Die Amerikanen toch! telkens flikken ze het

[LZN]

Zeg Tour de France, dan zeg je EUROPA! De Tour de France is al sinds tijden een Europees multi-media spektakel eerste klas, dat niet weinig bijdraagt aan de idee dat sport de Europeanen verbroedert! Helaas gooien de Amerikanen roet in het sportieve spektakel! Ene Lance Armstrong heeft het gewaagd, dit Europese traditionele bastion binnen te dringen, en in plaats van keurig zoals het hoort zich bij de verliezers te scharen, wint deze Amerikaan naar alle waarschijnlijkheid zondag zijn ZESDE overwinning in de Tour de France, een prestatie die nog door geen Europeaan is geevenaard! De jalouzie van de Europese ploegen en de media begint vormen aan te nemen, die akelig lijken op de anti-amerika hetze in het Midden Oosten. Het lijkt erop, dat wie de Tour wint, dat alleen mag doen, als hij het op de Europese manier doet! Dus, je bent een kampioen, alleen als je OOK de andere Europese ronde's meerijdt; dus de Giro, de Ronde van Spanje, en een aantal andere Europese wedstrijden! Lance Armstrong doet dit niet, hij richt zich alleen op het winnen van de Tour de France, en enkele Amerikaanse ronde's! Je zou zeggen, waarom mag dat niet, maar aan afgunst is geen logika verbonden! De ploeg van Lance Armstrong, US Postal opereert als een vaste eenheid, die als enig doel heeft, de zege van Armstrong veilig te stellen, en stelt daarmee de discipline van andere grote wielerploegen flink aan de kaak; op zich een heel goede strategie, maar ook hier klinkt de afgunst door! De ploeg van Euskatel, de basken, en hun aanhangers zijn laaiend op Armstrong, omdat hij ging demarreren( ontsnappen), toen het wegdek nat was van de regen; hierdoor gleden de Basken, omdat ze meewilden, onderuit! Dat Armstrong dat risiko OOK liep, beseft men blijkbaar niet! Bij de tijdrit in de Alpe de Huez spuwden de Euskatel-fans Armstrong dan ook herhaaldelijk in het gezicht! Wat een onsportieve vertoning! Ook de commentators, zoals Mart Smeets hebben de laatste weken geen gelegenheid onbenut gelaten, om US Postal, en Lance Armstrong zwart te maken! Jan Ullrich, de Duitse leider van de T-Mobile-ploeg zou dit jaar het Monster wel pakken, Jan "was er klaar voor"; helaas toonde Jan weinig kracht, kracht die nodig was om het moordende tempo van US Postal te passeren. Pas bij de overwinning van eergister, toen Armstrong in een fantastische eindsprint de Gele Trui veiligstelde, ging "men" om, en gaf men toe, dat hij toch wel een formidabele prestatie neerzette, en gewoon met kop en schouders boven de Europese rijders uitstak! Het zou mij echter niet verbazen, als een of andere gek, een stok in het wiel van Armstrong gooit! Kortom, onterechte afgunst op Amerikanen lijkt ook in Europa common-sense te worden! Volgend jaar is Lance "godwillin" weer van de partij; dan heet zijn ploeg niet meer US-Postal, maar DISCOVERY CHANNEL! Zou dat betekenen, dat de europeanen hebben ontdekt, dat jaloersheid en roddels( Lance gebruikt Epo, "zegt "men, anders kun je niet zo presteren) geen ingredienten zijn voor prestaties?.

[arabchrstn]

Potjandori Amazoeloe. Ga jij nu Abdelkader Zaaf vergeten?

[Sellatin]

Je moet niet zo overdrijven totheloo. Je hebt er weinig verstand van. Dat een paar verwarde Basken agresief doen tegen Amstrong, is nog niet heel Europa. Beetje gelijk hebben ze wel..Ik heb veel meer respect Voor Indurain die teminste ook de giro's en Vuelta's reed, en tegelijk ook nog 5 keer de tour wint. Al wind Lance hem voor de 6e keer, en volgend jaar voor de 7e, Indurain blijf voor mij de man

[arabchrstn]

Inderdaad, het is wat lang geleden... Dé anekdote rond de Algerijnse Tour-legende Abdelkader Zaaf De renner die verkeerd reed Door Léon de Kort Een van de gekste verhalen uit de geschiedenis van de Tour de France betreft Abdelkader Zaaf. Hij reed in 1950 aan kop, kreeg een black-out en fietste het peloton tegemoet. Abdelkader Zaaf ligt uitgeteld aan de voet van een plataan. Toeschouwers wachten op een teken van leven. De Algerijn Zaaf is inmiddels overleden, zijn jeugdvriend Hubert Ferrer koestert de herinneringen. ,,Het leven van Abdelkader voltrok zich met een grote glimlach.'' *** De hitte is geen obstakel. Eerder een voordeel. Want wie in het inmiddels flink uitgedunde Tourpeloton is er nu beter bestand tegen warmte en droogte dan de mannen uit de Noord-Afrikaanse equipe? Onbewust vliegt Abdelkader Zaaf in gedachten terug naar thuis. In Chébli is het nu pas heet. Verschroeiend heet. In elk geval veel erger dan hier, dicht bij de Middellandse Zee. Trainen kan daar niet eens overdag, dat moet meestal 's morgens in alle vroegte gebeuren. Of een enkele keer, wanneer hij met z'n maten in de avonduren een bioscoop bezoekt, trekt hij er naderhand op uit voor een nachtelijke training. 200 kilometer onder de sterren, met verlichting op zijn fiets. Zij aan zij met ploegmaat Marcel Molinès maalt hij al urenlang de kilometers weg door de Zuid-Franse campagne. Kort na het vertrek uit Perpignan is Zaaf achter zijn landgenoot aan gesprongen. Het tempo ligt hoog, het tijdsverschil met de grote groep is groot: 20 minuten voorsprong. Noord-Afrika laat zich eindelijk gelden in de Ronde! Nîmes, aankomstplaats van de 13de rit in de Tour van 1950, lonkt in de verte. Als het op een sprint á deux aankomt, heeft Zaaf weinig tot niets te vrezen. Molinès heeft hij al zo dikwijls in Algerije zijn achterwiel laten zien. Op hetzelfde moment ziet hij in een flits de fles, door iemand in het publiek langs de kant van de weg aangereikt. De hele dag heeft hij alle verfrissende presentjes genegeerd: je kunt immers nooit weten of de inhoud alleen uit water bestaat. Zijn timing is perfect, zijn hand omklemt een seconde later de fles en in één vloeiende beweging drukt hij het uiteinde van de hals op zijn lippen. Per slot van rekening is hij geen kameel die het dagenlang zonder vocht kan stellen. Zaaf drinkt gulzig... en dan wordt het zwart voor zijn ogen. *** Perpignan, bijna 53 jaar later. Hubert Ferrer (67) slaat zijn handen bijna stuk op zijn benen van plezier. De Fransman, in het verleden een gewaardeerde knecht van Jan Janssen, heeft net een smerig verhaaltje verteld over Zaaf, dat evengoed van toepassing zou kunnen zijn op talloze andere renners die ooit de Tour reden. Want wie niet goed herstelt van de dagelijkse inspanning, gaat tijdens de Ronde van Frankrijk onherroepelijk ten onder. Zaaf kreeg maagklachten die overgingen in darmklachten. Op een gegeven moment liep zijn lijf onderweg aan alle kanten leeg. Renners stoppen echter niet vanwege diarree. De Algerijn evenmin. Het gevolg laat zich raden: Zaaf arriveerde van top tot teen bedekt met zijn eigen stront aan de streep. De stank deed de omstanders ogenblikkelijk alle kanten op vluchten. Ferrer is geboren in hetzelfde dorp als Zaaf, een goede 40 kilometer van Algiers. Hij woont al ruim 40 jaar in Frankrijk. De herinnering aan Zaaf roept bij hem veel vrolijkheid op. ,,Ik kan er ook niets aan doen'', zegt Ferrer met twinkelende ogen. ,,Het leven van Abdelkader voltrok zich met een grote glimlach. Ik heb hem nimmer chagrijnig gezien of horen mopperen.'' Zaaf - naar verluidt geboren op 28 januari 1917 - was min of meer de huisvriend van vader Ferrer. ,,Hij kwam elke week wel een keer bij ons langs. Altijd was hij vriendelijk en voorkomend. Mijn vader deed hem af en toe iets cadeau en dan toonde hij zich ongelooflijk dankbaar. In die tijd kon Abdelkader al vrij goed fietsen. In Algerije was hij een beroemdheid. Daar speelde hij handig op in. Wanneer hij trainde op de wielerbaan in Algiers en zijn naam hoorde, moest zijn broer in actie komen. Mohammed had steevast een bevoorradingszak met foto's van Zaaf om z'n nek hangen, die hij dan uitdeelde. 'Snel, geef die jongens een kaart van mij', sommeerde hij, onderwijl scherp toeziend dat het ook gebeurde. ,,Het had niets met ijdelheid te maken, want Zaaf was een gewone vent die naast het fietsen een baan had. Niks rijkdom. Hij niet, ik evenmin. Wat hadden we nodig in Chébli? We waren arm, maar leefden rijk. Het leven was gemoedelijk. Samen wat sardines grillen op een vuurtje, soms met een glas rosé. Geld was geen noodzaak om je staande te houden. We voerden op het dorpsplein, in de schaduw van de bomen, lange conservaties en waren gelukkig. En voor Zaaf gold niet anders, meen ik me te herinneren.'' Abdelkader Zaaf ging alleen soms met lichte tegenzin naar z'n werk. Hij voelde zich renner, hij leefde als renner, maar verdiende de kost met zware arbeid. Zijn passie voor het cyclisme deed hem met de dag meer hunkeren naar Europa en Frankrijk in het bijzonder, waar de wielersport goed geld kon opleveren. Zaaf was in dienst van een bedrijf dat was gespecialiseerd in het speuren naar en het vinden van ondergronds water. Hij behoorde tot het échelon van de putgravers: de mannen die met schop en houweel de mogelijke waterbronnen moesten blootleggen. Door dit graafwerk werd hij zo geblokt en gespierd als een uitsmijter in een discotheek. ,,De Puisatier de Chébli'', de putgraver van Chébli, dat was zijn échte bijnaam'', vertelt Jean-Jean Lloreus (69). Hij is een vriend van Ferrer en volgt het cyclisme al meer dan 50 jaar op de voet. Verbaasd buigt Lloreus zich over een kop boven een wielerartikel. ,,Wat nou 'De Leeuw van Chébli'? Dat klopt niet. Abdelkader had een zwaar en levensgevaarlijk beroep. De hele dag spitten, graven om dat water te ontdekken. Soms zaten ze 25, 30 meter onder de grond, ondanks het gevaar van instorten.'' De nationale titel die Zaaf in 1946 bemachtigde, veranderde eindelijk zijn situatie. Op 31-jarige leeftijd werd hij professional in de ploeg Terrot. Nauwelijks gewend aan zijn nieuwe status, laat staan op de hoogte van het reilen en zeilen in het metier, belandde hij in juni 1948 in de Franse regioploeg Zuid-Oost, die meedeed aan de Tour de France. Een Algerijn aan de start van het voornaamste wielercircus: dat was een stunt! Zijn debuut was lachwekkend. De eerste etappe, van Parijs naar Trouville over 237 kilometer, bevond zich nog in het beginstadium toen de eerste deelnemer het contact met het peloton verloor. Na 30 kilometer gaf Zaaf op. Toch kon hij een hoogtepunt noteren: op een foto in het gerenommeerde blad But et Club dat op 1 juli '48 verscheen, stond hij, de exotische verrassing van de Ronde, parmantig tussen de beroemde renners Jean Robic, René Vietto en Louis Caput op de eerste rij van het peloton. ,,Zo zat Zaaf in elkaar: hoewel bescheiden en voorkomend, interesseerde het hem niet wie hij tegenover zich had'', zegt Ferrer. ,,Of het nou Coppi, Bartali of Kübler was, hij knoopte met Jan en alleman gesprekken aan. Toen ik voor het eerst de Tour reed, geloof maar niet dat ik de grote coureurs aansprak. Tegen Henry Anglade, bij wie ik als 22-jarig ventje op de kamer kwam, moest ik zelfs meneer zeggen. Maar voor Abdelkader bestonden er geen drempels en ik denk dat dat - plus de affaire tijdens de etappe richting Nîmes in 1950 - hem zo geliefd maakte. Hij provoceerde op een humoristische manier, hij was een fenomeen in het bespelen van de renners en het volk. En het merkwaardige was dat de vedetten zich ook graag tot hem wendden. Na de Tour van 1951 wilde de winnaar, Hugo Koblet, dat Zaaf met hem het hele criteriumcircuit afreisde.'' Vermakelijk is het verhaal van de aankomst in Parijs van dat jaar. Vader Ferrer, de initiator achter de Noord-Afrikaanse equipe die had meegedaan, arriveerde met een Cadillac in het Parc des Princes. ,,'Oh, da's de auto van Koblet natuurlijk', opperde iedereen onmiddellijk. 'Nee, nee', reageerde mijn vader. 'Dit is de bolide van Zaaf'. Het publiek werd compleet gek. Zo kreeg hij nóg meer bewonderaars. Daniel Doussert, een manager die in die dagen alle bekende coureurs aan contracten hielp voor de criteriums, wilde Zaaf daarom ook wel in zijn stal hebben. Van Doussert was bekend dat hij van alle verbintenissen tien procent van de overeengekomen prijs opeiste. Wat deed Zaaf? Die stapte op hem af en zei doodleuk: 'Tien procent, monsieur Doussert, wat is nou tien procent? Pak gerust 20 procent van mijn contracten, geen enkel probleem'. Droussert hapte direct toe: hij ving meer en Zaaf had in een mum van tijd weten te regelen dat hij bij álle wedstrijden aan de start zou staan. En iedereen maar denken dat Zaaf een gek was. De beloning? Omgerekend 100 euro per koers, voor die dagen een heel behoorlijk bedrag'', aldus Ferrer. In elk geval meer dan bijvoorbeeld Adolphe Delleda kreeg, de Franse kampioen van 1952, die tevreden moest zijn met de helft. ,,Abdelkader, de Raymond Poulidor van Algerije'', merkt Lloreus grinnikend op, verwijzend naar de Fransman die in de jaren 60 en 70 nimmer het geel droeg of de Ronde won, maar anno 2003 nog de held van de natie is. ,,Zijn populariteit kende geen grenzen.'' Ferrer neemt het woord gedecideerd over. ,,Als Zaaf nu coureur zou zijn geweest, had Richard Virenque niet bestaan. Bij wijze van spreken dan. Virenque is graag gezien, maar Zaaf was een god.'' Een fietsende god wiens palmares er nu niet direct uitspringt. De meeste prijzen vergaarde hij op Afrikaanse bodem, vooral in de Ronde van Marokko (een handvol ritzeges) en op de piste. De Ronde van Frankrijk bezocht hij vier keer; slechts in 1951 zag hij Parijs - op de 66ste stek als rode lantaarndrager, 4 uur 58 achter winnaar Koblet. Tijdens die editie leidde een onstuimige actie van Zaaf bovendien tot het uitvallen van de legende Coppi.

[arabchrstn]

Carcassonne-Montpellier had hij uitgekozen om iets te ondernemen. Toen hij zich bij de Italianen, onder wie de zieke patron Coppi, meldde om permissie te krijgen voor een vlucht, weigerden die hun medewerking. Zaafs vrolijke stemming sloeg om in pure woede. ,,Dan breek ik nu de hele tent hier af'', beet hij Fiorenzo Magni, de luitenant van Coppi, toe. De ontsnapping die volgde, spoorde Koblet en een aantal Fransen aan te reageren. Koblet zegevierde, Coppi passeerde te laat de meet en Zaaf eindigde met dik 13 minuten achterstand als 36ste. Hij verdiende er een tweede bijnaam mee: Le casseur de baraque (de sloper van de tent/ winkel). ,,Toch is het jammer dat hij de meeste bekendheid verwierf door het voorval in '50'', meent Lloreus over zijn vroegere dorpsgenoot, die in 1986 overleed. *** De 13de rit in de Tour van 1950. Zaaf merkt dat hij als een dronkeman over de weg laveert. Heel in de verte hoort hij het geroezemoes van mensen. Wat is er aan de hand? Drank, doping? Of gewoon een flauwte als gevolg van de immense hitte? Zig-zag, zig-zag. Bam! Zaaf smakt op de straat. Versuft tracht hij overeind te klauteren. Aan zijn fiets mankeert gelukkig niets. Hij vertrekt opnieuw, gadegeslagen door de verbijsterde supporters in de berm. Bam! Een tweede knal, nóg pijnlijker dan de eerste. Zaaf weigert te capituleren en doet een derde poging. Na de derde crash raakt hij bewusteloos. Een paar sterke armen slepen hem opzij en leggen hem aan de voet van een plataan. Minutenlang hopen de toegestroomde toeschouwers op een teken van leven. Enkelen wapperen met doeken voor Zaafs door stof en zweet besmeurde gelaat. Pas wanneer een ander een karaf koude wijn over zijn hoofd uitstort, ontwaakt hij. Zaaf herinnert zich zijn missie weer, hijst zich omhoog en stapt op de stalen tweewieler. Het volk begint te schreeuwen, want Zaaf rijdt in de richting waar hij een stief kwartiertje eerder vandaan is gekomen, het peloton tegemoet! De inmiddels opgetrommelde dokter brengt hem met assistentie van enkele mensen tot stilstand en laat hem per ambulance naar Nîmes afvoeren. Molinès houdt stand tot aan de finish en verovert de eerste en enige Algerijnse ritzege in de Tourhistorie. *** Hotel du Midi te Nîmes, daags na het incident. De Belgische ploeg verblijft in hetzelfde onderkomen als het Noord-Afrikaanse gezelschap. Wanneer Raymond Impanis 's morgens aan het ontbijt zit, ziet hij een ziekenwagen de parkeerplaats op rijden. De deur gaat open en daar staat Zaaf, in vol koersornaat. Hij wil weten waar Goddet is. De koersdirecteur verschijnt ten tonele. Zaaf klampt hem aan en vraagt of hij weer mag starten. De laatste 30 kilometer die hij door zijn 'toeval' 's anderendaags niet heeft kunnen afleggen, is hij bereid voor de start van de 14de etappe te fietsen. Goddet weigert. Opgave is opgave. Einde Zaaf. Maar wél de geboorte van een nieuwe Tourklassieker. *** Ferrer heeft later met Zaaf over de bewuste dag gesproken. ,,Hij veegde de suggestie van drankgebruik ogenblikkelijk van tafel. Hij zei: 'Ik stonk naar de wijn, omdat ze dat over me heen gooiden'. Ik geloof hem. Zaaf was een moslim. Het geloof verbiedt alcoholgebruik. Als hij zou hebben gedronken, had-ie nooit meer terug kunnen gaan naar Algerije. Wat er precies in de fles heeft gezeten? Dat blijft gissen. Ach, iedereen gooit er z'n eigen waarheid tegenaan. Zaaf is nu dood, maar tegelijkertijd onsterfelijk. Dankzij dit incident.''

[Erwin]

We zullen zien of hij het uitrijdt, ik gun het hem van harte. Zoals hij die tijdrit reed zeg...http://img16.imageshack.us/img16/5051/Buiging.gif Ik hield m'n hart vast. Er hoeft maar 1 'per ongeluk' te laat opzij te stappen na het nemen van een fotootje en het is gebeurd. Hoe lang kan dat nog zo?

[IVAN]

Citaat AmazoulouII : "Een Marokkaanse ploeg die een paar rondjes zal gaan meedraaien in Europa? Dat is de wereld op zijn kop schijtpotje. Dat zal nooit gebeuren." Nog erger: het is al gebeurd! In 1949 deed een Marokkaan mee aan de Tour de France. Hij reed toen voor een Franse ploeg (Centre-Sud-Ouest). In 1950-19581-1952 deed er een Noord-Afrikaanse ploeg mee aan de Tour. Deze bestond uit Algerijnen en Marokkanen. In de 50-er jaren was er een ronde van Marokko (voor de profs) Na een langere onderbreking is er nu weer een ronde van Marokko. Wat Armstrong betreft: Men verwijt hem (niet ten onrechte overigens) dat hij zich alleen op de Tour richt. Volgens Europese maatstaven moet een kampioen overwinningen hebben in: de Tour naast de Tour nog andere grote rondes, zoals Italie en Spanje wereldkampioen klassiekers eventueel en werelduurrecord hebben Armstrong laat het op een aantal van deze punten afweten. Eddy Merckx b.v. won Tour, Giro, was enkele malen wereldkampioen, had een werelduurrecord. Je zag hem het hele jaar. Hij won voorjaarsklassiekers zoals Milaan-San Remo, Luik-Bastenaken-Luik, reden de grote rondes en stond er ook nog in de najaarsklassiekers Daarom staat Merckx bij mij enkele trapjes hoger dan Armstrong. Wat die bedreigingen etc. betreft: dat is niets nieuws. In de tijden van Coppi en Bartali waren er problemen tussen de Fransen en Italianen. In een bepaald jaar stapte de complete Italiaanse ploeg af omdat ze zich bedreigd voelden door het Franse publiek. In de beginjaren van de Tour werden renners soms aangevallen door supporters van de tegenpartij. In de ronde van Italie werd Hinault bedreigd. Ook hij kreeg toen in een tijdrit extra bescherming. In die tijdrit kreeg hij nog een fles naar zijn fiets gegooid. Merckx kreeg tijdens een Tour-etappe een vuistslag van een toeschouwer. Ik gun Armstron zijn zesde tour-zege, maar hij staat niet op dezelfde hoogte als bv Merckx. IVAN

[IVAN]

Marokkaanse coureurs? Kampioen van Marokko 2000 Jelloul Adil Ronde van Marokko 2004 Er nemen enkele Marokkaanse teams aan deel. Algemeen klassement 10e plaats: SAADOUNE Abdelatif MAR-A Uitslag 5e etappe 5e JELLOUL Adil MAR-A 6e ERRAGRAGUI Mohamed MAR-A Dit is slechts een kleine selectie wil je meer weten? http://www.sportmaroc.com/sports/velo/tdm2004-res4.htm IVAN