Marocca
08-01-2003, 14:05
Getuigenis van een een nederlandse meid dat een relatie had met een Marokkaan...... Ik was 22 toen ik mijn man (een Marokkaan) voor het eerst ontmoette. Het klikte meteen. Wat me vooral in hem aantrok was dat ik zo goed met hem kon praten: hij was de eerste man met wie ik een normaal en diepzinnig gesprek kon voeren. Al heel snel wist ik dat ik mijn verdere leven met hem wilde delen. Wel zei ik tegen hem dat ik niet van plan was om me tot de islam te bekeren. Tja, wie kent niet de verhalen over onderdrukking, dat vrouwen geen rechten zouden hebben in de islam? Daar was ik nogal huiverig voor. Maar hij reageerde heel rustig en zei dat ik helemaal zelf moest weten of ik wel of geen moslim wilde worden. Vanaf dat moment spraken we er dan ook niet meer over. Na een tijdje wilde ik toch wel meer weten over de islam, al was het maar om mijn man en zijn cultuur beter te kunnen begrijpen. Ik kocht een Nederlandse vertaling van de Koran en begon te lezen. Ik vond het moeilijk om te lezen en ik had er eigenlijk ook erg weinig tijd voor, dus legde ik het Boek weer weg. Wel vroeg ik mijn man regelmatig hoe in de islam gedacht werd over bepaalde onderwerpen en hij nam heel rustig de tijd om me alles uit te leggen. Sommige dingen vond ik heel moeilijk om te begrijpen omdat ik het heel anders voelde. De islamitische cultuur is immers totaal verschillend van de westerse cultuur. We woonden in die periode in een buurt met heel veel Turken en Marokkanen. Ik keek altijd naar de vrouwen met hun hoofddoekjes en vroeg me af hoe het was om een hoofddoek te dragen. Ik had een vriendin die ook met een Marokkaan getrouwd was. Samen met haar ging ik naar een islamitisch winkeltje en we kochten allebei een hoofddoek. Toen mijn man thuis kwam, stond ik net voor de spiegel mijn hoofddoek vast te maken. Hij glimlachte en liet me zien hoe ik het moest vastmaken. Ik schaamde me wel een beetje, maar hij stelde me op mijn gemak. Eigenlijk vond ik het wel mooi staan. Vanaf dat moment droeg ik een hoofddoek als ik met hem naar de markt ging. Mijn vrienden op school vonden het maar niets dat ik met een Marokkaan was. Ze zeiden dat ik veel beter kon krijgen en dat ik mijn leven vergooide. Ook mijn ouders waren er op tegen. Toen ik zwanger raakte, liet iedereen me vallen als een baksteen. Wat ik nog het ergste vond, was dat niemand überhaupt de moeite had genomen om mijn man te leren kennen. Want hoe kun je iemand beoordelen als je hem niet eens kent?! Daarna brak een hele moeilijke periode aan voor ons, waarin we van de ene naar de andere plek moesten verhuizen. We hadden nauwelijks geld om de huur te betalen, laat staan om eten te kopen. Bij wie we ook aanklopten voor hulp, iedereen keerde ons de rug toe. Vrienden hadden we niet meer, op één studiegenote van mij na. Zij deed af en toe boodschappen voor ons als we echt niets meer hadden. Ik was wanhopig, ik wist niet of er ooit een einde zou komen aan alle ellende. Hoe vaak heb ik niet huilend in een hoekje van het huis gezeten, omdat ik me zo ontzettend eenzaam en verstoten voelde! Mijn man troostte me altijd door te zeggen dat God ons nooit in de steek zou laten. Aan die gedachte hield ik me vast. Ik probeerde me voor te stellen dat God naar ons keek en dat Hij absoluut zou ingrijpen als de situatie onhoudbaar werd. Ik wist niet hoe ik moest bidden, maar ik stelde mijn hart open en probeerde Zijn aanwezigheid te voelen. Dat heeft me gered, want ik kan jullie in alle eerlijkheid vertellen dat ik de waanzin nabij was! Een jaar lang hebben we zo doorgeploeterd. Toen begon onze situatie geleidelijk aan te verbeteren. We kregen een eigen woning toegewezen, we vonden allebei werk en langzaam maar zeker bouwden we een normaal bestaan op met onze zoon. Inmiddels gaat onze zoon bijna naar de basisschool en ik ben trots op wat we hebben bereikt met God's hulp, al-hamdulillah (God zij dank). De gebeurtenissen van de afgelopen jaren hebben mijn hart geopend voor de islam. Via internet heb ik allerlei informatie verzameld over de islam: de zgn. vijf zuilen, hoe een goede moslima zich behoort te gedragen, hoe te bidden en nog veel meer. Ik heb de geloofsbelijdenis (shahada) uitgesproken en ik doe nu mijn best om de gebeden uit mijn hoofd te leren. Ik heb van alle religies geproefd, maar nergens vond ik de rust en de kracht die ik in de islam heb gevonden. Ik kijk nu heel anders tegen het leven aan en ik maak me niet meer zo snel druk om iets, want mijn hart is tot rust gekomen. Ik voel me net als een bloem die tot bloei komt. Fatima ------------------------------------------------------------ Erg mooi,dit verhaal heeft me erg ontroerd :( xxxxxxx