Wie denkt er ook zoveel na?

[CrazyInLove]

Hey lezers, Ik zit met een probleem... Tja een probleem? Ik weet niet goed hoe het anders te noemen. Normaal zou je dit geen probleem noemen maar het heeft echt invloed op mijn leven en veel beslissingen die ik neem dus het is degelijk een probleem. Nl. ik denk veel te veel na over het leven. Ik word heel snel depressief en voel me snel rot en slecht. Bij het minst dat iemand verkeerd doet of zegt, word ik slechtgezind. Ik laat me snel kennen op vlak van liefde. Als ik een jongen leer kennen en hij doet iets klein verkeerd, dan bekijk ik het al meteen als iets verkeerd en zet ik alles stop. Het feit dat ik vaak nadenk en vooral diep denk, kom ik in een put terecht. Ik wil weten of het normaal is dat ik zo ben, ik ben nog maar 18 jaar en voel me al echt een wrak. Groetjes

[Doupke]

Hey CrazyInL, Ik denk ook veel na. Dit word ook door anderen bevestigd. Ik vraag me ook af en toe af of ik de enige ben die zo is. Volgens mij niet en is het menselijk om goed na te denken voordat je aan iets begint of zegt. greetz,

[Solid]

Dit "probleem" komt mij ook bekend voor, ik denk dat iedereen het weleens heeft! Het heet gewoon el Waswas (een kleinzoon van Iblies). El waswas wil ervoor zorgen dat je zo depressief wordt en dat je het over het leven gaat denken. Je gaat jezelf dan vragen stellen zoals: waarom leven we eigenlijk?we gaan toch allemaal dood? wat voor nut heeft het om te leven? je gaat verder erin verdiepen en dan kom je op een gegeven moment op een "dilemma", een gevaarlijke stap is dat. je gaat je dan afvragen wie Allah is en waarom is men geschapen en wie heeft Allah geschappen(we weten dat Allah de schepper is en niet geschapen is, zie Soerat al ahad) als je zover komt dan moet je stoppen met denken en "A3odoe billahi mena chaytani ragiem" zeggen. El Waswas wil je zover laten komen zodat je gaat twijfelen over God. Als dit je bekend komt dan raad ik je aan om Islamitische boeken te lezen, die helpen heel goed. Bovendien is het leven heel mooi zoalng je binnen de grenzen blijft!neem het van mij aan :knipoog:

[MissGangsta]

Dit "probleem" komt mij ook bekend voor, ik denk dat iedereen het weleens heeft! Het heet gewoon el Waswas (een kleinzoon van Iblies). El waswas wil ervoor zorgen dat je zo depressief wordt en dat je het over het leven gaat denken. Je gaat jezelf dan vragen stellen zoals: waarom leven we eigenlijk?we gaan toch allemaal dood? wat voor nut heeft het om te leven? je gaat verder erin verdiepen en dan kom je op een gegeven moment op een "dilemma", een gevaarlijke stap is dat. je gaat je dan afvragen wie Allah is en waarom is men geschapen en wie heeft Allah geschappen(we weten dat Allah de schepper is en niet geschapen is, zie Soerat al ahad) als je zover komt dan moet je stoppen met denken en "A3odoe billahi mena chaytani ragiem" zeggen. El Waswas wil je zover laten komen zodat je gaat twijfelen over God. Als dit je bekend komt dan raad ik je aan om Islamitische boeken te lezen, die helpen heel goed. Bovendien is het leven heel mooi zoalng je binnen de grenzen blijft!neem het van mij aan :knipoog: Dit had ik een tijdje heel erg. Af en toe heb ik het weer dan denk ik, we gaan dood wat is er dan na de dood? of dan denk ik het universum maar waar eindigt het en wie heeft Allah geschapen? A3oedoe Billahi meyna shaitani Razjiem. Die dingen komen dan in me hoofd en wordt er echt gek van, ik ga dan gelijk afleiding zoeken.

[TwinkleEye_19]

Je moet oppassen met teveel diep nadenken. Ik zeg dit niet voor niets. Het zal je moe maken omdat tegelijkertijd dingen gebeuren en hierover gaat piekeren. Dit piekeren zal je meer schade dan goed doen, mede omdat je er depressief van wordt. Ik heb tijdenlang teveel hooi op m'n vork genomen. Teveel over dingen gaan piekeren en het allemaal in mezelf gehouden. Ik hoopte dat mijn klachten als slapeloosheid, hoofdpijn en vermoeidheid vanzelf over zouden gaan. Dat het een proces was wat je door moet lopen en daarna er niet meer is... Toen is de achterkant en de zijkant van m'n hoofd gevoelloos geworden. Ik schrok ontzettend! Ik dacht dat het kwam doordat ik mijn hoofddoek misschien te strak knoopte. Continu zat ik hem losser te maken...Ik sliep alsof ik bewusteloos was. Ik kon elke moment van de dag al is het 10 min in een diepe slaap zitten. Mijn record kwam toen ik 22 uur had geslapen en al 7 dagen het gevoel had alsof ik een zware tas op mijn hoofd droeg. Een druk die er continu was. Dit was de druppel dat ik naar de huisarts ging... Het blijkt dat mijn hoofdspieren helemaal zijn verkampt waardoor er op die plekken geen gevoel meer zat. Mijn gepieker heeft dit veroorzaakt. Dat verklaarde ook die druk. Het diepe slapen kwam doordat mijn lichaam oververmoeid was. Inmiddels is de verkramping over gegaan. Ik dwing mijzelf om gewoon relaxed en ontspannen te zijn of gewoon heel hard bezig te zijn met iets (huis schoonmaken, opruimen, sporten). Als er even iets naar boven komt wat mijn gepieker veroorzaakt, voel ik in 1x mijn hoofd verkrampen. Daarom zal ik altijd moeten oppassen. Aan jou zou ik willen zeggen dat je goed moet luisteren naar je lichaam en je klachten. Wees zuinig op jezelf en niet zo koppig als ik om continu maar bergen te willen dragen. Want diezelfde bergen worden steeds zwaarder en zullen je er uiteindelijk onderuit halen...

[sandy]

me nicht heeft suikerziekte gekregen door te veel nadenken...maar nadenken kan je niet tegen houden..want ik heb t ook zo vaak....soms word ik gek van...maja....probeer veel met vrienden erover te praten want dat helpt echt !!

[TwinkleEye_19]

me nicht heeft suikerziekte gekregen door te veel nadenken... Suikerziekte is genetisch bepaald. Ik heb nog nooit zo'n onzinnige uitspraak gehoord.

[CrazyInLove]

Ik herken me in al jullie verhalen... en TWinkle eye ik vind het heel erg dat je dit hebt moet meemaken of nog steeds meemaakt. Ik hoop dat het nooit zover zal komen bij me. Ik voel me vaak een wrak op jonge leeftijd, terwijl ik eigenlijk niet zoveel zorgen heb. Ik begrijp niet dat ik zoveel dingen in mijn hoofd heb, alles stapelt zich op... Raar hé. Ik weet zelf niet meer hoe ik ermee moet omgaan. MAar het gaat wel over zeker . OP het moment dat dingen worden uigesproken dan voel ik me weer opper... maar moehim we zien wel, hoe het afloopt. He leven is een raadsel, ik wil die raadsel niet ontcijferen, want het is onbegonnen werk. Groetjes

[TwinkleEye_19]

Ik herken me in al jullie verhalen... en TWinkle eye ik vind het heel erg dat je dit hebt moet meemaken of nog steeds meemaakt. Ik hoop dat het nooit zover zal komen bij me. Ik voel me vaak een wrak op jonge leeftijd, terwijl ik eigenlijk niet zoveel zorgen heb. Ik begrijp niet dat ik zoveel dingen in mijn hoofd heb, alles stapelt zich op... Raar hé. Ik weet zelf niet meer hoe ik ermee moet omgaan. MAar het gaat wel over zeker . OP het moment dat dingen worden uigesproken dan voel ik me weer opper... maar moehim we zien wel, hoe het afloopt. He leven is een raadsel, ik wil die raadsel niet ontcijferen, want het is onbegonnen werk. Groetjes Toen ik tiener was, voelde ik me volwassen. En toen ik een volwassene was, voelde ik me bejaard. Maar alleen als je echt heel hard knokt, ga je erover heen komen. Je zegt zelf, dat je niet eens zoveel zorgen hebt. Je moet eens weten hoeveel meiden en jongens ik ken die met de handen in het haar zitten, depressief zijn en weet ik veel. En ik vaak dan denk, je zou eens in mijn schoenen moeten staan. Je zou je schamen voor het feit dat je je nog om zulke dingen zorgen maakt, terwijl andere mensen 10 x meer hebben meegemaakt en het 10x meer moeilijker hebben. Kijk verder dan je eigen situtatie lang is. Beter pas je goed en ben je zuinig op jezelf. Stapel niets op, maar uit dat direct. Schrijft het op, zing het uit, schreeuw het uit, sla hard in op een kussen of wat dan ook. Het maakt niet uit, zolang je het maar niet in je houdt. Het leven is geen raadsel. Het leven is een proces van geboren worden tot doodgaan. Die zo ingewikkelde en complexe raadsel maak jij ervan. Gewrongen in je hoofd, maak je jezelf gek. Het leven is van opstaan, je dagelijkse dingen doen en weer slapen. Het leven is een cirkel. Niet meer, niet minder. ;)

[Letizia1987]

Hey lezers, Ik zit met een probleem... Tja een probleem? Ik weet niet goed hoe het anders te noemen. Normaal zou je dit geen probleem noemen maar het heeft echt invloed op mijn leven en veel beslissingen die ik neem dus het is degelijk een probleem. Nl. ik denk veel te veel na over het leven. Ik word heel snel depressief en voel me snel rot en slecht. Bij het minst dat iemand verkeerd doet of zegt, word ik slechtgezind. Ik laat me snel kennen op vlak van liefde. Als ik een jongen leer kennen en hij doet iets klein verkeerd, dan bekijk ik het al meteen als iets verkeerd en zet ik alles stop. Het feit dat ik vaak nadenk en vooral diep denk, kom ik in een put terecht. Ik wil weten of het normaal is dat ik zo ben, ik ben nog maar 18 jaar en voel me al echt een wrak. Groetjes Ik ben net als jou !! Het constant overal het slechte ergens van inzien heeft ook invloed op mij leven en humeur. Ik denk over alles na, ik voel me ook al een wrak op mijn 18e. In de liefde gaat het zo...het gaat heel lang goed...dan ineens een tegenslagje en ik zie het gelijk niet meer zitten. Gelukkig ben ik al wel drie jaar met mijn grote liefde daar niet van. :) Ik probeer die negatieve gedachtes uit mijn hoofd te zetten, door vooral leuke dingen te doen. Lekker met vriendinnen weg, uit eten, dansen thuis op muziek en van alles. Ik wil neit op mijn 18e me al voelen als een vrouw van 40. Ik wil leven ! Ik ben in de bloei van mijn leven, ik ben 18 en jij ook ! Er valt zoveel uit te halen, dat weet ik gewoon. Zo moet jij ook denken lieverd. :)

[Letizia1987]

Toen ik tiener was, voelde ik me volwassen. En toen ik een volwassene was, voelde ik me bejaard. Maar alleen als je echt heel hard knokt, ga je erover heen komen. Je zegt zelf, dat je niet eens zoveel zorgen hebt. Je moet eens weten hoeveel meiden en jongens ik ken die met de handen in het haar zitten, depressief zijn en weet ik veel. En ik vaak dan denk, je zou eens in mijn schoenen moeten staan. Je zou je schamen voor het feit dat je je nog om zulke dingen zorgen maakt, terwijl andere mensen 10 x meer hebben meegemaakt en het 10x meer moeilijker hebben. Kijk verder dan je eigen situtatie lang is. Beter pas je goed en ben je zuinig op jezelf. Stapel niets op, maar uit dat direct. Schrijft het op, zing het uit, schreeuw het uit, sla hard in op een kussen of wat dan ook. Het maakt niet uit, zolang je het maar niet in je houdt. Het leven is geen raadsel. Het leven is een proces van geboren worden tot doodgaan. Die zo ingewikkelde en complexe raadsel maak jij ervan. Gewrongen in je hoofd, maak je jezelf gek. Het leven is van opstaan, je dagelijkse dingen doen en weer slapen. Het leven is een cirkel. Niet meer, niet minder. ;) :goedzo: Wijze woorden..

[TwinkleEye_19]

Ik herken dit heel goed en ben ook een type dat ontzettend veel nadenkt. Daarnaast maak ik me ook zorgen om iedereen in mijn omgeving en heb ook een grote verantwoordelijkheidsgevoel. Ik dacht altijd dat ik aan de ergste vorm van perfectie lijdde. Ik ben ook heel principieel en heb ben iemand die letterlijk in tranen kan barsten als ik zie dat iets onrechtvaardigs zie gebeuren. Ik heb altijd gedacht dat het pas na mijn pubertijd zo is geweest en nadat ik bepaalde dingen heb meegemaakt en heb gezien, maar volgens mijn moeder stelde ik soms hele rare vragen op mijn jongen leeftijd, die mijn broers en broertjes niet stelden. Ik ben volgens haar altijd zo geweest. Mijn ouders waren zelfs bang dat ik op latere leeftijd door die vragen afstand zou doen van het geloof, terwijl het tegenovergestelde is gebeurd. Het vele denken en vragen stellen maakt het leven er inderdaad niet makkelijker op. Er zijn momenten dat ik verlang naar een knopje om het verstand even op nul te zetten, even rust in die bovenkamer. Het denken maakt het moeilijk om een besluit te nemen, je overweegt zoveel dingen (voor sommigen irrelevant), je schets scenario’s in het leven (die zich wellicht niet zullen voordoen) en je bent steeds bang de verkeerde keuze te maken (terwijl het ook de goede keuze kan zijn). Over mensen in het algemeen ben ik ook heel snel in alles. Ik kan ze soms heel snel vertrouwen en vertel hen alles, terwijl het beter was geweest om iets voorzichtiger te zijn. En in de gevallen dat ik merk dat iemand liegt of zich anders voordoet dan hij/zij werkelijk is dan is het voor mij gelijk afgelopen. Soms is het een klein leugentje. Ik houd daar niet van en neem er dan gelijk afstand van. Achteraf denk ik dan weleens: waarom heb ik dat zo snel gedaan? En ja, het denken…dat blijft in de tussentijd doorgaan. Het komt vaak genoeg voor dat ik wakker wordt met de gedachte waarmee ik naar bed ben gegaan. De hele nacht heeft het daar dan niet stilgelegen. Wat te doen? Ik weet het niet echt, de een heeft er minder last van dan de ander en er valt weinig aan te doen. Je lijkt wel alsof je mij hebt beschreven! :eek:

[misstomaatje]

Hey lezers, Ik zit met een probleem... Tja een probleem? Ik weet niet goed hoe het anders te noemen. Normaal zou je dit geen probleem noemen maar het heeft echt invloed op mijn leven en veel beslissingen die ik neem dus het is degelijk een probleem. Nl. ik denk veel te veel na over het leven. Ik word heel snel depressief en voel me snel rot en slecht. Bij het minst dat iemand verkeerd doet of zegt, word ik slechtgezind. Ik laat me snel kennen op vlak van liefde. Als ik een jongen leer kennen en hij doet iets klein verkeerd, dan bekijk ik het al meteen als iets verkeerd en zet ik alles stop. Het feit dat ik vaak nadenk en vooral diep denk, kom ik in een put terecht. Ik wil weten of het normaal is dat ik zo ben, ik ben nog maar 18 jaar en voel me al echt een wrak. Groetjes goh ik dacht dat ik de enige was. ik denk zo veel na dat me gezondheid eronder is gaan lijden, zo erg is het bij mij :(

[TwinkleEye_19]

Ik hoop niet dat ik jouw klachten zal krijgen, maar de laatste tijd voel ik me echt niet goed meer. Behalve hoofdpijn valt het lichamelijk wel mee, maar geestelijk...één gedachte is voldoende voor een storm tranen. Pas dan maar op en zorg ervoor dat je niet depressief gaat raken. Toen ik dat was op mijn 18e moest ik bijna aan de medicijnen. Over de lichamelijk klachten toen niet gesproken. Mijn probleem is vooral mijn pefectionisme. Niets kan goed genoeg totdat het perfect is. Gek wordt ik ervan! En teveel over dingen ontevreden zijn kan zo frusteren dat je eigenlijk nooit blij dan alleen maar verdrietig kunt zijn. Probeer zoveel mogelijk aan leuke dingen te denken. Ik heb ook echt altijd rampscenario's in mijn hood en je schiet er echt niets mee op. Ik weet, makkelijker gezegd, dan gedaan.

[CrazyInLove]

Wayaw ik krijg gewoon rillingen over mn lichaam toen ik dit allemaal las... Ik herken mezelf zo in jou halim vooral. Nu ik dit heb gelezen weet ik dat niet de enige ben die zo in elkaar zit. Het is angstaanjagend om zo te zijn. Elke keer zoveel nadenken voor je een serieuze stap kan nemen. Alles lijdt eronder, school, werk, vrienden en liefde. Ik weet nieth oe ik ermee moet omgaa,, zijn er mensen die hier oplossingen voor hebben. Ja het leven is een cirkel, maar mijn leven niet volgens mij... Ik denk dat mijn leven een hele moeilijke weg zal worden. Alle twijfels en verdriet die ik als bagage meeneem zijn niet goed voor mn gezondheid. Ik weet zelfs niet goed hoe ik aan zoveel verdriet en twijfels kom. Het is wel zo dat ik vroeger 'hoogbegaafd' was. Ik zeg dit niet om te showen of zo. Ik was een slimme meid voor mijn leeftijd. IK moest meedoen met tests enz... En ik bleek dan op mijn 6 jaar 2de slimste van Antwerpen te zijn. Maar ja belgen zijn dom hé hahaha. en er werd veel druk op mij gezet, vanuit mijn ouders... IK moest altijd de beste zijn in alles. Qua schoolresultaten als gedrag. Ik moest perfect zijn. Op mijn 11 jaar heeft mijn moeder me betrapt met een fout, waarin ze erg teleurgesteld was. Tot op de dag van vandaag verwijt ze me voor wat vroeger was gebeurt... Ik denk dat daar ook een beetje mijn knelpunt zit. Ik weet het zelf echt niet. Ben al vaker bij de dokter geweest en barst elke keer in tranen uit. IK zie veel dingen zwartkleurig... En daardoor geraak ik in een depressie. En ze zeggen dat praten, schrijven enz helpt... maar ik schrijf al heel mijn leven liedjes over mezelf en dingen die er gebeuren die me storen, en ik praat heel veel met vriendinnen. Maar dat is echt niet mijn sleutel tot rust... Ik voel me nog steeds evenrot. Xje