de lotgevallen van rachid

[kaasvaak]

Tot het einde toe bleef hij geloven, zonder zijn geloof, zei hij altijd, zou hij zijn moeilijkste tijden nooit hebben kunnen overwinnen. Ik werkte nog maar net in de drugshulpverlening. Niet op dezelfde locatie als waar ik nu werk. De verslaafden waar ik toen mee werkte werden bestempeld als 'onhandelbaar'. Ze hadden een lang verleden van hulpverlening achter de rug, maar waren overal weggestuurd. Nadat ik er een jaar had gewerkt, werd de tent daar dichtgegooid. Er konden geen vervangers meer worden gevonden voor de overspannen collega's. In het jaar dat ik daar werkte, volgden de sterfgevallen elkaar op, met een tussentijd van steeds ongeveer 2 maanden. Er gebeurde eens 3 maanden niks en dan gingen er ineens 2 binnen 2 en een halve week. Bewoners overleden door o.d., moord, maar over het algemeen maakten ze er zelf een eind aan. Een van de 7 die we hebben moeten begraven in die tijd, stikte simpelweg in zijn avondeten. Een van de sterfgevallen is me het meeste bijgebleven. Het was een Marokkaanse gozer van net 25 jaar. Rachid vertelde altijd prachtige verhalen over de tijd dat hij in Marokko woonde. Iedere dag kocht hij 5 blikjes chocomel en een pak bastogne koeken, dat was echt iets dat bij hem hoorde. Op een gegeven moment zat ik in het kantoor het dossier van een bewoner waar ik mentortaken over uitvoerde bij te werken, toen ik een grote commotie hoorde in de woonkamer, Rachid had een medebewoner met een mes bedreigd en mijn collega wilde ingrijpen, op het moment dat ik binnenkwam hield mijn collega Rachid op een afstand met een stoel. Geschrokken keek ik de woonkamer in en trok mijn collega de deur uit. Rachid keek me schuldig aan, we hadden net een gesprek gehad waarin hij beloofd had beter zijn best te doen, het ging de laatste tijd slecht met hem, hij gebruikte onmogelijk veel en kon zijn agressie moeilijk onder controle houden. Hoofdschuddend keek ik hem aan. Hij mompelde een paar woorden en wanhopig naar boven. Snel rende hij de trap op en ging naar zijn kamer. Mijn collega wilde de politie bellen, met moeite heb ik hem hiervanaf gehouden, uitgangspunt was altijd onze bewoners te behoeden voor meer problemen dan ze al hebben. Mijn collega is 3 maanden ziek thuis gebleven. schrijf later verder,

[kaasvaak]

Toen ik hier met hem een gesprek over had, liet hij weer eens zien dat hij alles behalve dom was. Als begeleider zorgde je er altijd voor dat als je een gesprek had met een bewoner waar het ging over gedrag dat onaanvaardbaar geacht werd jij degene was die het dichtste bij de deur zat, hij vroeg het gewoon: 'vertrouw je me niet ofzo?' en uiteraard antwoordde ik: 'hoe bedoel je?' Ik heb hem verteld dat dit de gebruikelijke manier is om met een bewoner om te gaan in zo'n geval. Hij liet me weer weten weer zijn best te doen om zijn agressie onder controle te krijgen, niet voor mij, maar voor zichzelf, met al zijn problemen was zijn streven nog steeds om een goed moslim te worden. Hij had een lange weg van teleurstellingen achter de rug en dit sterkte hem alleen maar in zijn geloof. Dit is de manier waarop ik op de proef wordt gesteld, zei hij altijd, hier moet ik doorheen. schrijf zo verder,

[laboudanda]

Ho maar..voordat je verder gaat wil ik graag eens weten waar de COPYRIGHT is van deze tekst..je weet dat het illegaal is om teksten te kopieren en te plakken zonder COPYRIGHT! ok NEXT!

[kaasvaak]

Origineel gepost door laboudanda Ho maar..voordat je verder gaat wil ik graag eens weten waar de COPYRIGHT is van deze tekst..je weet dat het illegaal is om teksten te kopieren en te plakken zonder COPYRIGHT! ok NEXT! ieder verhaal is eens voor het eerst geschreven ik ben bang dat ik in dit geval de enige ben die geen copyright toe hoeft te passen aangezien het mijn verhaal is, met vriendelijke groet, de schrijver.

[dunyaatje]

wanneer ga je weer verder???? ;) ;)

[kaasvaak]

Origineel gepost door dunyaatje wanneer ga je weer verder???? ;) ;) ik ben er al mee bezig, maar ik probeer het zo goed mogelijk te schrijven, dus.... het komt eraan..

[kaasvaak]

Altijd heb ik een goed contact met hem gehouden, nooit keerde hij me zijn rug toe. Vaak verliezen bewoners hun vertrouwen in je en dan kost het enorm veel moeite dit terug te winnen, bij hem was dat in geen geval zo. Als we in een conflict raakten, kwamen we er steeds uit met groter respect voor elkaar dan we daarvoor hadden. Mijn functie als woonbegeleider is om mij actief in te zetten om bewoners dingen te leren, op gebied van financien, sociale contacten en het gewone, dagelijkse huishouden. Hij wist een extra dimensie te geven aan mijn werk, het leek bij hem steeds op een samenwerking. In zijn jonge jaren, woonde hij al in Nederland. Met zijn moeder en broers en zussen. Zijn vader had ook een gezin in Marokko en kwam af en toe naar Nederland, stompte Rachid en zijn broers in elkaar, keek zijn moeder smerig aan en vertok weer. Hij bleef natuurlijk langer, maar uit de verhalen, leek het erop dat dit het enige was wat hij kwam doen. En van alle kanten was er niks dan respect, Rachid hield van zijn vader. De verhalen over zijn thuissituatie zijn stukje bij beetje gekomen, vaak kwamen ze als illustraties bij andere verhalen. Het meeste respect ging uit naar zijn moeder, niks dan lof voor deze vrouw, die 6 zoons en 3 dochters in haar eentje had grootgebracht. Toen Rachid 15 was kwam er weer een periode van een maand of 2 waarin zijn vader thuis was. Er kwam gelijk een beleidsverandering met hem mee. Rachid kwam het huis niet meer in voordat hij zijn studiegeld had terugbetaald. Nachtenlang heeft hij warmte gezocht in een wachtkamer van het station, zijn school heeft hij op moeten geven. Het enige waar hij nog enig houvast aan had was zijn geloof, zijn eerste zware test begon, de eerste in een lijst van vele. Moet nu de overdracht schrijven (mijn werk gaat gewoon door), morgen schrijf ik verder...

[laboudanda]

Origineel gepost door kaasvaak ieder verhaal is eens voor het eerst geschreven ik ben bang dat ik in dit geval de enige ben die geen copyright toe hoeft te passen aangezien het mijn verhaal is, met vriendelijke groet, de schrijver. Oki..ik zie je bij de rechtbank, Met vriendelijke groet, De klager

[kaasvaak]

Origineel gepost door laboudanda Oki..ik zie je bij de rechtbank, Met vriendelijke groet, De klager goed, dan hoor je nog wel van mijn advocaat met slagroom.

[kaasvaak]

Ik heb een drukke avond gehad op mijn werk, tot nu, dus vandaar nu pas.... Vele vergelijkingen werden mij duidelijk tussen zijn verleden en dat van mij. Ook ik ben de straat op getrapt op mijn 15e, later overkwam me het nog een keer op mijn 17e. Misschien was die connectie tussen ons daarom zo duidelijk (ik denk dat het zowieso een grote rol speelt in de manier waarop ik op mijn werk functioneer). Je mag jezelf gelukkig prijzen, als je wanneer je het daadwerkelijk nodig hebt een vriend hebt die er voor je staat. Ook Rachid had iemand die achter hem stond in deze donkere dagen van zijn jeugd. Vaak genoeg stond deze vriend, laten we hem voor het gemak Jeroen noemen, zijn laatste 5 gulden af, zodat Rachid wat te eten kon halen. Weed rookten ze toen allebei al met de regelmaat van de klok, maar in dit geval werd prioriteit gegeven aan het eten. Op een zekere dag kwam Jeroen met 2 pilletjes aanzetten, dat was nog niet zo bekend in die jaren en deze jongens zijn de trendzetters van de xtc te noemen. En waarom zou Rachid ze niet gebruikt hebben, de enige die op deze wereld nog iets voor hem over leek te hebben, nam het besluit een pil te slikken en hij zou zijn beslissing in twijfel moeten trekken? Hij nam de pil aan en beleefde de meest dwaze en meest geweldige ervaring tegelijk. Nadat de pil in begon te werken, legde Rachid zich neer en liet zich meevoeren in een roes van duizenden dromen, hij zweefde door de straten in een oneindig gevoel van onoverwinnelijkheid. Hier maakte hij de ketting vast die zich nooit meer van hem los zou maken, hij ketende zich vast aan zijn toekomstige verslaving en ging een verbintenis aan met zijn grote zonde. kom er zo op terug

[kaasvaak]

Zoals iedere toekomstige gebruiker begon hij met af en toe te gebruiken, gewoon voor de gezelligheid. Het gevoel werd nooit meer zo overweldigend als de eerste keer. Bloedende tranen huilde hij om zijn opkomende verslaving. Hij haatte zichzelf om het feit dat zijn drang om te gebruiken sterker was dan zijn drang om een goed moslim te zijn. Tweede inbreuk in mijn verhaal, dat is iets dat vaak voor moslims spreekt. Zelf heb ik ook het gevoel, al ben ik dan geen moslim, dat ik het beter wil doen, ik wil groeien en verder komen, dat heb ik vaak bij moslims gezien, ook al doen ze dingen die niet mogen, die ze slecht vinden aan zichzelf, altijd blijft het idee dat er een dag komt dat hij het goed zal doen. Ook Rachid heeft dit tot het einde toe gehouden, de strijd tegen het kwade in zichzelf. Toen zijn vader weer naar Marokko was vertrokken, kwam Rachid weer thuis wonen, maar hij nam de straat mee naar binnen. Zijn drang om af en toe te gebruiken bleef bestaan, alleen bleef het niet bij af en toe, het af en toe werd 1 keer per week, en met de regelmaat groeide ook de hoeveelheid. Waar hij eerst aan een pil genoeg had, moest hij er al een stuk of 4 nemen om richting het gewenste effect te komen. morgen weer...

[kaasvaak]

Ik zal wat bondiger schrijven, voordat ik hier een enorme roman van maak. Tot zijn 18e was Rachid een wat je noemt ‘gezelligheidsgebruiker,’ maar ongemerkt nam zijn gebruik steeds grotere vormen aan. Zijn moeders hart gebroken om de verloren strijd die ze zag in de ogen van haar zoon. Hij huilde hier nachtenlang om en wilde haar verdriet ongedaan maken. Dit is ook zijn overweging geweest om te vertrekken, liever de straat op met zijn ogen gesloten voor de pijn van zijn moeder. Uiteindelijk zou hij het bewijzen, een zoon voor haar te zijn waar ze trots op kon zijn. Nu volgde zijn gevecht tegen de kou, de tweede grote test, hierbij groeide zijn verslaving. Hij voelde zijn vader over zijn schouder meekijken, met een beschuldigende blik dat het hem nooit zou lukken. In die tijd is het geweest dat hij cocaine begon te snuiven. Coke is niet iets waar je op een gegeven moment genoeg van hebt, je blijft gebruiken tot je geld er doorheen is, het gebruik kan makkelijk tot zo’n € 500 per dag oplopen. In het begin werd Rachid vrolijk van de coke, meegaand en vriendelijk tegen de hele wereld, maar na enkele maanden, toen de kou was doorgedrongen tot op zijn botten en de coke tot in zijn bevroren ziel, werd hij agressief, en keerde zich tegen de wereld. Nachtenlang zocht hij warmte in zijn geloof, altijd bleef hij trouw

[kaasvaak]

Mensen liepen niet meer veilig op straat, nu ze de kans liepen door hem te worden beroofd, na vele inbraken, berovingen en afpersingen gebeurde het onvermijdelijke, hij werd opgepakt. Na een aantal maanden in de bajes, waar drugs net zo makkelijk, of misschien wel makkelijker te krijgen is als op straat, was hij verder verdwaald van zijn rechte pad dan hij ooit tevoren was geweest. Bij zijn vrijlating werd hem verteld dat hij via de reclassering een huis kon krijgen. Daar ging hij heen, naar de reclassering. ‘Ik kom de sleutels halen,’ zei hij tegen een van de medewerkers daar. Toen die medewerker Rachid probeerde uit te leggen dat er een aantal maanden overheen konden gaan voordat hij daadwerkelijk een huis zou krijgen, sloeg hij de tent daar kort en klein. Hij werd wakker met een kalmeringsspuit in zijn reeet en met een verplicht behandelprogramma voor de boeg. Ook dit traject heeft hij doorlopen en kwam weer op straat terecht. Fantastisch geregeld in Nederland, iedereen heeft recht op onderdak. In de periode die volgde leerde hij het principe ‘basen.’ Dat wil zeggen dat je de versneden coke die je bij de dealer koopt ‘uitkookt.’ Je doet het poeder op een lepel en vermengd dit met een evenredige hoeveelheid ammoniac, dan hou je een aansteker onder de lepel en laat het spul koken, na een tijdje borrelen hou je base over, niet te verwarren met de crack die in Amerika te krijgen is. Deze base kun je in een pijp roken en heeft in Nederland het grootste aantal verwoeste gezinnen op zijn naam staan in de wereld van de drugs. Voor deze troep verkopen gasten hun moeder nog. Nu was er voor hem geen weg meer terug. Zijn moeder zou hij nooit verkopen, maar hij had zijn eigen ziel al vertrapt. Na vele omzwervingen via de bajes, gekkenhuis en tijden op de straat kwam hij bij onze stichting terecht, niet direct op de afdeling waar ik kwam te werken, maar eerst op een lichtere afdeling, waar nog hoop is op een beter leven. Maar geen enkele van de andere afdelingen wist raad met Rachid en uiteindelijk werd hij bij ons geplaatst, zijn eindstation, zoals voor zovele. Velen onder ons zouden de moed al lang hebben verloren, maar hij niet, hij bleef hopen en geloven dat zijn strijd te winnen was.

[kaasvaak]

Hier het laatste deel van mijn verhaal: Tot een paar dagen voor zijn dood ging het eigenlijk vrij goed met hem naar omstandigheden. Hij kreeg grip op zijn agressie en stopte van de ene op de andere dag met methadon. Hij wilde cold turkey stoppen (dwz zonder methadon). Een aantal keren heeft hij een poging gewaagd, maar viel na 2 dagen van rillingen, kotsen, spierkrampen en koortsdromen weer terug in zijn oude gedrag. In deze visioenen van dood liet de hele wereld vallen, alleen zijn geloof bleef rechtop staan, onomstotelijk en rotsvast. Nooit heb ik hem een verwijt horen maken voor het leven waar hij doorheen moest. Hij mompelde door zijn ziekte heen ‘hier moet ik doorheen, dit is mijn straf.’ De laatste dagen verdween er iets, zijn gedrevenheid leek verloren en er straalde geen kracht meer uit zijn ogen. Steeds leek hij in de verte te staren of hij verdween voor uren naar zijn kamer. De laatste woorden die ik van hem kreeg: Met een beklemmend gevoel klopte ik op zijn deur, hij was al de hele dag niet beneden geweest en mijn dienst liep tegen zijn einde. Nog een laatste poging waagde ik om hem te motiveren naar beneden te komen. Als antwoord kreeg ik een krijsen over duivels, kinderen die werden doodgemarteld en een tegemoetkomende dood. Eten deed hij niet meer. Onze inhuis-psychiatrisch verpleegkundige adviseerde het tot het weekend aan te kijken. Dat waren nog 3 lange dagen. De laatste nachten heeft hij moord en brand geschreeuwd. Deze strijd was voor hem niet meer te winnen en dat leek hij te beseffen. Die vrijdag was ik weer in dienst. Geen verbetering was zichtbaar. De tekenen van zijn laatste dag stormden door het huis. We hadden een bespreking, wat moesten we doen en wat konden we doen was de vraag. Vragende blikken en trage woorden waren het antwoord op deze vraag. De enige optie leek een ibs (in bewaring stelling) oftewel een verplichte opname in het gekkenhuis. Deze vergadering bleek echter overbodig, toen een bewoner het onvermijdbare kwam melden. Zijn einde op een natgeregende straat, zijn ribben gebroken, een van zijn botten stak uit zijn been naar buiten, zijn arm lag verdraaid achter zijn lichaam. Vijf uur later was zijn strijd gestreden en hij stierf op de operatietafel. Hij had verloren.