Moslima's en hun erotische verhalen ...

[Scottie]

Nou, ik heb er laatst nog naar gezocht maar God verhoort blijkbaar mijn wensen ... Voor de orthodoxe moslim, een bedreigde minderheid zal het een troost zijn te weten dat de SGP tegen deze films is. Deze partij laat ook geen vrouwen toe tot zijn mannenbolwerk. Scottie. Gesluierde monologen te zien in Tweede Kamer Op initiatief van acht vrouwelijke Tweede-Kamerleden van alle politieke partijen, op de SGP na, wordt dinsdag 22 februari in de Tweede Kamer de voorstelling Gesluierde monologen opgevoerd. Het stuk gaat over de intieme belevingswereld en persoonlijke ervaringen van moslimvrouwen. Adelheid Roosen is de maakster van de voorstelling, die met succes is opgevoerd in de Nederlandse theaters. Nu is het te zien in buurthuizen en op scholen, waar de drempel laag is voor moslimmeiden. De opvoering in de Oude Zaal is toegankelijk voor Kamerleden, medewerkers en de pers. Daarna is er een debat onder leiding van Hanneke Groenteman. Vrouwen De Kamerleden Halsema (GroenLinks), Sterk (CDA), Albayrak (PvdA), Hirsi Ali (VVD), Kant (SP), Van der Laan (D66), Kraneveldt (LPF) en Huizinga (christenunie) menen dat het goed is dat moslimvrouwen zelf aan het woord komen in de Kamer. Als islamitische vrouwen in het politieke debat aan de orde komen, gaat het meestal alleen over problemen zoals achterstand, mishandeling, eerwraak en onderdrukking.

[Scottie]

Nou, voor vanavond, nog een leuke onderwerpje. Niet op mij schieten, ik heb het niet verzonnen en die films ook nog nooit gezien en al helemaal niet gemaakt. Ik kan niet eens fotograferen of de priner behoorlijk bedienen. Scottie, ongesluierd.

[islamwomen_18]

wat wil je nou hiermee zeggen? :moe:

[De_Patriot_3000]

Geplaatst door Scotty Eigenlijk kun je als opgeleid en helder denkend mens niet met deze aboriginals in discussie gaan.Die hele moslimcultuur is achterlijk, ik heb er geen ander woord voor. Het is tijd dat die mensen zich maar eens melden bij hun voormalige kolonisator, twee grenzen naar het zuiden. Scottie je geeft ze veel te veel eer door ze aboriginals te noemen. Probeer Pre-Heidelberg mens. Of Amoebe. Kan ook.

[frankherbert]

Moslims zijn OK (http://www.yourallgay.com/)

[Scottie]

het is in en in triest. ze moeten eens opsouten met hun praktijken om moslims dingen te laten doen of te vertellen dat in overtreding is met de wetten van hun geloof SCHANDE!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!Nou, dingen laten doen? Er stond niemand bij met een pistool, die vrouwen vertelden over hun liefdes- en seksleven uit eigen wil. Waarom reageer jij? Jij bent een man. Mogen die vrouwen niet zelf weten wat ze doen? Scottie.

[BerberLayD]

Als kanker geen ziekte was, had ik ermee gescholden.

[RitaMaria]

De Gesluierde Monologen: dé theaterhit van het afgelopen seizoen. In alle theaters waar deze voorstelling werd gespeeld waren de stoelen niet aan te slepen. Publiek en pers waren unaniem lovend; De Gesluierde Monologen deed nóg meer stof opwaaien dan De Vagina Monologen. De in Nederland wonende vrouw met islamitische achtergrond staat, gewild of ongewild, veel in de belangstelling. Maar wat weten we nou wérkelijk van haar? Dat is wat theatermaker Adelheid Roosen zich afvroeg. In 2001 speelde Roosen zelf in De Vagina Monologen van Eve Ensler. Zij zag in dit concept een verregaande mogelijkheid om in contact te komen met deze islamitische vrouwen. Tolereren kúnnen we in Nederland maar wanneer verdiepen we ons in hun verhalen, hun rituelen, hun schoonheid en hun pijn. Je ziet een andere vrouw, gewikkeld in een andere klederdracht dan de onze en je hebt een oordeel. Om naast dat oordeel ook een veel zachtere blik op de ander te werpen, ging Roosen in 2002 in Nederland op pad en interviewde vele vrouwen. Allen in een islamitisch land geboren, maar inmiddels wonend in Nederland. Reizend door Afrika, waar Roosen 9 jaar geleden een documentaire maakte over de kracht van Afrikaanse vrouwen, zei een Malinese vrouw tegen haar: 'Er zijn elke keer vier mensen aanwezig bij een gesprek. Dat bent u, dat ben ik, dat is degene die ik van u maak en degene die u van mij maakt.' En dat is wederom haar inspiratie geweest dit project te starten. Het resultaat van deze interviews is verwerkt in twaalf indringende en intieme monologen. De monologen worden vertolkt door een vaste cast vrouwen afkomstig uit een moslimcultuur. Uit de wereld van politiek en literatuur zal een aantal vrouwen van Marokkaanse, Turkse, Somalische, Arabische en Nederlandse afkomst, een gastrol vervullen. Zij worden muzikaal begeleid door een Turkse saz-speelster. De pers over De Gesluierde Monologen De Volkskrant: ‘… waar de taboes van Ensler veelal als enigszins belegen overkwamen, sluit Roosens interesse aan bij hier en nu: wat gebeurt er, en wie gaan er schuil achter die sluiers. Maar een zeker zo belangrijk aspect is de manier van vertellen: vitaal, verrassend en poëtisch.’ NRC Handelsblad: '…verhalen zo vol verfijning in het liefdesspel dat je je schaamt voor je Hollandse botheid. De verhalen zijn ook zeer poëtisch, met prachtige details zelfs daar waar je ze niet zou verwachten.’ De Telegraaf: ‘De monologen zijn elk inhoudelijk van een zeldzame intensiteit. Het voelt als een voorrecht om werkelijk in het diepste van een moslimvrouw te mogen kijken…. Adelheid Roosen wilde met haar Gesluierde Monologen bereiken dat moslimvrouwen met een zachtere blik worden bekeken, en in die opzet is ze ruimschoots geslaagd.’ De Groene Amsterdammer: ‘Anderhalf uur lang verhalen en muziek. Met zoetigheid en thee vooraf, en ovaties en een geluksgevoel achteraf. Welkom bij De Gesluierde Monologen.’ Spel Oya Capelle, Nazmiye Oral, Meral Polat, Rachida Iaallala Tekst en regie Adelheid Roosen Regieassistentie Marjolein Polman, Maureen de Jong Dramaturgie Dirkje Houtman Decorontwerp Adelheid Roosen en Mijke de Jong Videomontage Titus Tiel Groenestege Lichtontwerp Geldof, Verhaart & Den Ottolander Muziek Seval Okyay en Sercan Engin Compositie 'De vijfde dag' en 'De Ballonnenman' Adelheid Roosen en Seval Okyay Research Liesbeth Maas Producent Bos Theaterproducties Techniek Seth Mook Grafisch Ontwerp Sander Plug Fotografie affiche Jouk Oosterhof Scènefotografie Joris van Bennekom Met dank aan Theater De Balie, Elly Ludenhof, Mieke Baars, Dolle Zina, Myriam Sahraoui, Amina Meliani, Samira Abbos, Maria S. Bouanani, Yasmine Allas, Meral Uslu, Naima El Bezaz, Naima Azough, Ayaan Hirsi Ali, Funda Müjde, Nahed Selim, Ceylan Pektas-Weber, Basema Spijkerman-Salman, Hatice Kursun, Naema Tahir, Ola Mafaalani,Neel Staats, Kaltoum Boufangacha, Hulya Gerkakan, Hélène Cixous, Karin Peijnenburg, Madelon Hendriks, Erica Bilder, Lisa van Mansfelt, Vrouwenopvang Amsterdam. Islam en Burgerschap, Personal Health Club, Kemna Casting en Job Gosschalk. Onze bijzondere dank gaat uit naar alle vrouwen die zich hebben laten interviewen en naar Eve Ensler voor haar gratie. Het tekstboekje van De Gesluierde Monologen is te koop bij de voorstelling en verkrijgbaar in de boekhandel ISBN 90-446-0342-6 De Gesluierde Monologen is theaterseizoen 03-04 mede mogelijk gemaakt door het Lira Fonds, Stichting Doen, het VSB Fonds en Gemeente Almere. De Gesluierde Monologen is theaterseizoen 04-05 mede mogelijk gemaakt door het Fonds voor Amateurkunst en Podiumkunsten. De tournee langs Buurt- en Blijf van mijn Lijfhuizen (maart / april ’05) is mede mogelijk gemaakt door Stichting Doen. Speelperiode: 24-9-'04 t/m 27-2-'05

[RitaMaria]

De riedel van het raadsel tussen de benen Dat de vagina voor zowel mannen als vrouwen een bijzonder gebied is, blijkt wel uit het gegiechel en de commotie rond het theaterstuk De vagina-monologen. Gebaseerd op tweehonderd interviews met vrouwen over de hele wereld schreef de Amerikaanse Eve Ensler tien monologen waarin vrouwen vertellen over hun vagina. Deze week begint de Nederlandse toer, waarbij een steeds wisselend drietal bekende vrouwen de monologen voordraagt. Hilde van der Ploeg (1959) is seksuologisch adviseur, publicist en seks- en relatietherapeut. Ze was erg verrast over de ophef die is ontstaan rond De vagina-monologen. «Ik had het idee: dit is in de jaren zestig allemaal al gebeurd. Kunstenaars die vulva's schilderen, vrouwen die erover vertellen, workshops waarin je leert masturberen en de hele riedel van het raadsel tussen je benen; het is allemaal niks nieuws. Gezien de reacties van veel vrouwen is er blijkbaar behoefte aan. Het is alleen maar goed wanneer ze over hun vulva nadenken, zichzelf bekijken en daarmee bezig zijn.» Eve Ensler schreef de eerste monoloog tegen het seksuele geweld tegen vrouwen in Bosnië en vulde het aan met verhalen over schaamhaar, een bevalling, klaarkomen en seksueel misbruik. In het verlengde van het succes van De vagina-monologen riep Ensler V-day uit: een dag rond Valentijnsdag om wereldwijd stil te staan bij de strijd tegen het geweld tegen vrouwen. Hilde van der Ploeg ziet er «een groot gevaar» in dat Ensler seksueel genot koppelt aan de strijd tegen seksueel geweld: «In de jaren zeventig begonnen vrouwen samen over seks te praten en toen bleek dat velen seksueel misbruikt werden. Daar is toen van alles aan gedaan: er zijn vrouwenhuizen opgericht en verschillende vormen van hulpverlening opgezet. De jaren tachtig stonden in het teken van het gevecht tegen seksueel misbruik. Eind jaren tachtig kwam de vraag naar boven: ‹Hoe zit het eigenlijk met seksueel plezier?› Toen is het erg stil geworden aan het feministische front, er zijn weinig boeken verschenen. De ommezwaai van seksueel geweld en dat soort nare ervaringen naar seksueel plezier is groot. Dat merk ik ook in mijn praktijk met vrouwen die misbruikt zijn. Ze kunnen dat op een gegeven moment verwerken, dat wil zeggen dat ze het een plek kunnen geven, maar om seks te zien als iets plezierigs is voor hen bijna onmogelijk. Het is net alsof dat een andere innerlijke gesteldheid vraagt. Ik heb het gevoel dat dit proces bij de hele feministische beweging moeilijk is verlopen. Ook bij individuele vrouwen die misbruikt zijn, verloopt het moeilijk. Ik denk daarom dat je als je een proces in gang wilt zetten waarbij de vrouwen hun vulva beter leren kennen en waarbij ze meer op zoek gaan naar hun eigen seksuele genot, een moeilijke weg kiest wanneer je seksueel geweld als invalshoek neemt. Het is niet handig om dat door elkaar te laten lopen.» Slachtoffers van seksueel geweld kunnen vaak niet meer genieten van seks. Terwijl het geweld voor de aanrander of verkrachter vaak niet zoveel met seks te maken heeft. «Bij de verkrachter gaat het om een gevoel van macht. Er zijn verkrachters die zo gestoord of naïef zijn dat ze na afloop vragen: ‹Vond je het ook fijn?› Bij die categorie kan het gaan om seks, maar dan hebben ze er natuurlijk echt helemaal niets van gesnapt.» Ook de massaverkrachtingen tijdens oor logen hebben voornamelijk met dominantie te maken. «In een oorlog valt weg wat mensen normaal gesproken in bedwang houdt: de sociale conventie. In een oorlog kunnen mannen een gevoel van macht krijgen: ze heersen over leven en dood. Dat gevoel kan bezit van ze nemen waardoor een groot ego ontstaat. Daarnaast is de verkrachter zelf vaak ook veel aangedaan. Hij zit met een enorme haat, die hij op de vrouwen uitleeft. Mannen worden ook vaak door elkaar aangezet tot groepsverkrachtingen. Als de medesoldaten het doen, worden sommigen over een streep getrokken waar ze zelf nooit overheen zouden zijn gegaan. Er spelen een heleboel factoren mee die maken dat mannen dingen doen die ze in vredestijd nooit zouden doen, die maken dat er een soort beest in hen bovenkomt. Dat heeft allemaal meer met macht dan met seks te maken.»

[RitaMaria]

Macht en seks zijn meestal op een meer subtiele manier met elkaar verweven. Zo ook in het Turkse dorpje Sirt, waar de vrouwen vorige maand een heuse seksstaking hielden. De waterleiding in het dorp was al tijden kapot, zodat de vrouwen kilometers moesten lopen om water te halen. Geïnspireerd door het verhaal van de Griekse klassieker Lysistrata, waarin vrouwen seks weigeren tot de oorlog tussen Athene en Sparta voorbij is, weerden de vrouwen hun mannen uit bed. Met succes: op aandringen van de mannen stelt de Turkse overheid acht kilometer aan pijpen beschikbaar om de waterleiding te maken. «Als ik zoiets lees, denk ik niet: nou, nou, wat zijn we toch weer geëmancipeerd. Zo'n staking zegt veel over de beleving van de vrouwelijke seksualiteit daar. Het betekent dat ze zelf geen enkel plezier aan de seks beleven. In zekere zin is het alleen maar toe te juichen als vrouwen gezamenlijk in actie komen om iets te bereiken, maar als ze seks als middel inzetten, vind ik het vooral triest.» Dat de vrouwen langer zonder seks kunnen dan de mannen heeft volgens Van der Ploeg ook vooral te maken met het feit dat ze het als een soort verplichting zien. «Het is net als vroeger, toen de vrouwelijke seksualiteit nauwelijks ontwikkeld was. Seks was voornamelijk ******. Meisjes masturbeerden veel minder. In het voorbeeld van het Turkse dorp is het duidelijk dat ze er zelf weinig genot van hebben, anders zou het eerder een straf voor ze zijn. Seks is voor hen duidelijk een ruilmiddel. Wat de vrouwen terug willen voor de seks heeft niks te maken met intimiteit, met gevoel van man of vrouw zijn. Een waterleiding heeft geen link met seks. Maar als het over seks als ruilmiddel gaat, is er duidelijk een glijdende schaal. Want wanneer is er sprake van een ruil? Bij de hoeren, dan is het duidelijk. De vrouw zit er niet voor haar seksuele plezier, maar voor het geld. Iets anders is het als een meisje graag gestreeld en aangeraakt wil worden, en dat gebeurt tijdens de seks. Er zit dan wel iets van een ruil in, want het gaat haar niet puur om de seksuele bevrediging maar om andere aspecten. Of hier sprake is van een ruilmiddel, daar valt over te twisten. Hetzelfde geldt voor een man die vrijt omdat hij zich daardoor heel erg man voelt. Het gaat het hem niet om de seks zelf. Is er dan sprake van een ruil? Sowieso is het concept van een ruilmiddel nog niet zo simpel. Want wat is de betekenis en de bedoeling van seks? Ik denk dat dat per individu verschilt. Sommigen vinden dat de bedoeling van seks intimiteit is. Seks is dan een methode of middel om die te ervaren. Voor anderen is seks gewoon een broodje dat je gaat halen; gewoon lekker en verder niets. Seks voor de seks dus. Iedereen geeft daaraan zijn eigen invulling.» De seksuele revolutie van de jaren zestig en zeventig heeft haar uitwerking niet gemist. Terwijl de seks vroeger voornamelijk gericht was op het mannelijk genot, komt tegenwoordig ook de vrouw steeds meer aan haar trekken. «Ik geef voorlichting aan jongeren en krijg veel brieven. Ik vind het opvallend dat jongens vaak vragen: hoe moet ik een meisje ********, hoe moet ik haar ******, hoe kan ik het voor haar plezierig maken? Daaraan lees ik duidelijk af dat er heel wat veranderd is, ook in de mentaliteit van de jongens.» Nog lang niet alle vrouwen zijn tevreden. Feministe Ariane Amsberg stelde dat de behoefte aan seks met vrouwen de achilleshiel van mannen is en dat vrouwen veel te weinig met die macht doen. Ze stelde voor om spaarzaam te zijn met seks om de man te dwingen meer zijn best te doen om vrouwen tot een orgasme te brengen of in elk geval beter te zijn dan de concurrent: de vibrator met hulpstukken. Niet echt een emanci patoire gedachte, als je het Van der Ploeg vraagt. «Het is het eeuwenoude liedje op een nieuw melodietje. De achterliggende gedachte is nog steeds hetzelfde: de vrouw heeft iets dat de man wil — een verleidelijk lichaam — en om dat te krijgen, moet hij haar iets bieden. Ditmaal een orgasme.» In haar boek Blikken zonder blozen: De seksuele revolutie van de kijklustige vrouw, dat in 1995 verscheen, gaat Hilde van der Ploeg in op de traditionele verhoudingen tussen de actieve, machtige man (het subject) en de passieve vrouw (het object). Ware seksuele emancipatie is volgens haar pas mogelijk wanneer vrouwen en mannen de keuze hebben zowel de rol van subject als die van object te spelen. Hilde van der Ploeg: «Ik heb het boek geschreven in een periode dat de mannelijke strippers opkwamen. Toen leek het alsof die rollen gingen wisselen, maar ik vind niet dat er de laatste jaren veel verandering is opgetreden. Ik merk in mijn therapieën dat het per stel verschilt hoe mensen met seks omgaan. Sommigen zijn heel ouderwets, met een ouderwets script. De man doet al het werk, hij moet de vrouw tot een orgasme brengen, en als zij er niet van geniet, doet hij iets fout. Ze zijn vaak heel neukgericht. Maar ik zie ook stellen waarbij het meer in samenspraak is, waarbij beide partijen zeggen wat ze lekker vinden.» Het algemene beeld van gemeenschap is iets waarbij de man de vrouw binnendringt. Zoals schrijfster A. Dworkin het verwoordt: «Lichamelijk is de vrouw tijdens de geslachtsdaad een in bezit genomen ruimte, letterlijk een bezet gebied: bezet, zelfs wanneer er geen sprake is van verzet of dwang; zelfs wanneer de bezette persoon zei: ja graag, ja snel, ja meer.» Het is maar hoe je het bekijkt, zegt Hilde van der Ploeg. Een erecte penis is in onze cultuur een teken van macht, maar hij heeft bijna geen spieren. Terwijl de vagina zeer sterk gespierd is. Van der Ploeg: «Ik denk dat veel mannen zich lekkerder voelen bij het beeld dat zij de vrouw binnendringen dan bij het idee dat ze door een vagina omhuld of zelf opgeslokt worden. Dan zit de activiteit bij de vrouw. Omhullen is neutraal, het kan zelfs iets aardigs zijn. Maar als je praat over opslokken of naar binnen zuigen, dan ligt daar dezelfde toon in als wanneer je het hebt over stoten of penetreren. Het is een soort van agressie. Veel mannen geven de voorkeur aan bewoordingen waarbij de activiteit of agressie bij de man ligt. Maar je hebt ook mannen die niks lekkerder vinden dan het idee opgezogen te worden en die een dominante vrouw ontzettend spannend vinden.» www.devaginamonologen.nl De Groene Amsterdammer van 1-9-2001

[BerberLayD]

De riedel van het raadsel tussen de benen Dat de vagina voor zowel mannen als vrouwen een bijzonder gebied is, blijkt wel uit het gegiechel en de commotie rond het theaterstuk De vagina-monologen. Gebaseerd op tweehonderd interviews met vrouwen over de hele wereld schreef de Amerikaanse Eve Ensler tien monologen waarin vrouwen vertellen over hun vagina. Deze week begint de Nederlandse toer, waarbij een steeds wisselend drietal bekende vrouwen de monologen voordraagt. Hilde van der Ploeg (1959) is seksuologisch adviseur, publicist en seks- en relatietherapeut. Ze was erg verrast over de ophef die is ontstaan rond De vagina-monologen. «Ik had het idee: dit is in de jaren zestig allemaal al gebeurd. Kunstenaars die vulva's schilderen, vrouwen die erover vertellen, workshops waarin je leert masturberen en de hele riedel van het raadsel tussen je benen; het is allemaal niks nieuws. Gezien de reacties van veel vrouwen is er blijkbaar behoefte aan. Het is alleen maar goed wanneer ze over hun vulva nadenken, zichzelf bekijken en daarmee bezig zijn.» Eve Ensler schreef de eerste monoloog tegen het seksuele geweld tegen vrouwen in Bosnië en vulde het aan met verhalen over schaamhaar, een bevalling, klaarkomen en seksueel misbruik. In het verlengde van het succes van De vagina-monologen riep Ensler V-day uit: een dag rond Valentijnsdag om wereldwijd stil te staan bij de strijd tegen het geweld tegen vrouwen. Hilde van der Ploeg ziet er «een groot gevaar» in dat Ensler seksueel genot koppelt aan de strijd tegen seksueel geweld: «In de jaren zeventig begonnen vrouwen samen over seks te praten en toen bleek dat velen seksueel misbruikt werden. Daar is toen van alles aan gedaan: er zijn vrouwenhuizen opgericht en verschillende vormen van hulpverlening opgezet. De jaren tachtig stonden in het teken van het gevecht tegen seksueel misbruik. Eind jaren tachtig kwam de vraag naar boven: ‹Hoe zit het eigenlijk met seksueel plezier?› Toen is het erg stil geworden aan het feministische front, er zijn weinig boeken verschenen. De ommezwaai van seksueel geweld en dat soort nare ervaringen naar seksueel plezier is groot. Dat merk ik ook in mijn praktijk met vrouwen die misbruikt zijn. Ze kunnen dat op een gegeven moment verwerken, dat wil zeggen dat ze het een plek kunnen geven, maar om seks te zien als iets plezierigs is voor hen bijna onmogelijk. Het is net alsof dat een andere innerlijke gesteldheid vraagt. Ik heb het gevoel dat dit proces bij de hele feministische beweging moeilijk is verlopen. Ook bij individuele vrouwen die misbruikt zijn, verloopt het moeilijk. Ik denk daarom dat je als je een proces in gang wilt zetten waarbij de vrouwen hun vulva beter leren kennen en waarbij ze meer op zoek gaan naar hun eigen seksuele genot, een moeilijke weg kiest wanneer je seksueel geweld als invalshoek neemt. Het is niet handig om dat door elkaar te laten lopen.» Slachtoffers van seksueel geweld kunnen vaak niet meer genieten van seks. Terwijl het geweld voor de aanrander of verkrachter vaak niet zoveel met seks te maken heeft. «Bij de verkrachter gaat het om een gevoel van macht. Er zijn verkrachters die zo gestoord of naïef zijn dat ze na afloop vragen: ‹Vond je het ook fijn?› Bij die categorie kan het gaan om seks, maar dan hebben ze er natuurlijk echt helemaal niets van gesnapt.» Ook de massaverkrachtingen tijdens oor logen hebben voornamelijk met dominantie te maken. «In een oorlog valt weg wat mensen normaal gesproken in bedwang houdt: de sociale conventie. In een oorlog kunnen mannen een gevoel van macht krijgen: ze heersen over leven en dood. Dat gevoel kan bezit van ze nemen waardoor een groot ego ontstaat. Daarnaast is de verkrachter zelf vaak ook veel aangedaan. Hij zit met een enorme haat, die hij op de vrouwen uitleeft. Mannen worden ook vaak door elkaar aangezet tot groepsverkrachtingen. Als de medesoldaten het doen, worden sommigen over een streep getrokken waar ze zelf nooit overheen zouden zijn gegaan. Er spelen een heleboel factoren mee die maken dat mannen dingen doen die ze in vredestijd nooit zouden doen, die maken dat er een soort beest in hen bovenkomt. Dat heeft allemaal meer met macht dan met seks te maken.» Joh?! :wat?!:

[tonk]

Hmm volgens mij is verkra.. meer voor geilheid dan van macht denk ik. Ik lees altijd overal dat verkrachten vooral gaat om de macht die zo'n vent dan heeft. Maar misschien moeten we het de mannen vragen? :confused: Al ga ik maar vanuit dat er hier geen mannen rondlopen met ervaring op dat gebied.

[grendel]

Ik lees altijd overal dat verkrachten vooral gaat om de macht die zo'n vent dan heeft. Maar misschien moeten we het de mannen vragen? :confused: Al ga ik maar vanuit dat er hier geen mannen rondlopen met ervaring op dat gebied. http://www.nord-ouest.com/site/irreversible/ http://www.marsfilms.com/site/irreversible/

[riffii]

soms vraag ik wat die mongolen hiermee willen bereiken? Met deze propaganda.....willen jullie de Islam verwerpen ? alle moslims bekeren of misschien uitmoorden :haha:! Accepteer het nu maar gewoon WIJ zijn er en we zullen er altijd blijven totdat GOD het genoeg vind en de aarde laat shaken totdat er nix meer van over is en DE DAG aanbreekt. Voor de mensen die islam een achterlijke cultuur vinden> Jullie zijn gewoon domme naieve blinde varkens die de waarheid niet in het hart toelaten....god heeft jullie een sluier voor de ogen gehangen waardoor jullie de waarheid niet kunnen zien...Inschallah lukt dat wel en word je een moslimbroeder...zo niet ? Dan ben je vervloekt en zul je brandstof zijn voor de hel waar je eeuwig zult branden :)

[Fallujah]

Nou, ik heb er laatst nog naar gezocht maar God verhoort blijkbaar mijn wensen ... Voor de orthodoxe moslim, een bedreigde minderheid zal het een troost zijn te weten dat de SGP tegen deze films is. Deze partij laat ook geen vrouwen toe tot zijn mannenbolwerk. Scottie. Gesluierde monologen te zien in Tweede Kamer Op initiatief van acht vrouwelijke Tweede-Kamerleden van alle politieke partijen, op de SGP na, wordt dinsdag 22 februari in de Tweede Kamer de voorstelling Gesluierde monologen opgevoerd. Het stuk gaat over de intieme belevingswereld en persoonlijke ervaringen van moslimvrouwen. Adelheid Roosen is de maakster van de voorstelling, die met succes is opgevoerd in de Nederlandse theaters. Nu is het te zien in buurthuizen en op scholen, waar de drempel laag is voor moslimmeiden. De opvoering in de Oude Zaal is toegankelijk voor Kamerleden, medewerkers en de pers. Daarna is er een debat onder leiding van Hanneke Groenteman. Vrouwen De Kamerleden Halsema (GroenLinks), Sterk (CDA), Albayrak (PvdA), Hirsi Ali (VVD), Kant (SP), Van der Laan (D66), Kraneveldt (LPF) en Huizinga (christenunie) menen dat het goed is dat moslimvrouwen zelf aan het woord komen in de Kamer. Als islamitische vrouwen in het politieke debat aan de orde komen, gaat het meestal alleen over problemen zoals achterstand, mishandeling, eerwraak en onderdrukking. wat een mogool