de evolutie theoriën !!!???

[elmoedjahida]

Waarschuwing: Ook al zijn al deze feiten, Wonderen en Tekenen voor ons moslims nog zo’n duidelijke bewijzen dat Allah (SWT) bestaat, en dat Hij Degene is Die alles geschapen heeft, en dat de Heerschappij aan Hem toebehoort; voor de ongelovige zullen deze bewijzen niet overtuigend zijn. Allah (SWT) zegt Zelf in de Edele Qor-aan: “En al zouden Wij Engelen tot hen neergezonden hebben en zouden de doden tot hen gesproken hebben en zouden Wij alle zaken vóór hen verzameld hebben, dan nog zouden zij niet geloven, tenzij Allah het wilde, maar de meesten van hen zijn onwetend.” (Qor-aan, Soerat (vers) Al An’aam (6), aayah (zin) (111) “En als Wij voor hen een poort van de hemel zouden openen, waardoor zij dan zouden kunnen blijven opstijgen. (Dan) zouden zij zeker zeggen: ‘Voorwaar, ons gezichtsvermogen is beneveld; wij zijn zelfs een betoverd volk.” (Qor-aan, Soerat (vers) Al Hidjr (15), aayah (zin) 14-15) Dus wees niet teleurgesteld of bedroefd en ga zeker niet twijfelen aan de kracht van deze bewijzen. Het ligt niet aan ons dat de ongelovigen ze niet accepteren, maar aan de ongelovigen zelf. “En als jij (hen) kon zien wanneer zij bij de Hel geplaatst worden en zij dan zeggen: “Werden wij maar teruggebracht, dan zouden wij de Tekenen van onze Heer niet loochenen en zouden wij tot de gelovigen behoren.” Het Begin… Kijk eens om u heen, vanuit de stoel waar u zit. U zult opmerken dat alles in de kamer 'gemaakt' is: de muren, de stoffering, het plafond, de stoel waar u op zit, dit blad wat u in uw handen heeft, de tafel en het glas wat er op staat en talloze andere dingen. Geen van deze voorwerpen zijn in uw kamer aanwezig uit eigen beweging. Zelfs de simpele lussen in het vloerkleed zijn gemaakt door iemand: zij zijn niet spontaan ontstaan of per toeval. Een persoon die op het punt staat een boek te lezen, weet dat dit boek geschreven is door een auteur met een bepaalde bedoeling. Het komt niet in hem op dat dit boek zomaar in eens bestond of per toeval daar is. Op dezelfde manier, een persoon die een beeld ziet zal niet twijfelen of wat dan ook, dat dit beeld gemaakt is door een beeldhouwer. Niet alleen kunst, maar zelfs een paar bakstenen op elkaar, laten een persoon overtuigd zij van het feit dat zij op elkaar zijn gestapeld door iemand met een bepaald plan. Daarom, overal waar orde is, hetzij klein of groot, moet er ook een stichter en beschermer van deze orde aanwezig zijn. Als er op een dag iemand tegen u zou zeggen dat ruw ijzer en kool zomaar bij elkaar zijn gekomen om zonder reden staal te vormen, welke plotseling de Eifel Toren vormde, uit zichzelf, zou u hem en diegene die hem geloven, zou u die niet voor zwakzinnig verklaren? De bewering van de evolutie theorie, de unieke methode voor het ontkennen van het bestaan van Allah, van God, verschilt niets van het bovengenoemde. Volgens de theorie zijn aminozuren per toeval gevormd door anorganische moleculen. Aminozuren vormden op hun beurt per toeval eiwitten en tot slot vormde de eiwitten per toeval levende wezens. Hoe dan ook, de waarschijnlijkheid dat een levend wezen per toeval is gevormd, is kleiner dan de waarschijnlijkheid dat de Eifel Toren is gevormd per toeval, omdat zelfs de meest simpelste menselijke cel nog complexer is dan elk door de mens gebouwd bouwwerk. Hoe is het dan mogelijk om te denken dat de balans, het evenwicht in de wereld, tot stand is gekomen door toeval? Terwijl de buitengewone harmonie waarneembaar is zelfs met het blote oog! Het is de meest onredelijke bewering om te zeggen dat het universum, met elk punt dat het bestaan van zijn Schepper bewijst, tot stand is gekomen van uit zichzelf, per toeval. Daarom, er moet een eigenaar zijn van de orde en het evenwicht dat overal zichtbaar is, van ons eigen lichaam tot de verste uithoeken van het onvoorstelbare grote universum. Dus, wie is deze Schepper die alles zo subtiel geordend en gecreëerd heeft? Hij kan niet zomaar een materieel iets zijn dat aanwezig is in het universum, omdat Hij een wil moet zijn dat al bestond voor het universum, omdat Hij het universum schiep. De Almachtige Schepper is Degene waaraan alles zijn bestaan te danken heeft, Wiens bestaan zonder begin en eind is. “Voorwaar, wanneer Hij iets wil (scheppen), dan zegt Hij er slechts tegen: ‘Wees’, en het is. Heilig is Degene in Wiens Hand de heerschappij over alle zaken is en tot Hem worden jullie teruggekeerd.” (Nederlandse vertaling van Soerah (vers) Ya Sien (36), aayah (zin) 82-83) Religie leert ons de identiteit van onze Schepper, Wiens bestaan we kunnen ontdekken met ons verstand en ons vermogen om te redeneren. Door wat Hij aan ons heeft geopenbaard als religie, weten wij dat Hij God is, de Barmhartige en de Genadevolle, Die de hemelen en de aarde gecreëerd heeft uit niets. Ofschoon de meeste mensen capabel zijn om dit feit te begrijpen, leven zij zonder zich hiervan bewust te zijn. Als zij naar een schilderij van een landschap kijken, vragen zij zich af wie de schilder van dit doek is. Daarna loven zij de artiest voor zijn mooi stukje kunstwerk. Ondanks het feit dat zij talrijke originelen van dat schilderij kunnen zien op het moment dat zij om zich heen kijken, slaan zij geen acht op het bestaan van Allah, Die de Enige Eigenaar is van al deze originele schoonheden. In oprechtheid, er is geen langdurig onderzoek nodig om het bestaan van God te begrijpen. Zelfs als een persoon vanaf zijn geboorte maar in één kamer zou verblijven, dan nog zou hij ontelbare bewijzen kunnen zien om het bestaan van Allah te bevatten. Het menselijk lichaam zit zo vol met bewijzen, dat je enkele encyclopedieën nodig hebt om alles te beschrijven. Zelfs een paar minuten je gedachten laten gaan over deze zaken is genoeg om het bestaan van God te begrijpen. De orde en het evenwicht wordt beschermd door Allah en gehandhaafd door Hem. Het menselijk lichaam is niet alleen de bron van bewijs. Al het leven in elke vierkante millimeter van de aarde, waarneembaar voor de mens of niet, dient als bewijs om over na te denken. De wereld zit boordevol met levende wezens, van eencellige organismen tot planten, van insecten tot zeedieren, en van vogels tot mensen. Als je een handjevol aarde zou nemen en er even naar zou kijken, dan zou je ontdekken dat zelfs hierin een verscheidenheid aan leven met verschillende eigenschappen aanwezig is. Hetzelfde is waar over de lucht die je inademt. Zelfs je huid bevat vele levende schepseltjes welke namen hebben die onbekend zijn voor vele. In de ingewanden van alle levende wezens, leven miljoenen bacteriën en eencellige organismen die je helpen bij de vertering van je voedsel. De dierenpopulatie op aarde is vele malen groter dan de populatie mensen. Als we dan ook nog de plantenwereld bekijken, dan zien we dat er geen enkel stukje aarde is zonder leven. Al dit leven, dat is verspreid over een gebied van miljoenen vierkante kilometers, hebben verschillende lichaamstructuren, verschillende levensstijlen en een verschillende bijdrage aan het ecologische evenwicht. Het is absurd te stellen dat alles bestaat door toeval en zonder doel en zonder reden. Geen van alle levende wezens bestaat door eigen toedoen en eigen inspanning. Geen één toevallige gebeurtenis kan zo'n zeer complex systeem als gevolg hebben. “Hij heeft de hemelen en de aarde in Waarheid geschapen. Hij doet de nacht de dag bedekken en Hij doet de dag de nacht bedekken. En Hij heeft de zon en de maan dienstbaar gemaakt. Allen bewegen tot een bepaalde tijd. Weet dat Hij de Almachtige, de Vergevensgezinde is.” (Qor-aan, Soerat Az Zoemar (39), aayah 5) Al deze bewijzen leiden ons naar de conclusie dat het universum werkt met een soort van 'bewustheid'. Wat is dan de bron van deze bewustheid? Met zekerheid niet de levende wezens, noch de levenloze dingen. Noch kunnen zij het evenwicht handhaven en de orde onderhouden. Het bestaan van Allah bewijst zichzelf met ontelbare bewijzen in het universum. Het is een feit, dat geen enkel persoon in de wereld deze bewijzen niet accepteert vanuit zijn hart. Toch ontkennen zij het, 'met onrechtvaardigheid en arrogantie in hun ziel zijn zij ervan overtuigd', zoals verklaard wordt in de Qor-aan: “En zij ontkenden ze, hoewel zij zelf ervan overtuigd waren, uit onrechtvaardigheid en hoogmoed. Zie dan hoe het einde van de verderfzaaiers was!” (Qor-aan, Soerat An Naml (27), aayah 14) Deze tekst is geschreven om deze werkelijkheid onder ogen te brengen, waar sommige mensen zich van afkeren (omdat het in tegenstelling is met hun interesses) en ook om het bedrog en gevoelloze conclusies te onthullen, op welke sommige onware beweringen gebaseerd zijn. Dit is waarom vele diverse onderwerpen aangehaald worden in dit artikel. Diegene die deze tekstlezen, zullen wederom de onbetwistbare bewijzen van het bestaan van God zien en getuigen zijn dat het bestaan van God alle dingen omvat: de 'redenatie' weet dat. Zoals Hij deze allesdoordringende orde heeft geschapen, zo ook is Hij Diegene Die het onophoudelijk handhaaft en onderhoud.

[elmoedjahida]

Van niets tot iets. De vragen van hoe het universum ontstaan is, waar het naar toe gaat, en hoe de wetten, de orde en het evenwicht zich handhaven, zijn altijd al onderwerpen van interesse geweest. Wetenschappers en denkers zijn met dit onderwerp oneindig lang bezig geweest en zij hebben enkele theorieën ontwikkeld. Het gangbare idee, tot het begin van de 20ste eeuw, was dat het universum oneindig dimensionaal was, dat het altijd al bestaan heeft en dat het voor altijd zal bestaan. Volgens deze kijk, 'static universe model' genaamd, heeft het universum noch een begin, noch een einde. Deze kijk op het universum legt de grondslag voor de materialistische filosofie en zo ontkennen zij het bestaan van een Schepper terwijl het beweert dat het universum een constante, stabiele en een niet veranderende verzameling van materie is. Materialisme is een systeem met een denkwijze dat materie ziet als een absoluut iets en het ontkent het bestaan van al het andere. De wortels van dit systeem liggen in het Oude Griekenland en de steeds toenemende acceptatie begon in de 19de eeuw. Deze denkwijze werd bekend in de vorm van het spitsvondige materialisme van Karl Marx. Zoals we al eerder verklaarden, de 'static universe model' van de 19de eeuw bereide de grondslag voor van de materialistische filosofie. In zijn boek 'Principes Fondamentaux de Philosophie', verklaarde George Politzer betreffende de basis van dit universummodel, dat "het universum een niet gecreëerd iets is", en hij voegde er aan toe: "Als het was, dan zou het onmiddellijk gecreëerd zijn door God en tot bestaan zijn gebracht uit niets. Om de Schepping te bekennen en te aanvaarden, zal diegene ook moeten bekennen, op de eerste plaats, het bestaan van een moment dat het universum niet bestond, en dat iets ontstaan is uit niets. Dit is een stelling die de wetenschap niet kan aanvaarden". Toen Politzer beweerde dat het universum niet gecreëerd is uit het niets, vertrouwde hij op het 'static universe model' uit de 19e eeuw, en hij dacht dat hij een wetenschappelijke bewering vaststelde. Hoe dan ook, de ontwikkelde wetenschap en technologie in de 20ste eeuw, wierpen de primitieve ideeën omver, zo ook de 'static universe model' dat de grondslag was voor de materialisten. Vandaag de dag, in het begin van de 21ste eeuw, hebben moderne natuurkundigen bewezen, met vele experimenten, observatie en berekeningen, dat het universum een begin heeft en dat het gecreëerd is uit niets met een grote explosie. Dat het universum een begin heeft, betekend dat het heelal gemaakt is tot iets, vanuit niets; dit betekent dat het universum is gecreëerd. Als een gecreëerd ding bestaat (wat eerst nog niet bestond), dan heeft het zeker een Schepper. Iets uit niets is een idee dat onvoorstelbaar is voor het menselijk verstand. (De mens kan zich dit niet voorstellen omdat hij het niet ervaren heeft.) Daarom, iets uit niets is heel anders dan het samen brengen van voorwerpen om een nieuw voorwerp te vormen (zoals kunstwerken of technologische uitvinden). Het is een Teken van de Schepping van Allah, dat alles in één moment zo perfect is gevormd, terwijl de gecreëerde dingen geen voorgaande voorbeelden hadden en dat er niet eens tijd en ruimte was om ze te scheppen. “Allah is Degene Die de hemelen en de aarde en wat tussen hen is heeft geschapen, in zes dagen (perioden), en Hij zetelde Zich op de Troon. Er is voor jullie buiten Allah geen beschermer en geen voorspreker. Laten jullie je dan niet vermanen?” (Qor-aan, Soerat As Sadjdah (32), aayah 4) De ontstaan van het universum vanuit het niets, is het grootst mogelijke bewijs dat het is gecreëerd. Nu dat deze feiten bekend zijn, veranderen vele zaken. Het helpt mensen het doel en de zin van het leven te begrijpen en men krijgt zicht op hun standpunt en de reden van alles. Daarom probeerden vele wetenschappelijke samenlevingen het feit van de Schepping te negeren, welke zij niet volledig konden bevatten. Zelfs niet terwijl het bewijs heel duidelijk was voor hen. Het feit dat alle wetenschappelijke bewijzen het bestaan van een Schepper laten zien, heeft hen genoodzaakt om alternatieven te verzinnen om de mensen te verwarren. Niettemin, het bewijs van de wetenschap zelf, heeft een definitief einde gemaakt aan deze theorieën. “En voorzeker, Wij hebben in de hemel sterrenstelsels aangebracht en wij hebben haar versierd voor de aanschouwers.” (Qor-aan, Soerat Al Hidjr (15), aayah 16)

[elmoedjahida]

De Big Bang. In 1929, in het 'California Mount Wilson Observatory', ontdekte een Amerikaanse sterrenkundige met de naam Edwin Hubble, één van de grootste ontdekkingen in de geschiedenis van de astronomie. Terwijl hij de sterren observeerde met een gigantische telescoop, ontdekte hij dat het licht van deze sterren verschoof naar het rode gedeelte van het spectrum en dat deze verschuiving groter was, naarmate de ster verder van de aarde verwijderd was. Deze ontdekking had een schrikbarend effect op de wetenschappelijke wereld, omdat volgens de algemeen geaccepteerde regels van de natuurkunde, het spectrum van lichtstralen reizend naar het punt van observatie, naar violet neigde, terwijl het spectrum van lichtstralen die van het observatiepunt af bewogen, naar rood neigde. Tijdens Hubble's observaties, ontdekte hij dat het licht van de sterren naar rood neigden. Dit betekent dat de sterren verder van ons af bewegen. Spoedig daarna ontdekte Hubble nog een heel belangrijk iets: sterren en melkwegen bewegen niet alleen van ons vandaan, maar ook van elkaar. De enige conclusie die men kan trekken van een universum waarin alles van elkaar vandaan beweegt, is dat het universum constant expandeert, het universum zet uit. “(Gedenk) de Dag waarop Wij de hemelen oprollen, zoals het oprollen van het perkament om op te schrijven: net zoals Wij de eerste schepping begonnen zullen Wij haar herhalen, als een belofte die Wij op Ons namen. Voorwaar, Wij zullen het doen.” (Qor-aan, Soerat Al Anbiyaa (21), aayah 104) Om dit beter te begrijpen, kan men het universum voorstellen als het oppervlak van een ballon die opgeblazen wordt. Net zo als de punten van het ballonoppervlak van elkaar bewegen wanneer je de ballon opblaast, zo ook bewegen de objecten in de ruimte van elkaar af, als de ruimte blijft uitzetten. Eigenlijk was dit al, een korte periode voor Hubble, theoretisch ontdekt door Albert Einstein, die wordt beschouwd als de grootste wetenschapper van de eeuw. Einstein concludeerde na berekeningen die hij maakte in theoretische natuurkunde, dat het universum niet stabiel kon zijn. Hoe dan ook, hij legde deze theorie aan de kant, om niet in conflict te komen met de rest van de wetenschappelijke wereld, die de 'static universe model' in die tijd in het algemeen accepteerden. Later zou Einstein toegeven dat deze beslissing, om de theorie voor zichzelf te houden, de grootste fout in zijn carrière was. Vervolgens werd de theorie van Einstein bewezen door Hubble's waarnemingen, en het werd een feit dat het universum expandeert. Wat is nu belangrijk aan het feit dat het heelal uitzet, voor het bestaan van het heelal? Het uitzetten van het universum impliceert, dat als het terug in de tijd kon reizen, dan zou het universum bewijzen dat het van origine ontstaan is uit één enkel punt. De berekeningen laten zien dat dit 'enkele punt', wat alle materie van het universum omvatte, een volume van nul had en een oneindige dichtheid. Het heelal kreeg zijn bestaan door een explosie van dit punt met nul volume. Deze grote explosie dat het begin van het heelal markeert, kreeg de naam 'Big Bang' (de oerknal) en de theorie werd zo genoemd. Het moet vermeld worden, dat een 'nul volume' een theoretische uitdrukking is. Wetenschap kan het begrip 'niets', dat buiten het bevattingsvermogen van de mens ligt, definiëren, maar alleen door het uit te drukken als 'een punt met nul volume'. In oprechtheid, 'een punt zonder volume' betekend 'niets'. Het universum is 'iets' geworden uit 'niets'. Met andere woorden, het is geschapen. De Big Bang theorie laat ons zien dat in het begin alle objecten in het heelal, één deel waren en toen zijn gescheiden. Dit feit, welke is onthuld door de Big Bang theorie, was al verklaard in de Qor-aan, 14 eeuwen geleden, toen mensen een heel beperkte kennis hadden over het universum: “Weten degene die ongelovig zijn niet dat de hemelen en de aarde als een gemengde massa waren en dat Wij hen beide daarop splitsten en dat Wij alle levende dingen uit het water maakten? Geloven zij niet?” (Qor-aan, Soerat Al Anbiyaa (21), aayah 30) Zoals wordt verklaard in dit vers, is alles, zelfs de 'hemelen en de aarde' die nog niet geschapen waren, geschapen met de Big Bang, met de oerknal, vanuit dat ene punt, en gevormd tot het huidige universum, door scheiding van elkaar. Als we de verklaring van dit vers uit de Qor-aan vergelijken met de Big Bang theorie, dan zien we dat zij volledig overeenkomen met elkaar. Hoe dan ook, de Big Bang werd pas geïntroduceerd als een wetenschappelijke theorie in de 20ste eeuw. De expansie (uitzetting) van het heelal is één van de meest belangrijke bewijzen dat het heelal is geschapen uit niets. Ofschoon dit feit pas ontdekt werd door de wetenschap in de 20ste eeuw, Allah (SWT) heeft ons al geïnformeerd over deze realiteit in de Qor-aan, die 1400 jaar geleden aan de mensheid werd geopenbaard: “En Wij hebben de hemel met een grote macht gebouwd. En voorwaar, Wij zijn zeker Machtigen.” (Qor-aan, Soerat Ad Dzaariyaat (51), aayah 47) Het zoeken naar alternatieven voor de Big Bang theorie. Het is duidelijk dat de Big Bang theorie bewijst, dat het universum is 'gecreëerd uit niets', met andere woorden, dat het is geschapen door Allah (SWT). Om deze reden bleven astronomen die overtuigd waren van de materialistische filosofie, zich verzetten tegen de Big Bang theorie, om zo hun eigen gedachtegang overeind te houden. De rede van deze moeite werd verklaard in de volgende woorden van A.S. Eddington, een van de opmerkelijkste materialistische natuurkundige: 'Filosofisch gezien, is het idee van een abrupt begin van alles, tot aan het huidige evenwicht van de Natuur, weerzinwekkend voor mij'. Sir Fred Hoyle was een van diegene die werd gestoord door de Big Bang theorie. In het midden van de 20ste eeuw verdedigde Hoyle een theorie, 'steady-state' genaamd. Deze theorie was gelijk aan de 'constant universe model', die ontstond aan het eind van de 19de eeuw. De ‘steady-state’ theorie beweerde dat het heelal zowel oneindig groot is en voor eeuwig in bestaan. Met het enige zichtbare doel, dat van het steunen van de materialistische filosofie, was deze theorie totaal verschillend met de Big Bang theorie, welke de bewering bevat dat het heelal een begin had. Degene die de steady-state theorie verdedigden, waren voor lange tijd tegen de Big Bang. De wetenschap, hoe dan ook, werkte hen tegen. Sommige wetenschappers zochten voor manieren om alternatieven te ontwikkelen. In 1948 kwam George Gamov met een ander idee betreffende de Big Bang. Hij verklaarde dat nadat de vorming van het heelal door een grote explosie, een soort van stralingsoverschot moest zijn ontstaan in het universum, als overblijfsel van deze explosie. Bovendien zou deze straling gelijkmatig verspreid moeten zijn door het heelal. Dit bewijs dat 'moest bestaan' werd snel gevonden.

[elmoedjahida]

Meer bewijs: 'cosmic background radiation'. In 1965 ontdekten twee onderzoekers, Arno Penzias en Robert Wilson, deze golven per toeval. Deze straling, 'cosmic background radiation' genaamd, bleek niet van een bepaalde bron te komen, maar meer de hele ruimte te doordringen. Dus was het duidelijk dat de hittegolven die gelijkmatig door de gehele ruimte straalden, overblijfselen waren van de begin fases van de Oerknal. Penzias en Wilson werden onderscheiden met een Nobelprijs voor hun ontdekking. In 1989 zond de NASA de Cosmic Background Explorer (COBE) satelliet de ruimte in, voor onderzoek naar deze straling. Het duurde slechts 8 minuten voordat de gevoelige scanners van deze satelliet, de metingen van Penzias en Wilson bevestigde. De COBE vond de overblijfselen van de grote explosie die plaats vond in het begin van het universum. Gedefinieerd als de grootste astronomische ontdekking aller tijden, bewezen deze bevindingen duidelijk de Big Bang theorie. De bevindingen van de COBE 2 satelliet, welke in de ruimte werd gebracht na de COBE satelliet, bevestigde ook de berekeningen, gebaseerd op de Big Bang. Een ander belangrijk bewijs voor de Big Bang is de hoeveelheid waterstof en helium in de ruimte. Volgens de laatste berekeningen begreep men dat de waterstof-helium concentratie in het heelal op dit moment, in verhouding staat met de theoretische berekeningen van de waterstof-helium concentratie, overgebleven direct na de Big Bang. Als het universum geen begin zou hebben en als het universum altijd al bestaan zou hebben, zou het bestanddeel waterstof al compleet zijn opgebruikt en omgezet zijn in helium. Al deze fascinerende bewijzen zijn de reden dat de Big Bang theorie is aanvaard door de wetenschappelijke gemeenschap. Het Big Bang model was het laatste model dat door de wetenschap is bereikt, betreffende de vorming en het begin van het heelal. De 'steady-state' theorie verdedigend, aan de zijde van Fred Hoyle, omschreef Dennis Sciama de laatste positie die men had bereikt, nadat al het bewijs voor de Big Bang bekend was. Sciama verklaarde dat hij deelgenomen had in een verhitte discussie tussen verdedigers van de 'steady-state' theorie en diegene die deze theorie testen in de hoop het te weerleggen. Hij voegde er aan toe dat hij de 'steady-state' theorie verdedigde, niet omdat hij het als waarheid achtte, maar omdat hij wilde dat het de waarheid was. Fred Hoyle was tegen alle bezwaren die als bewijs tegen deze theorie begonnen te ontpoppen. Sciama vervolgd zijn toespraak met het toegeven dat hij in eerste instantie achter Hoyle stond, maar toen de bewijzen zich opstapelden, moest hij toegeven dat het spelletje van de 'steady-state' theorie over was en dat de theorie moest worden verworpen. Prof. George Abel van de Universiteit van California, verklaarde ook dat recentelijk beschikbaar bewijs laat zien dat het heelal zo'n biljoen jaar geleden ontstaan is door de Big Bang. Hij geeft toe dat hij geen andere keus heeft dan de Big Bang theorie te accepteren. Met de overwinning van de Big Bang, werd het concept van 'eeuwige materie', dat de basis vormt van de materialistische filosofie, op de afvalhoop van de geschiedenis gegooid. Wat was er dan voor de Oerknal en wat was die kracht dat het heelal tot ‘iets’ bracht met deze grote explosie toen er nog ‘niets’ bestond? Deze vraag duidt zeker (in de woorden van Arthur Eddington; het 'filosofisch ongunstige' feit voor de materialisten) op het bestaan van de Schepper. De beroemde atheïstische filosoof Antony Flew, geeft het volgende commentaar over deze kwestie: In het algemeen is toegeven goed voor de ziel. Ik wil daarom beginnen met toegeven dat de atheïst beschaamd moet zijn door de hedendaagse kosmologische overeenstemming over de huidige informatie. Het lijkt erop dat de heelaldeskundigen wetenschappelijke bewijzen leveren voor dat wat St. Thomas beweerde niet filosofisch te bewijzen zou zijn; namelijk dat het universum een begin heeft. Zo lang als het heelal eenvoudig wordt gezien als een voorwerp, niet alleen zonder eind maar ook zonder begin, dan rest heel gemakkelijk zijn redeloos bestaan te bepleiten, en om het even wat, wordt gevonden als zijnde het meest fundamentele hoofdkenmerk. Dit zou dan geaccepteerd worden als de ultieme verklaring. Ofschoon ik geloof dat dit nog steeds correct is, is het zeker niet noch gemakkelijk, noch comfortabel om in deze positie te blijven in het licht van de Big Bang theorie. Vele wetenschappers die zich niet blindelings betitelen als atheïsten, hebben toegegeven aan een rol van een Almachtige Schepper in de Schepping van het universum. Deze Schepper moet een 'wezen' zijn, Die zowel materie als tijd geschapen heeft, maar Zelf onafhankelijk is van beide. De bekende astronoom Hugh Ross heeft dit te zeggen: “Als het begin van tijd gelijktijdig is aan het begin van het heelal, zoals de ruimte theorie zegt, dan moet de 'reden' van het heelal een soort van 'bestaan' zijn, opererend in een tijddimensie dat compleet onafhankelijk is en moest het al bestaan voordat de tijddimensie van het heelal bestond. Deze conclusie is ontzettend belangrijk om te begrijpen Wie God is en wat God is en wat God niet is. Het zegt ons dat God niet het heelal is, noch dat God aanwezig is in het universum”. Materie en tij zijn geschapen door de Almachtige Schepper, Die onafhankelijk is aan deze begrippen. Deze Schepper is Allah, God, de Heer van de hemelen en de aarde

[elmoedjahida]

Subtiel evenwicht in de ruimte. Werkelijk, de Big Bang heeft meer problemen veroorzaakt voor de materialisten dan bovengenoemde bekentenissen van de atheïstische filosoof Antony Flew. De Big Bang bewijst niet alleen dat het heelal ontstaan is uit niets, maar ook dat het geschapen is op een hele goede, georganiseerde, systematische en gecontroleerde manier. De Big Bang nam plaats met een explosie van een 'punt' dat alle materie en energie van het hele universum bevatte en de verspreiding in de ruimte naar alle richtingen met een verschrikkelijke snelheid. Uit deze materie en energie, is een groot evenwicht gekomen dat melkwegen, sterren, de zon, de aarde en alle andere hemellichamen bevat. Bovendien werden er wetten gevormd, wetten van de natuurkunde, welke dezelfde zijn waar ook in het universum en deze wetten veranderen niet. Al deze zaken geven een perfecte orde aan, ontstaan na de Big Bang. Explosies brengen hoe dan ook, geen orde. Alle waarneembare explosies richten schade aan, ze breken af, ze vernietigen wat aanwezig is. Bijvoorbeeld de explosies van de atoombom en de waterstofbom, mijngassen, vulkanische explosies, natuurgas explosies, zonexplosies: zij hebben allemaal vernietigende effecten. Als er aan ons een explosie geïntroduceerd zou worden, die een getailleerde orde als resultaat zou hebben - bijvoorbeeld, als een explosie onder de grond een perfect kunststuk zou vormen, of een gigantisch paleis, of imposante huizen - dan zouden we concluderen dat er een 'bovennatuurlijke' ontdekking achter deze explosie moet zitten, en dat al deze stukjes die verspreid zijn door de explosie zo gemaakt zijn dat zij op een zeer gecontroleerde manier bewegen. Het citaat van Sir Fred Hoyle, die zijn fout accepteerde na jaren van tegenstand tegen de Big Bang theorie, laat deze situatie heel goed zien: “De Big Bang theorie bevat het feit dat het heelal begon met een enkele explosie. Maar, zoals we hierboven kunnen zien, vernietigd een explosie alleen maar materie, terwijl de Oerknal op een mysterieuze manier het tegenovergestelde effect tot gevolg had, het samengaan van materie in de vorm van melkwegstelsels”. Terwijl hij verklaard dat de vorming van orde door de Big Bang tegenstrijdig is, interpreteerde hij zeker de Big Bang met een materialistische bevooroordeelde kijk en nam aan dat het een 'ongecontroleerde explosie' was. Hoe dan ook, hij was het die in werkelijkheid tegenstrijdig werd, door het maken van zo'n verklaring, door zo simpel het bestaan van een Schepper af te wijzen. Als er een grote orde zou ontstaan met een explosie, dan zou men van het concept van een 'ongecontroleerde explosie' moeten afzien, en zou men moeten accepteren dat de explosie buitengewoon gecontroleerd was. Een ander aspect van deze zeer bijzondere orde die in het heelal gevormd is door de Big Bang, is de schepping van het 'bewoonbare universum'. De condities voor de vorming van een bewoonbare planeet zijn er ontzettend veel en zo complex, dat het onmogelijk is te denken dat dit gevormd is per toeval. Paul Davies, een beroemd professor in theoretische natuurkunde, berekende hoe 'fijn-afgestemd' de uitzetting na de Big Bang was, en hij kwam tot een geweldige ontdekking. Volgens Davies: “Als de snelheid van de uitzetting na de Big Bang anders zou zijn geweest, zelfs in de verhouding van één op de biljoen x biljoen, dan was er geen bewoonbaar hemellichaam gevormd geweest. Zorgvuldige metingen plaatsen de snelheid van de expansie heel dicht bij een kritische waarde, welke het heelal laat ontsnappen aan zijn eigen zwaartekracht en voor altijd expandeert. Een beetje langzamer en het heelal zou ineenstorten, een beetje sneller en het kosmisch materiaal zou al lang geleden compleet zijn verspreid. Het is interessant om precies te kijken naar hoe subtiel de snelheid van de uitzetting is geregeld, waardoor het precies op de lijn valt tussen twee catastrofes; een beetje langzamer zou een ramp betekenen en ook een beetje sneller zou de ondergang van het heelal tot gevolg hebben. Wanneer in de tijd I S (de tijd dat het patroon van de uitzetting al stabiel vastgesteld was) de uitzettingssnelheid een verschil met de werkelijke snelheid had van meer dan 10-18, dan zou dat voldoende zijn geweest om het subtiele evenwicht te verstoren. De explosieve kracht van het heelal klopt precies met een ongelooflijke nauwkeurigheid ten opzichte van zijn eigen aantrekkingskracht. De Big Bang was niet, klaarblijkelijk, zomaar een oude explosie, maar een explosie met een voortreffelijk geregelde omvang. De natuurkundige wetten die begonnen te gelden na de Bib Bang, veranderden totaal niet. Zelfs niet na 15 biljoen jaar. Bovendien kloppen deze wetten volgens berekeningen zo helder, dat zelfs een millimeter verschil van hun huidige waarden, kan resulteren in de vernietiging van de hele structuur en opbouw van het heelal. De bekende natuurkundige Prof. Stephen Hawking, verklaard in zijn boek 'A Brief History of Time', dat het heelal is bepaald volgens berekeningen en evenwicht, zo subtiel afgesteld, dat wij ons dat nauwelijks kunnen voorstellen. Hawking verklaarde met betrekking op de uitzetting van het heelal: Waarom begon het 'groeien' van het heelal zo dicht tegen de kritische snelheid van uitzetting, die een scheiding maakt van modellen die ineenstorten en modellen die voor altijd blijven expanderen, zo, dat zelfs nu nog, tien duizend miljoen jaar later, het nog steeds expandeert, dicht op diezelfde kritische snelheid? Als de snelheid van expansie, één seconde na de Big Bang, een verschil had gehad, zelfs een fractie van honderd duizend miljoen, dan zou het heelal zijn ineengestort, zelfs voor dat het zijn huidige grootte bereikt zou hebben. Paul Davies legt ook het onvermijdelijke resultaat uit, voortkomend uit dit ongelooflijk precieze evenwicht en bedachtzaamheid: “Het is moeilijk je te verzetten tegen de indruk van de huidige structuur van het heelal, dat heel duidelijk heel gevoelig is voor kleine veranderingen in de cijfers, dat het eerder doordacht moet zijn…” De klaarblijkelijk wonderbaarlijke overeenstemming van de getalswaarde dat de natuur heeft bepaald voor haar fundamentele onveranderlijkheid, moet het meest fascinerend bewijs bevatten voor het hoofdbestanddeel van kosmisch ontwerp. In relatie met hetzelfde onderwerp schreef een Amerikaanse professor van astronomie, George Greenstein, in zijn boek 'The Symbiotic Universe': “Als we alle bewijzen onderzoeken, komt drangmatig de gedachte in de mens op, dat een bovennatuurlijke kracht - of, beter gezegd Kracht - betrokken moet zijn”.

[elmoedjahida]

Het evenwicht. De schepping van materie. Het atoom, de bouwsteen van alle materie, kreeg zijn bestaan na de Big Bang. Deze atomen kwamen toen samen om zo het universum te vormen met sterren, de aarde en de zon. Daarna bewerkstelligden dezelfde atomen leven op aarde. Alles wat u om u heen ziet: uw lichaam, de stoel waar u op zit, het boek wat u in uw handen heeft, de lucht die u ziet door het raam, de grond, het beton, het fruit, de planten, alle levende wezens en alles wat u zich maar kunt voorstellen is tot bestaan gekomen door een verzameling van atomen. Wat is dan het atoom, de bouwsteen van alles, waarvan is het gemaakt en welke structuur heeft het? Als we de structuur van atomen onderzoeken, dan zien we dat ze allemaal een opmerkelijk ontwerp en orde hebben. Elk atoom heeft een kern waarin een bepaald aantal protonen en neutronen zich bevinden. Daar komt nog bij dat er elektronen zijn die rond de kern bewegen in een constante baan met een snelheid van 1000 kms per seconde. De elektronen en protonen van een atoom zijn gelijk in aantal, omdat positief geladen protonen en negatief geladen elektronen elkaar altijd in balans houden. Als een van deze aantallen anders zou zijn, dan zou er geen atoom zijn, aangezien zijn elektromagnetisch evenwicht dan verstoord zou zijn. De atomen zijn opgebouwd uit een relatief zware atoomkern, bestaande uit positief geladen protonen en ongeladen neutronen, waaromheen zich een wolk van elektronen (negatief geladen elementaire deeltjes) bevindt. De atoomkern wordt bijeen gehouden door de sterke kernkracht; de elektronen worden in hun baan gehouden door de elektromagnetische kracht. De kern van een atoom, de protonen en neutronen, en de elektronen eromheen, zijn altijd in beweging. Deze wentelen onfeilbaar zowel om zichzelf, als om elkaar in bepaalde snelheden. Deze snelheden zijn altijd verhoudingsgewijs tot elkaar en ze bepalen het bestaan van het atoom. Geen wanorde, ongelijkheid of verandering komt er voor. Alle materie is opgebouwd uit deze bouwstenen. Het is zeer opmerkelijk dat zo'n hoog ontwikkelde orde en vastgestelde eenheid tot bestaan zijn gekomen na een grote explosie die plaatsvond in het onbestaande. Als de Big Bang een ongecontroleerde en toevallige explosie zou zijn geweest, dan zou het, hoe dan ook, gevolgd moeten zijn door willekeurige gebeurtenissen en alles dat vervolgens gevormd werd, zou hoe dan ook, verspreid worden in een grote chaos. In feite, een vlekkeloze orde heeft de overhand gekregen op elk punt, sinds het begin van het bestaan. Bijvoorbeeld; ofschoon atomen zijn gevormd op verschillende plaatsen en tijden, zijn ze zo georganiseerd, dat het lijkt alsof ze zijn geproduceerd in één enkele fabriek met een bewustzijn van elk soort. Ten eerste vinden elektronen uit zichzelf een kern en beginnen eromheen te draaien. Daarna komen atomen samen om materie te vormen en dit alles brengt zinvolle, redelijke voorwerpen met een doel voort. Onduidelijke, nutteloze, abnormale en doelloze dingen komen niet voor. Alles, van de kleinste eenheid tot het grootste element, alles is zo georganiseerd en heeft veelvuldige doelen. Dit alles zijn zuivere bewijzen voor het bestaan van de Schepper, die verheven is in kracht, en wijst op het feit dat alles tot bestaan komt hoe Hij het wil en wanneer Hij het wil. In de Qor-aan verwijst Allah (Verheven en Geprezen is Hij) naar Zijn Schepping aldus: "Hij is Degene Die de hemelen en de aarde schiep met de Waarheid. En op de dag waarop Hij zegt 'Wees', en het is: Zijn woord is de Waarheid…" (Qor-aan, Soerat Al-An'aam (6), aayah 73) Na de Big Bang. Zoals Roger Penrose, een natuurkundige die uitgebreid onderzoek heeft verricht naar het ontstaan van het heelal, het feit verklaard heeft dat het heelal in zijn hoedanigheid niet louter berust op toevalligheden, maar dat het laat zien dat het absoluut een doel heeft. Voor sommige mensen 'is het heelal gewoon daar', en gaat het gewoon door met gewoon daar te zijn. Wij mensen, wij vinden onszelf daar in het midden van het geheel, gewoon. Deze kijk zal ons waarschijnlijk niet helpen om het heelal te begrijpen. Volgens de kijk van Penrose, zijn er vele diepe zaken gaande in het heelal, die we heden ten dage nog niet kunnen waarnemen. De ideeën van Roger Penrose zijn inderdaad goede stof voor de gedachte. Zoals deze woorden suggereren, koesteren vele mensen foutieve gedachten dat het universum met zijn perfecte evenwicht, bestaat voor niets, zonder reden, en dat zij daarentegen in dit heelal leven voor een doelloos spel. Hoe dan ook, het kan in geen geval beschouwd worden als 'gewoon, normaal', dat een perfecte en wonderbaarlijke orde ontstaan is na de Oerknal, welke wordt beschouwd door de wetenschappelijke wereld als oorzaak van de vorming van het universum, aangetoond met vele wetenschappelijke feiten en bewijzen. Kortom, als we het glorieuze systeem van het heelal onderzoeken, zien we dat het bestaan van het heelal en zijn werking, berust op een extreem subtiel evenwicht en een orde die te complex is om uitgelegd te worden als toevallige gebeurtenissen. Het is duidelijk, dat in geen geval het mogelijk is dat dit subtiele evenwicht en orde uit zichzelf is ontstaan en per toeval na een grote explosie. De vorming van zo'n orde, na een explosie zoals de Big Bang, kan alleen maar mogelijk zijn als resultaat van een bovennatuurlijke schepping. “Degene Die de hemel heeft geschapen in lagen. Jij ziet in de schepping van de Erbarmer geen onevenwichtigheid. Kijk dan nog een keer, zie jij een afwijking? Kijk dan nog eens twee maal, jij zult jouw ogen nederig neerslaan, terwijl zij vermoeid zijn.” (Qor-aan, Soerat Al-Moelk (67), ayaat 3-4) Dit niet te evenaren ontwerp en orde in het universum bewijst zeker het bestaan van een Schepper met onbegrensde Kennis, Macht en Wijsheid, Die materie gecreëerd heeft uit het niets en die alles onophoudelijk controleert en bestuurd. Deze Schepper is God, Allah, de Heer der hemelen, de aarde en alles wat ertussen is. Al deze feiten laten ons ook zien hoe de beweringen van de materialistische filosofie, welke simpelweg een dogma is uit de 19de eeuw, ongeldig worden verklaard door de wetenschap van de 20ste eeuw. Door het bekend worden van deze grote orde, ontwerp en evenwicht, dat aanwezig is in het heelal, heeft de moderne wetenschap het bestaan bewezen van een Schepper Die alles heeft gecreëerd en alles beheerst: dat is Allah (Verheven en Geprezen is Hij). Het materialisme heeft voor enkele eeuwen veel invloed gehad op een groot aantal mensen, en het heeft zich verborgen gehouden achter het masker van de 'wetenschap'. Het materialisme heeft een grote fout gemaakt door alles te veroordelen (ontkennen) wat niet bestond (zichtbaar, tastbaar), behalve materie. Hierdoor heeft het materialisme het bestaan van God, Die alles gecreëerd en geordend heeft uit het niets, ontkend. Er komt een dag dat materialisme herinnerd zal worden, als een primitief en bijgelovig geloof, tegenoverstaand van zowel redelijkheid, logica en wetenschap.

[elmoedjahida]

Ondanks een explosie heerst er toch orde. Ons zonnestelsel bevindt zich in een melkwegstelsel. De diameter van ons Melkwegstelsel is zo enorm groot, maar toch heerst er orde. U heeft 100.000 duizend jaar nodig om met de snelheid van het licht (300.000 kilometer per seconde) van de ene kant van ons Melkwegstelsel naar de andere kant te reizen. Dit betekent: licht legt zo’n 9,5 biljoen (9.500.000.000.000) kilometer af in een jaar. Dit vermenigvuldigt met 100.000, betekent een afstand van bijna een triljoen (1.000.000.000.000.000.000 = 1018) kilometer. Ons Melkwegstelsel maakt deel uit van een cluster van ongeveer 20 sterrenstelsels. Dit is een betrekkelijk klein cluster. Maar er zijn ook clusters die bestaan uit tientallen, misschien wel honderden tot duizenden sterrenstelsels. De afstand tussen de sterrenstelsels binnen een cluster kan gemiddeld ongeveer een miljoen lichtjaren bedragen. Maar de afstand van de ene cluster naar de andere kan wel honderdmaal zo groot zijn. Er zijn zelfs aanwijzingen dat de clusters zelf weer zijn gegroepeerd in ‘superclusters’, net als druiventrossen. Wat een kolossale afmetingen en wat een briljante organisatie! Als we kijken naar ons eigen zonnestelsel, treffen we een uitstekend georganiseerde rangschikking aan. De zon, die een middelgrote ster is, vormt de ‘kern’ waaromheen de aarde en de andere planeten, met hun manen, nauwkeurige banen beschrijven. Jaar in jaar uit maken ze omwentelingen met een wiskundige zekerheid. “Hij heeft de hemelen en de aarde in Waarheid geschapen. Hij doet de nacht de dag bedekken en Hij doet de dag de nacht bedekken. En Hij heeft de zon en de maan dienstbaar gemaakt. Allen bewegen tot een bepaalde tijd. Weet dat Hij de Almachtige, de Vergevensgezinde is.” (Qor-aan: Soerah Az-Zoemar, aya 5) “En de zon loopt in haar vaste baan. Dat is de verordening van de Almachtige, de Alwijze.” (Qor-aan, Soerat Ya Sien (36), aayah 38) Van de planeten staat Mercurius het dichtst bij de zon; vervolgens komen Venus, de aarde, Mars, Jupiter, Saturnus, Uranus, Neptunus en Pluto. Ons zonnestelsel is een verzameling van alle objecten die door de zwaartekracht aan de zon zijn gebonden, inclusief de zon zelf. Tot ons zonnestelsel behoren de negen planeten en hun tientallen manen, de vele duizenden planetoïden en de ontelbare kometen en kleinere stof- en gruisdeeltjes die om de zon wentelen. Als grens van het zonnestelsel wordt gewoonlijk een afstand van twee lichtjaar genomen, hetgeen overeenstemt met de afstand waarop de zwaartekracht van andere sterren een rol gaat spelen. Soebhan-Allah, zowel in de kolossale kosmos als in de minuscule atomen heerst een totaal evenwicht. Het is ongelooflijk dat er nog steeds zoveel mensen zijn die in de veronderstelling zijn dat dit alles ‘per toeval’ is ontstaan en dat het ‘per toeval’ zo voortduurt. Is de duivel dan zo sterk? Of zijn zij dan zo zwak?

[elmoedjahida]

Onze planeet. De aarde. Onze planeet aarde is werkelijk een wonder, een zeldzaam, prachtig juweel in de ruimte. Niet alleen mooi, maar ook het grootste kosmologische wetenschappelijke raadsel. De aarde, opgesloten in haar eigen blauwe luchtbel, zelf haar zuurstof producerend en ademend, zelf stikstof uit de lucht halend en in haar grond brengend, haar eigen weer makend. Het is een uniek hemellichaam. Vergelijk het met een huis midden in een heel grote woestijn. Plotseling komt u bij dit huis, en er is airconditioning, verwarming, sanitair en elektriciteit. De koelkast is vol voedsel. In de kelder zijn er brandstof en andere voorraden aanwezig. Een evolutionist zou zeggen, dat dit huis ‘per toeval’ in de woestijn terecht is gekomen. Zou u deze persoon geloven, of zou u hem voor zwakzinnig verklaren? Tot de vele precies gedefinieerde omstandigheden die zo belangrijk zijn voor het leven op aarde, behoort de hoeveelheid licht en warmte die van de zon afkomstig is. De aarde ontvangt slechts een heel klein gedeelte van de energie van de zon. Toch is het precies de juiste hoeveelheid die voor de instandhouding van het leven nodig is. Dit komt doordat de aarde zich op precies de juiste afstand van de zon bevindt, gemiddeld ongeveer 150.000.000 kilometer. Indien de afstand van de aarde tot de zon veel kleiner of veel groter was, zou de temperatuur te hoog of te laag zijn om leven mogelijk te maken. De aarde draait in een jaar eenmaal om de zon, met een snelheid van ongeveer 106.000 kilometer per uur. Dat is precies de juiste snelheid om de aantrekkingskracht van de zon te compenseren en de aarde op de juiste afstand te houden. Indien de snelheid kleiner was, zou de aarde naar de zon toegetrokken worden. Mettertijd zou de aarde een verschroeiende woestenij kunnen worden zoals Mercurius, de planeet die het dichtst bij de zon staat. Overdag is de temperatuur op Mercurius ruim 300o Celsius. Maar indien de snelheid waarmee de aarde haar baan beschrijft groter was, zou ze zich verder van de zon verwijderen en een ijzige woestenij kunnen worden zoals Pluto, de planeet wiens baan het verst van de zon verwijderd is. De temperatuur op Pluto bedraagt ongeveer 180o Celsius onder nul. De aarde maakt bovendien constant elke 24 uur een volledige omwenteling om haar as. Hierdoor ontstaan regelmatige perioden van licht en duisternis. “…Hij doet de nacht de dag bedekken en Hij doet de dag de nacht bedekken…” (Qor-aan, Soerat Az-Zoemar (39), aayah 5) Maar stel nu eens dat de aarde slechts eenmaal per jaar om haar as zou draaien. Dit zou betekenen dat de zon dat hele jaar op 1 kant van de aarde zou schijnen. Die kant zou waarschijnlijk een op een oven lijkende woestijn worden, terwijl de kant die van de zon afgekeerd was, waarschijnlijk een ijsvlakte met temperaturen onder nul zou worden. Onder die extreme omstandigheden zouden er maar weinig en misschien wel helemaal geen levensvormen kunnen bestaan. “Zeg (O Mohammed): ‘Wat dachten jullie: als Allah de nacht zou doen voortduren tot aan de Dag der Opstanding; welke god, anders dan Allah, zou er zijn die jullie licht brengt? Luisteren jullie dan niet?’ Zeg: ‘Wat dachten jullie: als Allah de dag zou doen voortduren tot de Dag der Opstanding, welke god, anders dan Allah, zou er zijn die jullie een nacht geeft om in uit te rusten? Zien jullie dan niet?’ En het behoort tot Zijn Barmhartigheid dat Hij voor jullie de nacht en de dag gemaakt heeft om in uit te rusten en Zijn gunsten te zoeken. Hopelijk zullen jullie dankbaar zijn.” (Qor-aan, Soerat Al-Qashash (28), ayaat 71–72–73

[elmoedjahida]

Onze verbazingwekkende atmosfeer. De atmosfeer, ook wel dampkring genoemd, is het geheel aan gasvormige stoffen die het vaste en vloeibare deel van de aardkorst omringen. In het lagere deel van de atmosfeer is de samenstelling van de aanwezige gassen in volumepercenten: stikstof N2 78%, zuurstof O2 21%, argon Ar 1%, koolzuur CO2 0.03% en kleinere hoeveelheden andere gassen. Door de aantrekkingskracht van de aarde worden deze gassen vastgehouden, al verdwijnt er geleidelijk ook een hoeveelheid in de interplanetaire ruimte. De dichtheid en de druk van de dampkring nemen geleidelijk af met de hoogte. De atmosfeer is opgebouwd uit een aantal lagen, die elk hun karakteristieke eigenschappen hebben; van onder naar boven zijn dit: de troposfeer (van 0 tot 18 km), waarin het weer bepaald wordt, de stratosfeer (van 18 tot 45 km), die het grootste deel van de ultraviolette straling absorbeert (ozonlaag), de mesosfeer, die geluidsgolven kan terugkaatsen, de ionosfeer, die voor radiogolven van belang is, en de magnetosfeer. Hierboven vindt een geleidelijke overgang naar de interplanetaire ruimte plaats. “Degene Die de hemel heeft geschapen in lagen...” (Qor-aan, Soerat Al-Moelk (67), ayaat 3-4) De atmosfeer die onze aarde omgeeft, is werkelijk verbazingwekkend. Geen enkele andere planeet in ons zonnestelsel heeft zo’n atmosfeer; ook onze maan niet, zodat astronauten er ruimtepakken nodig hebben. Maar op aarde zijn geen ruimtepakken nodig, want onze atmosfeer bevat precies de juiste mengverhouding van gassen die absoluut noodzakelijk zijn voor het leven. Sommige gassen zijn op zich dodelijk. Maar omdat ze in het gasmengsel van onze atmosfeer in veilige verhoudingen voorkomen, kunnen wij ze inademen zonder er schade van te ondervinden. De lucht die wij inademen, bestaat voor 21% uit zuurstof. Zonder zuurstof zouden mensen en dieren binnen enkele minuten sterven. Maar te veel zuurstof zou ons bestaan ook in gevaar brengen. Waarom? In de eerste plaats wordt zuivere zuurstof giftig indien ze te lang wordt ingeademd. Bovendien is het zo dat hoe meer zuurstof er is, hoe gemakkelijker dingen kunnen branden. Als er te veel zuurstof in de atmosfeer was, zouden brandbare materialen zeer licht vlam vatten. Er zouden gemakkelijk branden uitbreken en ze zouden moeilijk bedwongen kunnen worden. Gelukkig is de zuurstof verdund met andere gassen, vooral stikstof, waaruit de atmosfeer voor 78% bestaat. Maar stikstof is veel meer dan alleen maar een verdunningsmiddel. Over de gehele wereld komen er tijdens onweersbuien elke dag miljoenen bliksemflitsen voor. Tijdens het enorme ladingstransport in korte tijd treden stromen tot 200.000 ampère op. Deze bliksemstralen zorgen ervoor dat een deel van de stikstof zich met zuurstof verbindt. De regen brengt deze stikstofverbindingen naar de aarde, en de planten gebruiken ze als voedingstoffen. “En tot Zijn Tekenen behoort dat Hij jullie de bliksem laat zien, om vrees en hoop op te wekken. En Hij doet water uit de hemel neerdalen, waarna Hij daarmee de aarde doet leven na haar dood. Voorwaar, daarin zijn zeker Tekenen voor een volk dat begrijpt.” (Qor-aan, Soerat Ar-Roem (30), aayah 24) Koolzuurgas of koolstofdioxide vormt minder dan 1% van de atmosfeer. Wat voor nut heeft zo’n kleine hoeveelheid? Zonder koolzuurgas zouden alle planten sterven. Die kleine hoeveelheid hebben de planten nodig om in te ademen, terwijl ze daarvoor in de plaats zuurstof afgeven. Dit proces heet fotosynthese. Dit wonderbaarlijke, zeer ingewikkelde proces is eigenlijk al genoeg bewijs tegen de evolutietheorie. Mensen en dieren ademen zuurstof in en geven koolzuurgas af. Een groter percentage koolzuurgas in de atmosfeer zou schadelijk zijn voor mensen en dieren. Met een kleiner percentage zou de plantenwereld niet in leven blijven. Wat is er toch een wonderbaarlijke, nauwkeurige en zichzelf in stand houdende cyclus voor de planten-, de dieren- en de mensenwereld in het leven geroepen! “En als jullie de gunsten van Allah (zouden willen) optellen kunnen jullie ze niet opsommen. Voorwaar, Allah is zeker Vergevensgezind, Meest Barmhartig.” (Qor-aan, Soerat An-Nahl (16), aayah 18) De atmosfeer doet meer dan het leven in stand houden. Ze vormt ook een beschermend omhulsel. Op een hoogte van ongeveer 24 kilometer bevindt zich een dunne ozonlaag, die van de zon afkomstige schadelijke ultraviolette straling tegenhoudt. Het zichtbare licht en de infrarode straling bereiken het aardoppervlak wel, de gevaarlijke ultraviolette straling wordt op tientallen kilometers hoogte door de ozonlaag geabsorbeerd. Zonder deze ozonlaag zou het leven op aarde door zulke straling vernietigd kunnen worden. Ook beschermt de atmosfeer de aarde tegen het inslaan van meteorieten. De meeste meteorieten bereiken nooit de grond maar verbranden als ze de atmosfeer binnendringen, waarbij ze voor ons “vallende sterren” lijken. Indien dit niet zo was, zouden miljoenen meteorieten overal op aarde inslaan, met als gevolg een enorme schade aan levens en eigendommen. Kijk maar eens naar de maan met al zijn kraters. “En Wij maakten de hemel als een beschermende kap, maar zij wendden zich af van Zijn Tekenen.” (Qor-aan, Soerat Al-Anbiya (21), aayah 32) Naast haar beschermende functie verhindert de atmosfeer ook dat de warmte van de aarde in de koude ruimte verloren gaat. En de aantrekkingskracht van de aarde zorgt ervoor dat de atmosfeer zelf niet verdwijnt. Die aantrekkingskracht is precies sterk genoeg om dit te bewerkstelligen, maar niet zo sterk dat onze bewegingsvrijheid wordt belemmerd.

[elmoedjahida]

Water, een buitengewone substantie. Water is een verbinding met de formule H2O. Het is een kleurloze vloeistof en het vormt een onmisbaar element voor alle levende organismen als 'bouwstof' en als transport- en oplosmiddel in bloed en celprotoplasma voor allerlei noodzakelijke stoffen. Met kooldioxide vormt water de grondstof voor de fotosynthese. Het watergehalte van levende organismen varieert van 98% (kwallen, sommige waterplanten) tot 5% (in droge zaden). De mens bestaat voor ca. 60% uit water. “En Hij is Degene Die de mens heeft geschapen uit water en vervolgens heeft Hij hem nageslacht en aangetrouwdheid gegeven. En jouw Heer is Almachtig.” (Qor-aan, Soerat Al-Foerqaan (25), aayah 54) De aarde bevat enorme hoeveelheden water, een stof met eigenschappen die essentieel zijn voor het leven. Water is overvloediger aanwezig dan enige andere substantie. Een van zijn vele gunstige eigenschappen is dat het in gas vorm (waterdamp) voorkomt, maar ook in vloeibare vorm (water) en in vaste vorm (ijs), dit alles binnen het temperatuurbereik van de aarde. Ook moeten duizenden grondstoffen die mensen, dieren en planten nodig hebben, getransporteerd worden in een vloeistof, zoals bloed of de sapstroom bij planten. Water is hier de meest ideale vloeistof voor, omdat er meer vaste stoffen in oplossen dan in enige andere vloeistof. Zonder water zou het voedingsproces geen voortgang kunnen hebben, aangezien levende organismen van water afhankelijk zijn om de stoffen waarmee ze zich voeden, op te lossen. “Weten degenen die ongelovig zijn niet dat de hemelen en de aarde als een gemengde massa waren (voor de Big Bang) en dat Wij hen beide daarop splitsten (de Big Bang) en dat Wij alle levende dingen uit het water maakten? Geloven zij niet?” (Qor-aan, Soerat Al-Anbiya (21), aayah 30) Water gedraagt zich ook buitengewoon in de manier waarop het bevriest. Naarmate het water in meren en zeeën afkoelt, wordt het zwaarder en zinkt. Dit veroorzaakt dat het lichtere, warmere water naar de oppervlakte stijgt. Maar als het water het vriespunt nadert, wordt het proces omgekeerd! Het koudere water wordt nu lichter en stijgt. Wanneer het tot ijs bevriest, drijft het. Het ijs werkt als een isolerende laag en voorkomt dat het diepere water eronder bevriest, en zo wordt het in het water aanwezige leven beschermd. Als deze unieke eigenschap niet bestond, zou er elke winter steeds meer ijs naar de bodem zinken, waar de zonnestralen het de daaropvolgende zomer niet zouden doen smelten. Al gauw zou een groot deel van het water in rivieren, meren en zelfs oceanen massief ijs worden. Eveneens buitengewoon is de wijze waarop gebieden die ver van rivieren, meren en zeeën liggen, levensonderhoudend water krijgen. Door de hitte van de zon worden elke seconde miljarden liters water in waterdamp veranderd. Deze waterdamp, die lichter is dan lucht, stijgt op en vormt wolken. Door winden en luchtstromingen worden deze wolken verplaatst, en, onder de juiste omstandigheden, komt het vocht als regen naar beneden. Maar regendruppels groeien slechts tot een bepaalde grootte. Als dit nu eens niet zo was en de regendruppels gigantische afmetingen aannamen? Dat zou een ramp zijn. In plaats daarvan vallen de regendruppels gewoonlijk in de juiste grootte naar beneden, meestal zonder ook maar een grassprietje of de teerste bloem te beschadigen. Ja, water getuigt van een meesterlijk, zorgzaam ontwerp! Grond. De grond van de planeet Aarde is indrukwekkend. De samenstelling ervan getuigt in alle opzichten van wijsheid. Grond, of aarde, bezit eigenschappen die essentieel zijn voor plantengroei. Planten gebruiken de voedingsstoffen en het water in de grond om daarvan met koolzuurgas uit de lucht en onder inwerking van licht voedsel te produceren, fotosynthese: 6CO2 + 6H2O → C6H12O6 + 6O2 De grond bevat chemische elementen die noodzakelijk zijn om menselijk en dierlijk leven in stand te houden. Maar de plantengroei moet deze elementen eerst omzetten in een vorm die door het lichaam kan worden opgenomen. Tot dit proces wordt bijgedragen door heel kleine levende organismen. In slechts een theelepel grond zijn er vele miljoenen van te vinden! Ze hebben ontelbare verschillende vormen en elk is aan het werk om dode bladeren, gras en ander afval weer in een bruikbare vorm om te zetten of om grond losser te maken zodat lucht en water erin kunnen doordringen. Bepaalde bacteriën zetten stikstof om in verbindingen die planten voor de groei nodig hebben. De bovengrond wordt verbeterd doordat gravende wormen en insecten voortdurend deeltjes van de ondergrond aan de oppervlakte brengen. De maan. De maan staat op een gemiddelde afstand van 384.400 km; de omlooptijd bedraagt 27,321661 dagen. Deze periode is gelijk aan de rotatieperiode van de maan, zodat de maan altijd dezelfde kant naar de aarde toekeert, Soebhan-Allah. De maanbaan is een ellips (baanexcentriciteit 0,0549); de afstand tot de aarde varieert tussen 356.410 en 406.697 km. Door deze ellipsvormige baan rond de aarde houdt de maan de aarde stabiel. Zonder de maan zou de aarde behoorlijk schommelen en zou leven op aarde waarschijnlijk niet mogelijk zijn. “En Hij maakte voor jullie de nacht en de dag en de zon en de maan dienstbaar. En de sterren zijn dienstbaar, met Zijn verlof. Voorwaar, daarin zijn zeker Tekenen voor een volk dat begrijpt.” (Qor-aan, Soerat An-Nahl (16), aayah 12) Soebhan-Allah, de maan is inderdaad dienstbaar. Is “puur toeval” een ontwerper? Is het in staat al die ingewikkelde structuren voort te brengen waarmee het leven zich aan ons vertoont? Is “toeval” de oorzaak van deze vele zeer complexe voorwaarden die het leven nodig heeft om te bestaan? In het begin was er niets, toen was er materie met een onvoorstelbaar evenwicht, de aarde kreeg zijn bestaan met alle voorwaarden voor leven.

[elmoedjahida]

Het leven. Evolutie of Schepping? Het antwoord op de vraag waar het leven vandaan komt blijkt onbegrijpelijk ingewikkeld te zijn. “Het probleem van de biologie is, een eenvoudig begin te vinden”, zeggen de astronomen Fred Hoyle en Chandra Wickramasinghe. Fossiele overblijfselen van oude levensvormen, die men in de gesteenten heeft ontdekt, onthullen geen eenvoudig begin; de evolutietheorie mist dus een deugdelijk fundament. En hoe meer inlichtingen men verkrijgt, hoe moeilijker het wordt om uit te leggen hoe microscopische levensvormen, die zo ongelofelijk ingewikkeld zijn, door toeval konden ontstaan. De voornaamste fasen in de ontwikkeling die tot het ontstaan van leven zou hebben geleid, zijn volgens de evolutietheorie: -1- de aanwezigheid van de juiste primitieve atmosfeer en -2- een concentratie in de oceanen van een organische soep van eenvoudige moleculen die noodzakelijk zijn voor het leven, -3- hieruit ontstaan eiwitten en nucleotiden (ingewikkelde chemische verbindingen) die -4- zich groeperen en een membraan krijgen, en daarna -5- een genetische code ontwikkelen en kopieën van zichzelf beginnen te maken. Zijn deze stappen in overeenstemming met de beschikbare feiten? -1- De primitieve atmosfeer. In 1953 liet Stanley Miller een elektrische ontlading plaatsvinden in een atmosfeer van waterstof, methaan, ammoniak en waterdamp. Hierdoor vormden zich enkele van de vele aminozuren die er bestaan en die de bouwstenen van eiwitten zijn. Hij verkreeg echter slechts 4 van de 20 noodzakelijke aminozuren, onder omstandigheden die aannemelijk mochten heten. Miller nam aan dat de primitieve atmosfeer van de aarde overeenkwam met het gasmengsel in zijn reactiekolf. Waarom? Omdat, zoals hij en een medewerker later zeiden, de synthese van biologisch interessante verbindingen alleen plaatsvindt onder reducerende omstandigheden (waarbij geen vrije zuurstof in de atmosfeer aanwezig is). Toch veronderstellen andere evolutionisten dat er wel zuurstof aanwezig was. Het dilemma dat hierdoor voor de evolutie ontstaat, wordt door Hitchings als volgt onder woorden gebracht: “Met zuurstof in de lucht zou het eerste aminozuur nooit ontstaan zijn; zonder zuurstof zou het door kosmische stralen vernietigd zijn.” De kwestie is dat elke poging om de samenstelling van de primitieve atmosfeer van de aarde vast te stellen, slechts op gissingen en veronderstellingen gebaseerd kan zijn. Niemand kan met zekerheid zeggen hoe de atmosfeer samengesteld was. Hedendaagse wetenschappers vermoeden dat de primitieve atmosfeer bestond uit voornamelijk kooldioxide en stikstof, in plaats van de door Miller veronderstelde samenstelling van waterstof, methaan en ammoniak. Met de huidige kennis over de primitieve atmosfeer geeft zelfs Miller toe dat zijn experiment niet leid tot enige conclusie met betrekking tot de verklaring over het ontstaan van leven. Toch wordt dit experiment (en andere theorieën) in het onderwijs gebruikt en verkondigt als “waarheid” en “feiten”!? Niet alleen het experiment van Miller, maar alle evolutionistische pogingen slagen er niet een antwoord te geven. Al het onderzoek wat is gedaan laat zien dat het toevallig ontstaan van het leven onmogelijk is en bevestigd dus dat het leven gecreëerd is. -2- Zou zich een ”organische soep” kunnen vormen? Hoe groot is de waarschijnlijkheid dat de aminozuren die zich naar men denkt in de atmosfeer hebben gevormd, naar beneden zouden komen en in de oceanen een “organische soep” zouden doen ontstaan? Zeer klein. Dezelfde energie die de eenvoudige verbindingen in de atmosfeer zou doen uiteenvallen, zou elk ingewikkeld amino-zuur dat zich vormde zelfs nog sneller ontbinden. Miller heeft trouwens in dat experiment waarbij hij in een “atmosfeer” een elektrische ontlading liet plaatsvinden, de vier aminozuren die hij daardoor verkreeg, slechts kunnen behouden door ze uit het gebied van de ontlading weg te halen. Had hij ze daar gelaten, dan zouden ze door de ontlading ontbonden zijn. Indien men echter aanneemt dat aminozuren op de een of andere wijze de oceanen hebben bereikt en tegen de vernietigende ultraviolette straling in de atmosfeer werden beschermd, wat dan? Hitchings legde uit: “onder het wateroppervlak zou er niet voldoende energie zijn om verdere chemische reacties te activeren; water remt altijd de groei van ingewikkeldere moleculen.” Wanneer aminozuren zich dus eenmaal in het water bevinden, moeten ze daaruit komen, willen ze grotere moleculen vormen en evolueren in de richting van eiwitten die bruikbaar zijn voor het formeren van leven. Maar zodra ze uit het water komen, bevinden ze zich weer in de vernietigende ultraviolette straling! “Met andere woorden”, zegt Hitchings, “de theoretische kansen om zelfs maar door dit eerste en betrekkelijk gemakkelijke stadium (het verkrijgen van aminozuren) in de evolutie van het leven heen te komen, zijn ongelofelijk klein”. Hoewel men alom beweert dat leven spontaan in de oceanen is ontstaan, zijn watermassa’s gewoon niet bevorderlijk voor de noodzakelijke chemische reacties. De chemicus Richard Dickerson legt uit: “het is derhalve moeilijk te begrijpen hoe polymerisatie (een proces waarbij kleinere moleculen zich onderling verbinden tot grotere moleculen) heeft kunnen plaatsvinden in het waterige milieu van de primitieve oceaan, aangezien de aanwezigheid van water depolymerisatie (de ontleding van grote moleculen in eenvoudigere) bevordert in plaats van polymerisatie”. Biochemicus George Wald is het hiermee eens, want hij zegt: “het spontaan uiteenvallen is veel waarschijnlijker, en vindt dus ook veel sneller plaats, dan een spontane vorming”. Dit betekent dat er geen organische soep gevormd zou worden! Wald beschouwt dit als “het lastigste probleem waar wij (evolutionisten) tegenover staan”. Er is echter nog een lastig probleem waarmee de evolutietheorie wordt geconfronteerd. Er zijn meer dan 100 aminozuren, maar er zijn er slechts 20 nodig voor de eiwitten in levende organismen. Bovendien komen ze in twee vormen voor: sommige moleculen zijn “ rechtse” moleculen en andere “linkse”. Indien ze door toeval tot bestaan zouden zijn gekomen, zoals in een theoretische ‘organische soep’, is het zeer waarschijnlijk dat de helft rechts en de helft links zou zijn. En er is geen reden bekend waarom een van de twee vormen in levende organismen de voorkeur zou genieten. Toch zijn de 20 aminozuren waaruit de eiwitten zijn opgebouwd die in levende organismen voorkomen, allemaal linkse moleculen! -4- Kansberekening en de spontane vorming van eiwitten (proteïnen). Hoe groot is de kans dat de juiste aminozuren bij elkaar komen om een eiwitmolecule te vormen? De eiwitten die nodig zijn voor leven hebben zeer ingewikkelde moleculen, bestaande uit aminozuren die zijn gerangschikt in een specifieke volgorde en in bepaalde hoeveelheden en structuren. Deze moleculen vormen de bouwstenen van een levende cel. Het simpelste eiwit bestaat uit 50 aminozuren, maar er zijn ook enkele proteïnen die zijn opgebouwd uit duizenden aminozuren. Het cruciale punt is dat de afwezigheid, toevoeging of verplaatsing van één enkel aminozuur in de structuur van een eiwit, dit eiwit totaal nutteloos maakt. Elk aminozuur moet in de juiste hoeveelheid, op de juiste plaats en de juiste volgorde aanwezig zijn. Het feit dat de functionele structuur van eiwitten absoluut niet per toeval kan zijn ontstaan, kunnen we aantonen door een door iedereen te begrijpen berekening. Een gemiddeld eiwitmolecuul bestaat uit 288 aminozuren die bestaan uit 12 verschillende soorten aminozuren. Deze kunnen gerangschikt worden op 10300 verschillende manieren. (Dit is een astronomisch groot getal, een 1 gevolgd door 300 nullen.) Van al deze mogelijkheden vormt er slechts één mogelijkheid het gewenste eiwitmolecuul. De overige mogelijkheden vormen nutteloze aminozuurketens of zelfs potentiële schadelijke stoffen voor levende wezens. Met andere woorden, de kans op vorming van slechts één eiwitmolecuul is 1 op de 10300. De mogelijkheid dat deze “1” ontstaat is praktisch onmogelijk. (In de wiskunde wordt een mogelijkheid kleiner dan 1 op 1050 gezien als “onmogelijk”.) Bovendien is een eiwitmolecuul bestaande uit 288 aminozuren betrekkelijk eenvoudig vergeleken met de gigantische eiwitmoleculen bestaande uit duizenden aminozuren. Als we dan de kans gaan berekenen van het ontstaan van deze grote moleculen, zien we dat zelfs dat het woord “onmogelijk” onvoldoende is. Het getal 10300 is haast niet voor te stellen. Maar om u een beetje een idee te geven; het totaal aantal elektronen in het gehele universum is geschat op zo’n 1079.

[elmoedjahida]

Als we dan een stap verder zetten richting het ontstaan van leven, zien we dat één proteïne op zichzelf niks betekend. Een van de kleinste bacteriën ooit ontdekt, de Mycoplasma Hominis H39, bestaat uit 600 “typen” eiwitten. In dit geval zouden we de kans moeten berekenen voor elk van deze 600 eiwitten. Het resultaat ruïneert het begrip “onmogelijk”. Een cel bestaat niet alleen maar uit eiwitten, maar bevat ook nog nucleïnezuur , vitaminen, koolhydraten, vetten en vele andere chemische stoffen, zoals elektrolyten . Robert Shapiro, een professor scheikunde aan de New York Universiteit en een DNA expert, berekende de mogelijkheid van toevallige vorming van de 2000 typen proteïnen die men gevonden had in één enkele bacterie. (Er zijn 200.000 verschillende typen eiwitten in een menselijke cel.) Het getal wat men vond was 1 op de 1040.000. (Dit is een ongelooflijk getal, een 1 met 40.000 nullen.) Sommige eiwitten zijn bouwstoffen en andere dienen als enzymen. Deze laatste versnellen de noodzakelijke chemische reacties in de cel. Zonder die hulp zou de cel sterven. Niet slechts een paar, maar 2000 eiwitten die als enzymen dienst doen, zijn nodig voor de activiteit van de cel. Hoe groot is de kans dat al deze eiwitten toevallig verkregen worden? Een kans van 1 op 1040.000! “Een waanzinnig kleine waarschijnlijkheid“, verzekert Hoyle, “die zich zelfs niet zou voordoen als het hele universum uit organische soep zou bestaan“. Hij voegt eraan toe: “als men behoort tot degenen die, door algemeen heersende opvattingen of wetenschappelijke opleiding bevooroordeeld, stellig menen dat het leven (spontaan) op de aarde is ontstaan, dan is dit simpele rekensommetje voldoende om die gedachte totaal van de baan te vegen”. Nog een berekening : er zijn drie basis voorwaarden voor de vorming van een nuttig eiwit; -1- Dat alle aminozuren in de eiwitketen van de juiste soort en op de juiste plaats zijn. -2- Dat alle aminozuren in de eiwitketen ‘linkse’ aminozuren zijn. -3- Dat al deze aminozuren verbonden zijn met elkaar door het vormen van peptide verbindingen . Om een eiwit te vormen moeten deze drie voorwaarden tegelijkertijd aanwezig zijn. De mogelijkheid dat een eiwit per toeval ontstaat is gelijk aan de vermenigvuldiging van de mogelijkheid van de realisatie van elk van deze voorwaarden. Bijvoorbeeld de kans dat een gemiddeld eiwit van 500 aminozuren ontstaat is als volgt: -1- De kans dat de aminozuren in de juiste volgorde zijn: er zijn 20 soorten aminozuren die gebruikt worden bij de vorming van eiwitten. De kans dat elk aminozuur correct wordt gekozen uit deze 20 soorten = 1:20 De kans dat al deze 500 aminozuren correct worden gekozen = 1:20500 = 1:10650 = 1 op de 10650 -2- De kans dat de aminozuren ‘links’ zijn: ze zijn óf links, óf rechts. De kans dat slechts een aminozuur links is = 1:2 De kans dat alle 500 aminozuren links zijn op hetzelfde moment = 1:2500 = 1:10150 = 1 op de 10150 -3- De kans dat de aminozuren worden gebonden door een peptide verbinding: aminozuren kunnen aan elkaar gebonden worden door verschillende chemische verbindingen. Maar om een bruikbaar eiwit te vormen, moeten alle aminozuren in de keten gebonden worden met een speciale chemische verbinding; de peptide verbinding. Het is berekend dat de kans dat een aminozuur wordt gebonden met een andere verbinding dan de peptide verbinding, 50% is. Volgens dit gegeven: De kans dat 2 aminozuren worden gebonden door een peptide verbinding = 1:2 De kans dat alle 500 aminozuren zo worden gebonden = 1:2499 = 1:10150 = 1 op de 10150 De totale kans is dan: 1:10650 x 1:10150 x 1:10150 = 1:10950 = 1 op de 10950 De kans dat een gemiddeld proteïnemolecuul, bestaande uit 500 aminozuren die allemaal precies in de juiste hoeveelheden én op de juiste plaats én allemaal linkse moleculen zijn én dat ze allemaal worden gebonden door een peptide verbinding is “1” op de 10950. We kunnen dit getal schrijven door 950 nullen achter de 1 te zetten: 10950 = 100.000.000. Om u een idee te geven; een miljoen is 1.000.000 = 106 en een miljard is duizend miljoen = 109, een biljoen is duizend miljard = 1012 en een triljoen is miljoen maal biljoen = 1018. Zelfs deze gigantische getallen komen niet eens in de buurt van het getal 10950. -5- De verpakking: de celmembraan. De kansen zijn echter in werkelijkheid nog veel geringer dan deze “waanzinnig kleine” waarschijnlijkheid. Er moet een membraan zijn dat de cel omsluit. Maar dit membraan is uiterst ingewikkeld en bestaat uit eiwit-, suiker- en vetmoleculen. De evolutionist Leslie Orgel schrijft in dit verband: “De thans bestaande celmembranen bevatten kanalen en pompen (volgende maand meer hierover, Insha-Allah) die specifieke controles uitoefenen op de toevoer en afvoer van voedingsstoffen, afvalproducten, metaalionen, enzovoort. Bij deze gespecialiseerde kanalen zijn zeer specifieke eiwitten betrokken, moleculen die er bij het begin van de evolutie van het leven nog niet konden zijn”. Celmembranen (plasmamembraan, plasmalemma) zijn dunne semi-permeabele (halfdoorlatende) “vliesjes” (dikte 8-10 nm), die de celinhoud (cytoplasma) omgeven. Ze bestaan uit fosfolipiden die een dubbellaag vormen en eiwitten. De celmembraan handhaaft het verschil in samenstelling tussen celinhoud en buitenmilieu. -6- De opmerkelijke genetische code. Veel moeilijker te verkrijgen dan alles wat hierboven is genoemd, zijn de nucleotiden: RNA en DNA (zie voetnoot 8), die de genetische code vormen voor alle levensvormen. Bij het DNA zijn vijf histonen betrokken (histonen hebben naar men meent te maken met het regelen van de activiteit van de genen). De kans dat zelfs maar het eenvoudigste van deze histonen wordt gevormd, is volgens zeggen 1 op de 200100, alweer een gigantisch getal, groter dan het totaal van alle atomen in alle sterren en sterrenstelsels die door de grootste astronomische telescopen te zien zijn. Toch vormt de oorsprong van de volledige genetische code, een vereiste voor de reproductie van de cel, een nog grotere moeilijkheid voor de evolutietheorie. In verband met eiwitten en DNA steekt het oude vraagstuk ‘de kip of het ei’ de kop op. Hitchings zegt: “eiwitten zijn voor hun vorming afhankelijk van DNA. Maar er kan geen DNA worden gevormd zonder dat er eerst eiwitten zijn”. Dit levert de paradox op die Dickerson ter sprake brengt: “wat was er het eerst, eiwitten of het DNA?” Hij beweert: “het antwoord moet zijn dat ze zich tegelijkertijd hebben ontwikkeld”. In feite zegt hij dat ‘de kip’ en ‘het ei’ tegelijkertijd geëvolueerd zijn, zonder dat de een uit de ander is voortgekomen. Vindt u dit redelijk? Een wetenschappelijk schrijver vat het als volgt samen: “de oorsprong van de genetische code vormt een enorm kip-en-eiprobleem, waarvoor men in de verste verte nog geen oplossing heeft”. Dickerson maakte ook deze interessante opmerking: “de evolutie van de genetische machinerie is de stap waarvoor geen laboratoriummodellen bestaan; men kan derhalve eindeloos speculeren, zonder door lastige feiten gehinderd te worden”. Maar is het wel echt wetenschappelijk te schuiven? Leslie Orgel noemt het bestaan van de genetische code “het meest frustrerende aspect van het probleem inzake de oorsprongen van het leven”. En Francis Crick concludeerde dat “ondanks het feit dat de genetische code bijna universeel is, het ervoor vereiste mechanisme veel te ingewikkeld is om in een klap te kunnen zijn ontstaan”. Evolutionisten bewijzen keer op keer dat ze er alles aan doen om hun gelijk te halen, zonder met werkelijke feiten te komen. Ze volgen slechts vermoedens, verzinsels en vage ideeën. In dit artikel is aangetoond dat het leven onmogelijk per toeval tot stand is gekomen. Daarom hebben de evolutionisten een eigen theorie bedacht, die luidt: ‘dat een geleidelijk proces de natuurlijke selectie in staat moet hebben gesteld haar werk stap voor stap te doen’. Maar wanneer er geen genetische code is om een begin te maken met de reproductie, valt er voor de natuurlijke selectie niets te selecteren…

[elmoedjahida]

Cellen. De cel, een ommuurde stad; krachtcentrales wekken energie voor de cel op, fabrieken produceren enzymen en hormonen die noodzakelijk zijn voor het leven, er zijn complexe transportsystemen en pijpleidingen die grondstoffen en andere producten transporteren van de ene plaats naar de andere, binnen en buiten de cel. Schildwachten bij de slagbomen controleren de export- en de importmarkt, en speuren de buitenwereld af naar tekenen van gevaar. Gedisciplineerde biologische legers staan klaar om indringers te lijf te gaan. Er zijn ontwikkelde laboratoria en raffinaderijen voor het afbreken van externe grondstoffen in bruikbare deeltjes. Een gecentraliseerd genetisch bestuur handhaaft de orde in de vorm van een soort databank waarin alle nodige informatie over alle processen en te produceren stoffen aanwezig is. Cellen zijn de kleinste functionele eenheden van leven; ze kunnen zichzelf in stand houden, ze kunnen zichzelf vermenigvuldigen en cellen kunnen alle levensprocessen zelfstandig verrichten. Ze bestaan uit verschillende onderdelen die ieder op zich zeer ingewikkeld zijn en elk onderdeel heeft een specifieke taak. Er vinden chemische en biologische processen plaats om de cel in stand te houden. Het is niet zomaar een beetje eiwit bij elkaar, het is zeer complex. Deze complexe structuur van een levende cel was nog niet bekend in de tijd van Darwin, die het ontstaan van leven toeschrijft aan toevalligheden. De technologie van de 20e eeuw is doorgedrongen tot in de kleinste deeltjes van het leven en heeft onthuld dat de cel het meest complexe systeem is dat de mensheid ooit onder ogen heeft gehad. De evolutietheorie beweert dat dit systeem per toeval is ontstaan. De celmembraan. In de vorige editie van “Wij Moslims” hebben we al gezien hoe complex de celmembraan is. We willen nog even bij de complexiteit van de celmembraan stilstaan, omdat het niet zomaar een vliesje is dat de cel omsluit, maar het voert specifieke controles uit op de toevoer en afvoer van voedingsstoffen, afvalstoffen en metaalionen, enzovoort. De onderstaande tekeningen laten de complexiteit van de celmembraan zien. De tekeningen geven schematisch verschillende vormen van toevoer en afvoer weer. De middelste tekening is een schematische voorstelling van geleide diffusie (passief transport). De rechtse tekening toont een K+/Na+-ionenpomp (actief transport). Eencellige organismen. Laten we eens naar de kleinste levensvormen kijken: eencellige organismen. Een bioloog merkte op dat eencellige dieren in staat zijn “voedsel te vangen, het te verteren, afvalstoffen weg te werken, zich te verplaatsen, huizen te bouwen, zich met seksuele activiteiten bezig te houden”, en dat ze “zonder weefsels, zonder organen, zonder hart en zonder verstand werkelijk alles hebben wat wij bezitten”. Eencellige planten en dieren zijn er in diversen soorten, zoals bacteriën, diatomeeën, blauwwieren, algen en andere eencellige organismen (b.v. sporediertjes, wortelpotigen, etc.). Bacteriën. Een veelvormige groep van microscopisch kleine organismen, eencellig en zonder duidelijk afgegrensde kern. In het celvocht ontbreken ook een Golgi-apparaat en een endoplasmatisch reticulum. De celwand bestaat van binnen naar buiten uit een cytoplasmamembraan, een steunlaag en een kapsel van slijm. Eén of meer zweepharen zorgen voor beweeglijkheid. De indeling van bacteriën op systematische kenmerken is erg ingewikkeld en op veel punten nog steeds onduidelijk. De vermeerdering van bacteriën verloopt via celdeling. Daarbij vormt zich een dikke scheidingswand die het celmateriaal in tweeën deelt. Daarna valt de oorspronkelijke cel in twee dochtercellen uiteen. Het erfelijk materiaal bevindt zich vaak in ringvormige DNA-moleculen, plasmiden genaamd. Diatomeeën. Eencellige organismen, halen silicium en zuurstof uit zeewater en maken glas, waarmee ze kleine ‘pillendoosjes’ bouwen die hun groene chlorofyl bevatten. Ze worden door een geleerde om zowel hun belangrijkheid als hun schoonheid geprezen: “Deze groene blaadjes, opgesloten in juwelendoosjes, zijn de weidegronden die 9/10 van het voedsel leveren voor alles wat in de zee leeft.” De voedingswaarde van diatomeeën is voor een groot deel gelegen in de olie die ze maken, en die olie helpt ze tevens om net onder het wateroppervlak te dobberen, waar ze hun chlorofyl in het zonlicht kunnen koesteren. (zie foto →) Algen (wieren). Lagere planten die voorkomen in zee, in zoet water en op vochtige plaatsen op het land. Dank zij de aanwezigheid van chlorofyl of andere fotosynthetisch actieve pigmenten in de cellen, zijn de meeste soorten in staat tot fotosynthese. Met name de eencellige soorten die deel uitmaken van het plantaardig plankton zijn essentieel voor de zuurstofproductie op aarde. Blauwwieren bijvoorbeeld, zijn eencellige organismen die veel verwantschap met bacteriën vertonen en die zich in 2 miljard jaar vrijwel niet hebben ontwikkeld. Enkele andere eencellige organismen. Trilhaardiertjes. Eencellige met talrijke trilharen, sommige alleen in het jeugdstadium. Twee soorten kernen: een grote voor het regelen van de levensprocessen en een kleine voor het bewaren van de erfelijke eigenschappen. Ongeslachtelijke vermenigvuldiging door deling of knopvorming of geslachtelijke voortplanting door conjugatie. Zweephaardiertjes Eencellige die, minstens gedurende een deel van hun leven, in het bezit zijn van een of meer zweepharen waarmee ze zich voortbewegen. Vastzittende vormen gebruiken hun zweephaar om regelmatig vers water (met zuurstof en voedsel) naar hun kraag (dun omhulsel om flagel) te doen stromen. Veel soorten bezitten bladgroen (voor de fotosynthese), de andere halen voedsel uit het water. Bekende orden: goudmonaden en dinoflagellaten. Protozoën Dierlijke eencellige organismen, in het bezit van een echte celkern. Komen voor in vochtige milieus en zoet en zout water, waar ze een belangrijk bestanddeel van het plankton vormen. Veel soorten leven parasitair en kunnen bij de mens ziekten veroorzaken (bijv. malaria). Bekende vertegenwoordigers zijn de amoeben en de pantoffeldiertjes. Pantoffeldiertjes zijn eencellige met een grote en een kleine kern, voedselvacuolen en kloppende vacuolen. Ze bewegen zich voort met behulp van trilharen. Amoeben zijn eencellige diertjes die elke willekeurige vorm kunnen aannemen door de vorming van schijnvoetjes. Deze dienen niet alleen voor de voortbeweging, maar ook voor het omsluiten van voedseldeeltjes. De dierlijke cel. Diverse elementen zijn verpakt in een omhulsel van slechts 0,0025 cm middellijn. 1. Nucleus, kern. 2. Nucleolus: de plaats waar ribosomen worden gevormd. 3. RER: ruwe endoplasmatisch reticulum 4. SER: gladde e.r. 5. Golgi-apparaat: een groep afgeplatte membraanzakjes die door de cel geproduceerde eiwitten verpakken en distribueren. 6. Transportblaasje. 7. Secreetblaasje. 8. Lysosoom: intracellulaire verteringsprocessen. 9. Mitochondrium: productiecentra van ATP, de moleculen die als energiebron voor de cel fungeren. 10. Polysoom: groep ribosomen met één mRNA molecuul. 11. Insluitsel. 12. Centriolen: deze zijn in de buurt van de kern gelegen en zijn belangrijk bij de celdeling. 13. Microtubili (fibrillen): holle draden die een onderdeel vormen van het celskelet. 14. Microfilamenten (fibrillen): draadachtige structuur, spelen een rol bij bewegings-processen van de cel als geheel of onderdelen van de cel. 15. Cytosol: hierin vinden vele stofwisselingsprocessen plaats. 16. Desmosoom: schijfvormige structuren aan weerszijden van de celmembranen die de verbinding vormen tussen twee naburige cellen in o.a. dierlijk epitheelweefsel. 17. Celmembraan: het omhulsel dat controleert wat de cel in- en uitgaat. 18. Intercellulaire ruimte (intercellulaire holten). 19. Microvilli: uitsteeksels van de celmembraan die vaak voorkomen waar cellen grenzen aan een vrije ruimte als bijvoorbeeld het darmkanaal. Veelal staan de microvilli heel dicht op elkaar en zijn ze van dezelfde grootte. Ze zorgen voor een enorme oppervlaktevergroting van cellen die stoffen afscheiden of opnemen. - Endoplasmatisch Reticulum (Membranensysteem dat zorgt voor opslag of transport van eiwitten, geproduceerd door erlangs gerangschikte ribosomen (sommige ribosomen bewegen vrij door de cel)). - Ribosomen (Structuurtjes die aminozuren tot eiwitten aaneenrijgen, eiwitsynthese). - Kern (Omgeven door een omhulsel dat uit een dubbel membraan bestaat. De kern is het controlecentrum dat de activiteiten van de cel regelt). - Chromosomen (Deze bevatten het DNA van de cel, de genetische blauwdruk). Zijn uw 100.000.000.000.000 cellen door toeval ontstaan? De plantaardige cel. In plantencellen bevinden zich vaak plastiden. Deze hebben verschillende functies, die afhankelijk zijn van de plaats die de cel in de plant inneemt. Er zijn drie soorten plastiden: 1. leukoplasten: pigmentloze plastide, die voorkomt in alle kleurloze delen van planten; zet de tijdens de fotosynthese gevormde suikers om in eiwit, vet en zetmeel en slaat die op. 2. chloroplasten (bladgroenkorrels): deze bevatten bladgroen. Ze worden gevormd uit leukoplasten. Bladgroenkorrels kunnen uit water en koolstofdioxide onder invloed van zonlicht glucose (suiker) maken = fotosynthese. 3. chromoplasten: deze geven aan veel bloemen en vruchten hun gele, oranje of rode kleur (zoals de paardebloem, wortels, schil van de sinaasappel).

[elmoedjahida]

De verbazingwekkende fotosynthese. Nu doemt er nog een hindernis voor de evolutietheorie op. Op een bepaald moment in het verloop van de evolutie moest de primitieve cel iets uitvinden, namelijk de fotosynthese. Groene bladeren gebruiken energie van de zon, koolzuurgas uit de lucht en water uit de grond om suikers te maken, waarbij ze zuurstof afgeven. Fotosynthese vindt plaats in cellichaampjes die chloroplasten heten, die zo klein zijn dat er 400.000 in de punt aan het eind van deze zin kunnen. Dit proces, waarbij kooldioxide wordt omgezet in organische stof (suikers) onder invloed van licht en met afgifte van zuurstof, wordt door geleerden nog niet volledig begrepen. “Bij fotosynthese zijn ongeveer zeventig afzonderlijke chemische reacties betrokken”, zei een bioloog. “Het is werkelijk een wonderbaarlijk proces”. De fotosynthese is de essentiële schakel voor bijna alle leven op aarde en kan beschouwd worden als het ten nutte maken van zonne-energie voor levensprocessen. Dieren betrekken hun energie indirect uit de fotosynthese door het eten van planten. Toch meent men dat een kleine eenvoudige cel er bij toeval een begin mee heeft gemaakt. Dit proces van de fotosynthese veranderde een atmosfeer die geen vrije zuurstof bevatte, in een atmosfeer waarin een op de vijf moleculen een zuurstofmolecule is. Als gevolg daarvan konden dieren zuurstof inademen en leven, en kon er zich een ozonlaag vormen om alle leven tegen de schadelijke uitwerking van ultraviolette straling, afkomstig van de zon, te beschermen. Zou dit opmerkelijke proces aan puur toeval toegeschreven kunnen worden? Is het zomaar door toeval ontstaan? Vindt u dat echt geloofwaardig? Is er intelligentie bij betrokken? Sommige evolutionisten voelen zich gedwongen terug te krabbelen wanneer zij worden geconfronteerd met de gigantische onwaarschijnlijkheid dat een levende cel door toeval ontstaat. Zo complex, zo ontzettend veel van elkaar afhankelijke processen…… Zonder het een, kan het ander niet functioneren. Het moet dus tegelijkertijd, in een moment zijn ontstaan. Dit bewijst de Schepping van onze Schepper, Verheven en Geprezen is Hij. Als we ergens een steen vinden met de vorm zoals de steen van de foto, zal er geen twijfel bestaan over het feit dat deze steen een ontwerper heeft. Iemand heeft deze steen zo bewerkt, dat het de vorm heeft zoals op de foto. Het is ongelooflijk dat er toch nog zoveel mensen zijn die geloven dat het leven, wat absoluut niet te vergelijken is met die steen en veel complexer is dan die steen, dat het leven wel per toeval is ontstaan.

[elmoedjahida]

ik ga morgen insha allah verder met het vervolg van deze theoriën .....(ik ben ze aan het overtypen van het maandblad Wij Moslims .....ik vond het wel de moeite waard masha allah)