schaapje14
29-10-2005, 11:49
'Doodschieten was legitiem' Van onze verslaggeefster Annieke Kranenberg AMSTERDAM - Bijna een jaar na de moord op filmmaker Theo van Gogh vertellen twee Amsterdamse agenten tot in detail hoe ze Mohammed B. neerschoten. ‘Niets is moeilijker dan op bewegende benen schieten.’ Politieman P. spreekt nog steeds met lichte verwondering over het moment dat hij Mohammed B. in zijn linkerbeen schoot. Alsof het hem zelf verbaast dat hij precies het juiste deed, toen hij de moordenaar van Theo van Gogh op 2 november in het vizier kreeg. P. dacht: ‘Ik moet hem aanhouden. Richt je op de benen. Maar niets is moeilijker dan op bewegende benen schieten.’ Politieman C., die ook schoot: ‘Het heeft geen moment door m’n hoofd gespeeld hem dodelijk te verwonden. Terwijl het makkelijker was hem in de rug te schieten want dat is een veel groter oppervlak.’ Bijna een jaar na de moord op filmmaker Van Gogh vertellen de politiemannen P. en C. voor het eerst hun verhaal aan enkele journalisten. Op voorwaarde dat hun namen niet in de krant komen. Het Amsterdamse politiekorps wil de agenten, die op Mohammed B. hebben geschoten, beschermen tegen eventuele wraakacties. Aanvankelijk zouden P. en C. die bvewuste ochtend naar het plaats delict gaan waar ‘iets met Van Gogh’ aan de hand zou zijn. In plaats daarvan gingen ze achter de schutter aan, zonder kogelvrije vesten. Er was geen tijd die aan te trekken. ‘Kijk uit, hij gaat schieten’, riep een van de agenten achter in de politiebus toen C. de Mauritskade opreed. C. keek naar links en zag dat een man met een bril en een mutsje heel rustig met een getrokken vuurwapen op hem af kwam lopen. In een reflex remde hij en dook onder het dashboard. P. hoorde knallen, kroop uit de wagen en sloop naar achteren. Het werd stil. ‘Ik zag dat hij wegliep. Heel kalm, hij rende niet. Ik heb hem aangeroepen, zei zoiets van: ‘‘Politie, laat het wapen vallen...’’.’ De man met het mutsje liep door. P. richtte zijn wapen en vuurde vier maal. Raak. C. zag hem achterover op het trottoir vallen, liep naar hem toe en schopte het vuurwapen weg. ‘Hij lag erbij als een spook’, zegt C. ‘Ik was boven op zijn benen gaan staan, zodat hij geen kant op kon. Ik ben niet licht, ik weeg 95 kilo. Hij gaf geen kik.’ Een motoragent sloeg hem in de boeien en vroeg: ‘Waar ben je geraakt?’ B. zei: ‘In mijn been.’ Meer niet. ‘We hebben zijn kleding opgetrokken. Er was nagenoeg geen bloed te zien’, zegt C. ‘Eigenlijk een heel mooie schotwond.’ P. (25 jaar bij de politie) en C. (30 jaar in dienst) hebben nooit eerder op straat geschoten. ‘Het heeft wel impact’, zegt P. Hij werd vooral kwaad toen hem dagen later duidelijk werd dat B. de agenten had willen gebruiken voor zijn martelaarsdood. ‘Waarom pak je mij en mijn collega’s daarvoor?’ Tijdens het proces tegen B. werd een aantal agenten erg emotioneel toen B. zich tot hen richtte en verklaarde dat hij hen had willen doden. P. en C. vinden dat de media het verhaal van de ‘huilende agenten’ hebben uitvergroot. ‘Heel makkelijk om te zeggen dat het softies zijn, maar dat is niet rechtvaardig’, zegt P. Zijzelf hebben er geen psychische klachten aan overgehouden. Vijf van de elf betrokken agenten wel. Twee van hen hebben een post-traumatisch stress syndroom. ‘Als je in staat bent geweest te handelen, gaat de verwerking sneller’, denkt P. De twee agenten die achter in de bus lagen toen zij schoten, hebben het er nog steeds moeilijk mee. ‘Zij dachten alleen maar: hoe tref ik straks mijn collega’s aan?’ C: ‘Ze hebben last van schuldgevoelens, onterecht.’ C. is er heel nuchter onder. Hij heeft het niet aan veel mensen verteld. ‘Met mijn vrouw praat ik uit bescherming bijna niet over m’n werk, anders zit zij maar te zenuwen. Zij zei: “Dat is toch niet goed zo nuchter als jij reageert”.’ De enige schade die C. aan die dag heeft overgehouden, is doofheid aan een oor vanwege de harde knallen. ‘Als ik op mijn goeie oor lig, slaap ik door de wekker heen.’ Maar hij heeft ook een nieuwe computer kunnen kopen van drieduizend euro schadevergoeding die het korps heeft overgenomen omdat B. die niet zal betalen. ‘Dat voelt als een stukje waardering.’ Het besef dat ze geschiedenis hebben geschreven, is later gekomen. ‘Het was heel legitiem geweest als ik hem had doodgeschoten’, zegt P. ‘Maar ik ben blij dat hij het overleefde. Nu heeft het recht zijn beloop gehad. Daar ben ik wel trots op. http://www.volkskrant.nl/binnenland/1130561865298.html