Taseb7ant
03-06-2002, 13:24
Tranen rollen over mijn wangen.....stiekem proef ik het zoute vocht als het zijn weg over mijn lippen wil voortzetten. Door mijn tranen heen zie ik in een waas 2 dames die mij prijzen om mijn schoonheid....schoonheid!?....ik voel me alles behalve mooi....ik voel me verslagen....vernederd....veraden....door mijn eigen vlees en bloed.....ik voel me verdoemd...en zo onbegrepen....het is echt oneerlijk. Ik wend mijn gezicht af van die opgetutte vrouwen die het nog steeds over mijn hebben alsof ze geen ander gesprekstof kunnen vinden. Hier zit ik dan....als bruid dat bijna omkomt van verdriet en ellende....en opnieuw voel ik de tranen over mijn wangen rollen...hen tegenhouden heeft geen enkele zin....mijn tranen hebben hun eigen wil...integenstelling tot mezelf...dat alles voor haar heeft laten beslissen. Ik hoor de ***** nog geïriteerd zuchten omdat ze door mijn emotionele uitbarsting opnieuw moet beginnen met het gesmeer en gepoeder.....ik laat haar maar haar gang gaan...ja, wat moest ik anders.....ik heb bij voorbaat al bedacht dat ik, ondanks ik daar alle redenen voor had, nooit van huis te zullen weglopen....en mijn familie mijn rug toe te keren....dus heb ik maar met alles toegestemd en heb ik maar toegegeven...met alles...van begin tot eind heb ik geleefd in een roes van verdriet.............. DRIE MAANDEN GELEDEN Mijn moeder vroeg me wanneer ik van plan was thuis te komen vandaag...." ik moet na school werken jemma....avonddienst"...antwoorde ik....."maar hoe laat kom je thuis?" vroeg ze meteen...alsof ze wist wat ik zou antwoorden..."half elf" zei ik....." pfffff....we krijgen vanavond bezoek.... moet je nou uitgerekend vandaag werken?" ....vraagt ze geïriteerd...ik begrijp haar reactie niet....zo heeft ze nog nooit gereageerd....trouwens ze wist dat ik altijd zo laat thuis kom na een avonddienst, ik werk in de weekenden en af en toe door de weeks in een ziekenhuis...ik heb dit bijbaantje aan een stage overgehouden die ik vorig jaar heb gelopen, ......mijn moeder's reactie was zo vreemd dat zelfs mijn zusje van 20 even haar wenkbrauwen fronste en een vragend gezicht trok...."Wie komt er dan...als het zo belangrijk is"....vroeg ik nog....maar mijn moeder liep naar boven zonder mijn vraag te beantwoorden...ik haal mijn schouders op ..pak mijn tas en loop de deur uit om mijn weg te vervolgen naar school. Ik kon maar mijn gedachten niet binnen de collegezaal houden....de anders o zo boeiende verhalen over hoe het menselijk lichaam functioneerd gingen nu straal langs mij heen....ik had het gevoel dat iets op me te wachten stond....maar ik dat gevoel niet verwoorden...het benauwde me gewoonweg....ook op mijn werk bleef het gevoel...naar mate de tijd naderde om naar huis te gaan ging het benauwde gevoel over op een haast verstikkend gevoel...opeens hoorde ik een bekende melodie dat vanuit mijn tas kwam.....het was mijn mobiel dat het geluid produceerde....ik zag aan de nummerweergave dat het mijn beste vriendin Sara is..."hoi lieverd...hoe is ie" vroeg ik standaard..."alles goed hoor schat....maar hoe is het met jou?....je was overal behalve bij de les..." vroeg ze met een bezorgde stem....echt weer Sara....ik kan ook niets onopgemerkt doen of zelfs denken of ze wist dat er iets niet klopte...maar ja...ik kon moeilijk zeggen dat ik een "gek" gevoel had gedurende de hele dag....dus zei ik maar dat ik me vandaag niet zo goed voelde....."weet je zeker?" ...vroeg ze argwanend..."ja hoor ....zeker weten"....."nou oke....ik kom morgen wel even langs...waga" zei ze ter afsluiting van ons gesprek...."waga...slaap lekker straks" .....ik wilde net mijn mobiel weer in mijn tas gooien....of ik hoorde 'm weer afgaan.....mijn zusje....wat wil zij nou...wat een gek tijdstip...." Hoi Faat...wat is er?....vroeg ik...."hey Salima....je weet toch die mensen die op visite zouden komen.....die zijn gekomen om jou hand te vragen".....zei ze op een fluisterende stem dat ik haar haast niet kon verstaan...maar het was duidelijk genoeg om te begrijpen waar het over ging...."bel je me daarvoor op.....Faat...je weet toch dat het bijna een vast ritueel is op vrijdag en die mensen krijgen ook een vast antwoord op hun vraag waar ze zoveel moeite voor hebben gedaan".....zei ik lachend...."Luister lieverd.....ze hebben...................." .....o...nee.........mijn baterijen hebben hun uiterste behaalt en hebben het uitendelijk begeven.........nou ja...ik zie Fatima toch zo......als ik bij de voordeur ben aangekomen wordt ik al verwelkomt door de kruidige geuren van al het lekkers van mijn moeder....ik zoek mijn sleutels en draai de deur van het slot......."Salaam oe Aleikom" zeg ik automatisch bij het binnentreden van ons huis...."Wa aleikom a Salaam"...klinkt er in koor....een aantal stemmen klinken anderen zijn voor mijn oren volstrekte vreemden....ik loop de woonkamer binnen en zie een onbekende man en vrouw naar me staren....het lijkt alsof ze met smacht op mijn presentatie wachten....en ze keken alles behalve vriendelijk.....naast die ouwe vrouw zat een jongen....met hem zou ik niet in het openbaar gezien willen worden....alleen zijn gebit al, waar ik uitgebreid van mocht genieten toen hij als wijze van groet naar me lachte......"Salima.....Saliiiimaaa" hoorde ik boven vanuit mijn kamer roepen....Fatima?......"Hey...zusje...waarvoor riep je mij"....vroeg ik....ik zag iets van tranen in haar ogen...."Fatima....wat is er?" "Salima.....ze hebben jou uitgehuwelijkt" .............................