Bekijk originele versie : De misvatting van de evolutie.
Naar aanleiding van een discussie over het Darwinisme plaats ik het hoofdstuk De misvatting van de evolutie uit het boek De wonderen van de Qoer'aan om het één en ander duidelijk te maken.
ps: Er kunnen misschien typfoutjes in zitten omdat het overgetypt is uit het boek.
De misvatting van de evolutie
Inleiding
We hebben een aantal wonderen van het boek van Allah besproken, het Boek dat Hij als leiding en waarschuwing naar de mensheid heeft gestuurd. Met deze woorden heeft Allah ons vele tekenen, dat de Qoer’aan het Boek van de Waarheid is, gegeven en Hij nodigde de mensen uit om erover na te denken. Eén van de belangrijkste onderwerpen waar Allah in de Qoer’aan naar verwijst, is de erkentelijkheid van de mens voor de talloze tekenen van de schepping op de aarde en de waardering van de mensen voor Zijn macht, door deze te gedenken. Tegenwoordig zijn er echter verschillende ideologieën die de mensen het Feit van de Schepping willen doen vergeten en zij trachten hen door ongegronde ideeën, te scheiden van hun religie.
De meest kenmerkende van deze ideologieën is het materialisme.
Het Darwinisme, d.w.z. de evolutietheorie, is de belangrijkste theorie die door het materialisme, vanwege zijn zogenaamde wetenschappelijke basis voor zijn eigen doeleinden, wordt geaccepteerd. Deze theorie, die beweert dat het leven door toeval, uit anorganisch materiaal is ontstaan, is feitelijk ten ondergegaan toen werd bevestigd dat het universum door Allah geschapen is.
Het is Allah die het universum geschapen heeft en Die het tot in het kleinste detail ontworpen heeft. Daarom is het onmogelijk dat de evolutietheorie, die beweert dat levende wezens niet door Allah geschapen zijn maar het product zijn van toevallige gebeurtenissen, waar is.
Het is dan ook niet verbazend, dat als we naar de evolutietheorie kijken, deze door de wetenschappelijke bevindingen wordt weerlegd. Het ontwerp van het leven is buitengewoon ingewikkeld en iets dat sensationeel is. In de anorganische wereld kunnen we bijvoorbeeld onderzoeken hoe gevoelig het evenwicht is, waarvan de atomen afhankelijk zijn. Verder kunnen we in de anorganische wereld zien in wat voor een ingewikkelde ontwerpen deze atomen bij elkaar worden gebracht, en welke buitengewone mechanismen en structuren er zijn, zoals proteïnen, enzymen en cellen, die te samen met de atomen gemaakt zijn. Dit buitgewone ontwerp in het leven, ontzenuwde, aan het einde van de 20ste eeuw, het Darwinisme. We hebben dit onderwerp zeer uitvoerig in sommige van onze andere boeken besproken en zullen dit blijven doen. Maar we denken dat, gezien het belang ervan, het nodig is om ook in dit boek een korte samenvatting te geven.
De wetenschappelijke ondergang van het Darwinisme
Hoewel de doctrine helemaal tot de oude Grieken teruggaat, boekte de evolutietheorie pas in de 19de eeuw, op grote schaal winst. De belangrijkste ontwikkeling die er voor zorgde dat de theorie het topic van de wetenschappelijke wereld werd, was het boek van Charles Darwin ‘The Origin of Species’, uitgegeven in 1859. In dit boek ontkende Darwin dat de verschillende levende soorten op aarde afzonderlijk door Allah geschapen waren. Volgens Darwin hadden alle levende wezen een gemeenschappelijke voorouder en onderscheidden zij zich in de loop der tijd door kleine veranderingen.
De theorie van Darwin is niet op concrete wetenschappelijke vondsten gebaseerd; zoals hij zei, was het slechts een ‘aanname’ een ‘veronderstelling’. Verder bekent Darwin in het lange hoofdstuk van zijn boek, getiteld ‘Moeilijkheden van de theorie’, dat de theorie faalde in het geven van antwoord op veel kritische vragen.
Darwin vestigde al zijn hoop op de nieuwe wetenschappelijke ontdekkingen waarvan hij dacht dat die ‘de moeilijkheden van de theorie’ zouden oplossen. Maar in tegenstelling tot zijn verwachtingen, vergrootten de wetenschappelijk ontdekkingen de dimensie van deze moeilijkheden.
De nederlaag van het Darwinisme ten opzichte van de wetenschap kan in drie basisonderwerpen worden herzien:
1) De theorie kan op geen enkele wijze verklaren hoe het leven op aarde is ontstaan.
2) Er is geen wetenschappelijk bewijs dat aantoont dat de ‘evolutionaire mechanismen’ waar de theorie vanuit gaat, enige kracht hebben, om hoe dan ook te evolueren.
3) Het archief van fossielen bewijst volledig het tegenovergestelde van de veronderstellingen, waar de evolutietheorie van uitgaat.
In dit gedeelte zullen we een algemeen overzicht van deze drie basispunten geven.
De eerste onneembare stap: De oorsprong van het leven
De evolutietheorie veronderstelt dat alle levende soorten zich uit één enkele cel hebben ontwikkeld, een cel die 3,8 miljard jaar geleden op de primitieve aarde verscheen. Er zijn een aantal vragen die de theorie niet kan beantwoorden, n.l., hoe kon, als deze evolutie echt heeft plaats gevonden, uit één enkele cel, miljoenen vormen van complex levende soorten voortkomen, waarom zijn er geen sporen in het fossielenarchief gevonden? Maar het belangrijkste van de eerste stap van dat vermeende evolutionaire proces is te vragen: hoe deze ‘eerste cel’ is ontstaan.
Aangezien de evolutietheorie de schepping ontkent en geen enkele vorm van bovennatuurlijke inmenging accepteert, houdt het vol dat de ‘eerste cel’ door toeval binnen de wetten van de natuur, zonder ontwerpplan of regeling, is ontstaan. Volgens de theorie zou uit anorganische stof, door het toeval, een levende cel gevormd zijn. Dit is echter een bewering die zelfs de meest ontkwetsbare regels van de biologie geweld aandoet.
zeer leerzame bijdrage.
Thankx!
“ Het leven komt voort uit het leven.”
In zijn boek verwijst Darwin nooit naar de oorsprong van het leven. Het primitieve begrip van de wetenschap in zijn tijd baseert zich op de aanname dat levende wezens uit een heel eenvoudige structuur bestonden. Sinds de middeleeuwen was een spontane voortplanting een theorie die er van uitgaat dat anorganisch materiaal samenkomt en leven vormt, algemeen geaccepteerd. Men geloofde toen, in het algemeen, dat insecten uit voedselresten voortkwamen en muizen uit graan. Interessante experimenten werden uitgevoerd om deze theorie te bewijzen. Er werd wat graan in een vies stukje doek gelegd, men geloofde dat er na verloop van tijd muizen uit zouden voortkomen. Ook de ontwikkeling van wormen, in vlees, werd als bewijs voor de ‘spontane voortplanting’, aangenomen. Pas een tijd later begreep men dat wormen niet spontaan uit vlees voortkwamen, maar dat deze door vliegen, in de vorm van larven, vervoerd werden, larven die onzichtbaar waren voor het blote oog.
Zelfs in de periode dat Darwin ‘The Origin of Species’ schreef, was in de wetenschappelijke wereld, het geloof dat bacteriën uit niet levend materiaal voortkwamen, wijdverspreid geaccepteerd. Maar vijf jaar, nadat het boek van Darwin was uitgegeven, ontzenuwde het werk van Louis Pasteur deze veronderstellingen, waarop de evolutieleer gebaseerd was. Pasteur vatte de conclusie die hij bereikte na tijdrovende experimenten en onderzoeken, als volgt samen:
“De stelling, dat anorganisch materiaal leven kan voortbrengen, is voorgoed geschiedenis geworden..”²
Lange tijd verwierpen de bepleiters van de evolutietheorie, de ontdekkingen van Pasteur.
Toen echter via ontwikkelingen in de wetenschap, de ingewikkelde structuur van een levend wezen ontrafeld werd, raakte het idee, dat het leven door het toeval tot stand was gekomen, in een nog grotere impasse.
²Sidney Fox, Klaus Dose, Molecular Evolution and The Origin of Life, New York: Marcel Dekker, 1977. p.2
De Laender, Jan
Titel Het verdriet van Darwin: Over de pijn en de troost van het rationalisme
Boekinfo Uitgeverij Acco, Leuven
ISBN 90-334-5541-2
Isbn
Trefwoord Darwin
Omschr
In het Verdriet van Darwin kunnen twee delen onderscheiden worden, namelijk een biografisch en een theoretisch. Het biografische gedeelte over Charles Darwin, dat reeds enkele uitweidingen over de evolutietheorie bevat, is aangevuld met de biografieën van Alfred R. Wallace en Gregor Mendel. De eerste heeft ongeveer gelijktijdig met Darwin een aantal principes van de evolutieleer ontdekt, maar erkende sportief de superieure aanpak van zijn concurrent. Beide wetenschappers zijn overigens bevriend geworden. Darwin heeft de erfelijkheidstheorie van Mendel echter niet gekend, waardoor een belangrijke schakel in de evolutietheorie ontbrak.
Het theoretisch gedeelte geeft een nauwkeurige en heldere uiteenzetting van het Darwinisme en de hedendaagse evolutieleer. De principes zijn vrij eenvoudig, maar hebben niettemin vaak aanleiding gegeven tot misvattingen en onterechte kritieken, die de auteur resoluut weerlegt. Op haar beurt bevat dit deel nog enkele biografische toevoegingen die het geheel zeer vlot laten lezen.
Gelijktijdig met de biografische en theoretische ontvouwing, schuift De Laender, die van opleiding psycholoog is, zijn opvattingen over menswetenschappen naar voor. Freud, Lacan en Margaret Mead krijgen daarbij een veeg uit de pan, terwijl de psychologie die aansluit bij de evolutieleer opgehemeld wordt. Met zijn kritiek op de psychoanalyse verkeert hij in uitstekend gezelschap, want niemand minder dan de wetenschapsfilosoof Sir Karl Popper beweerde dat zij onwetenschappelijk is. Hij steunde evenwel op de niet falsifieerbaarheid, anders gezegd het feit dat de theorie niet kan weerlegd worden. De Laender meent echter dat de psychologie een biologische wetenschap is en dat in deze karakterisering haar eindbestemming ligt. Die bewering mag hij zeker uiten, op voorwaarde dat zijn argumentatie even krachtdadig is als deze van Darwin, die door hem zo, en terecht, geprezen wordt.
Als verdediging van een bepaalde psychologiebeoefening is zijn behandeling te summier en sluit zij te los bij de uiteenzetting van de evolutieleer aan. Indien hij met deze wetenschapsfilosofische bemerkingen slechts een duiding in de marge beoogde, wat, gezien de beperkte opzet, het meest aannemelijke is, dan blijven de voortreffelijke uiteenzetting van de evolutietheorie en de boeiende levensbeschrijvingen.
In tegenstelling tot wat vaak gedacht wordt, was Darwin na zijn reis met de Beagle nog steeds een creationist. Zijn geloof in het scheppingsverhaal was hoogstens door vage twijfels aangetast. Hij zocht wel naar een verklaring voor de evolutie. Bij Malthus vond hij dat enerzijds de bevolking de neiging had onbeperkt aan te groeien, terwijl anderzijds de voedselvoorraden beperkt waren. Het bracht hem op de idee van de strijd voor het bestaan, waarbij de best geschikten de meeste kans op overleven en dus voortplanten maakten. Ook fokkers die verder kweekten met dieren die voor hen de meest geschikte kenmerken vertoonden leidden hem op de goede weg.
Dat De Laender een persoon van vlees en bloed en niet enkel een droge wetenschapper schetst, mag blijken uit de aandacht die hij besteedt aan het beschrijven van de voorzichtigheid waarmee de atheïst zijn diep gelovige vrouw voor de harde waarheid van zijn bevindingen behoedt. Wanneer ze erachter komt dat haar man niet langer in de Schepper gelooft, maar dat hij vaststelde dat de natuur een genadeloos verloop kent, zal ze hem blijven steunen omdat ze weet dat hij een goed mens is.
Het boek is ook bijzonder interessant omdat ze de lezer een kijkje gunt achter de schermen van het wetenschappelijk bedrijf. Darwin is het toonbeeld van methodische accuraatheid omdat hij voortdurend twijfels over zijn eigen onderstellingen heeft. Hij dwingt zichzelf om tegenargumenten te onderzoeken en om zijn beweringen met harde feiten te staven. Anderzijds blijkt ook hoe de omgeving vastgeroest in belangen en vooroordelen niet vlug geneigd is om de bestaande opvattingen naast zich neer te leggen. Wanneer andere wetenschappers en open geesten door de verpletterende bewijskracht overtuigd geraken, heeft de goegemeente de tijd nodig om het nieuwe in zich op te nemen. Het is dan ook te begrijpen dat hij enorm veel steun genoten heeft van enkele begripvolle en hem strijdvaardig steunende vrienden, die tevens het nodige gewicht in de schaal wisten te leggen en die hem aanzetten tot het eindelijk publiceren van zijn werk.
In schril contrast daar tegenover staat het baanbrekende werk van Mendel, dat, wegens het ontbreken van belangstelling en bekwame beoordelingen, voor jaren in de vergeethoek geraakte, terwijl het later een cruciale rol zou spelen in het overbruggen van de laatste onduidelijkheden die Darwin had nagelaten.
Samengevat kan gezegd worden dan het boek van De Laender boeiend en leerzaam leesmateriaal biedt. Indien iemand zich wil verdiepen in de evolutionaire psychologie en haar verdediging, is het aan te raden om naast dat werk over Darwin er nog een ander of andere op na te slaan. De Laender vermeldt overigens een aantal markante namen in dat verband, zij het dat ze allen tot de verdedigers behoren.
Het eerste deel van dit boek betreft De afstamming van de mens, dat wil zeggen de evolutionaire verwantschap van de menselijke soort met de andere, lagere zoogdieren, en vooral met de nu levende mensapen. Het tweede deel, Selectie in relatie tot sekse, betreft seksuele selectie, het kiezen van partners voor de voortplanting, en hoe dit als een autonoom evolutiemechanisme moet worden opgevat dat losstaat van natuurlijke selectie. Darwin had dit onderwerp in zijn eerste boek, Over het ontstaan van soorten slechts kort behandeld. Hier krijgt het de volle aandacht en wordt het verband tussen seksualiteit en evolutie uitgewerkt. Seksuele selectie en de ermee verbonden concurrentiestrijd tussen individuen van dezelfde sekse, spelen volgens Darwin in de evolutie van mens en dier een rol die minstens even belangrijk is als die van natuurlijke selectie en de daarmee verbonden strijd om het leven.
Seksuele selectie is bij de mens niet alleen direct verantwoordelijk voor de lichamelijke en geestelijke verschillen tussen mannen en vrouwen, maar indirect ook voor allerlei raskenmerken zoals huidskleur of haartype, en bovendien voor de kenmerkende naaktheid van de menselijke soort, die de functie vervult van seksueel ornament.
Volgens Darwin ontstaat er via seksuele selectie een wisselwerking tussen de menselijke natuur en de cultuur, want de normen betreffende seksuele aantrekkelijkheid -- schoonheidsnormen -- verschillen bij verschillende menselijke populaties, en zijn onderhevig aan cultureel bepaalde modes en tradities.
Een van Darwins belangrijkste inzichten betreft de dierlijke natuur van de mens. Zelfs verheven, goddelijke vermogens als religiositeit, liefde, schoonheidszin en morele impulsen zijn tenminste als kiem aanwijsbaar bij de dieren waar we evolutionaire banden mee hebben.
http://www.nieuwezijds.nl/frame.php?url=http://www.nieuwezijds.nl/boeken/9057121034.html
Owowowow, wat een waardeloos stuk. Het geeft eerste laags verklaringen, dat wil zeggen dat het niet iets zonder reden afkeurt, maar in plaats daarvan iets afkeurt met een reden die niet is uitgewerkt, niet te controleren valt in het stuk en dus ook niet betrouwbaar is.
ZO staat er absoluut nergens uitgelegd wat de bron is van de evolutheorie, maar enkel dat hij uit de tijd van de Grieken stamt.
Verdermeer het lachwekkende vergelijk dat de evolutietheorie populair is door materiaalisme en het ver gezochte verband. Dit hele stuk is overigens nog incorrecter dan alleen dat. De evolutietheorie zelf zegt niet hoe de eerste levensvorm is ontstaan, de aminozurenwet (geen theorie meer) is van latere hand.
Maar er zijn nog meer fouten. Zo wordt aangenomen dat evolutietheorie gelijk is aan Dawinisme (wat niet zo is) en dat Darwin zelf een Darwinist was (wat ook niet zo is).
Ook wordt wederom niet onderbouwt hoe het toch kan dat Allah een feit is, terwijl hij niets meer is dan een theorie die ook nog eens tegen de kansen in dobbelt (hij is dus eerder fout dan goed).
Nogmaals wordt er verwezen naar het "archief van Fossielen" ok dit is een achterhaalt feit, zelfs al toen Darwin de theorie uitbracht. STerker nog hij grijpt het punt aan en ook waarom hij het niet kan gebruiken voor zijn theorie te versterken, namelijk het geologisch archief is ernstig inkompleet. Er kan dus niets van waarheid of onwaarheid worden afgeleidt uit het geologisch archief tot het zeer compleet is, op dit moment is er minder als de helt gevonden naar men vermoed (veel minder zelfs) en dus onbetrouwbaar. Maar de vondsten die de afgelopen 40 jaar zijn gedaan hebben de evolutietheorie een betere kans gegeven.
Het hele stuk barst (zoals normaal) van de fouten, vooroordelen, gebrek aan onderbouwing en het kwalijkst van allemaal Duidelijke kenmerken dat de schrijvers het boek niet hebben gelezen of met opzet bepaalde wetenswaardigheden ervan hebben weggelaten omdat het hun niet uitkwam.
Principieel gezien moet ik er wel om lachen. Het feit dat er zovaak om een dergelijke manier de evolutietheorie wordt aangevallen bewijst de hopeloosheid van veel religieuze mensen. Immers weten zij dat een idee een gevaarlijk iets is (zij leven zelf naar ideeen, namelijk hun religies), maar het is vooral gevaarlijk omdat dit idee goed onderbouwt is en in plaats van verzwakking alsmaar meer bewijs zich opstaapeld die de evolutietheorie dichter bij een evolutiewet brengt. En dat terwijl de ideeen van de religieuze aanvallers nogsteeds na vaak honderden en duizenden jaren geen enkel goed feit op tafel hebben weten te brengen om hun idee te bewijzen.
Nou, typisch moslim-gezeur, tobben over een ei-celletje meer of minder met als doel het onstaan van de mensheid tot een daad van God te maken. Erger, tot een daad van Allah. Als dat bewezen kan worden kan God gelijk naar Scheveningen, naast Milosevic is nog een cel vrij.
Milosevic zit daar wegen het doodmaken van mensen, God kan er heen wegens het maken van mensen.
Waarom kunnen moslims niet leven met de gedachte dat de mensen uit apen komen en dat God dat allemaal voor elkaar heeft gekregen? Dat het leven is onstaan en niet gemaakt?Geen normaal mens gelooft toch nog in Adam en Eva en dat paradijs? Dat verhaal moet je overdrachtellijk zien, als een verhaal waarin mensen zich verbazen over die schepping zonder daar een oorzaak voor te kunnen aanwijzen.
Volgens de Bijbel zijn de eerste mensen Adam en Eva in dat paradijs. Hoe zit het dan met al die skeletten die zijn gevonden van mens= of aapachtigen? Hoe kan het dan dat we botten kennen en schedels van dieren die miljoenen jaren geleden hebben geleefd. Mijn vraag is: "Wanneer heeft God die mensen dan gemaakt?" en kan Hij daarvoor alsnog worden aangeklaagd wegens misdaden tegen de aarde?
De arrogantie van een Bijbel en een Koran om zich de aanmaak van mensen toe te eigenen, terwijl die mensen uit de aarde, de zee en de zon zijn voortgekomen, al datgene wat een Schepper met die aarde voorhad.
Scottie, homo-erectus.
Nou, typisch moslim-gezeur, tobben over een ei-celletje meer of minder met als doel het onstaant van de mensheid tot een daad van God te maken. Als dat bewezen kan worden kan God gelijk naar Schevening, naast Milosevic is nog een cel vrij.
Milosevic zit daar wegen het doodmaken van mensen, God kan er heen wegens het maken van mensen.
Waarom kunnen moslims niet leven met de gedachte dat de mensen uit apen komen en dat God dat allemaal voor elkaar heeft gekregen? Geen normaal mens gelooft toch nog in Adam en Eva en dat paradijs? Dat verhaal moet je overdrachtellijk zien, als een verhaal waarin mensen zich verbazen over die schepping zonder daar een oorzaak voor te kunnen aanwijzen.
De arrogantie van een Bijbel en een Koran om zich de aanmaak van mensen toe te eigenen, terwijl die mensen uit de aarde, de zee en de zon zijn voortgekomen, al datgenen wat een Schepper met die aarde voorhad.
Scottie.
Veel Christenen kunnen het ook niet.
Ik denk dat jij wel het antwoord weet op je vraag, maar ik zal het toch uitlichten (als niet voor jouw dan voor anderen).
Het Creationisme is de bron van de Islam en het Christendom o.a. Darwins evolutietheorie roeit het idee uit dat we uitverkorenen zijn van God. We zijn per toeval ontstaan dan. Daardoor gaan heel veel regels en wetten uit de 'heilige' boeken overboord. Nou en, meer vrijheid toch?
Nou, dat is het probleem niet. Het probleem is dat mensen die volgens de regels hebben geleeft zichzelf hebben geknecht voor niets. En omdat ze dat niet willen inzien zetten ze hun gekozen blindheid voort over de generatie en zorgen er zo voor dat hun nagelscht vaak geblindoekt door het leven wandeld geketend met kettingen en sloten waarvan ze zelf de sleutels hebben, maar welke ze niet willen gebruiken.
blondblauw
11-03-2005, 19:46
Er zijn steeds meer wetenschappelijke bewijzen dat leven zich kan ontwikkelen in elke omgeving waar genoeg chemische activiteit en diversiteit is.
De heilige boeken zijn duizende jaren geleden geschreven, toen mensen dat nog niet konden/wilden bevatten.
Ik was nog lang niet klaar. Dus als jullie nog even het geduld op kunnen brengen en wachten met reageren tot alles is geplaatst.
Niet overtuigende inspanningen in de 20ste eeuw
De eerste evolutionist die zich in de twintigste eeuw met het onderwerp van het ontstaan van het leven ging bezig houden, was de beroemde Russische bioloog Alexander Oparin. Met verschillende theorieën die hij, in de dertiger jaren van de twintigste eeuw, naar voren bracht, wilde hij het bewijs leveren dat de cel van een levend wezen door toeval kon ontstaan. Maar deze studies waren gedoemd te mislukken en Oparin legde de volgende bekentenis af: “Helaas blijft het ontstaan van de cel nog een probleem en feitelijk is dit het meest duistere aspect van de hele evolutietheorie.” (3)
Evolutionistische volgelingen van Oparin probeerden experimenten uit te voeren teneinde het probleem van het ontstaan van het leven op te lossen. De bekendste experimenten zijn uitgevoerd door de Amerikaanse chemicus Stanley Miller in 1953. In een experimentele opstelling combineerde hij gassen, waarvan hij aannam dat ze in de oeratmosfeer van de aarde bestonden en voegde aan het mengsel energie toe. Miller bracht de synthese van verschillende organische moleculen (aminozuren) die in de structuur van proteïnen aanwezig zijn, tot stand.
Een paar jaar later werd echter duidelijk dat dit experiment, dat toen als een belangrijke stap in de naam van de evolutie werd gezien, ongeldig was. De atmosfeer die in het experiment gebruikt werd, was heel anders dan de werkelijke omstandigheden op aarde. (4)
Na een lange stilte bekende Miller dat de atmosfeer in zijn experimenten onrealistisch was. (5)
Alle evolutionaire inspanningen, om gedurende de gehele 20ste eeuw, de oorsprong van het leven te verklaren, eindigden in een mislukking. De geo-chemicus Jeffrey Bada van het San Diego Scripps Institute, accepteert dit feit in een artikel uitgegeven in Earth Magazine in 1998:
Vandaag de dag, nu we de twintigste eeuw verlaten, hebben we nog steeds te maken met het grootste onopgeloste probleem dat we hadden, toen we de twintigste eeuw binnentraden: “Hoe is het leven op aarde ontstaan?” (6)
3 Alexander I. Oparin, Origin of Life, (1936) New York, Dover Publications, 1953 (Reprint), p. 196
4 “New Evidence on Evolution of Early Atmosphere and Life”, Bulletin of the American Meteorological Society, Vol 63, November 1982, p. 1328-1330
5 Stanley Miller, Molecular Evolution of Life: Current Status of the Prebiotic Synthesis of Small Molecules, 1986, p. 7
6 Jeffrey Bada, Earth, February 1998, p. 40
©2000-2012 Marokko.nl Virtual Community's - La maison du Maroc. Powered by Marokko Media.