najim20
01-01-2005, 21:54
We voelen ons Marokkaan Het is 31 december 2004. De allerlaatste dag van een droevig jaar. Drie vrienden en ik besluiten om eens wat anders te gaan doen in plaats van altijd maar op dat ene pleintje in de wittewijk te hangen en te discussiëren over al het onrecht in de wereld. Voor de verandering besluiten we om met nieuwjaar gewoon weer eens een keer uit te gaan. Niet speciaal voor de dames maar gewoon als vrienden onder elkaar. Uiteindelijk komen we op het idee om naar discotheek Hollywood te gaan. Niet omdat Hollywood zo een goede naam heeft maar puur omdat het kaartje betaalbaar is. Aangezien ik sinds kort woon en studeer (in die volgorde ja) in Rotterdam lijkt het ons het best dat ik de kaartjes haal. Dat doe ik dus ook. Ik haal voor mijn drie vrienden; Omar, Aschraf en Hoessein en mezelf een kaartje ter waarde van 15 euro per stuk. Mijn goede vriend en neef Salim wilt absoluut niet naar Hollywood. Ik snapte het toen nog niet. Ik haal voor hem dus geen kaartje. De portier die mij bij de kaartverkoop binnen laat komt heel aardig over en vraagt: “Hoeveel kaartjes wil je kopen jongen?'' Mijn antwoord luidt: “Vier kaartjes meneer.” Hij vindt het best en laat me binnen. De caissière is in een goede bui en vraagt waarom ik zo een zware tas bij me heb. ''Ik kom helemaal uit Zeeland mevrouw, wij hebben besloten om deze speciale dag in uw discotheek te vieren, u mag vereerd zijn.'' Ze glimlacht. Mijn vrienden uit Vlissingen komen om zeven uur aan in Rotterdam. Ze weten nog niet dat ik al kaartjes heb geregeld. Wanneer ik ze dit mededeel reageren ze heel enthousiast. De avond is jong, iedereen is gezellig. Aschraf is duidelijk de meest opgewekte persoon en heeft er gewoon heel veel zin in. “Kom we gaan vandaag extra vroeg, dan zijn we eerder binnen”, zegt Aschraf. Hoessein, die vandaag voor het eerst in zijn leven uitgaat weet nog niet wat hem te wachten staat. Hij droomt al van een idyllische omgeving. Omar, die veel waarde hecht aan zijn haar, besluit om wat eerder dan normaal zijn haar in model te brengen. Salim geniet van de avond en van de gezelschap van zijn vier beste vrienden. Ik gedraag me als een gastheer en probeer iedereen zich thuis te laten voelen. De non-alcoholische drankjes en zoutjes worden door allen geconsumeerd. “Migado, die cashewnoten van de Aldi zijn het lekkerst of niet”, vraagt Omar. Iedereen is het er mee eens. De cashewnoten van de Aldi zijn het lekkerst. We lachen om de grappen die er worden gemaakt en stiekem kijken we naar de klok. Om klokslag twaalf uur lopen we met zijn allen naar buiten om van het zinloze vuurwerk te genieten. Hoessein roept nog op dat moment: “Stel dat al dat geld naar Azië zou gaan”? “Wij westerlingen zijn te naïef en egoïstisch en veel te zwak”, roep ik erachteraan. Omdat het gesprek opeens over de ramp in Azië gaat, krijgt iedereen toch last van zijn geweten. Moeten we wel gaan, vragen we ons af. Tienduizenden doden, duidenden vermisten, duizenden gewonen en miljoenen daklozen en wij gaan naar Hollywood/Snollywood??? Salim die niet uit zal gaan, geeft ons vooraf toch een paar tips en waarschuwingen. “Aan jullie zwarte haar kunnen jullie niks veranderen maar kleedt je correct, wees jezelf en jullie worden binnen gelaten.” “Jullie hebben toch al kaartjes, maak je niet druk; ze kunnen jullie niet weigeren”. We begeven ons naar de studentenkamer van Salim om hem daar af te zetten. We gaan even mee naar binnen en hij zet een aantal feestnummers op om de sfeer te verhogen. Iedereen is al bezig met zijn moves en danspasjes. Aschraf, de grootste casanova van het dorp, roept nog tegen Hoessein: “Wees niet bang voor de meisjes en sla ze van je af als ze aan je been hangen.” “Ze mogen blij zijn wanneer een jongen zoals jij ze aandacht geeft.” Omar wisselt van spijkerbroek naar pantalon en van sportschoenen naar flitsende prada's. Hij rent nog even naar de spiegel om dat ene krulletje op zijn goede plaats te krijgen. “Shit man, dit krulletje weigert mee te werken.” Hij besluit om het zware geschut in te zetten en vraagt aan Salim: “Eej mattie heb je nog haarlak.” “Natuurlijk, voor jou altijd”, antwoordt Salim. Aschraf zegt nog: “Jongens schiet even op anders zijn we te laat binnen.” Maak je niet druk Assie, de leukste mensen komen altijd iets later binnen dan de massa”, roep ik. “Wanneer wij binnen zijn loopt iedereen al met zweetcirkels en wij zijn dan nog fris als altijd.” “Zo maak je meer kans Assie”, “De meiden van tegenwoordig zijn heel erg kieskeurig en verwachten dat je lekker ruikt,” zeg ik heel ironisch. Iedereen spuit nog even het nieuwe geurtje van Salim op. Iedereen ziet er knapper uit dan normaal en we besluiten vervolgens om ons richting het centrum te begeven. Salim zet ons nog even af bij Hollwood en wenst ons allemaal een fijne avond toe. Hij schudt ons de hand en gaat naar huis. We gaan netjes in de lange rij staan. Na een half uur in rij te hebben gestaan komt er een portier met het vriendelijke verzoek om via de achteringang naar binnen te gaan. Dit vanwege de drukte. Er hangt, afgezien van de Marokkaanse jongens die daar rondhangen (geweigerd) toch een leuke sfeer. Ik zeg tegen de jongens: “Die hebben vast geen kaartjes, logisch dat ze niet binnen komen.” Na een kwartier staan we vooraan in de nieuwe rij. Eenmaal bij de deur vraagt de portier waar we vandaan komen. Ik snapte niet waarom hij deze vraag aan ons stelde, de mensen vooraf werden niet lastig gevallen met deze zinloze vraag en zij kwamen makkelijk binnen. Ik, rustig als ik ben, antwoordt heel koel; “Zeeland, ver he?” Hij vraagt vervolgens om legitimatie. Doordat Salim ons vooraf al waarschuwde geldige legitimatie mee te nemen, waren wij goed voorbereid op deze vraag van de portier. Iedereen liet zijn pasje/passpoort zien. “Hebben jullie kaartjes?” Ook dat hadden we. We lieten allemaal ons kaartje zien. Na een half minuut antwoordt de portier: “IK KEN JULLIE NIET.” Ga maar via de andere ingang en zoek de persoon op van wie je de kaartjes hebt gehaald. Ik antwoord nog: “We komen uit Zeeland, logisch dat je ons niet kent.” “Ik ken jou ook niet.” Hij weet deze grap wel te waarderen maar hij KENT ONS NIET. Wij, Marokkaanse Zeeuwen, begeven ons weer naar de andere ingang. Daar staan we voor de verandering weer een half uur in de rij. Voor me staat een jongen met een enorme mat in zijn nek stinkend naar kokosvet. “Ik heb zin in een bounty”, zegt Hoessein. Iedereen lacht en de sfeer zit er nog steeds in. Aschraf, die toch een beetje teleurgesteld is hoort de muziek en lijft erin geloven. Omar kijkt via het glas naar dat ene krulletje.