"Moslimbeschaving is passief en folkloristisch"

[Sephiroth]

Hier een aantal quotes van van de syrische hoogleraar Sadik al-Azm uit een stuk van de Volkskrant. "De huidige islamitische beschaving is geen partij voor het westen. Het is ook helemaal geen levende beschaving, maar een traditionalistische, passief en folklorisch geheel. De moslim die denkt aan een echte botsing van beschavingen, droomt. Het is volkomen onzinnig te denken dat de moslimwereld het westen echt kan uitdagen." "Extremisten kunnen gebouwen aanvallen, mensen doden. Maar de islamitische wereld is geen partij voor het westen." "Van oorsprong westerse waarden zijn universeel geworden. Zelfs islamitische despoten vragen na hun val om een onafhankelijke rechtbank. Europa maakte de moderne wereld zonder moslims of wie dan ook vooraf te consulteren. Je kunt niet weglopen voor het feit dat arabieren schoppend en schreeuwend de moderne wereld zijn ingesleurd en dat de moderniteit hen door een superieure macht, efficientie en prestatie is opgedrongen. Het idee daaraan te kunnen ontsnappen met de leuze 'de islam is de oplossing' is een illusie." "Moslims en arabieren zijn de Hamlets van de 21ste eeuw: tragisch, haast schizofrene mensen vol aarzelingen, wisselingen, schommelingen en onzekerheid over wat te doen. Ze komen er niet uit terwijl diep in het collectieve onderbewuste arabieren zichzelf zien als veroveraars, pioniers, makers van geschiedenis en leiders van wereldproportie. Diep van binnen zien ze zich nog steeds als heersers over de geschiedenis en allesbehalve als haar onderdanen." "Erkenning door moslims dat de geschiedenis niet kan worden teruggedraaid, kan het begin zijn van genezing. Daarnaast moeten religie en staat gescheiden zijn en in de samenleving moet de islam een prive zaak worden." Jullie mening graag.

[crescendo]

Hier een aantal quotes van van de syrische hoogleraar Sadik al-Azm uit een stuk van de Volkskrant. "De huidige islamitische beschaving is geen partij voor het westen. Het is ook helemaal geen levende beschaving, maar een traditionalistische, passief en folklorisch geheel. De moslim die denkt aan een echte botsing van beschavingen, droomt. Het is volkomen onzinnig te denken dat de moslimwereld het westen echt kan uitdagen." "Extremisten kunnen gebouwen aanvallen, mensen doden. Maar de islamitische wereld is geen partij voor het westen." "Van oorsprong westerse waarden zijn universeel geworden. Zelfs islamitische despoten vragen na hun val om een onafhankelijke rechtbank. Europa maakte de moderne wereld zonder moslims of wie dan ook vooraf te consulteren. Je kunt niet weglopen voor het feit dat arabieren schoppend en schreeuwend de moderne wereld zijn ingesleurd en dat de moderniteit hen door een superieure macht, efficientie en prestatie is opgedrongen. Het idee daaraan te kunnen ontsnappen met de leuze 'de islam is de oplossing' is een illusie." "Moslims en arabieren zijn de Hamlets van de 21ste eeuw: tragisch, haast schizofrene mensen vol aarzelingen, wisselingen, schommelingen en onzekerheid over wat te doen. Ze komen er niet uit terwijl diep in het collectieve onderbewuste arabieren zichzelf zien als veroveraars, pioniers, makers van geschiedenis en leiders van wereldproportie. Diep van binnen zien ze zich nog steeds als heersers over de geschiedenis en allesbehalve als haar onderdanen." "Erkenning door moslims dat de geschiedenis niet kan worden teruggedraaid, kan het begin zijn van genezing. Daarnaast moeten religie en staat gescheiden zijn en in de samenleving moet de islam een prive zaak worden." Jullie mening graag. Het klopt dat de Arabieren naar de coulissen van de geschiedenis zijn verwezen. Ze spelen geen enkele rol van betekenis meer op het wereldtoneel. Dat is voorbehouden aan Amerika, Japan en Europa. Over een jaar of dertig zal China de leidende positie overnemen. Toch dromen veel Arabieren van het herstel van het khalifaat en (her) invoering van de sharia. Ze vergeten gemakshalve dat de stagnatie al rond het jaar 1000 is ingezet, en de Turken vanaf ongeveer 1300 de dienst uit gingen maken. In hetzelfde interview uit de Volkskrant vergelijkt hij de islamitische cultuur met een ei en de Westerse met een steen. Of je nu de ei op de steen gooit of omgekeerd, de steen op het ei, het resultaat is in beide gevallen hetzelfde: het ei breekt. Het Westen kenmerkt zich door vrijheid, democratie, initiatief, creativiteit en nieuwsgierigheid. De Arabische wereld door corruptie, dictatuur, onderdrukking, stagnatie, conservatisme etc.

[crescendo]

Hier nog een recent artikel van hem: Time Out of Joint Western dominance, Islamist terror, and the Arab imagination Sadik J. Al-Azm I 8 There is a strong injunction in Arab Islamic culture against shamateh, an emotion—like schadenfreude—of taking pleasure in the suffering of others. It is forbidden when it comes to death, even the violent death of your mortal enemies. Yet it would be very hard these days to find an Arab, no matter how sober, cultured, and sophisticated, in whose heart there was not some room for shamateh at the suffering of Americans on September 11. I myself tried hard to contain, control, and hide it that day. And I knew intuitively that millions and millions of people throughout the Arab world and beyond experienced the same emotion. I never had any doubts, either, about who perpetrated that heinous crime; our Islamists had a deep-seated vendetta against the World Trade Center since their failed attack on it in 1993. As an Arab, I know something about the power of vengeance in our culture and its consuming force. I also knew that the United States would respond with all its force to crush the Islamist movement worldwide into oblivion. But I didn’t understand my own shameful response to the slaughter of innocents. Was it the bad news from Palestine that week; the satisfaction of seeing the arrogance of power abruptly, if temporarily, humbled; the sight of the jihadi Frankenstein’s monsters, so carefully nourished by the United States, turning suddenly on their masters; or the natural resentment of the weak and marginalized at the peripheries of empires against the center, or, in this case, against the center of the center? Does my response, and the silent shamateh of the Arab world, mean that Huntington’s clash of civilizations has come true, and so quickly? In the end, no. Despite current predictions of a protracted global war between the West and the Islamic world, I believe that war is over. There may be intermittent battles in the decades to come, with many innocent victims. But the number of supporters of armed Islamism is unlikely to grow, its support throughout the Arab Muslim world will likely decline, and the opposition by other Muslim groups will surely grow. 9/11 signaled the last gasp of Islamism rather than the beginnings of its global challenge. II Terrorism, Joseph Conrad once wrote, is an act of madness and despair. The madness of the Islamists’ spectacular attack on the World Trade Center is self-evident; its despair lies in its inevitably annihilating impact on the plotters and perpetrators themselves, world Islamism in general, and the al Qaeda networks, organizations, and systems of support in particular (including the Taliban regime in Afghanistan). Although unique in its horror, in its desperation 9/11 can be compared to past terrorist acts that foretold the ends of the movements in whose names they were committed: for example, the abduction and murder of the German industrialist Hans Martin Schleyer by the Bader-Meinhoff gang in the summer of 1977 and the abduction and murder, a year later, of Aldo Moro, the dean of Italy’s senior political leaders after World War II, by the Italian Red Brigades. In these cases a swift and decisive response would devastate not only the plotters, perpetrators, and their supporting networks and organizations, but ultimately their protective communist regimes and worldwide radical leftist movements as well. Looking back after 9/11 it seems to me that the left-wing terrorism of the 1970s in Europe was indeed a futile attempt to break out of the historical impasse and terminal structural crisis reached by communism, radical labor movements, Third Worldism, and revolutionary trends everywhere. The terrorism of that period was the first visible manifestation of that impasse and the prelude to the final demise of those movements, including world communism itself. Today the hard-core Islamists’ spectacular terrorist violence reflects a no less desperate attempt to break out of the historical impasse and terminal structural crisis reached by the world Islamist movement in the second half of the 20th century. I predict this violence will be the prelude to the dissipation and final demise of militant Islamism in general. Like the armed factions in Europe who had given up on society, political parties, reform, proletarian revolution, and traditional communist organization in favor of violent action, militant Islamism has given up on contemporary Muslim society, its sociopolitical movements, the spontaneous religiosity of the masses, mainstream Islamic organizations, the attentism of the original and traditional Society of Muslim Brothers (from which they generally derive in the way the 1970s terrorists derived from European communism), in favor of violence. Both were contemptuous of politics and had complete disregard for the consequences of their actions. Michel Foucault, when asked about the social and revolutionary significance of his books, answered something to the effect that they are no more than Molotov cocktails hurled at the system; they consume themselves in the act of exploding and have no significance beyond the flash they engender. Foucault believed that the only way to oppose the system is direct action in the form of local attacks, intermittent skirmishes, guerrilla raids, random uprisings, and anarchistic assaults. This is a desperate rebellion without either cause or clear objective. Translated at the minimalist level into the activist Islamist idiom, we get, first, what some Islamists call “an act of rage in favor of God’s cause,” and second, the rejection of politics in almost any form—conventional, radical, and revolutionary—in favor of the violent tactics of nihilism and despair. For them, the only other alternatives are co-optation or the admission of defeat. Translated at the maximalist level, we get an apocalyptic form of terrorism on a global scale: the belief that spectacular violence will destroy the obstacles to the global triumph of Islam, catalyze the Muslim people’s energies in its favor, and create poles of attraction around which the Muslims of the world will rally—for example, the al Qaeda networks, organizations, and training camps and the Taliban model of a supposedly authentic Muslim society and government for modern times. As the September 11 attacks have shown, the perpetrators of the apocalyptic form of terrorism, like their European counterparts, are not the desperately poor of the Arab world, but, more often than not, well-off, upwardly mobile, university-educated youths. They also share with their European counterparts a sense of entrapment in an alien and alienating monolithic sociopolitical reality and a tragic world view centered around a violent and salvific moment of truth that exposes the enveloping world of untruth, false consciousness, and false appearance. Out of the rubble, an essential Truth will emerge. In Europe it was conceived as an authentically humane and egalitarian socialist society. In the Arab world it is the authentic Islamist order reflected in such slogans as “Islam Is the Solution” and “Islam Is the Answer.” Erasmus Prize.

[crescendo]

The beginnings of this kind of apocalyptic vision can be seen in the 1979 occupation of the Meccan holy shrine. In Saudi Arabia the ruling tribal elite has since the 1950s conspicuously wrapped itself, its society, and its system in the mantles of strict Muslim orthodoxy, moral purity, social uprightness, and Bedouin austerity. At the same time the contradiction between this official pretense and the country’s real substance of life has only deepened. According to official pretense, all non-Wahhabis are Kafirs (apostates, infidels), but Saudi society is managed and the economy run by these very infidels and in huge numbers; Saudis kowtow in all important matters, internal and external, to the United States and its policies, and the ruling classeslead profligate, ostentatious and debauched lifestyles, mostly behind drawn curtains. All Riyadh—and the rest of the Arab world—knows these things. The sons and daughters of the system who took the religious pretenses seriously staged an armed insurrection, occupying the Meccan holy shrine in 1979 and shaking the kingdom to its foundations in the process. In the world of Islam, no action could be more spectacular than storming and seizing the Ka’ba itself, although the occupation itself was peaceful. The leader of the insurrection, Juhaiman Al-’Utaibi, declared one of his followers the “Mahdi” (the divine savior) and demanded an end to the ludicrous discrepancy between official Saudi ideology and pretense on the one hand and the substance of the kingdom’s real life on the other by bringing the latter into strict conformity with the religious orthodoxy as officially announced and propounded. It took some time to flush Juhaiman and his followers out of the Ka’ba. The Saudis had to call in Western assistance and expertise to be able to accomplish the job without damaging the shrine. Of course, calling on such help contradicted all the pious pretenses of the regime, and all Saudi Arabia knew it too. Those involved in the incident were eventually beheaded. Like the 1979 occupiers of the Meccan shrine, the young Saudi perpetrators of the September 11 attacks were products of the same schizophrenic system. In fact, their leader, bin Laden, may be seen as a more dangerous, advanced, and global version of Juhaiman Al-’Utaibi. While Juhaiman directed his desperate, spectacular intervention against the most important local legitimizing symbol of the Saudi system, bin Laden attacked the American core without which the local system could not possibly survive. But both acts of terrorism exposed the essential weakness of today’s Islamists: the embrace of the inevitable emergence of a new Islamic order is itself a symptom of a self-deluding fantasy that has afflicted the Arab and Muslim world for more than two centuries. III A cultural form of schizophrenia is also attendant on the Arab (and Muslim) world’s tortured, protracted and reluctant adaptation to European modernity. This process has truly made the modern Arabs into the Hamlet of our times, doomed to unrelieved tragedy, forever hesitating, procrastinating, and wavering between the old and the new, between asala and mu’asara (authenticity and contemporaneity), between turath and tajdid (heritage and renewal), between huwiyya and hadatha (identity and modernity), and between religion and secularity, while the conquering Fortinbrases of the world inherit the new century. No wonder, then, to quote Shakespeare’s most famous drama, that “the time is out of joint” for the Arabs and “something is rotten in the state.” No wonder as well if they keep wondering whether they are the authors of their woes or whether “there’s a divinity that shapes [their] ends.” For the Arabs to own their present and hold themselves responsible for their ‚Ä®future, they must come to terms with a certain image of themselves buried deep in their collective subconscious. What I mean is this: as Arabs and Muslims (and I use Muslim here in the historical and cultural sense), we continue to imagine ourselves as conquerors, history-makers, pace-setters, pioneers, and leaders of world-historic proportions. In the marrow of our bones, we still perceive ourselves as the subjects of history, not its objects, as its agents and not its victims. We have never acknowledged, let alone reconciled ourselves to, the marginality and passivity of our position in modern times. In fact, deep in our collective soul, we find it intolerable that our supposedly great nation must stand helplessly on the margins not only of modern history in general but even of our local and particular histories. We find no less intolerable the condition of being the object of a history made, led, manipulated, and arbitrated by others, especially when we remember that those others were (and by right ought to be) the objects of a history made, led, manipulated, and arbitrated by ourselves. Add to that a no less deeply seated belief that this position of world-historical leadership and its glories was somehow usurped from us by modern Europe fi ghaflaten min al-tarikh—while history took a nap, as we say in Arabic. I say usurped—and usurpation is at the heart of Hamlet’s tribulations and trials—because this position belongs to us by right, by destiny, by fate, by election, by providence, or by what have you. With this belief goes the no less deeply seated conviction that eventually things will right themselves by uncrowning this usurper, whose time is running out anyway, and by restoring history’s legitimate leaders to their former station and natural function. This kind of thought and yearning comes through loud and clear in the work of authors like Hasan Hanafi and Anwar Abdel-MaIek, as well as in the tracts, analyses, and propaganda of the more sophisticated Islamist thinkers and theoreticians. The constellation of ideas they draw on is captured in the title of a European classic, Spengler’s The Decline of the West, the false implication being that if the West is declining then the Arabs and Islam must be rising. Or, to put it somewhat differently (in a way that relates more to the title of Abdel-Malek’s book Rih al-Sharq [The Wind of the East]), if the wind of history is abandoning the sails of the West, then it must be filling those of the East (East means principally, here, Islam and the Arabs). If we use the title of an equally famous Islamist classic by Muhammad Qutb, Jahiliyyat al-Qarn al-Ishrin, The Jahiliyya of the 20th Century, then the implication would be, Now that European Modernity has come full circle to the Jahili condition, the Arabs and Muslims must be on the verge of leading humanity once more out of the Jahiliyya created by Europe and defended by the West in general. But this is not the end of the story. Reviewing the classics of Arab nationalism, it now often appears to me that the deeper objective of these works was not so much Arab unity as an end in itself but Arab unity as a means of retrieving that usurped role of world-historical leadership and of history-making. In fact, I can easily argue that the ultimate but unarticulated concern is not so much a struggle against colonialism, imperialism, and foreign occupation, or for independence, prosperity, and social justice, but for the restoration of the great umma (nation) to a role of global leadership appropriate to its nature and mission. After all, the historic civilizations of our part of the world have always been of the conquering and extroverted type: ancient Persia descending on Greece, Alexander conquering Persia and everything else within reach, Hannibal, Rome, Islam, the Ottomans, European modernity, and so on. When this unexamined, unexorcised, highly potent, and deep-seated self-image collides with the all-too-evident everyday actualities of Arab-Muslim impotence, frustration, and insignificance, especially in international relations, a host of problems emerge: massive inferiority complexes, huge compensatory delusions, wild adventurism, political recklessness, desperate violence, and, lately, large-scale terrorism of the kind we have become familiar with all over the world. The contradiction that I have been trying to delineate is perhaps best captured—quite gently and very ironically—in the title of Hussain Ahmad Amin’s pointed and lively book, Dalil al-Muslim al-Hazin ila Muqtada al-Suluqfi al-Qarn al-’Ishrin. The author is a well-known Egyptian historian and high-ranking diplomat and the son of Ahmad Amin, the great historian produced by what the late Albert Hourani called the Arab Liberal Age. Interestingly enough, the title of Amin’s book hints at that great classic of Western thought, Moses Maimonides’s The Guide for the Perplexed (Gui, Dalalat al-Ha’irin). So a free translation of Hussain Ahmad Amin’s title would read, A Guide for the Sad andPerplexed Muslim Concerning the Sort of Behavior Required by and in the 20th Century. The contemporary Muslim or Arab is so sad and vexed in Amin’s account because his cherished convictions about his civilization, religion, and providence, and their role in modern history are all given the lie by hard realities every waking minute of his life. Furthermore, the radical transformations and sacrifices required to transcend this contradiction are either undesirable or unbearable. So what else can the Muslim or Arab do but muddle through his sad perplexity in the 21st century with the conviction that perhaps one day God or history or fate or the revolution or the moral order of the universe will raise his umma to its proper role once again. Under these circumstances, various kinds of direct-action violence (including terrorism in some of its most spectacular forms) present themselves as the only means of relief from this hopeless impasse. Zie voor het vervolg #33

[Saffiya_AA]

een ei en de Westerse met een steen. Of je nu de ei op de steen gooit of omgekeerd, de steen op het ei, het resultaat is in beide gevallen hetzelfde: het ei breekt. Wat overigens een islamitische uitdrukking is van muslim ibn temieyya :) P.S: de ottomanen (geen turken) waren moslims die de arabische moslims boven hen stelde....Zie Tarig al oetmania blz 134. Ken de geschiedenis of hou je mond. Najibsri-de spiegel waar jij in kijkt

[SingleCoil]

Dat lijkt toch wel hout te snijden, hoewel het weinig handvaten geeft om de huidige situatie aan te pakken...

[crescendo]

Wat overigens een islamitische uitdrukking is van muslim ibn temieyya :) P.S: de ottomanen (geen turken) waren moslims die de arabische moslims boven hen stelde....Zie Tarig al oetmania blz 134. Ken de geschiedenis of hou je mond. Najibsri Simpele ziel: De Turken hadden rond 1529 Het M.O. en de Balkan veroverd. Ze stonden tot twee keer toe voor de poorten van Wenen (1529 en 1683). Daarna begon de aftakeling van dit rijk. Het werd de zieke man van Europa. Toen de Turken zich in 1914 aan de kant van de Centalen (Duitsland en Oostenrijk) schaarden, was het afgelopen. De Engelsen veroverden Irak etc. en kregen de Arabieren zover dat ze in op stand kwamen tegen hun Turkse overheersers. In 1917 werd Jerusalem bevrijd door Lawrence of Arabia. Turkije werd teruggebracht tot wat het nu is. Het khalifaat werd in 1924 afgschaft. De laatste Turkse gruweldaad was de genocide op 1,5 a 2 miljoen Armeense christenen. In 1917 beloofde Lord Balfour 'A national home for Jewish people'. Dat werd in 1948 de staat Israel, die sindsdien 200.000.000 Arabieren met een pink van zich afhoudt.

[Saffiya_AA]

Dat lijkt toch wel hout te snijden, hoewel het weinig handvaten geeft om de huidige situatie aan te pakken... Nou eigenlijk niet, want als je het goed lees zie je dat hij grote teksten van de orientalist Patai overneemt. Het zijn enkel retorieken van Pre-islam die suggesties wekken bla bla bla. Lees het boek van Raphael Patai "The Arab Mind" ... en je zult zien dat hij het ergens op blz 45 duidelijk maakt dat hij het heeft over arabieren en niet over moslims. Najibsri. P.S: Crescendo moet wat meer boeken lezen en niet selectief boeken uitkiezen die zijn haat jegens ons rechtvaardigd.

[crescendo]

Nou eigenlijk niet, want als je het goed lees zie je dat hij grote teksten van de orientalist Patai overneemt. Het zijn enkel retorieken van Pre-islam die suggesties wekken bla bla bla. Lees het boek van Raphael Patai "The Arab Mind" ... en je zult zien dat hij het ergens op blz 45 duidelijk maakt dat hij het heeft over arabieren en niet over moslims. Najibsri. P.S: Crescendo moet wat meer boeken lezen en niet selectief boeken uitkiezen die zijn haat jegens ons rechtvaardigd. Denk jij serieus dat de Arabieren/moslims ooit nog iets voor zullen stellen op het wereld toneel? Het land van de toekomst, China, heeft nu al meer inwoners (1,4 miljard) dan er moslims in de wereld zijn. Dit land bekeert zich in hoog tempo tot het christendom. Een ander belangrijk land is India, met 1,2 miljard inwoners. De Indiers moeten ook niets hebben van de islam.

[Saffiya_AA]

Simpele ziel: De Turken hadden rond 1529 Het M.O. en de Balkan veroverd. Ze stonden tot twee keer toe voor de poorten van Wenen (1529 en 1683). Daarna begon de aftakeling van dit rijk. Het werd de zieke man van Europa. Toen de Turken zich in 1914 aan de kant van de Centalen (Duitsland en Oostenrijk) schaarden, was het afgelopen. De Engelsen veroverden Irak etc. en kregen de Arabieren zover dat ze in op stand kwamen tegen hun Turkse overheersers. In 1917 werd Jerusalem bevrijd door Lawrence of Arabia. Turkije werd teruggebracht tot wat het nu is. Het khalifaat werd in 1924 afgschaft. De laatste Turkse gruweldaad was de genocide op 1,5 a 2 miljoen Armeense christenen. In 1917 beloofde Lord Balfour 'A national home for Jewish people'. Dat werd in 1948 de staat Israel, die sindsdien 200.000.000 Arabieren met een pink van zich afhoudt. Ongetwijfelt de geschiedenis van een orientalist...Daarwaar de archeologische wetenschappers en historici stellen dat de Osmaanse Rijk Arabie binnindrong om de 2 heilige steden te beschermen OP HET MOMENT DAT FRANKRIJK EN ENGELANDS grote delen van arabie koloniseerde! Hier bewijs hoe slecht jou GESCHIEDENIS IS die je uit google tevoorschijn haalt. Najibsri PS: Zie voor geschiedenis les de topic 'Ephimenco/Opzij'

[crescendo]

Ongetwijfelt de geschiedenis van een orientalist...Daarwaar de archeologische wetenschappers en historici stellen dat de Osmaanse Rijk Arabie binnindrong om de 2 heilige steden te beschermen OP HET MOMENT DAT FRANKRIJK EN ENGELANDS grote delen van arabie koloniseerde! Hier bewijs hoe slecht jou GESCHIEDENIS IS die je uit google tevoorschijn haalt. Najibsri PS: Zie voor geschiedenis les de topic 'Ephimenco/Opzij' De Arabieren stellen sinds 1000 niet veel meer voor. Daarom verloren ze Spanje, Portugal en Sicilie en kon West-Europa rond 1100 het Heilige Land veroveren en 200 jaar bezet houden.

[Saffiya_AA]

Denk jij serieus dat de Arabieren/moslims ooit nog iets voor zullen stellen op het wereld toneel? Het land van de toekomst, China, heeft nu al meer inwoners (1,4 miljard) dan er moslims in de wereld zijn. Dit land bekeert zich in hoog tempo tot het christendom. Een ander belangrijk land is India, met 1,2 miljard inwoners. De Indiers moeten ook niets hebben van de islam. Niet mijn reactie ontwijken, je bent erbij ... vertel mij ff wat Patai stelde toen hij het over saracenen had? Najibsri

[Saffiya_AA]

De Arabieren stellen sinds 1000 niet veel meer voor. Daarom verloren ze Spanje, Portugal en Sicilie en kon West-Europa rond 1100 het Heilige Land veroveren en 200 jaar bezet houden. En hier weer ontwijk je mijn reactie....jij bent een leugenaar die leugens verspreid. Je bent erbij... Najibsri

[Saffiya_AA]

Ongetwijfelt de geschiedenis van een orientalist...Daarwaar de archeologische wetenschappers en historici stellen dat de Osmaanse Rijk Arabie binnindrong om de 2 heilige steden te beschermen OP HET MOMENT DAT FRANKRIJK EN ENGELANDS grote delen van arabie koloniseerde! Hier bewijs hoe slecht jou GESCHIEDENIS IS die je uit google tevoorschijn haalt. Najibsri PS: Zie voor geschiedenis les de topic 'Ephimenco/Opzij' Reageer hierop Is het waar of is het niet waar? Motivatie graag Najibsri

[Saffiya_AA]

Nou eigenlijk niet, want als je het goed lees zie je dat hij grote teksten van de orientalist Patai overneemt. Het zijn enkel retorieken van Pre-islam die suggesties wekken bla bla bla. Lees het boek van Raphael Patai "The Arab Mind" ... en je zult zien dat hij het ergens op blz 45 duidelijk maakt dat hij het heeft over arabieren en niet over moslims. Najibsri. P.S: Crescendo moet wat meer boeken lezen en niet selectief boeken uitkiezen die zijn haat jegens ons rechtvaardigd. Hier idem tito Waar of niet waar? en motiveer je reply graag, leugenaar Najibsri