salouanadoria
11-04-2003, 20:23
Hey people, Ik lees veel van jullie verhalen en sommigen zijn echt wauwww. Ik heb het ook eens geprobeerd en zie hieronder het resultaat. LA ILAHA ILA LAH 'Bismilaah', herhaalde ik nogmaals. Ik had een schaar in mijn handen die ik tegen mijn pols hield. Ik kon me niet herinneren hoevaak ik die schaar in deze postitie had gehouden. Ik staarde gevoelloos naar m'n polsen zag de littekens die ik mezelf had aangedaan. Ik kwam niet verder dan een diepe kras die wat bloedde. Ik wist niet wat ik moest denken.............betekende die kras nou verdriet of juist vreugde?? Verdriet omdat ik mezelf niet dieper kon snijden of vreugde voor het verzet die ik toonde. Het was een vraag die voortdurend op dat moment door mijn hoofd tolde en die vanzelfsprekend een antwoord verwachtte. Ik had deze vraag zelf gesteld en ik wist niet wat ik op die vraag moest beantwoorden De tranen druppelden voor de zoveelste keren dit gebeuren op mijn wangen. Ik merkte dat m'n tranen de tijd namen voor ze verschenen. Huilde ik nou met opzet of juist niet?? Het drong tot me door dat mijn leven in de handen hing van mijn geest. Mijn geest die zich zo onzeker voelde, die zovaak maar die schaar heeft gegrepen en die deze tegen mijn pols heeft gehouden, littekens heeft veroorzaakt en waar ik me uiteindelijk voor schaamde. Mijn geest, mijn vertrouwen, mijn pols en mijn handen waren de slachtoffers en de schuldigen tegelijk. Terwijl ik nog steeds de schaar in mijn handen had, verscheen er op de televisie het nieuws van ALJAZEERA op Nederland 1. Ik keek verbijsterend toe hoe Palestijnen en Irakezen slachtoffers werden van aanslagen gepleegd door de ongelovigen. Toch was het de stem van de presentator die mijn aandacht trok. De stem kwam mij zo bekend voor, zo warm en zo ISLAMITISCH. Ineens herinnerde ik me die STEM. Het was de STEM waarvan gebruikt werd gemaakt bij de film AL RISALAH van de profeet MOHAMMED (vzmh). De stem die me van kleins af aan was bijgebeleven, zo vertrouwend. Ik liet de schaar vallen rende naar de televisie, zette hem harder. Ik knielde neer en keek toe hoe Palestijnse jongeren, mijn leeftijdsgenoten, mijn gebroeders, gewapend met stenen terugvochten tegen de Israeliers, hun vijanden, mijn vijanden om hun land, mijn land te beschermen. De tranen rolden over mijn wangen. Ze bleven maar druppelden en ik kon me niet verzetten om te grijpen naar een zakdoek. Ik voelde niets meer en toen besefte ik dat de STEM mij in zijn macht had. Ik kon en wilde niets meer horen dan die STEM. De STEM die mij het leven van RASOELLAH had overgebracht. De STEM die ik uit duizend anderen kon herkennen. SOEBHANNALAH het leek wel of ik werd gewaarschuwd door ALLAH (swt). Een waarschuwing die een vraag bezat: ''Waar ben je mee bezig?'. Ik keek naar die verdomde schaar raapte 'm op en smeet hem via mijn openstaande raam naar buiten. Ik barstte in tranen uit en merkte dat mijn pols zat te bloeden. Ik bekeek het onschuldige lichaamsdeel en telde met tranne in mijn ogen: een, twee, drie, vier littekens. Ik wist niet wat ik zag en wat er door mij doordrong.......................