LZN
07-11-2004, 16:35
Het is niet van mij, dit boeiende artikel maar ik heb het met liefde en toewijding gescand, door de FineReader gehaald, gecorrigeerd, van een even boeiende link voorzien en een foto van de oude struikrover geplakt. Met Arabische gom die veel, ook al ben ik dom ... Wilders zegt hele aardige dingen over de Palestijnen. Homerus. Arafat: Geen krediet meer over. Politiek Den Haag kreeg pas laat in de gaten dat zieke Yasser Arafat - rijker dan koningin Beatrix - niet deugt. Pas als hij dood is, ontstaat kans op vrede. http://members.chello.nl/nastol/AraAm3.jpg Arafat in 1998, bij het Anne Frankhuis in Amsterdam. Alleen links neemt hem nog serieus als vredespartner Twintig minuten lang struinde Yasser Arafat door het Anne Frankhuis. Het was 31 maart 1998 en de leider der Palestijnen werd begeleid door een trotse burgemeester Schelto Patijn (PvdA) van Amsterdam. De joodse gemeenschap was ziedend. Arafat had te veel 'joods bloed aan zijn handen' om dit pand te mogen betreden. Maar Patijn verwierp de kritiek: het Anne Frank-bestuur maakte geen bezwaar tegen de voormalige terroristenleider én (in 1994, met de Israëlische premier Yitzhak Rabin en minister van Buitenlandse Zaken Shimon Peres) winnaar van de Nobelprijs voor de Vrede. Generaties Nederlandse politici hebben Arafat met groot respect bejegend. Je kon hem voor een onbetrouwbaar sujet en een intens corrupte dictator verslijten, maar hij was en bleef een historische figuur. Zelfvoldaan traden ze de immer met Palestijnse 'theedoek' uitgeruste leider tegemoet. Zelfs bij kamervoorzitter Frans Weisglas (VVD), toch waarlijk geen vijand van Israël, stond de foto prominent op het dressoir: Weisglas ontmoet de grijnzende Arafat. Nu de bedlegerige PLO-leider het hoofdkwartier in Ramallah heeft verruild voor een ziekenhuis in Parijs, krabt menig Nederlands politicus zich achter het oor. Hoe konden we ons zo vergissen? Hoeveel Haags ontwikkelingsgeld is terechtgekomen op de persoonlijke bankrekeningen van deze boef? En waarom bleven we geloven dat Arafat, die zijn identiteit ontleende aan de niet aflatende strijd tegen Israël, ten slotte toch de vrede zou tekenen? 'Je moest hem erkennen als gesprekspartner,' zegt oud-minister Bram Stemerdink (PvdA) van Defensie. 'Hij was per slot de leider van de Palestijnen.' Het eerbetoon van Nederlandse politici was volgens Stemerdink ook een diplomatieke balanceeract: de Israëlische premier Ariel Sha-ron heeft ook een gewelddadig verleden. Decennia lang hebben Nederlandse politici gedacht dat Arafat zo veel gezag in eigen kring had, dat hij de meer radicale Palestijnse leiders kon overtroeven en Bram Stemerdink: Yasser Arafat had financieel belang bij uitblijven vrede een vredesregeling met Israël kon doordrukken. Stemerdink: 'Arafat had inderdaad het gezag, maar uiteindelijk liet hij elke kans lopen om een vredesregeling te treffen,' De argeloosheid van Nederland en andere Europese donorlanden maakte de kans op vrede kleiner. Stemerdink: 'Europa rammelde met de geldbuidel in de veronderstelling dat ontwikkelingshulp zou leiden tot een levensvatbare Palestijnse staat. We wisten dat de Palestijnse leiders een fors deel van het geld in eigen zak staken, maar ja, dat moest dan maar. Wat we niet zagen, was dat de corruptie zó omvangrijk werd dat Arafat en zijn kliek steeds meer belang kregen bij het uitblijven van vrede. Het Amerikaanse zakenblad Forbes schat het persoonlijk vermogen van Arafat op 300 miljoen dollar. Op het lijstje van 's werelds rijkste 'koningen en despoten' staat hij hoger dan koningin Beatrix (250 miljoen dollar). Volgens de Israëlische veiligheidsdienst bezit Arafat zeker 1,3 miljard dollar. Het IMF beticht hem van het doorsluizen van 900 miljoen dollar naar geheime bankrekeningen. Arafat is steenrijk door corruptie (http://forums.marokko.nl/showthread.php?t=222354) Stemerdink ontmoette Arafat in 1987 tijdens een conferentie in Moskou. 'Na afloop van de lunch stroomde de eetzaal leeg en bleef hij nog even zitten. Ik ging naar hem toe en heb de hele middag met hem zitten praten. Hij sprak zeer bevlogen. Maar met zijn boodschap kon ik geen kant op. Arafat zei: "Wat de Romeinen met de joden deden, dat kunnen wij ook. Dat moet u goed begrijpen." Volgens hem mochten de joden als minderheid in een Palestijnse staat blijven wonen. Wie zich niet liet onderwerpen, die moest maar in zee verdwijnen.' De kern van Arafats filosofie drong pas laat door in Den Haag. Niemand kan precies aangeven waar het omslagpunt ligt, maar de persoonsverheerlijking van de jaren tachtig en negentig maakte plaats voor spot en verachting. Vorig jaar september bracht PvdA-kamerlid Bert Koenders een bezoek aan Arafat in Ramal-lah. CDA en VVD vielen over hem heen. 'Dat een verwarde en verdwaalde sociaal-democraat bij Arafat op bezoek gaat, kan niet zoveel kwaad. Als een minister het maar niet doet,' zei Geert Wilders (toen nog VVD). Jaap de Hoop Scheffer (CDA), toen minister van Buitenlandse Zaken, nam het voor Koenders op: 'Nederland kan niet om Arafat heen.' De standaard-analyse in Den Haag is dat Arafat niet van het toneel mag verdwijnen, omdat dan een verdere radicalisering van het Palestijnse leiderschap in het verschiet ligt. Koenders: 'Ik kreeg veel kritiek na mijn bezoek. Toch heb ik Arafat nooit gezien als een Nelson Mandela. Ik vind hem helemaal niet aardig. Maar hij is wel de gekozen leider van het Palestijnse volk. Zelfs de Palestijnen die een hekel hebben aan zijn corrupte regime, zien hem als hun leider. Ik ben heel cool in mijn beoordeling: als je iemand nodig hebt voor een vredesregeling, dan is het legitiem hem te bezoeken.' Arafat verspeelde de laatste jaren veel krediet in zijn beweging, onder de Palestijnen en in de diplomatieke wereld, zegt Koenders. 'Maar hij is een groot leider, die veel voor de Palestijnen heeft gedaan.' Of Arafat ooit een compromis met Israël wilde sluiten, is nu ook voor Koenders twijfelachtig. 'Maar hij is zeker nog niet uitgerangeerd. Ik vind het onjuist hem niet serieus te nemen als vredespartner.' Daarin staan PvdA en andere linkse partijen tegenwoordig alleen. De rechterhelft van het parlement wil niks meer van Arafat weten. Geert Wilders ging ook een keer bij de PLO-leider langs: 'Een beleefdheidsbe-zoekje. Zoetsappigheden en een hoop onzin. Hij maakte geen gigantische indruk op me.' Het paradoxale is volgens Wilders dat Arafats ster in Nederland verbleekte, terwijl het begrip voor de Palestijnse zaak toenam. CDA-buitenlandwoordvoerder Henk Jan Ormel ziet Arafat als een struikelblok voor de vrede. Toch kan Ormel het bezoek in mei van CDA-bewinds-manBenBot aan Arafat billijken: 'Bot ging niet als Nederlands minister van Buitenlandse Zaken, maar als aankomend voorzitter van de Europese Unie.' Ormel denkt dat een vredesregeling dichterbij komt als Arafat overlijdt. Het tweede echelon Palestijnse leiders stelt zich zakelijk op. Met mannen als Abu Mazen en Abu Ala zijn compromissen mogelijk. Zij zullen het Palestijnse volk straks vertegenwoordigen. Radicale leiders vormen geen alternatief. Ormel: 'Israël is zo slim de leiders van het onverzoenlijke Hamas één voor één uit te schakelen.'.