Links?

[frankherbert]

In veel van de topics worden de begrippen "links" (vooruitstrevend) en "rechts" (conservatief). Daarom is het misschien ardig om te zien wat daar previes onder moet worden verstaan. Mensen die niet tussen 1970 en 1995 aan de UvA gestudeerd hebben weten het waarschijnlijk niet, maar gedurende al die tijd was de UvA, naar de mening van haar Universiteits-raad, haar CvB, en de grote meerderheid van haar wetenschappelijke staf en studenten, een socialistiese, feministiese, revolutionaire, wereldverbeterende, post-moderne, morele, en vooral "maatschappelijk relevante" universiteit, waar je vrijwel alleen kon afstuderen door uitgebreide lippendiensten aan socialistische, feministische en overige hoogst integere idealen. Het feitelijk klimaat aan de UvA wordt dan ook zeer goed geschetst door een van Nederland's meest geniale, meest prominente, meest leidende, meest excellente vrouwen (als we "Opzij" mogen geloven), de winnares van de Gouden Uil voor 1997, de weledelzeergeleerde doctor Elsbeth Etty - die zich door de jaren heen via een weeshuis, de bedden van talrijke Waarheid-redacteuren, het bed (en de kroeg) van Waarheid-hoofdredacteur - "De man die faalde" - Gijs Schreuders, en, recentelijk, het redacteurschap en mogelijke andere bedden bij de NRC, omhoog gewerkt heeft vanwege haar - ongetwijfeld! - excellente integriteit en integere - feministische! socialistische! communistische! sinds 1991: liberale! democratische! literaire! wetenschappelijke! menselijke! - excellentie. Buiten Noord-Korea was er in de afgelopen 25 jaar geen universiteit waar fanatieker voor het socialisme werd gestreden, of meer geld werd gestoken in het doen onderwijzen van socialistische propaganda, dan aan de UvA, die dan ook, tot de zeer recente hervormingen opgelegd door de Staat, het laatste restje Socialistisch Europa was dat resteerde, na de val van het communisme. Ik citeer uit de bundel "Alles moest anders - het onvervuld verlangen van een linkse generatie", gepubliceerd in 1991 door Nijgh en Van Ditmar, o.a. om het blazoen van carriere-makers en levenspartners, de in Nederland zeer bewonderde hoogst excellente hoogst integere prachtmensen, Etty en Scheuders, te helpen schoonwassen. In dat kader, nogal geschrokken door de val van het socialisme, schreef Elsbeth, met een schuin oog op haar verdere carriere, in 1991 als volgt: "De harde kern van de communistische studenten in Amsterdam" - waaronder Neerland's toekomstige meest prominente academica, de - ongetwijfeld! - zeer integere zeer begaafde Etty - "was een sektarisch groepje, dat onder leiding van 'districtsbestuurders' op onaangename wijze intrigeerde om de ASVA onder controle te krijgen. Regelmatig werden alle 'partijgenoten-studenten' op het districtskantoor van de CPN bijeengeroepen voor instructies, waarbij het ook voorkwam dat niet-communistische mede-activisten verdacht werden gemaakt. De latere hoogleraar politicologie Siep Stuurman viel zo'n behandeling ten deel. Enkelen protesteerden (maar bleven lid). Anderen, zoals ik, bestierven het van schaamte omdat ze dat niet durfden. Waarom wij - de democratiseerders van de universiteit, de 'anti-autoritaire generatie' - ons zo kritiekloos schikten in deze kadaverdiscipline is voer voor psychologen, ook van mijzelf heb ik dat nooit begrepen. (p. 56)" Toch is dat niet zo moeilijk. Ik doe in deze stukken een poging onder de term "buro-fascisme", en in mijn stukken in "Spiegeloog" (zie bijv. "De ideologische aap" en "Yahooisme en democratie", de laatste voor wat Etty's jarenlange vastberaden socialistische inzet opleverde). Mevr. dr. Etty herself heeft twee pagina's verder dit: "Hoewel de aard van het werk dat we op 'De Waarheid' deden - het beoordelen, selecteren en verwerken van nieuws - een discussie-klimaat vereiste dat elders in de CPN ondenkbaar was, werd het me gaandeweg duidelijk dat op de krant" - net als in de ASVA, de door de ASVA beheerste Universiteits-Raad van de UvA, en in grote delen van de door de ASVA beheerste alfa- en gamma-faculteiten van de UvA - "hetzelfde disciplineringsmechanisme functioneerde als overal in de partij. Niemand hoefde ons op te leggen wat we moesten schrijven omdat we meesters waren in het anticiperen op wat wij meenden dat er werd verlangd." Hierin, nu de politieke mode nogal veranderd is, blinkt dr. Etty nog steeds uit, en wint ze tegenwoordig grote prijzen mee: niets is zo goed voor een integere carriere als - zonder enige aansporing - te weten waar en wanneer wat en hoe te liegen, en dat naar vermogen te doen. "Een dergelijke zelfcensuur, voorwaarde voor het functioneren in communistische partijen, was een directe consequentie van ons 'historische gelijk'. 'Die Partei, die Partei, die Partei hat immer recht...' maar omdat er maar een absoluut gelijk, een juiste lijn kan bestaan, moest er consensus (of zoals dat heette: eenheid) zijn: tegenstellingen mochten niet op tafel en als dat in de verste verte dreigde, werden ze gladgestreken en ontkend. DE EENHEID BEWAREN was het hoogste doel, iets ter discussie stellen stond gelijk aan de zwaarste zonde die betiteld werd als 'scheurmakerij'. Wie het best meingsverschillen kon voorkomen of verhullen, de officiele lijn het knapst napraatte of vertolkte, het listigst zelfcensuur betrachtte, bewees daarmee 'betrouwbaarheid' en werd daarvoor beloond. Hoe onderdaniger, hoe beter, hoe volgzamer hoe meer kans om op te klimmen in de hierarchie. (p.58)" En vandaar, vanwege deze onvolprezen persoonlijke karakteristieken, dat mevr. Etty zo bijzonder snel redactrice bij de NRC kon worden, en doctor aan de UvA, na in 1991 deze zeer integere woorden te hebben geschreven, en sindsdien bekend is geworden als een van Neerland's "Leidende Vrouwen" (volgens "Opzij"). En inderdaad: ze schetst niet alleen het CPN-klimaat uitstekend, maar ook het UvA-klimaat en het soort mensen dat dat bepaalde, evenals de mensensoort die burocraat of bestuurder is in Amsterdam, en allemaal op basis van aanzienlijke relevante kennis en ervaring. Wie meer wil begrijpen van deze bijzondere soort wende zich tot "de romanticus Gijs Schreuders" (ik citeer nog steeds zijn levenspartner de hooggeleerde Ettty) "...een merkwaardig iemand: (..) Zijn leeftijd, maar meer nog zijn passie voor Bob Dylan en jenever, maakten het mogelijk normaal met hem van gedachten te wisselen." (p. 60). Het is maar wat je normaal noemt. Maar ja, Etty & Schreuders kunnen inderdaad een boel drank op. Ikzelf raakte in juli 1991 bekend met de tegenwoordige meningen van de bezopen romanticus(die ik inderdaad ken, van vroeger, als een - toen al - dom drankorgel vol bombastisch zelfmedelijden en valse grootspraak, met een talentje net niet te klein om brallerige Waarheid-hoofdartikelen te schrijven), toen "Alles moest anders" gepubliceerd werd en besproken werd in "Vrij Nederland". Ik verwoordde mijn meningen indertijd tegen mijn advocaat mr. Kersting als volgt, en citeer het omdat het duidelijk maakt dat het totalitaire klimaat dat aan de UvA en in de CPN heerste, dat mevr. Etty, voor haar doen, zo scherpzinnig en begaafd schetste, ook in andere socialistische Nederlandse kringen heerst (en heerst, al willen ze dat niet weten): Als u dringend behoefte hebt aan een kotsmiddel raad ik u de VN van 13 juli 1991 aan, waarin 9 PvdA'ers waaronder Van Thijn en Peper zich uitlaten over de PvdA. Hier is bijv. Peper: ".. de PvdA heeft in de jaren tachtig systematisch geweigerd een analyse van de veranderingen in de samenleving te maken. Alle meningen die niet strookten met die van de Tweede-Kamerfractie en het partij-bestuur werden buiten de deur gehouden." D.w.z. - voor wie kan nadenken - Peper beweert dat de PvdA geleid wordt door een groep totalitaire geesteszieken: Totalitair (en stalinistisch etc.) waar het het "buiten de deur houden" van "alle meningen die niet strookten met (..) het partij-bestuur" betreft; geestesziek waar het het "systematisch weigeren van en analyse van de veranderingen in de samenleving" betreft, want wie z'n eigen situatie systematisch weigert te kennen is gek, en een groot gevaar voor anderen. Maar ik wilde het niet over PvdA-tuig hebben, maar over het veranderend politiek klimaat. Ikzelf ben een individualist; ik geloof niet in menselijke gelijkheid (en daarom wel in gelijkheid voor de wet); ik ben cynisch waar het menselijke pretenties betreft; ik geloof in het geheel niet in menselijke gelijkwaardigheid; ik ben een tegenstander van alle ridicule (en bijzonder oneerlijke) linkse hobbyisme-cum-baantjesjagerij; ik ben sinds mijn 21ste (toen ik Marx weeerlegde) geen socialist; en nogal wat van wat ik de afgelopen 15 jaar geventileerd heb is nu ogenschijnlijk populairder en in ieder geval acceptabeler dan vroeger, toen ik met meningen als de bovenstaande als een van de zeer weinigen articuleerde en als dank voor "elitair", "fascist" etc. uitgemaakt werd. Voor goed begrip: Ik schrijf "ogenschijnlijk", omdat de gronden voor mijn meningen gewoonlijk tamelijk of heel anders zijn dan die van anderen. Ook geloof ik in het geheel niet in publieke ideologieen in deze eeuw, want wat "men" beweert over politiek of ethiek heeft zelden met relevante kennis of inzicht te maken en bijna altijd met illusies of schijnheiligheid. En overigens hebben mijn ideeen over de meeste dingen waarschijnlijk het meest gemeenschappelijk met Bertrand Russell, van alle bekende filosofen.

[frankherbert]

In dit verband: Mocht u wat beter willen begrijpen wat ik denk over mijn generatie-genoten die ook in een CPN-klimaat opgroeiden dan raad ik u "Alles moest anders" aan. Hier is bijv. Gijs Schreuders, ex Waarheid-hoofdredacteur en 2e kamer-lid voor de CPN: "Tot op zekere hoogte denkt iedereen met het brein van andere mensen. Dat is het menselijk tekort - een gemeenplaats. Als niemand je iets leert word je nooit wijzer - een platitude. Maar de vraag is: waar trekt iemand de grens tussen leerling en onderdaan? Dat is de kwestie! Paul de Groot dacht met het brein van Soeslov, Joop Wolff dacht met het brein van Paul de Groot, ik dacht met het brein van Joop Wolff. MAN FAILED. Als het systeem van dit falen bij zijn verfoeilijke naam genoemd moet worden - de ingesleten gewoonte de leiding te volgen of te 'dekken', de zelf-intimidatie, de mythe van politieke en morele autoriteit - dan weet ik, die zelf voor een autoriteitje doorging in een klein kringetje, daar geen ander woord voor dan dit Duitse: das Fuhrer-prinzip. Ich kenne meine Pappenheimer. Dat had ik eens in de CPN moeten zeggen, in plaats van eurocommunistische praatjes over openheid, pluralisme en democratie te gaan orakelen. Maar nee, dat heb ik nog niet eerder uitgesproken. De man die faalde. Onderdanige Prometheus!" (p. 200) De meesten van de deugdhelden in "Alles moest anders" komen met de meest stuitend ruggegraatsloze "bekentenissen" dat ze logen, manipuleerden, zich lieten gebruiken, eigenlijk alleen carriere aan het maken waren etc. - en zonder twijfel is de reden dat "Alles moest anders" pas nu [in 1991, MM] gepubliceerd is dat het deze deugdhelden een kans geeft zichzelf schoon te wassen en verder carriere te maken. Volgens dezelfde mensen was ik 20 jaar geleden, bijv. toen ik zei Marx weerlegd te hebben, "een renegaat" etc. - en ook toen kenden ze Marx niet, al beriepen ze zich wel op hem, en zoals ze ook toen de filosofen of wetenschappers tegen wie ze zich keerden evenmin kenden. (En het was hun evidente onwetendheid betreffende zaken waarover ze kennis pretendeerden die mij toen en nu leerden dat ze toen gewoon logen en nu gewoon liegen - zowel tegen zichzelf als tegen anderen, en dat ze niet werkelijk geinteresseerd waren of zijn in filosofie of redelijk gefundeerde kennis, maar alleen in macht en aanzien.) Aldus schreef ik in juli 1991 aan mijn advocaat. Het verbaast me inderdaad niets dat mensen van dit allooi in het huidige Nederland carriere weten te maken: het zijn dit soort gewetenloze en talentloze carriere-makers dat eerder "het reeel bestaande socialisme" tot massaal concentratie-kamp wist te verbouwen, altijd uit naam van de hoogste, meest integere, idealen, en altijd, achteraf, paraat met nieuwe modieuze leugens dat ze het indertijd eigenlijk al lang wisten (en indertijd eigenlijk alleen logen uit mensenliefde c.q. gewetenloos eigenbelang). Overigens: de subtitel van "Alles moest anders", "het onvervuld verlangen van een linkse generatie", is, als zoveel in die verhandeling, een leugen: wat mijn linkse geeratie verlangde, vanaf het begin, was status, geld en macht, en wat ze bereikte was .... geld, macht en status. En dat de weg die naar macht, status en geld loopt via schijnheilige leugens en gewetenloos doen en laten, zou geen mens - behalve deze valse profiteurs - moeten verbazen: zo is het vrijwel altijd gegaan in de socialistische en in de menselijke geschiedenis. Bron: http://www.xs4all.nl/~maartens/meinadam/abiv_9.htm Inmiddels zegt mevrouw Etty de ideeën van D'66 aan te hangen. Het zal niet lang meer duren voordat zij pleitbezorger is van Geert Wilders.

[frankherbert]

Spaghetti De jaren zeventig: wat een tijd. Alles kon en alles mocht, en daar had je je maar aan te houden. Maar goed, ze zijn voorbij die jaren, evenals de meeste dingen die toen zo belangrijk leken. Links zijn bijvoorbeeld. Daar begint geen hond meer aan. Mao is dood, Stalin is dood en iedereen die de jaren zeventig bewust heeft meegemaakt, heeft zijn communistische verleden al geruime tijd bedekt met een 'wir haben es nicht gewusst' hier en een 'bevel was bevel' daar. En natuurlijk: er is van alles bereikt. Zo werken er veel meer vrouwen tegenwoordig. In betaalde banen. Zo telt NRC Handelsblad een aantal vrouwelijke columnisten. Ze schrijven dan wel niet over economie of wetenschap, maar ze praten best leuk mee. Een van die vrouwen is Elsbeth Etty. Voor wie geen televisie heeft is het misschien aardig om te vermelden dat Elsbeth Etty daar regelmatig op te zien is. Op die manier kwam ik erachter dat Elsbeth Etty een bijzonder lelijke vrouw is. Dat ze bovendien oud genoeg is om de jaren zeventig als volwassen mens te hebben meegemaakt en dat ze een rode kater op haar hoofd draagt, die dringend verzorging behoeft, als het niet al te laat is. Maar Elsbeth Etty was bovenal vanaf het eind van de tweede wereldoorlog één van 's lands meest vooraanstaande communisten. Een van die mensen die eind jaren tachtig langzaam maar zeker begonnen te beseffen dat het gedachtengoed van Marx, Lenin, Trotsky en Mao er op papier redelijk uitzag, maar in de praktijk soms minder uitpakte. Dat nu pakweg de helft van de wereld economisch op sterven na dood is mede dankzij dat systeem hoor je die mensen nooit met zoveel woorden zeggen, vooral omdat ze het te druk hebben met allerlei non-issues hun bijdrage aan de grootste plaag van deze eeuw te overschreeuwen. 'U was communist he?' 'Ja, maar discriminatie is ook heel erg!' Dat niveau. Elsbeth Etty dus. Waarom iemand, die tot voor kort de meest ondoordachte mening van de eeuw uitkraamde, wekelijks een mening in een gerespecteerde avondkrant mag schrijven doet twijfels rijzen over het verleden van de verantwoordelijke redacteuren, maar ondertussen staat Elsbeth Etty er maar wel mooi elke week in. Zo schreef ze vorige week zaterdag (16 september) over het nieuwe boek van Hans Dorrestein: Ik had liever niets over die ex-vrouw geweten, maar ben blij dat het boek van de rechter toch mag verschijnen. Anders zou men wel aan de gang kunnen blijven met het verbieden van romans waarin bestaande personen naar hun mening herkenbaar worden opgevoerd. Dat zou ongeveer het einde van de romanliteratuur betekenen. Op het eerste gezicht een mening waar er dertien van in een dozijn gaan, maar wat staat er eigenlijk? In de wereld van Elsbeth Etty komen kennelijk alleen romans uit waarin personen een rol spelen die ook echt bestaan. En in de wereld van Elsbeth Etty worden die boeken ook allemaal aangeklaagd en vervolgens automatisch verboden. Dat lijkt me de minste vereiste voor het einde van de romanliteratuur. Er zijn natuurlijk ook auteurs die hun personages aan hun fantasie ontlenen, maar die horen in de wetten van Etty bij het ontaarde deel van de beroepsgroep. Toegegeven: het lot van de arbeider is nauwelijks gediend met fictieve personages. Over het aanklagen van boeken en het vervolgens verbieden ervan is sinds Herman Brusselmans' akkefietje met een Vlaams naaistertje een heleboel geschreven. Elsbeth Etty heeft dat allemaal niet gevolgd en gooit er plompverloren maar eens een gemeenplaats tegenaan waar zelfs de Telegraaf zich niet aan zou wagen. En de Telegraaf, daar moet ze natuurlijk niks van hebben, want die hebben de positie van de arbeider nooit een warm hart toegedragen. Met de Telegraaf moet je niet bij Elsbeth Etty aankomen. Iedereen was het dezelfde dag alweer vergeten, maar een tijdje geleden werd nieuwslezeres Hennie Stoel een beetje op de korrel genomen in Privé. 'Oud, lelijk, slecht verzorgd, pinnig, te zwaar, niet fotogeniek en boerin' waren de kwalificaties. Als die in je CV zouden staan hoefde je niet lang te zoeken naar een baan. Bij iedere omroep zouden ze bij het lezen ervan opgewonden door de gangen beginnen te rennen: 'we hebben een nieuwslezer! Een echte!' Maar Elsbeth Etty, zelf oud, lelijk, slecht verzorgd, pinnig, te zwaar enz. tot de tiende macht, voelde zich aangesproken. Volgens haar was het Hennies beschaving die 'de woede van het crapuul wekte.' En dat kwam allemaal door de smerige kapitalistische zwijnen die het in het westen nog steeds voor het zeggen hebben, aldus haar column van 2 september: Achter de volksmennerij en het gejengel om 'leuke jonge meiden' in het Journaal zit niet alleen leeftijd- en seksediscriminatie. Wat er ook achter zit is een debiele vorm van commercieel denken in de mediawereld. Gespierde taal, zoals arbeiders en vooral het partijkader die graag horen, maar de mediawereld kan nauwelijks het alleenrecht claimen op een bepaalde mate van debiliteit. In de wereld van Elsbeth Etty is er bovendien kennelijk een manier van commercieel denken die debiel is, en zijn er daarnaast manieren van commercieel denken die juist heel intelligent en beschaafd zijn. Iemand die zoiets meent, droomt nog steeds van heilstaten. Of ambieert wellicht zelf een plekje als nieuwslezer. Want wie zijn dan de cultureel verantwoorde en politiek correcte commerciële denkers in medialand? Dat zou volgens Elsbeth Etty best eens de NOS kunnen zijn, omdat ze Hennie Stoel niet alleen neerzetten als anchor woman, maar bovenal als statement. We kunnen natuurlijk niet van een rechtgeaarde partijvrouw als Elsbeth Etty verwachten dat ze daadwerkelijk naar de commerciëlen gaat kijken. Dan zou ze maar ontdekken dat de nieuwslezers overal lelijk zijn. Nee, het is Elsbeth Etty allemaal allang duidelijk: Veronica en SBS verachten de jongeren op wie zij parasiteren. Dat zal ongetwijfeld zo zijn, er is per slot van rekening geen vervelender type mensen dan jongeren, alleen vraag je je af of er bij de publieke omroepen wel zo veel respect bestaat voor de bejaarden die ze avond aan avond doodgooien met spelletjes en andere B-televisie. Bovendien lijkt me een term als parasiteren toepasselijker voor de televisiemakers die het vooral moeten hebben van de belastingbetaler dan voor de commerciëlen die zichzelf kunnen bedruipen. Maar niet alleen scheert Etty zonder met haar ogen te knipperen alle commerciëlen over één kam, in de wereld van Elsbeth Etty staat daar bij de staatsomroep een bolwerk van intellectuele cultuurwaakhonden tegenover. Met de realiteit heeft het niets te maken, maar dat was voor communisten nooit een ernstig obstakel. En de vergrijsde pantoffelsfeer bij de publieken roept bij iemand als Elsbeth Etty ongetwijfeld goede herinneringen op aan de dagen van de nomenklatoera. Het zijn andere tijden. Er mag een boel en ook een boel niet en als puntje bij paaltje komt houdt niemand zich daaraan. Dus een oude vrouw die voor de krant schrijft, waarom niet? Die mensen verdienen ook een kans. Een lelijke oude vrouw? Ach, er zijn ook genoeg lelijke oude mannen op zo'n redactie. Een lelijke oude vrouw die communist is geweest? Nou ja, het is een vrij land en zo. Een lelijke oude communiste die ook nog rood haar heeft? Zie het maar als een soort gevarendriehoek. Maar een bejaarde rode trol met een nauwelijks verholen Stalinistisch verleden die nog week in week uit ongehinderd door enige kennis van zaken kostbare advertentieruimte opeist voor crypto-pamfletten, die verdient een enkeltje naar een heel kil oord. Kan ze van daaruit mooi de weerberichten presenteren. Bron: http://utopia.knoware.nl/users/propriac/archief/000105.html

[frankherbert]

Kenmerk van Elsbeth Etty is het verbinden van de persoon of zaak waar ze tegen schrijft met het nazisme, en dan in de volgende zin te zeggen dat ze dit niet de bedoeling is. Natuurlijk heeft deze laatste zin het tegenovergestelde effect: het versterkt het bewustzijn van die verbinding. En even natuurlijk is dat Etty zich bewust is van dit proces, ze is tenslotte een schrijfster van beroep. Voor voorbeelden, zie hier:

[frankherbert]

VARA TV Magazine #22-2004, door Elsbeth Etty TV & rancuneleer Tussentitel: De teleurgestelde wrokt omdat hij daarin de lust beleeft der permanente ontevredenheid Heeft Nederland 2 onvoldoende oog voor het onderbuikgevoel van maatschappelijk teleurgestelden? En is dat erg? Hoe ze in mijn buurtcafé terechtkwamen, weet ik niet, maar een week nadat ik hun netcoördinator Joop Daalmeijer had geïnterviewd voor NRC Handelsblad, trof ik rond de tap een groep verslaggevers van de AVRO die voor Netwerk werken. Daalmeijer verdedigde in dat interview de stelling dat 'het rechtse geluid' terug moet op tv en wel op Nederland 2. Hij pleitte ervoor dat 'zijn' zender stem geeft aan wat hij noemt rechtse 'onderbuikgevoelens'. Dingen als afkeer van asielzoekers en immigranten. Toen ik Daalmeijer vroeg of hij dacht dat de journalisten van Nederland 2 bereid zouden zijn op hun hurken te gaan zitten, antwoordde hij: 'Ja, en dat hoef je op Nederland 3 niet. Voor NRC Handelsblad ook niet en voor De Telegraaf wel. Wij moeten het publieke antwoord zijn op RTL 4.' Het groepje AVRO-journalisten in het café dacht daar duidelijk anders over. Ze vertelden dat het interview met Daalmeijer de maandag na verschijning het gesprek van de dag was geweest op hun Hilversumse burelen en dat ze kwaad waren, gekrenkt in hun beroepstrots. Ze schreven een brief naar NRC Handelsblad, die kort daarop werd gepubliceerd. Daarin veroordeelden ze Daalmeijers opvatting dat media zich moeten richten op wat kijkers willen horen als een 'volstrekt ouderwetse, verzuilde visie'. 'Het is Daalmeijer kennelijk niet duidelijk dat anno 2004 het informeren van het publiek belangrijker is dan het naar de mond te praten.' Onder hen waren er ook een paar die zich opwonden over de minachtende wijze waarop Daalmeijer zich over 'rechts' had uitgelaten.'Waarom,' zo vroeg iemand zich af, 'wordt rechts toch altijd voor dom versleten en links automatisch geassocieerd met intellect en cultuur?' Goede vraag, maar alleen te beantwoorden als je je realiseert dat Daalmeijer het niet over ontwikkelde mensen met rechtse opvattingen heeft, maar over zich te kort gedaan voelende kansarme stakkerds met RTL 4 en SBS 6 als referentiekader. Mij viel in zijn uitspraken het meest op dat hij dergelijke mensen, vooral te vinden onder de aanhang van wijlen Pim Fortuyn, aanduidde als laaggeschoolde 'maatschappelijk teleurgestelden', types die schelden op buitenlanders en dat van Daalmeijer op televisie mogen komen doen zolang ze maar niet racistisch worden. Daalmeijer stelde, vanuit zijn verantwoordelijkheid, een interessante kwestie aan de orde. Het is niet mijn bedoeling hem hieroverte kapittelen, integendeel. Maar wat me bezighoudt is de gedachte dat 'maatschappelijk teleurgestelden' een specifieke doelgroep van media en journalisten zouden moeten vormen. 'Maatschappelijk teleurgestelden' blijkt een door marktonderzoekers gehanteerde categorie te zijn. Ik kwam hem ook tegen in een stukje in het Algemeen Dagblad over REM, een programma waarmee de TROS de grote groep van "maatschappelijk teleurgestelden" wil aanspreken.' Maatschappelijk teleurgestelden zijn, als we Daalmeijer moeten geloven - en ik geloof hem, dom en dus rechts, en houden er intolerante en xenofobe opvattingen op na. Ik ben van mening dat geen enkele journalist of programmamaker gedwongen mag worden zulke opvattingen uit te dragen of te propageren. Bij mij gaan alarm-bellen rinkelen als ik hoor dat een politicus of een medium laaggeschoolde maatschappelijk teleurgestelden als doelgroep uitkiest. Omdat het om de sociale categorie gaat die centraal staat in Menno ter Braaks beroemde essay Het nationaal-socialisme als rancuneleer. Natuurlijk is het nationaal-socialisme niet de enige politieke stroming die het van zich te kort gedaan voelende weinig ontwikkelde burgers moet hebben en als ik Ter Braaks analyse van het verschijnsel overneem, wil ik daarmee niet betogen dat ik de aanhang van Fortuyn als potentiële nazi's beschouw. Waar het mij om gaat is het gevaar waarop Ter Braak wees van maatschappelijke teleurstelling. 'Het nationaal-socialisme,' aldus Ter Braak, 'is een beweging waarvan de inspiratie voortkomt uit rancune, of, als men wil het ressentiment.' De rancuneuze mens denkt recht te hebben op cultuur en beschouwt het ontbreken ervan bij hemzelf als een onrecht waarvan men de wortels niet weet op te sporen. De teleurgestelde 'weet alleen, dat hij het meerdere bezit van de ander niet verdragen kan, dat het hem hels maakt een ander bevoorrecht te zien; hij wrokt, omdat hij in de wrok althans de lust beleeft der permanente ontevredenheid.' Ter Braak analyseerde dat de maatschappelijk teleurgestelden komen uit de wereld der 'halfbeschaving', door hem omschreven als een cultuur die met de blik van nu in menig opzicht doet denken aan die van de huidige commerciële omroepen. Als middelen om halfbeschaafden te mobiliseren noemt hij het voortdurend prediken van de tegenstelling tussen 'intellectuele elite' en 'massa' en het voorschotelen van simplismen. De logica van de maatschappelijk teleurgestel-den manifesteert zich volgens hem 'niet op de ouderwetse wijze in de discussie, maar in het bevel en de propaganda; (...) objectiviteit moet men niet zoeken in de gefundeerde argumentatie en de verantwoordelijkheidvoorde feiten maar in de leugen en de simplistische reconstructie van het wereldgebeuren, zonodig dwars tegen algemeen erkende feiten in'. Joop Daalmeijer wil de maatschappelijk teleurgestelden niet mobiliseren. Hij wil ze 'bedienen', hij wil ze wegkapen bij de commerciëlen ter wille van de kijkcijfers. Maar, zo probeerde ik de verslaggevers van de AVRO gerust te stellen, dat zal niet lukken. Iemand die de massa teleurgestelde halfbeschaafden voor zich wil winnen, moet zelf affiniteit met die groep voelen en dat is het laatste waar je Daalmeijer van kunt verdenken. Tegen mij zei hij zich meer verwant te voelen met Nederland 3, dat een platform wil zijn voor cultureel progressief Nederland. En of hij gekwalificeerde journalisten zal vinden die tot de rechtse teleurgestelden behoren, betwijfel ik sterk. Die van de AVRO lijken me meer van het soort dat van plan is hun vak te beoefenen op de wijze die Ter Braak van intellectuelen verwacht: 'Wanneer men van de intellectuelen iets mag verwachten (als antwoord op het rechtse geluid - E.E.) dan is het dit: dat zij zich geen ogenblik door de façade en de uitnodigende Turkse trom laten imponeren, dat zij ieder ogenblik paraat zijn om vervalsingen te ontmaskeren en bulderende frasen in "gewone" woorden te herhalen.' IRP: Hierin zijn de volgende opvattingen terug te vinden: Rechts is hetzelfde als het hebben van onderbuikgevoelens. Onderbuikgevoelens zijn afkeer van asielzoekers en immigranten. Voor mensen die onderbuikgevoelens hebben moet je op je hurken gaan zitten. Rechtse mensen en/of mensen met onderbuikgevoelens vindt men bij RTL 4. Kijkers van RTL 4 en SBS 6 zijn zich tekort gedaan voelende kansarme stakkerds, ook aan te duiden als maatschappelijk teleurgestelden. De aanhangers van Pim Fortuyn zijn voornamelijk maatschappelijk teleurgestelden. Maatschappelijke teleurgestelden zijn dom en rechts, en houden er intolerante en xenofobe opvattingen op na. De aanhang van de Nazi's bestond voor een aanzienlijk deel uit maatschappelijk teleurgestelden. De maatschappelijk teleurgestelden koesteren wrok en rancune jegens degenen die wel cultuur hebben. Maatschappelijk teleurgestelden komen uit een wereld van half-beschaving, overeenkomende met die der commerciële omroepen. De maatschappelijk teleurgestelden laten zich voornamelijk leiden door bevel en propaganda. Daarbij dient bedacht te worden dat het deze groep 'maatschappelijk teleurgestelden' is die het gewone werk doen, het werk waar heel Nederland van leeft, zie Hiërarchie economie . De maatschappelijk geslaagden onderscheiden zich voor een belangrijk deel door hoogbetaalde baantjes waar ze allerlei dingen kunnen doen die ze zelf leuk vinden, maar waarvan het nut voor anderen op zijn best discutabel is. Elsbeth Etty behoort tot de groep 'maatschappelijk geslaagden' met werk van zeer beperkte nut voor anderen en die leeft van het werk van de 'maatschappelijk teleurgestelden'. Het is ongetwijfeld zo dat er een aantal mensen is die aan de gegeven reeks beschrijvingen voldoet, maar het gelijkstellen van deze mensen aan een maatschappelijke groep die enkele tientallen procenten van de bevolking beslaat, is van een grote weerzinwekkendheid. Dit weerzinwekkende resultaat is mogelijkerwijs iets dat Etty niet bedoeld te zeggen. De groep van politiek correcten waartoe Etty behoort kenmerkt zich door het slecht hanteren van de simpele regels over het lidmaatschap van groepen; dit is weer een gevolg van het feit dat deze groep grote problemen heeft met logisch redeneren. Dit wordt verergert door allerlei misconcepties over culturen, zoals de notie dat Etty's redenatie toegepast kan worden op iedere etnische groep of samenleving, zodat ze dus ook slaat op de immigranten in Nederland, de alochtonen. Dat laatste willen Etty en de PC club onmogelijk inzien. De bovenstaande reeks opvattingen is geformuleerd door Elsbeth Etty, maar is representatief voor die van de hele PC club. Natuurlijk zal het zelden zo duidelijk gezegd zijn, maar uit alle andere uitspaken en daden van de groep laat zich het bovenstaande zonder meer distelleren. Het is een soort beerput van intellectuele mismaaktheden, waar iedere vorm van waarachtig-heid en deugd aan ontbreekt. Het toont aan dat de huidige groep intellectuele leiders van Nederland, waar de PC club een aanzienlijk deel van uitmaakt, ongeschikt zijn voor hun taak. Als ze menen dat het intellectueel leiderschap van Nederland hun taak niet is, worden ze verzocht hun plaats in het intellectuele debat in Nederland, dat wil zeggen in de media op te geven, ten gunste van hen die wel deze belangrijke taak willen vervullen.

[frankherbert]

en hier: Etty Wie zich wil bekwamen in de kunst van het demoniseren, kan niemand beter als leermeester nemen dan Elsbeth Etty. Haar jongste bijdrage aan deze kunst betrof een aanval op een recent artikel in HP/De Tijd. Hierin werd stelling genomen tegen gedwongen integratie, en gepleit voor het recht op vrijwillige apartheid voor een ieder die geen zin heeft te integreren. Etty: “De auteur van het omslagartikel, Marcel Roele, laat eerst braaf weten (zoals antisemieten na de Tweede Wereldoorlog altijd braaf lieten weten tegen de holocaust te zijn) dat de apartheid uit de tijd van het blanke regime in Zuid-Afrika verwerpelijk was.” Een simpele maar effectieve retorische truc. Zonder daadwerkelijk aan te tonen dat Roele stiekem een voorstander is van het apartheidssysteem in Zuid-Afrika, wordt dit toch geïnsinueerd, en wordt Roele tevens verbonden met anti-semitisme en jodenvervolging. Twee halen, één betalen. Etty: “Wat volgt, is een pleidooi voor ‘vrijwillige apartheid’. Met een soortgelijk eufemisme betitelde Hendrik Verwoerd – die de apartheidstirannie invoerde in Zuid-Afrika – zijn systeem als ‘separate vrijheid’.” Het lukt Etty niet om aan te tonen dat het uit vrije keus gescheiden leven van verschillende bevolkingsgroepen niet wezenlijk verschilt van de gedwongen apartheid in Zuid-Afrika. Maar dat is ook overbodig: je wijst er gewoon op dat Verwoerd een soortgelijke terminologie hanteerde als Roele, en daarmee is de zaak beslist. Als de gebruikte terminologie gelijksoortig is, dan is de zaak zelf ook gelijksoortig. Je vraagt je bij Etty soms af of ze werkelijk gelooft in haar infantiele retoriek, of dat ze de boel bewust belazert. Etty’s meest vermakelijke aantijging tegen Roele’s artikel luidt dat er sprake is van ‘etterend conformisme’. Maar waar nu precies, anders dan in HP/De Tijd, stukken te lezen zijn waarin het recht op vrijwillige apartheid wordt verdedigd, blijft duister. De meest bizarre beschuldigingen bewaart Etty tot het eind: ze betitelt vrijwillige apartheid als een ‘misdaad tegen de menselijkheid’, als het ‘opzij zetten van het gelijkheidsbeginsel van artikel 1 van de Grondwet’ en als de ‘vernietiging van de vrijheid’. Deze beschuldigingen worden, zoals gebruikelijk bij Etty, niet onderbouwd. En waarom zou je ook? Argumenteren vergt intelligentie, voor karaktermoord is niet meer nodig dan een verrot karakter.

[frankherbert]

Verder is ze natuurlijk een hartstochtelijk verdedigster van de allochtone zaak. In dit verband is het opvallend dat ze zeer bereid is het bestaan van een minder nobel deel van de autochtone bevolking te accepteren en te veroordelen, maar dat iets dergelijks met betrekking tot allochtonen of asielzoekers volstrekt ondenkbaar is. Voor een blik op haar feitelijke morele bagage, zie onderstaand: VARA TV Magazine, #12-2005, ingezonden brief van Henny Sipkenta (Doetinchem) Onfris Ik vind het niet erg elegant van professor Elsbeth Etty om in de 'Kijkweek' (VTM nr. 10) Andries Knevel zo onfris neer te sabelen, terwijl mevrouw in het EO-programma Het elfde uur zoete broodjes met Knevel bakte en volop de gelegenheid van hem kreeg om zich zelf te promoten. NRC Handelsblad, 15 juni 2002, ingezonden brief van Marcel van Dijk (Amsterdam) Etty Een paar weken geleden deed ik de redactie van de opiniepagina een ingezonden artikel, toekomen. Daarin bekritiseerde ik de overtrokken wijze waarop veel linkse publicisten en politici reageren op de politieke ontwikkelingen van de afgelopen periode. Dit naar aanleiding van, onder meer, enkele columns van Elsbeth Etty in uw krant. Het artikel werd niet geplaatst, maar wie schetst mijn verbijstering toen ik Etty's column 'Tegen het vergeten' (Z, l juni) las? Daarin werden hele en halve zinnen uit mijn stuk geciteerd, geheel uit hun verband gerukt, en wel om het feit te illustreren dat Elsbeth Etty met 'hatemail' bestookt wordt. En dat in een column van het soort waar ik nu juist mijn pijlen op gericht had. De feiten: ik heb niet Elsbeth Etty een brief gestuurd, maar de opinieredactie van de krant een artikel ter publicatie aangeboden met mijn naam, adres en telefoonnummer eronder. Zelfs als ik Etty rechtstreeks zou hebben benaderd met deze brief, kun je met de beste wil van de wereld niet spreken van 'hatemail'. Het is een stevig maar serieus stuk, en er komt geen onvertogen woord in voor. Zo maak ik niemand uit voor 'groepsegoïstische, bevooroordeelde, kleinburgerlijk-geborneerde geelblauwe-dassendragende' figuur, met een 'angst voor de verdraagzaamheid' oprijzend uit 'het grondsop van het incorrecte', predikaten waar Etty haar tegenstanders mee om de oren slaat. Als ik 'hatemail' produceer, hoe moeten we de pennenvruchten van Etty (en anderen) dan betitelen? Ze interpreteert een onderbouwde reactie op haar stukjes als een poging haar monddood te maken: precies het soort hysterische columnistiek waar ik in mijn artikel kritiek op leverde. In het bijvoegsel vorige week (Z, 8 juni) maakt een brievenschrijver zich al zorgen, over deze bedreigingen aan het adres van Etty. Bij deze laat ik de lezers van NRC Handelsblad graag weten dat Elsbeth Etty haar publiek vals heeft voorgelicht. Voor deze vorm van journalistieke incorrectheid bestaat een term: stemmingmakerij. IRP: Wat Etty zelf van dit soort handelen vindt blijkt uit haar reactie op een soortgelijke zaak begaan door iemand anders: Uit: internet publicatie van Micha Kat ... De handelwijze van Etty doet denken aan de beroemde actie van acteur Jules Croiset die zichzelf mishandelde om in de pers te kunnen optreden als slachtoffer van het herlevend nazisme. Ook dringt zich de tragische figuur van Tara Singh Varma naar voren die zichzelf slachtofferde middels een verzonnen dodelijke ziekte. Etty ziet zich als slachtoffer van 'ontelbare hatemails' die slechts bestaan in de krochten van haar getroebleerde hersenpan. Het is aardig om nog even terug te lezen wat Etty vorig jaar over Singh Varma schreef. Twee citaten: "Alles wat Tara me ooit verteld had bleek van a tot z te zijn verzonnen. Het was een pijnlijke en genante ervaring. Ik besloot mijn verstandhouding te beëindigen en nooit meer iets van haar te geloven". ... "Van een afstandje volgde ik vervolgens haar politieke loopbaan die bezaaid leek te zijn met perikelen en schandaaltjes, telkens het gevolg van grootspraak, megalomane fantasieën en een deerniswekkend onvermogen. (…) Het gebrek aan capaciteiten compenseerde ze met sterke verhalen over extreemrechtse bedreigingen, blanke complotten, discriminatie en andere vormen van slachtofferschap." Bron: http://www.rationelepolitiek.nl/politiek/ned/pc_etty.htm

[SUPER_MAROC]

Joh Frank_Herbert... Heftig.. is dit niet een beetje veel? Genoeg materiaal om een Elsbeth Etty website te beginnen joh! ;) Maar om op je originele vraagstelling in te gaan: het gebeurt vaker dat mensen in hun jonge jaren 'linkse' idealen hebben, en dan later in hun leven ineens een ruk naar rechts maken (tal van voorbeelden denkbaar!) Je ziet dit vooral bij de babyboom-generatie. Ik persoonlijk heb altijd moeite gehad met die generatie. Ze hadden zoveel idealen, en die zijn allemaal niet bereikt, integendeel... het tegenovergestelde: ze wilden love, peace, happiness, en haat, oorlog en lijden is alleen maar erger geworden. Ik begrijp dat dit frustrerend voor ze is. Maar de hypocrisie van die generatie is dat ze nu met een AOW fonds, hun eigen oude dag veiligstellen, en doodleuk verkondigen dingen als 'we hebben teveel vrijheden gegeven, we hebben op te grote voet geleefd, de jongeren moeten langer blijven werken, de jongeren dit, de jongeren dat' Ze schuiven schuld, terwijl het geen zaak van schuld of geen schuld is. Over die idealen, van vrijheid en vrede... Vind ik nog het ergste dat men dan zegt dat wij er zogenaamd niet mee om kunnen gaan omdat we er nooit voor hoefden te vechten/demonstreren. Ze zijn hypocriet. Want de vergaande commercialisering, vergroting van inkomensverschillen, militaire acties van het westen in de balkan, het midden oosten en azie, geweld in films, zelf tekenfilms, en gewelddadige computergames voor kleine kids, etc, etc... al die dingen hebben niks te maken met die strijd voor vrijheid en vrede. Dat is pure commercie en hype-gedrag. De babyboom-generatie heeft eerst hun eigen idealen verloochend, en nu zitten ze vastgeplakt op de plaatsen met invloed/macht/leidingevende functies. En maar afgeven op de jeugd: dat ze zelf veel meer idealen hadden toen ze onze leeftijd hadden. Dat ze het zelf nu beter weten. Ok goed, ik generaliseer nu over de babyboom-generatie. Ik heb een aantal vrienden van die leeftijd die natuurlijk wel relaxt zijn. Maar over het algemeen zijn veel van de zogenaamde 'problemen' die we nu hebben, gevolg van de achterlijke manier waarop juist die generatie het hedendaagse leven georganiseerd heeft. De babyboomers moeten gewoon eens inbinden! En meer ruimte laten aan jongere generaties!