De angst om een naaste te verliezen...

[smurfi]

Eerst waren het mijn ouders....ik kreeg het vroeger soms beanauwd, als ze ergens ver weggingen (belgie...). Was zo bang voor een auto ongeluk of iets dergelijks dat hen zou overkomen waardoor ik ze nooit meer zou zien. Toen ik ging trouwen had ik het zelfde met mn man. Ik kan hem nooit gedag zeggen zonder dat ik een ruzie goed maak, tegen hem zeg dat ik van hem hou... En nu heb ik dat met mn zoontje...ik wordt daar soms gek van! Ik maak elke dag zo bewust mee met hem omdat ik zo onwijs bang ben hem te verliezen. Ik heb er geen moeite mee om hem los te laten (logeren bij oma enzo) maar de gedachte dat hem ooit iets overkomt (vreselijke ziekte, ongeluk....) kan ik gewoon niet loslaten :traan1: Mijn man heeft precies het zelfde (hij heeft iemand verloren die hem heel na stond)....Maar nu vraag ik me af, zijn we nou de enigste gekken die daar constant mee bezig zijn? Elke dag? Is dat normaal of niet? Hebben jullie dat ook?

[Old_Oem_Ishaaq]

Ik ben er niet constant mee bezig...maar toen het hele gezin vorig jaar eerder naar Marokko ging (bleef alleen achter voor een paar weken) werd ik echt bijna gek. Enige waar ik aan kon denken was: stel ze overlijden allemaal...wat moet ik dan..? Het zijn de influisteringen van sajtaan!

[maria]

jah in t begin had ik t ook maar dat was vroeger dus :( maar gelukkig heb ik er niet echt veel last mee alleen ben ik nu wel bang voor mezelf dat ik niet lang genoeg te leven die gedachte spookt gewoon zomaar in mn hoofd ik vind de gedachte gewoon eng om dood te gaan :traan1: maar jah

[smurfi]

jah in t begin had ik t ook maar dat was vroeger dus :( maar gelukkig heb ik er niet echt veel last mee alleen ben ik nu wel bang voor mezelf dat ik niet lang genoeg te leven die gedachte spookt gewoon zomaar in mn hoofd ik vind de gedachte gewoon eng om dood te gaan :traan1: maar jah Ja, het idee niet lang meer te hebben lijkt me ook eng (moet nog zooo veel) :( Maar dat heb ik dus helemaal niet, ik vind de dood juist helemaal niets engs hebben voor mij dan.

[marocloubna]

Ik heb daar ook last van ja. Ik word er ook helemaal paranoïde van!!!!!! Ik heb het met mijn ouders en broers, maar ook met andere familieleden.......... Ik vind het echt vreselijk, maar ja, die gedachtes doen niet zomaar afstand van je.........

[smurfi]

Ik ben er niet constant mee bezig...maar toen het hele gezin vorig jaar eerder naar Marokko ging (bleef alleen achter voor een paar weken) werd ik echt bijna gek. Enige waar ik aan kon denken was: stel ze overlijden allemaal...wat moet ik dan..? Het zijn de influisteringen van sajtaan! Dat hoor je idd ook heel soms....autoongeluk, het hele gezin dood behalve een lid dat niet mee was :( Jeetje, de gedachtes al dat je dan als enigste achtergeblevene verder moet met je leven: Vreselijk!

[Old_Oem_Ishaaq]

Dat hoor je idd ook heel soms....autoongeluk, het hele gezin dood behalve een lid dat niet mee was :( Jeetje, de gedachtes al dat je dan als enigste achtergeblevene verder moet met je leven: Vreselijk! Inderdaad! AlhamdoeliAllah dat 't allemaal goed is gegaan; maar heb echt nachten wakker gelegen door die gedachte!

[maria]

Ja, het idee niet lang meer te hebben lijkt me ook eng (moet nog zooo veel) :( Maar dat heb ik dus helemaal niet, ik vind de dood juist helemaal niets engs hebben voor mij dan. ja dat dus heb ik ook precies en dan denk ik van dit moet ik nog snel doen want wie leef ik niet lang meer maar de dood :traan1: k ben daar als de dood voor want gedachte dat mij lichaam onder grond is gewikkeld in witte doek en waar reist mn ziet dan hele tijd heen tot dat de dag des oordeels aanbreekt maar ik probeer er zo min mogelijk aan te denken maar gedachten heb ik altijd als ik wil slapen weet nie waarom :jammer:

[Huismusje]

Ik heb dat ook heel vaak bijna dagelijks eigenlijk ik heb zoveel angst in me dat ik er gek van word. Dit komt doordat ik een dierbare van mij heb verloren zonder er ook bij stil te staan dat ik diegene kon verliezen. Net zoals een loterij je zegt altijd ik win nooit het is altijd een ander die het overkomt zo was het. Omdat ik besefte dat het zo dichtbij kwam klapte ik helemaal dicht en heb vaak last van angstaanvallen het enige wat ik kan doen ik bescherming zoeken in mijn dien de Islaam Alhamdoulilah. Voordat dit allemaal gebeurd was stond ik er nooit bij stil.

[Old_Oem_Ishaaq]

ja dat dus heb ik ook precies en dan denk ik van dit moet ik nog snel doen want wie leef ik niet lang meer maar de dood :traan1: k ben daar als de dood voor want gedachte dat mij lichaam onder grond is gewikkeld in witte doek en waar reist mn ziet dan hele tijd heen tot dat de dag des oordeels aanbreekt maar ik probeer er zo min mogelijk aan te denken maar gedachten heb ik altijd als ik wil slapen weet nie waarom :jammer: De gedachte aan de dood is op zich wel positief. Dit kan er voor zorgen dat je van de zondes wegblijft en streeft om het goede te doen.

[smurfi]

Ik heb daar ook last van ja. Ik word er ook helemaal paranoïde van!!!!!! Ik heb het met mijn ouders en broers, maar ook met andere familieleden.......... Ik vind het echt vreselijk, maar ja, die gedachtes doen niet zomaar afstand van je......... En dan vraag ik me toch af, hoe dat de mensen doen die het wel is overgekomen; een naaste hebben veloren. Dan heb ik het niet over een ouder persoon maar op jonge leefttijd. Hoe kun je nou het verlies van een kind verwerken...ik wordt er alleen al bij de gedachtes helemaal emotioneel, laat staan als het je echt zou overkomen :traan1: Of een vader, moeder, broer, zus, echtgenoot.....Lijkt me gewoon ondraagbaar. Ik denk, dat het ook met je imaan te maken heeft. Alles wat hier op aarde gebeurd is toch de wil van Allah swt. En Allah swt geeft je alleen dat wat je ook kunt dragen....Hoe hard dat ook is :(

[smurfi]

Ik heb dat ook heel vaak bijna dagelijks eigenlijk ik heb zoveel angst in me dat ik er gek van word. Dit komt doordat ik een dierbare van mij heb verloren zonder er ook bij stil te staan dat ik diegene kon verliezen. Net zoals een loterij je zegt altijd ik win nooit het is altijd een ander die het overkomt zo was het. Omdat ik besefte dat het zo dichtbij kwam klapte ik helemaal dicht en heb vaak last van angstaanvallen het enige wat ik kan doen ik bescherming zoeken in mijn dien de Islaam Alhamdoulilah. Voordat dit allemaal gebeurd was stond ik er nooit bij stil. Ja, zo gaat het vaak :traan1: Ik wens je alle sbar van de wereld. Insch'allah zal je degene in het hiernamaals in djenah weerzien...

[marocloubna]

En dan vraag ik me toch af, hoe dat de mensen doen die het wel is overgekomen; een naaste hebben veloren. Dan heb ik het niet over een ouder persoon maar op jonge leefttijd. Hoe kun je nou het verlies van een kind verwerken...ik wordt er alleen al bij de gedachtes helemaal emotioneel, laat staan als het je echt zou overkomen :traan1: Of een vader, moeder, broer, zus, echtgenoot.....Lijkt me gewoon ondraagbaar. Ik denk, dat het ook met je imaan te maken heeft. Alles wat hier op aarde gebeurd is toch de wil van Allah swt. En Allah swt geeft je alleen dat wat je ook kunt dragen....Hoe hard dat ook is :( Precies ja!!!!!! Ik ben het helemaal met je eens....... Weet je waar ik net aan zat te denken? De manier waarop iemand doodgaat lijkt me ook erg moeilijk te verwerken. Kijk, als iemand thuis overlijdt en Shahada heeft gedaan en je bent daar zelf bij geweest, ik denk dat dat makkelijker te verwerken is dan wanneer iemand Allah ye hfed bij een ongeval of iets anders overlijd en dat je het nieuws moet horen van bijvoorbeeld de politie die aan je deur komt.........

[Huismusje]

Ja, zo gaat het vaak :traan1: Ik wens je alle sbar van de wereld. Insch'allah zal je degene in het hiernamaals in djenah weerzien... Amin. Moge Alla(swt)h alle slechte dingen uit jou buurt houden Insa'Allah:kus:

[smurfi]

Precies ja!!!!!! Ik ben het helemaal met je eens....... Weet je waar ik net aan zat te denken? De manier waarop iemand doodgaat lijkt me ook erg moeilijk te verwerken. Kijk, als iemand thuis overlijdt en Shahada heeft gedaan en je bent daar zelf bij geweest, ik denk dat dat makkelijker te verwerken is dan wanneer iemand Allah ye hfed bij een ongeval of iets anders overlijd en dat je het nieuws moet horen van bijvoorbeeld de politie die aan je deur komt......... brrrrr....lahista subhanallah, niemand weet in welk hoek de dood zit. Wanneer de dag aangebroken is om for ever te vertrekken. Dan vraag ik me toch af, hoezo er ongeloofelijk gewetenlose mensen zijn (verkrachter, mordenaar, oorlogmisdadiger etc etc.) Iedereen weet toch dat het leven niet voor eeuwig is....