes, foto’s niets.” Trillend stak ze haar sigaretje aan, “ Intensip , sorry Intensive Care “, zei ze half met sigaret in haar mond. “Ze is gewoon ter plekke overleden, hij denkt dat er nog wat valt te redden, dat meisje is dood, morsdood, “ herhaalde ze weer. “O, ja“ het leek alsof ze zich iets herinnerde, “ een Turks of Marokkaanse meisje, jong erg jong. “ zei ze en keek naar buiten. “Als het goed is komen ze jou zo meteen ophalen, alsof jij alle buitenlanders kent in Utrecht, “ zei ze ironisch. Farid stond op, “ik ga wel”, zei hij, “mijn pauze is toch voor bij, “ hij stak zijn hand in de lucht en liep zo de ruimte uit. Een jong Turks of Marokkaanse meisje dus, Farid liep de gang uit naar de laatste ruimte. Hij deed de deur open en liep naar de andere artsen toe. Hij was al een half jaar bezig met zijn co-schappen, vreemd genoeg was hij niet eerder in aanraking geweest met patiënten van buitenlandse afkomst, laat staan Marokkaans. Hans kwam op Ferit aflopen. “Farid,” zei Hans, “jongen, goed dat je er bent, ze heeft niets bij zich, alleen een tas met enkele boeken en een mobiel telefoon. Die mobiel is trouwens niet meer in staat om te gebruiken, dus daar hebben we ook niets aan. “ Hans trok Farid naar het bed toe waar het meisje in lag. Langzaam tilde hij de deken op. “Dit is ze, “ zei hij stilletjes. “Komt ze je bekend voor, we moeten toch wel iemand op de hoogte stellen van haar overlijden?” “Zij… , “ Farid’s adem stokte. Zij was het, levenloos met haar ogen dicht. Hij zocht naar haar hand, hij wilde haar hand vasthouden. Even, om het door te laten dringen. Het bleef enkele minuten stil. Farid voelde zich verplicht om wat te zeggen en keek Hans met moeite aan. “Yasmina, zo heet ze “ zei hij hulpeloos. “Niet meer?” zei Hans benieuwd. “Harold, “zei Farid moeilijk, “Daar werkt, werkte ze, Probeer daar eens te zoeken. Ik heb even frisse lucht nodig.” Met tranen in zijn ogen liep hij de Intensive Care uit. "Yasminaaaaaaaa ...... ", "Yasmina, slapen lieverd"... Haar oogjes twinkelden weer, vluggetjes rende ze naar haar bed met in haar hand een kleine roze spiegel.. "Yasmina Yasmina in het land, wie is de mooiste Yasmina in het land... ?! zei ze fluisterend terwijl ze de spiegeltje in keek. "Hahaha, schatje. Jij bent mama's mooie meid, dat is al meer dan genoeg." Tevreden sloot ze haar ogen.... En dat was dus Yasmina's SHORT life zo een beetje, jammer dat niemand 't leest :( , tot gauw!!!

[Asiake]

maaaaaafffff!!!! meid, ik kreeg gewoon de rillingen van je verhaal!!! Heb je dit zelf geschreven of gekopieerd van ergens?! Als je het zelf hebt geschreven VERPLICHT ik je een boek te gaan schrijven!! Echt waar zenne meid, talent!!!! Doe zo voorts!!!! kuskes!!!!

[lekkerding]

HE just_beauty heb je het verhaal af????????????? ik hoop het niet. Maar meid je hebt echt TALENT. Klasse gewoon. je moet zeker doorgaan. Beslammaaaaaaaaaaaaa

[Just_Beauty]

Ja zelf geschreven... Ik wilde ook een boek schrijven, maar dat komt later wel, ik heb nu alleen reacties nodig, in hoeverre mensen het aantrekkelijk vinden. Of het de lezer boeit. Wat willen de jonge Marokkanen nu eigenlijk lezen, dan kan ik daar op inspelen, ik schrijf namelijk vanuit mijn referentiekader, en dat kan onderling enorm verschillen. Trouwens, als men nie begrijpt hoe het verhaal loopt, het is wel chronologisch opgezet maar er zijn steeds flasbacks naar Yasmina's verleden, tien jaar terug dus. Tot gauw!!! Beslemaaaaaaa's back

[Just_Beauty]

Mensen er is wat verkeerd gegaan, Yasmina en Farids ontmoeting ben ik vergeten te plakken, shitzooi, het hele verhaal klopt niet meer, ik kwam er net achter toen ik het aan het lezen was. Ik plak het er even bij! DIT MOET METEEN NA MIJN EERSTE BERICHT GELEZEN WORDEN, DE REST KLOPT WEER WEL.. SORRY "Met Yasmina", zei ik. Onhandig hield ik met mijn linkerhand de rugleuning van een zitplaats vast. "Ja, ik sta nu in de bus, onderweg naar school, "knikte ik. Ik keek naar buiten. Ik zag mijzelf in een hele oncomfortabele manier staan via het raam. Een bleek gezicht, donkere ogen. Of mijn neus lang of kort was, daar was ik nog lang niet over uit. Een korte beige jas, een zwarte heupbroek, dit was ik. De uiteinden van mijn hoofddoek staken slordig uit mijn truitje. Tussen mijn benen hield ik twee tassen met dossiers klem. Op mijn rug een open rugzak, en boeken die eruit staken. Ik concludeerde dat ik er niet uitzag, het leek wel alsof ik net wakker was. En alsof dat niet genoeg was werd ik ook nog eens gebeld. "Ja, Harold geen probleem, ik zal morgen een tweede verweerschrift opstellen" zei ik onwillig, "tot morgen!" Zuchtend hing ik op. Had ik eindelijk een vrije dag, beloofde ik deze toe aan mijn werkgever. Sinds een half jaar werkte ik in een advocatenkantoor als secretaresse. Het was een zeer intensieve en leerzame baan, die ik voor geen goud had willen missen. Het sloot perfect aan op mijn studie en lag 5 minuten rijden van mijn faculteit vandaan. Voor een vrouw met hoofddoek was het al heel erg moeilijk om de advocatuur in te gaan. Voor mij was het een mooie kans, om mijn netwerk te verbreden. Als ik mij nu eenmaal settelde binnen dit wereldje dan zat ik later gebeiteld. Met mijn baas had ik al diverse conversaties gevoerd. Hij kende naamsbekendheid in Nederland, hij had geen compagnons, en was bang dat hij op oudere leeftijd genoodzaakt zou worden om zijn kantoor te sluiten. Uit eigen belang bood hij mij secundaire arbeidsvoorwaarden aan, en ik hield deze baan naast mijn studie, de kans werd met de dag groter dat ik later zijn functie zou overnemen. Ik gaapte en haalde diep adem. Mijn hele dag zat vol, ik werd moe als ik er aan dacht, snel verbande ik de volgeschreven agendablaadjes uit mijn geheugen. Vreemd, ik voelde mij bekeken. Ik keek rechts naast me. Twee als studenten uitziende jongens keken me intrigerend aan. Ik voelde me net een archeologisch vondst die veel bekijks had. Of dit positief of negatief was wist ik niet maar ik voelde dat het heel wat teweegbracht. De één was lang en breed en had donkerbruine krullen. De ander was iel had blonde stekels, en hele grote blauwe ogen. Ze bleven mij aanstaren en mompelden wat. “Halte UMC, tevens de laatste halte van deze rit, “ zei de chauffeur met een telefoonstem. Al speculerend wat voor studenten deze jongens konden zijn voelde ik een hand op mijn arm. Ik schrok en keek om, het was de jongen met donkerbruine krullen. “Dit is de laatste halte, “ zei hij vriendelijk. Ik stond voor de ziekenhuis. Ik kon mezelf wel een klap verkopen, dit was niet de eerste keer dat ik vergat uit te stappen. “Bedankt, dit overkomt mij nu altijd, “ zei ik nog vriendelijker. Twijfelend keek hij me aan. Even dacht ik dat hij wat wilde zeggen. Ik voelde de spanning en keek weg van zijn ogen. Zijn vriend met de blonde stekels verbrak de spanning en porde hem in zijn zij. “Farid, uitstappen” zei hij ongeduldig. Onhandig keek deze mij aan, “Euh, een prettige dag, “ zei de jongen met de donkerbruine krullen verlegen, die Farid bleek te heten. Ook ik wenste hen een prettige dag. Ik pakte mijn tassen en liep de bus uit. Zij waren wel op de juiste bestemming zag ik, geneeskunde studenten dus, en de éne was Marokkaans nog wel.