Marokkaans feest...

[Warzazate]

Zo nu en dan viert de verbazing die ik over mijzelf weet af te roepen hoogtij. Of het nu een vloeiende panna in de zaal is, waar ik spontaan een erectie van krijg of een perfect uitgevoerde presentatie in de collegezaal. ‘In onbenullige zaken schuilt het meeste genot,’ fluisterde een intellectuele dronkaard mij ooit in een jazz-cafeetje toe. Met die woordjes in zijn achterhoofd wist Warzazate zich deze keer te verblijden met een onbenullig Marokkaans feest. Normaal gesproken bezondig ik me (sinds die ene raïparty) niet aan genoegdoeningen op feestjes voor en door landgenoten. Me tussen dronken Marokkanen zonder manieren begeven is niet mijn sterkste kant. Toch ben ik er. Samen met een paar vrienden van school. We worden getrakteerd op overdadig make-up gebruik om de pukkels, snorren en bakkebaarden te camoufleren, alcohol en zweetgeur. Ik voel me niet echt thuis maar zoals Bruce Lee ooit aan zijn studenten verkondigde kleeft aan elk nadeel een voordeel en vice versa. ‘Het is een illusie dat hoger opgeleiden fatsoen hebben,’ roept medestudent geneeskunde Mohammed een uurtje later opgetogen, terwijl hij een dienblad als hoofddeksel gebruikt en het barmeisje verwittigt dat ze i.p.v. twee vier borsten lijkt te hebben. Want naarmate het einde van het feest nadert loopt ook de etiquette – voor zover hier sprake van was - barsten op. De alcoholische drankjes worden gedronken als water en al gauw verliezen normen en waarden terrein en mag ongemanierdheid, mits uitgevoerd met enige Marokkaanse bravoure, het overnemen. Iedereen zwelgt in het zien en gezien worden. Veel dames proberen krampachtig een lolly voor de avond te scoren en de jongens hebben dit maar al te graag door. Alle blikken begrijpen dat het feest één grote poppenkast is, maar vergeten niet soevereine statigheid voor te wenden. De alcoholische amnesie waar ook ik me in bevind is zeer nodig in verband met het uitgegeven geld: Zo’n 50 euro per uur per persoon. ‘Tfoe! Met dat geld had ik me in Den Haag tig keer leeg kunnen laten ******,’ concludeert een aangeschoten rechtenstudent Mimoun. Na enige tijd treffen mijn ogen roos. Met een groene Breezer en een pakje lights in haar hand word ik in het begin veelvuldig genegeerd. Zodra ik oogcontact realiseer keert ze me de rug toe. Even later weer omdraaiend om te kijken of ik nog kijk. Warzazate zou Warzazate niet zijn als hij niet zou weten hoe een vrouw denkt en voelt ten opzichte van vertegenwoordigers van het mannelijk geslacht. Nadat ik een signaaltje heb gekregen van mijn hersenen dat het nu wel genoeg is geweest met het kat en muisspelletje, waar menig vrouwelijk schoon op kickt, verlaat ik haar. Ik ga richting bar waar ik zie dat Mohammed zijn handen vol heeft aan zijn 4 borsten en Mimoun ook niet verstek laat in het zinspelen op de zin van dit zinloos feest. Hij weet zich omringd door twee afvalligen en een twintigtal lege whiskey-cola glazen. Als ik om me heen kijk moet ik denken aan de clip ‘***marokkanen’. Het Roc-en wegloopgehalte is - net als in de clip - ongetwijfeld hoog in deze ruimte. T.a.v. de meisjes bedoel ik. Jongens hebben immers een andere status binnen onze cultuur. ‘A bloody shame!’, zou El Moumni roepen bij het gadeslaan van dit tafereel. Pim zou daarentegen ongetwijfeld handenwrijvend hebben gesproken van integratie optima forma. Nadat ik mijn gin-tonic heb besteld en mijn eerste trekje heb genomen van mijn sigaret zie ik haar recht voor me staan. ‘Ga je niets voor me bestellen?’, glimlacht ze me toe. ‘Hoi, ik ben Ibtissam,’ hoor ik het schepseltje zeggen voordat ik kan reageren op haar vraag. ‘Wat wil je drinken? Ik ben Jamal, aangenaam,’ glimlach ik ietwat glazig terug. Enkele drankjes later besluit mijn hand op verkenningstocht te gaan. Als beloning krijg ik een klap in mijn gezicht. ‘Als je denkt dat ik zo’n meisje bent dan heb je het goed mis meneertje,’ snauwt ze me af. Ik lach mezelf even uit en steek er nog eentje op. Nee, Marokkaanse feestjes zijn niets voor mij. Waarschijnlijk heb ik de regels verleerd, want wanneer ik mijn maten benader om onze auto op te zoeken merk ik dat zij wel beet hebben. Hebben de Nederlandse studentes in The Paddock, de Drie Gezusters, Miller Time en Las Palmas ervoor gezorgd dat Warzazate zijn touch verloren heeft voor wat betreft het benaderen van Marokkaanse meisjes op een Marokkaans feest? Hebben de zakenvrouwtjes, de stylistes en schoonheidsspecialistes die ik wekelijks met open armen tref in Sinners, Monte Cristo, Mondial en Flavours van mij een verwend ventje gemaakt dat zich niet (meer) bekommerd om de seksuele gunsten van Marokkaanse meisjes? Op de parkeerplaats wordt er nog meer zout in de wond gestrooid. Mijn ogen vallen nl. op Mevrouw de Lopende Glimlach met aan haar zij een of andere Prada jochie, die zich deze avond blijkbaar wel kan verheugen op haar slaapkamerdiensten. Wanneer ik de auto start en vanuit de achterbank het gesmak en gekreun hoor kijk ik mezelf middels de binnenspiegel nog even recht in de ogen aan. Daarna rijd ik snel weg met in mijn achterhoofd; vaker een Marokkaans feestje bezoeken om de touch terug te toveren, of thuisblijven en je houden bij Eva’s, Diana’s en Sandra’s. Dat laatste wordt het. Naar alle waarschijnlijkheid...

[Camilla27]

ben je nog niet klaar met feesten? :zwaai:

[-xxx-Rachida]

-of thuisblijven en je houden bij Eva’s, Diana’s en Sandra’s. Dat laatste wordt het. Naar alle waarschijnlijkheid...- Ik denk dat je daar 'veiliger' bent...:hihi:

[Tinkelbel]

Origineel gepost door Warzazate Zo nu en dan viert de verbazing die ik over mijzelf weet af te roepen hoogtij. Of het nu een vloeiende panna in de zaal is, waar ik spontaan een erectie van krijg of een perfect uitgevoerde presentatie in de collegezaal. ‘In onbenullige zaken schuilt het meeste genot,’ fluisterde een intellectuele dronkaard mij ooit in een jazz-cafeetje toe. Met die woordjes in zijn achterhoofd wist Warzazate zich deze keer te verblijden met een onbenullig Marokkaans feest. Normaal gesproken bezondig ik me (sinds die ene raïparty) niet aan genoegdoeningen op feestjes voor en door landgenoten. Me tussen dronken Marokkanen zonder manieren begeven is niet mijn sterkste kant. Toch ben ik er. Samen met een paar vrienden van school. We worden getrakteerd op overdadig make-up gebruik om de pukkels, snorren en bakkebaarden te camoufleren, alcohol en zweetgeur. Ik voel me niet echt thuis maar zoals Bruce Lee ooit aan zijn studenten verkondigde kleeft aan elk nadeel een voordeel en vice versa. ‘Het is een illusie dat hoger opgeleiden fatsoen hebben,’ roept medestudent geneeskunde Mohammed een uurtje later opgetogen, terwijl hij een dienblad als hoofddeksel gebruikt en het barmeisje verwittigt dat ze i.p.v. twee vier borsten lijkt te hebben. Want naarmate het einde van het feest nadert loopt ook de etiquette – voor zover hier sprake van was - barsten op. De alcoholische drankjes worden gedronken als water en al gauw verliezen normen en waarden terrein en mag ongemanierdheid, mits uitgevoerd met enige Marokkaanse bravoure, het overnemen. Iedereen zwelgt in het zien en gezien worden. Veel dames proberen krampachtig een lolly voor de avond te scoren en de jongens hebben dit maar al te graag door. Alle blikken begrijpen dat het feest één grote poppenkast is, maar vergeten niet soevereine statigheid voor te wenden. De alcoholische amnesie waar ook ik me in bevind is zeer nodig in verband met het uitgegeven geld: Zo’n 50 euro per uur per persoon. ‘Tfoe! Met dat geld had ik me in Den Haag tig keer leeg kunnen laten ******,’ concludeert een aangeschoten rechtenstudent Mimoun. Na enige tijd treffen mijn ogen roos. Met een groene Breezer en een pakje lights in haar hand word ik in het begin veelvuldig genegeerd. Zodra ik oogcontact realiseer keert ze me de rug toe. Even later weer omdraaiend om te kijken of ik nog kijk. Warzazate zou Warzazate niet zijn als hij niet zou weten hoe een vrouw denkt en voelt ten opzichte van vertegenwoordigers van het mannelijk geslacht. Nadat ik een signaaltje heb gekregen van mijn hersenen dat het nu wel genoeg is geweest met het kat en muisspelletje, waar menig vrouwelijk schoon op kickt, verlaat ik haar. Ik ga richting bar waar ik zie dat Mohammed zijn handen vol heeft aan zijn 4 borsten en Mimoun ook niet verstek laat in het zinspelen op de zin van dit zinloos feest. Hij weet zich omringd door twee afvalligen en een twintigtal lege whiskey-cola glazen. Als ik om me heen kijk moet ik denken aan de clip ‘***marokkanen’. Het Roc-en wegloopgehalte is - net als in de clip - ongetwijfeld hoog in deze ruimte. T.a.v. de meisjes bedoel ik. Jongens hebben immers een andere status binnen onze cultuur. ‘A bloody shame!’, zou El Moumni roepen bij het gadeslaan van dit tafereel. Pim zou daarentegen ongetwijfeld handenwrijvend hebben gesproken van integratie optima forma. Nadat ik mijn gin-tonic heb besteld en mijn eerste trekje heb genomen van mijn sigaret zie ik haar recht voor me staan. ‘Ga je niets voor me bestellen?’, glimlacht ze me toe. ‘Hoi, ik ben Ibtissam,’ hoor ik het schepseltje zeggen voordat ik kan reageren op haar vraag. ‘Wat wil je drinken? Ik ben Jamal, aangenaam,’ glimlach ik ietwat glazig terug. Enkele drankjes later besluit mijn hand op verkenningstocht te gaan. Als beloning krijg ik een klap in mijn gezicht. ‘Als je denkt dat ik zo’n meisje bent dan heb je het goed mis meneertje,’ snauwt ze me af. Ik lach mezelf even uit en steek er nog eentje op. Nee, Marokkaanse feestjes zijn niets voor mij. Waarschijnlijk heb ik de regels verleerd, want wanneer ik mijn maten benader om onze auto op te zoeken merk ik dat zij wel beet hebben. Hebben de Nederlandse studentes in The Paddock, de Drie Gezusters, Miller Time en Las Palmas ervoor gezorgd dat Warzazate zijn touch verloren heeft voor wat betreft het benaderen van Marokkaanse meisjes op een Marokkaans feest? Hebben de zakenvrouwtjes, de stylistes en schoonheidsspecialistes die ik wekelijks met open armen tref in Sinners, Monte Cristo, Mondial en Flavours van mij een verwend ventje gemaakt dat zich niet (meer) bekommerd om de seksuele gunsten van Marokkaanse meisjes? Op de parkeerplaats wordt er nog meer zout in de wond gestrooid. Mijn ogen vallen nl. op Mevrouw de Lopende Glimlach met aan haar zij een of andere Prada jochie, die zich deze avond blijkbaar wel kan verheugen op haar slaapkamerdiensten. Wanneer ik de auto start en vanuit de achterbank het gesmak en gekreun hoor kijk ik mezelf middels de binnenspiegel nog even recht in de ogen aan. Daarna rijd ik snel weg met in mijn achterhoofd; vaker een Marokkaans feestje bezoeken om de touch terug te toveren, of thuisblijven en je houden bij Eva’s, Diana’s en Sandra’s. Dat laatste wordt het. Naar alle waarschijnlijkheid... hij is wel goed hoor!!! :zwaai: :zwaai:

[Warzazate]

Niet egt Camilja...:). Heeej Rachida! Thnx Zoete Marokkaan...:). Warzazate.

[cheima]

Origineel gepost door Warzazate Zo nu en dan viert de verbazing die ik over mijzelf weet af te roepen hoogtij. Of het nu een vloeiende panna in de zaal is, waar ik spontaan een erectie van krijg of een perfect uitgevoerde presentatie in de collegezaal. ‘In onbenullige zaken schuilt het meeste genot,’ fluisterde een intellectuele dronkaard mij ooit in een jazz-cafeetje toe. Met die woordjes in zijn achterhoofd wist Warzazate zich deze keer te verblijden met een onbenullig Marokkaans feest. Normaal gesproken bezondig ik me (sinds die ene raïparty) niet aan genoegdoeningen op feestjes voor en door landgenoten. Me tussen dronken Marokkanen zonder manieren begeven is niet mijn sterkste kant. Toch ben ik er. Samen met een paar vrienden van school. We worden getrakteerd op overdadig make-up gebruik om de pukkels, snorren en bakkebaarden te camoufleren, alcohol en zweetgeur. Ik voel me niet echt thuis maar zoals Bruce Lee ooit aan zijn studenten verkondigde kleeft aan elk nadeel een voordeel en vice versa. ‘Het is een illusie dat hoger opgeleiden fatsoen hebben,’ roept medestudent geneeskunde Mohammed een uurtje later opgetogen, terwijl hij een dienblad als hoofddeksel gebruikt en het barmeisje verwittigt dat ze i.p.v. twee vier borsten lijkt te hebben. Want naarmate het einde van het feest nadert loopt ook de etiquette – voor zover hier sprake van was - barsten op. De alcoholische drankjes worden gedronken als water en al gauw verliezen normen en waarden terrein en mag ongemanierdheid, mits uitgevoerd met enige Marokkaanse bravoure, het overnemen. Iedereen zwelgt in het zien en gezien worden. Veel dames proberen krampachtig een lolly voor de avond te scoren en de jongens hebben dit maar al te graag door. Alle blikken begrijpen dat het feest één grote poppenkast is, maar vergeten niet soevereine statigheid voor te wenden. De alcoholische amnesie waar ook ik me in bevind is zeer nodig in verband met het uitgegeven geld: Zo’n 50 euro per uur per persoon. ‘Tfoe! Met dat geld had ik me in Den Haag tig keer leeg kunnen laten ******,’ concludeert een aangeschoten rechtenstudent Mimoun. Na enige tijd treffen mijn ogen roos. Met een groene Breezer en een pakje lights in haar hand word ik in het begin veelvuldig genegeerd. Zodra ik oogcontact realiseer keert ze me de rug toe. Even later weer omdraaiend om te kijken of ik nog kijk. Warzazate zou Warzazate niet zijn als hij niet zou weten hoe een vrouw denkt en voelt ten opzichte van vertegenwoordigers van het mannelijk geslacht. Nadat ik een signaaltje heb gekregen van mijn hersenen dat het nu wel genoeg is geweest met het kat en muisspelletje, waar menig vrouwelijk schoon op kickt, verlaat ik haar. Ik ga richting bar waar ik zie dat Mohammed zijn handen vol heeft aan zijn 4 borsten en Mimoun ook niet verstek laat in het zinspelen op de zin van dit zinloos feest. Hij weet zich omringd door twee afvalligen en een twintigtal lege whiskey-cola glazen. Als ik om me heen kijk moet ik denken aan de clip ‘***marokkanen’. Het Roc-en wegloopgehalte is - net als in de clip - ongetwijfeld hoog in deze ruimte. T.a.v. de meisjes bedoel ik. Jongens hebben immers een andere status binnen onze cultuur. ‘A bloody shame!’, zou El Moumni roepen bij het gadeslaan van dit tafereel. Pim zou daarentegen ongetwijfeld handenwrijvend hebben gesproken van integratie optima forma. Nadat ik mijn gin-tonic heb besteld en mijn eerste trekje heb genomen van mijn sigaret zie ik haar recht voor me staan. ‘Ga je niets voor me bestellen?’, glimlacht ze me toe. ‘Hoi, ik ben Ibtissam,’ hoor ik het schepseltje zeggen voordat ik kan reageren op haar vraag. ‘Wat wil je drinken? Ik ben Jamal, aangenaam,’ glimlach ik ietwat glazig terug. Enkele drankjes later besluit mijn hand op verkenningstocht te gaan. Als beloning krijg ik een klap in mijn gezicht. ‘Als je denkt dat ik zo’n meisje bent dan heb je het goed mis meneertje,’ snauwt ze me af. Ik lach mezelf even uit en steek er nog eentje op. Nee, Marokkaanse feestjes zijn niets voor mij. Waarschijnlijk heb ik de regels verleerd, want wanneer ik mijn maten benader om onze auto op te zoeken merk ik dat zij wel beet hebben. Hebben de Nederlandse studentes in The Paddock, de Drie Gezusters, Miller Time en Las Palmas ervoor gezorgd dat Warzazate zijn touch verloren heeft voor wat betreft het benaderen van Marokkaanse meisjes op een Marokkaans feest? Hebben de zakenvrouwtjes, de stylistes en schoonheidsspecialistes die ik wekelijks met open armen tref in Sinners, Monte Cristo, Mondial en Flavours van mij een verwend ventje gemaakt dat zich niet (meer) bekommerd om de seksuele gunsten van Marokkaanse meisjes? Op de parkeerplaats wordt er nog meer zout in de wond gestrooid. Mijn ogen vallen nl. op Mevrouw de Lopende Glimlach met aan haar zij een of andere Prada jochie, die zich deze avond blijkbaar wel kan verheugen op haar slaapkamerdiensten. Wanneer ik de auto start en vanuit de achterbank het gesmak en gekreun hoor kijk ik mezelf middels de binnenspiegel nog even recht in de ogen aan. Daarna rijd ik snel weg met in mijn achterhoofd; vaker een Marokkaans feestje bezoeken om de touch terug te toveren, of thuisblijven en je houden bij Eva’s, Diana’s en Sandra’s. Dat laatste wordt het. Naar alle waarschijnlijkheid... Je hebt echt talent :) me complimenten :goedzo:

[C_OUJDIA]

Beetje veel tekst:maf2:

[Warzazate]

Zou 't Chajma...? Niet een beetje veel tekst, maar een beetje beh Oujdiaanse...:). Je kan het niet volgen omdat het een beetje beh is Azinanananafrif...:). Tis zelfs een beetje shoete pompom. Nee! Een beetje knoflod bij die obrgin...:):):). :p

[chicamaroquia]

je bent goed! :bril:

[Warzazate]

Origineel gepost door chica*******a je bent goed! :bril: :Iluvu:

[emsoem]

is wel veeel te veeeeel teks hoor...maar voor de rest is ie wel goed:melig: =emsoem=

[Warzazate]

Origineel gepost door emsoem is wel veeel te veeeeel teks hoor...maar voor de rest is ie wel goed:melig: =emsoem= Ben jij dat op die foto? Te veel Heineken zeker...? :D

[-xxx-Rachida]

Origineel gepost door Warzazate Niet egt Camilja...:). Heeej Rachida! Thnx Zoete Marokkaan...:). Warzazate. :bril:

[Warzazate]

Heej Gazelle, laat jij eens lezen hoe het wel moet...:). ps: Nice glasses Rachida...:).

[-xxx-Rachida]

Origineel gepost door Warzazate Heej Gazelle, laat jij eens lezen hoe het wel moet...:). ps: Nice glasses Rachida...:). I know.....k hoor t maar al te vaak :ego: Tis maar dat er niet van hou om met blote voeten te lopen, anders liep ik zo naast mijn schoenen :rolleyes: