atropos
09-07-2005, 09:07
In de woonunit heerst een verslagen John Yoko-sfeer TER APEL - Negen dagen heeft de Iraniër Mehran Meamari geen eten tot zich genomen. Uit protest tegen het Nederlandse asielbeleid. De maat is vol. ‘Vertrekcentrum? Verrekcentrum!’ Mehran Meamari (34) uit Iran heeft al negen dagen niets gegeten. Samen met vier landgenoten zit hij op de grond in zijn woonunit in het vertrekcentrum Ter Apel. De kamer is behangen met spandoeken. De mannen zien er vermoeid uit. Met drie andere Iraniërs en twee Syrische Koerden protesteren ze tegen het Nederlandse asielbeleid. ‘Vertrekcentrum? Verrekcentrum!!!’, staat op een spandoek. De kamer heeft iets John en Yoko-achtigs, maar dan met een moedeloze sfeer. Eerder al besloot een Syrisch echtpaar te stoppen met eten. Volgens de werkgroep Vluchtelingen Vrij werd het stel onder valse voorwendselen naar Ter Apel gelokt. Toen zes Iraniërs anderhalve week geleden werden afgevoerd naar gevangenis Zestienhoven, was ook voor de acht andere Iraniërs de maat vol. De mannen nemen alleen af en toe water tot zich. Dat is zwaar, vertelt Meamari, die vijf kilo afviel. ‘Maar we moeten volhouden’, mompelt hij. ‘Waarom worden wij behandeld alsof we minder waard zijn dan dieren?’ De asielzoekers mogen acht tot twaalf weken in Ter Apel blijven. Daarna worden ze voor de keus gesteld: de illegaliteit in of vertrekken naar een verwijdercentrum en worden uitgezet. ‘Dit ondanks de belofte van minister Verdonk voor Vreemdelingenzaken aan de gemeenten en de Tweede Kamer dat we niet op straat zouden worden gezet en een verblijfsvergunning zouden krijgen op grond van het buitenschuldcriterium’, aldus een verklaring van de hongerstakers aan burgemeester Broertjes van de gemeente Vlagtwedde. Meamari vluchtte vijf jaar geleden uit Iran. Als lid van de communistische partij liep hij daar gevaar. Hij mag dan in zijn geboorteland lichamelijk gemarteld zijn, voor zijn gevoel zijn de martelingen hier in Nederland doorgegaan – zij het geestelijk. ‘Ik was ziek toen ik hier kwam, maar ik ben alleen maar zieker geworden’, zegt Meamari. ‘De Immigratie- en Naturalisatiedienst heeft ons leven kapotgemaakt.’ Ter Apel kwam eerder in het nieuws. Vorig jaar bleek dat slechts twee asielzoekers vrijwillig waren vertrokken. Nu wordt er een hongerstaking gehouden. Burgemeester Broertjes heeft beloofd te controleren of de procedure volgens de regels is verlopen. ‘De burgemeester heeft geen verstand van vluchtelingen’, schampert Meamari. In de keuken zitten twee vrouwen. Af en toe eten ze iets, maar dan wel zo dat hun mannen het niet merken. Shahre Monihre laat een foto zien van haar partner, Mehran Meamari. ‘Toen zag hij er goed uit. Een sterke man. Nu is hij mager.’ Monihre woont al vijftien jaar in Nederland en heeft de Nederlandse nationaliteit. Meamari woonde met haar samen. Ze is zo vaak ze kan bij hem. ‘Als hij mij ziet, wordt hij een beetje vrolijker’, glimlacht ze. ‘Ik mis hem.’ Burgemeester Broertjes was vrijdag niet bereikbaar voor commentaar. BRON (http://www.volkskrant.nl/binnenland/1120799296865.html)