I just got something on my mind...

[Anya]

31/03/1984 Geboorte van mijn broertje (moge Allah zijn ziel hebben), Hassan... Ik herinner me nog hoe wij vochten om mijn vaders aandacht, ik peste hem altijd "Hassan, ik ben de lieveling van pa, want ik ben ouder dan jou" waarop hij altijd heel scherp antwoordde "vergis je niet, ik ben zijn lieveling, want ik ben zijn eerste zoon"... Ik herinner me nog goed hoe hij zijn elleboog brak in een gevecht om mijn vaders ring, een mooi massief gouden exemplaar met de A van Ali...ik won... ik kreeg de ring (en heb hem nog altijd...) Nooit gunde ik hem iets, want ik kreeg al zo weinig aandacht van mijn moeder, waardoor ik mijn vader voor mij alleen wou... En die kreeg ik ook, want Allah besloot om mijn broertje weg te nemen op 29/03/1996, twee dagen voor hij 12 werd. Ik herinner me nog hoe hij in die periode voor zijn verjaardag een identiteitspasje had gemaakt..., als hij 12 werd mocht hij eindelijk een pasje, wat voor hem volwassenheid betekende...ik zie hem nog zo voor me, met een grote glimlach... Hij voelt zich niet goed...moet overgeven... ach iedereen voelt zich al eens slecht..., als we allen in bed liggen hoor ik zijn zware ademhaling... en roep ik (moge Allah mij vergeven) "wil je in Godsnaam zwijgen, ik probeer te slapen" En dan overviel mij de Sjaitaan (Ik vergeef mezelf nooit), hij fluisterde me een gedachte in: "stel dat hij zou sterven" Met die gedachte viel ik in slaap, ik was Ahoedoe billah mina sjaitaan i radjiem te zeggen Mijn moeder (moge Allah haar pijn verzachten) voelt instinctief aan dat het slecht gaat met haar lievelingszoon, en wil hem optillen om hem beneden te verzorgen, dit lukt echter niet, Hassan(Larhmoe) is zo zwaar dat zelf vader hem niet kan optillen... vader, moeder en Hassan (Larhmoe) in het midden gaan de trap af, vader probeert nog een oog te sluiten, hij is vermoeid, moet om 04.00 naar het werk en het is al 02.00... Hassan (Larhmoe) is stil, zo stil dat moeder vraagt, Hassan slaap je? "neen ayemma, ik zie niets meer" moeder neemt zijn ondertussen geel geworden gezichtje in haar handen en zegt, "kijk a Hassan ino, hier is je moeder, wil je melk? water?" Hij opent zijn ogen en hij zegt "Semhai ayemma, ik zie je niet, alles is zwart..." Moeder kijkt recht in zijn ogen en ziet dat zijn ogen zwart zijn geworden, glazig zwart..." Hij ziet iemand maar hij weet niet wie het is zegt die dan... Mijn moeder panikeert, vader zegt shahada op. Ik word wakker met een blauw licht en een rood licht afwisselend dat door mijn raam schijnt, en denk dat ik het me inbeeld... hepatitis C in de nieren luidt het verdict van de dokter, terwijl hij de beademingsapparatuur afzet... ik hoor mijn moeder een kreet slaken, en mijn vader praat met een stem die ik nog nooit heb gehoord... Rachida, je bent de beste moeder voor hem geweest, ik kan geen betere moeder voorstellen voor mijn kinderen, en je was zo goed voor Hassan dat Allah hem heeft genomen... Nu heb ik de volle aandacht van mijn vader... Nu draag ik zijn massief gouden ring met A van Ali... Nu ben ik de oudste "zoon" voor mijn vader... Nu draag ik de schuld gevoelens... Nu durf ik niet naar zijn graf... en iedere keer bij ramadan, el aid... noem maar op dan zie ik mijn moeder kijken naar me en ik kan haar gedachten lezen... "waarom hij en niet jij, ik heb genoeg dochters, jij had ook hepatitis C, jij kon ik missen niet hem" vroeger zakte weg in een depressie na die woorden en gedachten nu ... "semhai ayemma, het was Allah zijn wil, ik zou zijn plaats innemen als ik wist dat je dan je zoon terug had..." dacht misschien als ik erover schrijf dat ik dit jaar zijn graf kan gaan bezoeken...

[chicamaroquia]

Origineel gepost door Anya 31/03/1984 Geboorte van mijn broertje (moge Allah zijn ziel hebben), Hassan... Ik herinner me nog hoe wij vochten om mijn vaders aandacht, ik peste hem altijd "Hassan, ik ben de lieveling van pa, want ik ben ouder dan jou" waarop hij altijd heel scherp antwoordde "vergis je niet, ik ben zijn lieveling, want ik ben zijn eerste zoon"... Ik herinner me nog goed hoe hij zijn elleboog brak in een gevecht om mijn vaders ring, een mooi massief gouden exemplaar met de A van Ali...ik won... ik kreeg de ring (en heb hem nog altijd...) Nooit gunde ik hem iets, want ik kreeg al zo weinig aandacht van mijn moeder, waardoor ik mijn vader voor mij alleen wou... En die kreeg ik ook, want Allah besloot om mijn broertje weg te nemen op 29/03/1996, twee dagen voor hij 12 werd. Ik herinner me nog hoe hij in die periode voor zijn verjaardag een identiteitspasje had gemaakt..., als hij 12 werd mocht hij eindelijk een pasje, wat voor hem volwassenheid betekende...ik zie hem nog zo voor me, met een grote glimlach... Hij voelt zich niet goed...moet overgeven... ach iedereen voelt zich al eens slecht..., als we allen in bed liggen hoor ik zijn zware ademhaling... en roep ik (moge Allah mij vergeven) "wil je in Godsnaam zwijgen, ik probeer te slapen" En dan overviel mij de Sjaitaan (Ik vergeef mezelf nooit), hij fluisterde me een gedachte in: "stel dat hij zou sterven" Met die gedachte viel ik in slaap, ik was Ahoedoe billah mina sjaitaan i radjiem te zeggen Mijn moeder (moge Allah haar pijn verzachten) voelt instinctief aan dat het slecht gaat met haar lievelingszoon, en wil hem optillen om hem beneden te verzorgen, dit lukt echter niet, Hassan(Larhmoe) is zo zwaar dat zelf vader hem niet kan optillen... vader, moeder en Hassan (Larhmoe) in het midden gaan de trap af, vader probeert nog een oog te sluiten, hij is vermoeid, moet om 04.00 naar het werk en het is al 02.00... Hassan (Larhmoe) is stil, zo stil dat moeder vraagt, Hassan slaap je? "neen ayemma, ik zie niets meer" moeder neemt zijn ondertussen geel geworden gezichtje in haar handen en zegt, "kijk a Hassan ino, hier is je moeder, wil je melk? water?" Hij opent zijn ogen en hij zegt "Semhai ayemma, ik zie je niet, alles is zwart..." Moeder kijkt recht in zijn ogen en ziet dat zijn ogen zwart zijn geworden, glazig zwart..." Hij ziet iemand maar hij weet niet wie het is zegt die dan... Mijn moeder panikeert, vader zegt shahada op. Ik word wakker met een blauw licht en een rood licht afwisselend dat door mijn raam schijnt, en denk dat ik het me inbeeld... hepatitis C in de nieren luidt het verdict van de dokter, terwijl hij de beademingsapparatuur afzet... ik hoor mijn moeder een kreet slaken, en mijn vader praat met een stem die ik nog nooit heb gehoord... Rachida, je bent de beste moeder voor hem geweest, ik kan geen betere moeder voorstellen voor mijn kinderen, en je was zo goed voor Hassan dat Allah hem heeft genomen... Nu heb ik de volle aandacht van mijn vader... Nu draag ik zijn massief gouden ring met A van Ali... Nu ben ik de oudste "zoon" voor mijn vader... Nu draag ik de schuld gevoelens... Nu durf ik niet naar zijn graf... en iedere keer bij ramadan, el aid... noem maar op dan zie ik mijn moeder kijken naar me en ik kan haar gedachten lezen... "waarom hij en niet jij, ik heb genoeg dochters, jij had ook hepatitis C, jij kon ik missen niet hem" vroeger zakte weg in een depressie na die woorden en gedachten nu ... "semhai ayemma, het was Allah zijn wil, ik zou zijn plaats innemen als ik wist dat je dan je zoon terug had..." dacht misschien als ik erover schrijf dat ik dit jaar zijn graf kan gaan bezoeken... meisje, geef jezelf niet de schuld, het is de wil van Allah. ik ben soms ook zo'n b*tch tegen mijn broers en zus, maar als ik ze kwijt zou raken zou mijn hele leven instorten. gelukkig weten we wel van elkaar dat we heel veel van elkaar houden. en dat weet je broertje ook. ga naar zijn graf, het zal je helpen om het verlies te verwerken. sterkte

[Anya]

Hoe kan ik naar zijn graf gaan? Als ik bij de naam Hassan, al tranen in mijn ogen krijg? hoe moet ik zonder huilen, zijn grafplaats betreden?

[chicamaroquia]

Origineel gepost door Anya Hoe kan ik naar zijn graf gaan? Als ik bij de naam Hassan, al tranen in mijn ogen krijg? hoe moet ik zonder huilen, zijn grafplaats betreden? als je je niet kan inhouden, daar kun je niks aan doen. ik ben bij het graf van mijn oom ingestort. ik ging heel ongecontroleerd huilen en zakte toen in elkaar. maar eens moet je de eerste stap zetten, dus waarom niet deze zomer.

[Anya]

hoe belachelijk het ook klinkt... als ik ga ... ga ik beseffen dat ie echt dood is... na zoveel jaren heb ik het nog niet verwerkt, doe alsof hij nog leeft maar dat ie gewoon weg is. als ik daar nu aan zijn graf ga staan... dan pas ga ik wegzakken in een depressie...

[Anya]

hoe langer je het verborgen houdt, hoe moeilijker je zal kunnen omgaan met gevoelens...

[SweetRose]

ik krijg bijna tranen bij het lezen van je verhaal :( en ik vind het echt spijtig...maar je moet het zo bekijken..Hij is bij Allah..veilig en wel ;) En je moeder..laat haar..ze zal wel inzien dat zij evenveel van je houd als haar overleden zoon ;) veel sterkte meid

[Anya]

dank jullie voor die lieve woorden...

[Onslaught]

Origineel gepost door Anya hoe langer je het verborgen houdt, hoe moeilijker je zal kunnen omgaan met gevoelens... waar en niet waaar meid echt nu is het waar hoe langer je het voor je hou hoe moielijk de weg is voor oplossing maar geloof me, eenmaal eruit eenmaal wijzer en ervaringen en meer geloven in allah en meer weten dat dit maar tijdelijk is, en meer snappen van eht leven zodat je andere weer kan helpen en geloof me ikw eet hoe het is iemand te verliezen, jij een ik drie:( maar ja ik geloof in je, want dat je het hier zeg is al een stap, geloof me en blijf vechten en geef jezelf geen schuldgevoel, want zogaan broer en zussen met elkaar om anders zou je eht geen familie noemoen dus en keeep smiling

[Anya]

dank je

[Onslaught]

geen dank:)

[SowFunny]

damnnnn heb ook een broer verloren ik wens u zeer veeel sterkte lief meid

[jenny]

Sterkte meid! Dit is alles wat ik kan zeggen, ben er stil van geworden xxx-jes

[Bent_Fes]

Origineel gepost door Anya 31/03/1984 Geboorte van mijn broertje (moge Allah zijn ziel hebben), Hassan... Ik herinner me nog hoe wij vochten om mijn vaders aandacht, ik peste hem altijd "Hassan, ik ben de lieveling van pa, want ik ben ouder dan jou" waarop hij altijd heel scherp antwoordde "vergis je niet, ik ben zijn lieveling, want ik ben zijn eerste zoon"... Ik herinner me nog goed hoe hij zijn elleboog brak in een gevecht om mijn vaders ring, een mooi massief gouden exemplaar met de A van Ali...ik won... ik kreeg de ring (en heb hem nog altijd...) Nooit gunde ik hem iets, want ik kreeg al zo weinig aandacht van mijn moeder, waardoor ik mijn vader voor mij alleen wou... En die kreeg ik ook, want Allah besloot om mijn broertje weg te nemen op 29/03/1996, twee dagen voor hij 12 werd. Ik herinner me nog hoe hij in die periode voor zijn verjaardag een identiteitspasje had gemaakt..., als hij 12 werd mocht hij eindelijk een pasje, wat voor hem volwassenheid betekende...ik zie hem nog zo voor me, met een grote glimlach... Hij voelt zich niet goed...moet overgeven... ach iedereen voelt zich al eens slecht..., als we allen in bed liggen hoor ik zijn zware ademhaling... en roep ik (moge Allah mij vergeven) "wil je in Godsnaam zwijgen, ik probeer te slapen" En dan overviel mij de Sjaitaan (Ik vergeef mezelf nooit), hij fluisterde me een gedachte in: "stel dat hij zou sterven" Met die gedachte viel ik in slaap, ik was Ahoedoe billah mina sjaitaan i radjiem te zeggen Mijn moeder (moge Allah haar pijn verzachten) voelt instinctief aan dat het slecht gaat met haar lievelingszoon, en wil hem optillen om hem beneden te verzorgen, dit lukt echter niet, Hassan(Larhmoe) is zo zwaar dat zelf vader hem niet kan optillen... vader, moeder en Hassan (Larhmoe) in het midden gaan de trap af, vader probeert nog een oog te sluiten, hij is vermoeid, moet om 04.00 naar het werk en het is al 02.00... Hassan (Larhmoe) is stil, zo stil dat moeder vraagt, Hassan slaap je? "neen ayemma, ik zie niets meer" moeder neemt zijn ondertussen geel geworden gezichtje in haar handen en zegt, "kijk a Hassan ino, hier is je moeder, wil je melk? water?" Hij opent zijn ogen en hij zegt "Semhai ayemma, ik zie je niet, alles is zwart..." Moeder kijkt recht in zijn ogen en ziet dat zijn ogen zwart zijn geworden, glazig zwart..." Hij ziet iemand maar hij weet niet wie het is zegt die dan... Mijn moeder panikeert, vader zegt shahada op. Ik word wakker met een blauw licht en een rood licht afwisselend dat door mijn raam schijnt, en denk dat ik het me inbeeld... hepatitis C in de nieren luidt het verdict van de dokter, terwijl hij de beademingsapparatuur afzet... ik hoor mijn moeder een kreet slaken, en mijn vader praat met een stem die ik nog nooit heb gehoord... Rachida, je bent de beste moeder voor hem geweest, ik kan geen betere moeder voorstellen voor mijn kinderen, en je was zo goed voor Hassan dat Allah hem heeft genomen... Nu heb ik de volle aandacht van mijn vader... Nu draag ik zijn massief gouden ring met A van Ali... Nu ben ik de oudste "zoon" voor mijn vader... Nu draag ik de schuld gevoelens... Nu durf ik niet naar zijn graf... en iedere keer bij ramadan, el aid... noem maar op dan zie ik mijn moeder kijken naar me en ik kan haar gedachten lezen... "waarom hij en niet jij, ik heb genoeg dochters, jij had ook hepatitis C, jij kon ik missen niet hem" vroeger zakte weg in een depressie na die woorden en gedachten nu ... "semhai ayemma, het was Allah zijn wil, ik zou zijn plaats innemen als ik wist dat je dan je zoon terug had..." dacht misschien als ik erover schrijf dat ik dit jaar zijn graf kan gaan bezoeken... Echt meid kreeg tranen van jouw verhaal.....is echt moelijk om een dierbare te verliezen, ik weet hoe je voelt...soms denk je dat het na een tijd wel beter gaat, maar bij mij lijkt het of het alleen maar erger wordt. Had nog een vraagje, had jij ook hepatitis C? Ina lie Allah wa ina lie7 Rajie3oen...

[Anya]

ik had het ook, maar op de een of andere manier ben ik genezen (door een imam) en hij niet, de ziekte sluimerde nog in zijn nieren, het enige dat ik eraan heb overgehouden is mijn mager gestel denk ik...