Chaimaa
24-01-2003, 18:28
Salaam aleikoem wara7mattullah wabrakatuh Een klein dorp 7 km onder de rook van Jeruzalem. Zaterdag 17 januari. Allahoe Akbar!! Allahoe Akbar!! Het is feest in huize Abdel Rahmen, vader Moestafa zit op een kussen op de grond met zijn kleine zoontje Ismael op zijn schoot. Hij leert hem soerat AL Ichlaas met veel geduld herhaald hij keer op keer de aya's. Vol liefde kijkt hij neer op het onschuldige gezicht van zijn 5 -jarige zoontje. Hij kijkt naar zijn vrouw Soeraya, ze zit in de hoek op de grond en heeft haar handen voor haar magere gezicht geslagen. Hij hoort haar zachtjes dou3a maken. http://www.rdbcub.it/palestina.jpg ''Baba wilt u thee?'' Moestafa kijkt om en ziet zijn dochter staan. Haar ogen zijn roodomrand door het vele huilen, maar nu glimlacht ze vriendelijk. Haar stralende lach maakt haar beeldschoon en Moestafa ziet dat zijn kleine meisje al een jonge vrouw begint te worden. ''Ja, insha Allah Firdaus, en maak ook thee voor je moeder, ze heeft de hele dag nog niks gedronken''. Over eten wordt al niet meer gesproken, sinds de Israeli's ruim drie maanden geleden alle grenzen dicht hebben gegooid. Het beetje voorraden wat ze hadden opgeslagen zijn op. Niemand kan het dorp uit en niemand komt erin. Geen inkomsten, geen werk, alleen wanhoop, honger en onmacht. http://homs-online.netfirms.com/Palestine/Images/Palestina%20boys5.jpg Het begon allemaal vroeg in de ochtend, toen kleine Ismael nog op school was. Ze zaten met zijn drieen in de kleine huiskamer op de grond want meubels zijn er niet. Ze maakten dou3a en hielden elkaars hand vast. Plotseling hoorde ze een jongen schreeuwen.....met een knal vloog hun deur open en Hamdi de buurjongen kwam binnen stormen.....''Salaam aleikom'' zei hij, hij haalde onregelmatig adem en zonder op antwoord te wachten ging hij haperend verder, ''een bom! een hele grote''. Moestafa staat op...''Wat bedoel je Hamdi,'' wil hij ongeduldig weten. ''Er is een man met een bom in een vrachtwagen vol soldaten gesprongen en heeft hun allemaal opgeblazen! veel doden, allemaal joden. "Waar?'' vraagt Moestafa. ''Bij de grenspost net buiten het dorp.'' En de man zelf" vraagt Moestafa, en zijn hart begint wild te bonken. De twee seconden voordat de jongen antwoord geeft lijken wel 6 jaren en hij voelt hoe zijn wereldje begint te draaien. ''die is ook dood,'' zegt de jongen opgewonden. ''Nee wacht ik bedoel Sjehied, hij is sjehied hoor meneer Abdel Rahmen,'' verbetert hij zichzelf en stormt snel de deur weer uit om het nieuws verder te verspreiden. http://overgave.nl/Nieuws/Fotosihnieuws/fotos/zonder_commentaar.jpg Als Hamdi weg is blijft het doodstil in de kleine huiskamer. Firdaus staart naar de grond en durft niet naar haar ouders te kijken, ze voelt hoe haar hart verschrikkelijk hard begint te kloppen en hoe een ondraaglijke pijn zich meester van haar maakt. Soeraya staat langzaam op, Moestafa ziet tranen over haar gezicht stromen.....''Allahoe Akbar!! Allahoe Akbar!!'' Roept ze met overslaande stem. ''Allahoe Akbar!! Allahoe Akbar!!'' Ze loopt het huisje door en zegt steeds ''Allahoe Akbar!!'' Ze zakt uiteindelijk huilend op haar knieen....''ibni...ibni! Allahoe Akbar!!'' Firdaus staat op, rent naar haar moeder en slaat huilend haar armen om haar moeders nek, samen huilen ze en smeken Allah SWT om hulp, en sabr. Moestafa lacht, 1 traan rolt over zijn wang. Hij ziet het stralende gezicht van Mohammed nog voor zich, met zijn mooie baard in zijn witte djelebe. Pas 19 was hij, maar al meer man dan velen ooit zullen zijn. http://www.iespana.es/pereweb/palestina.jpg De dag verloopt rusteloos, in het dorp breken rellen uit, binnen de korste keren zwermt het er met Isrealische soldaten. Jongeren gooien met stenen en soldaten schieten met rubberen! kogels terug. Overal klinken geweerschoten, je hoort overal mensen schreeuwen en huilen. Moeders die hun kind niet kunnen vinden rennen angstig door het dorp op zoek. Het luchtalarm gaat steeds af. De mensen zijn angstig en woedend. De spanning is te snijden. http://homs-online.netfirms.com/Palestine/Images/tank.jpg De familie Abdel Rahmen blijft binnen, ze maken dou3a en bidden. Kleine Ismael is net als alle andere kinderen door de school naar huis gestuurd. Bij elke knal schiet Firdaus half overeind en zakt dan rusteloos weer terug op haar kussen. De uren kruipen voorbij en ze is op van de zenuwen. Soeraya valt steeds in slaap, ze is doodmoe, want de nacht ervoor heeft ze niet geslapen, niemand heeft geslapen. Ze had zitten praten met Mohammed, tenslotte waren dit de laatste uurtjes die ze nog had met haar zoon. Elke keer als er weer een geweer afgaat schrikt ze wakker, dan slaat ze haar handen weer voor haar gezicht en gaat ze door met het maken van dou3a. http://homs-online.netfirms.com/Palestine/Images/Palestina%20boys4.jpg Buiten begint het te schemeren en de azzan voor salat el meghreb klinkt door de straten. Moestafa kijkt naar kleine Ismael die op zijn schoot zit, ''herhaal alles wat je hoort,'' zegt hij vriendelijk tegen Ismael. Ismael gehoorzaamt, ''Allahoe Akbar Allahoe Akbar,'' zijn zachte kinderstem maakt iedereen rustig en ze kijken allemaal vol liefde naar Ismael. "Eshedoe en''le ilehe Ilalah....."BAAAAAAMMMM!!!!! met een luide knal vliegt de deur open, alles gaat daarna erg snel, een groep van minstens 6 Isrealische soldaten stormen het piepkleine huisje binnen. Ismael gilt van schrik. Nog voor Moestafa kan opstaan om Ismael op een veilige plaats te verbergen, word hij door drie soldaten vreselijk hard geslagen met de achterkant van hun geweren. Hij voelt hoe Ismael uit zijn armen wordt gerukt....Alles begint zwart om hem heen te worden, hij hoort Firdaus gillen...Babaaaa!! Hij kan alleen nog maar de sjehede zeggen....... Soeraya schrikt als de soldaten binnen komen en verlamt van schrik, ze rennen op haar af en sleuren haar weg.....ze ziet hoe 1 Israelie Ismael aan zijn mooie krullen optilt en wegsleurt van Moestafa, ze wil gillen maar kan geen lucht krijgen, ze hoort haar dochter Firdaus gillen "Babaaaa!!'' dan is ze in de slaapkamer en kan ze haar familie niet meer zien. Als een bezetene vecht ze tegen haar belagers.....''Kijk'' hoort ze een van hen lachend zeggen "geen bed maar wel een matras, daar moeten we het dan maar mee doen"...de soldaat rukt haar hoofddoek af en grijpt haar haren vast. Hij draait haar haren om zijn hand en trekt er zo hard aan dat Soeraya valt. Ze kan niet praten, ze is helemaal verlamt van woede en schrik, en in haar gedachte bidt ze tot Allah swt, en herhaalt keer op keer de Sjehede....... Firdaus probeert wakker te worden uit deze boze droom, ze ziet hoe Ismael opgetild wordt aan zijn haren door een van de soldaten, hij gooit hem zomaar alsof hij een lappepop is de kamer door, met een misselijk makende knal komt hij met zijn hoofdje tegen de stenen muur, en valt levenloos op de grond. Firdaus hapt naar adem, ze kan bijna geen lucht krijgen, Babaaa!!! gilt ze, ze kijkt en ziet hoe een groepje soldaten hem keer op keer slaan, ze kan zijn gezicht niet zien alleen een bloederige massa. " Mohammeeeed" huilt ze, maar herinnert zich dat hij er niet meer is en dat daarom de soldaten nu hier zijn. Alles gaat zo snel, ze wil naar haar moeder rennen maar twee mannen pakken haar vast en een derde, dezelfde die Ismael door de kamer smeet begint grijnzend haar kleren van haar lichaam te scheuren. Ze begint wild met haar armen om zich heen te slaan, en spuugt naar de soldaten. ''Laat me, laat me!'' roept ze. Ze lachen alleen en dwingen haar op de grond, ze vecht maar heeft geen enkele kans tegen drie volwassen mannen. De soldaat die haar kleren verscheurd heeft verkracht haar, ze gilt en begint te huilen, de soldaat geeft haar steeds stompen tegen haar gezicht. ''Stil!'' roept hij steeds de rest van wat hij zegt verstaat ze niet. Ze knijpt haar ogen stijf dicht, ze wil zijn gezicht niet zien en begint Allah swt om hulp te smeken..... Veel mensen uit het dorp worden gearresteerd, Er zijn meer dan 67 gewonden, waarvan de helft zwaargewond is. Er is geen ziekenhuis en de enige dokter is vorig jaar al doodgeschoten. Moeders huilen om hun zonen. Vrouwen wachten thuis angstig op de terugkeer van hun mannen. Oude mannen proberen de gewonden zo goed mogelijk te verzorgen met het beetje kennis dat ze hebben. De soldaten staan op elke straathoek, en iedereen verschuilt zich in zijn huisje. Niemand durft naar het huis van Moestafa te gaan, ze weten dat er soldaten binnen zijn geweest en hebben zijn familie horen gillen. Nu zijn de soldaten weg uit het huisje. Maar niemand van het gezin is het huis uitgekomen. het licht is ook niet aangegaan toen het donker werd. Het huisje ziet er bijna vredig uit, ondanks de vele kogelgaten en de ramen zonder glas en de scheve deur. Toch durft niemand te gaan kijken of alles wel goed gaat en of ze hulp nodig hebben, ze zijn bang voor de soldaten.