mimi_tangaouia
25-02-2003, 11:06
Journaliste Yvonne Ridley zat in de cel Taliban, maar bekeerde zich tot de Islam Gevangene wordt gelovige Journaliste Yvonne Ridley haalde de wereldpers in september 2001 toen ze, van kop tot teen verpakt in een burqa, werd opgepakt door de Taliban terwijl ze illegaal Afghanistan binnensloop. Als een heldin onthaalde het westen haar na haar vrijlating. Een jaar later was ze weer goed voor vette koppen toen ze bekendmaakte dat ze overwoog zich tot de Islam te bekeren. Gedaan met de jubeltoon. Want wat bezielt een Britse alleenstaande moeder van 44 om in de Islam de zin van het leven te zoeken? Het verhaal van Yvonne Ridley. De gekste dingen kreeg ze te horen na haar bekentenis. Dat ze leed aan het Stockholm-syndroom bijvoorbeeld, waardoor ze ging sympathiseren met het fundamentalistische regime dat haar tien dagen gevangen hield op beschuldiging van spionage. "Onzin", zegt Ridley, "ik bespuwde en beledigde mijn bewakers. De waarheid is dat ze Allah dankten toen ik het land werd uitgezet. Islam is een manier van leven En toch zou één bezoek in haar cel in Kaboel haar leven veranderen. "Op een dag kwam een imam binnen, met de vraag of ik me wou bekeren tot de Islam. Ik dacht: alls ik ja zeg, denkt hij toch dat ik lieg. En als ik nee zeg, beledig ik de Islam. Doodsbang was ik voor steniging. Dus beloofde ik dat, als ze me zouden vrijlaten, ik thuis in Londen de Islam grondig zou bestuderen." Op 8 oktober 2001 liet het Taliban-regime haar gaan, en kon ze werk maken van haar belofte. "Wat ik wist over de Islam, kon je gemakkelijk op een postzegel kwijt", geeft ze grif toe. Maar wat begon als een droge studie van de Koran, groeide snel uit tot een spirituele zoektocht. "Bij elke bladzijde die ik omdraaide, raakte ik dieper onder de indruk. Ik ontdekte dat de Islam een manier van leven is, waarmee ik veel aansluiting heb." Wanneer Yvonne Ridley precies overhelde naar de Islam, is haar zelf niet duidelijk. Ze herinnert zich daarentegen nog haarfijn de dag dat ze haar Christelijk geloof verloor. "Het gebeurde de zomer van vorig jaar. Israëlische soldaten belegerden en beschoten de Geboortekerk in Bethlehem, één van de heiligste plaatsen voor Christenen. Maar de wereldleiders zwegen. Alleen de paus had de moed te protesteren. Toen dacht ik: als het hen niets kan schelen, waarom zou ik er dan wakker van liggen?" Naarmate haar fascinatie voor de Islam groeide, ging ze te rade bij vooraanstaande moslims in Groot-Brittannië. Haar belangrijkste inspiratiebron, zo zegt ze zelf, waren echter de moslimvrouwen, haar "zusters". "Moslimvrouwen zijn e'vengoed intelligent, ze hebben een mening, ze praten mee over politiek en ze steunden me in grote mate. Helaas gelooft het Westen te gr(aag het sprookje dat moslimvrouwen verlegen, teruggetrokken wezens zijn die je zelden ziet of hoort. Geen korte rokjes Helemaal bekeerd Ridley nog niet, maar lang zal dat niet duren. Vier maanden geleden dronk ze voor het laatst alcohol en ook varkensvlees raakt ze niet meer aan. "Ook mijn kledij heb ik aangepast. Ik trek niet langer korte rokjes of lang uitgesneden topjes aan." Een hoofddoek draagt ze alleen in de moskee. "Dat eeuwige gedoe rond dat stukje stof", zucht ze. "Als een Christen een kruisje draagt, zeurt daar niemand over." Op veel begrip van haar omgeving moest ze aangvankelijk niet rekenen. "Mijn familie was geshokeerd", glimlachte ze. Eigenlijk wou ze haar belangstelling voor de Islam geheim houden, maar dat mislukte. "Meteen viel de pers over me heen. Na 11 september is een soort Islamfobie ontstaan waarbij de Islam synoniem lijkt met terrorisme. Jammer, want het is een mooie religie. Vooral omdat je direct verbonden bent met God, zonder enige tussenpersoon. Nieuwsblad Dinsdag 09 januari 2003