LZN
21-07-2004, 20:59
Ik vond dit stuk toch het wel waard om een topic apart te krijgen..... Soedan is een humanitaire ramp van enorme omvang en het verdient erg veel aandacht in mijn ogen. Wat me eraan herrinert, mensen hebben jullie al gegeven, ik weet het, het is weinig wat we doen, maar doe wat je kan... Goed het stuk.... Verlaten in de woestijn In West-Soedan woedt een oorlog die begint te lijken op een etnisch conflict à la Rwanda. Hordes vluchten naar Tsjaad. «We zijn bang dat iedereen ons vergeet.» Het eerste Nederlandse verslag ter plaatse, voor en achter de linies. door Joeri Boom N’derta (Zuidoost-Tsjaad) — In het Soedanese N’djimi, het dorp van Salem Ahmed Daoud (24), kwamen ze net na zonsopgang, een maand geleden. 150 man, zwaarbewapend. Soedanese militairen in jeeps en Arabische militieleden, de gevreesde janjawid, op paarden en kamelen. Daoud wist dat ze zouden komen. Andere dorpen in de regio waren al eerder aangevallen en waarom zou N’djimi gespaard blijven? Het dorp werd eerst gebombardeerd en dat was, zo had hij gehoord, doorgaans het sein voor janjawid en militairen om aan te vallen: «Hoeveel doden er in ons dorp zijn gevallen weten we niet. Van onze familie zijn in totaal acht leden gedood. De Arabieren hebben vrouwen en kinderen meegenomen. Ze hebben al ons vee geroofd.» In Madene kwamen ze nog voordat de zon was opgegaan, op de marktdag, zodat het al vroeg druk was. Tijdens zijn vlucht zag Bashir Arbab (47) andere dorpen in de omgeving branden. «Antonov, Antonov», zegt hij, en wijst naar de hemel. De Soedanese luchtmacht gebruikt deze zesmotorige vrachtvliegtuigen van Russische makelij om geïmproviseerde bommen af te werpen — olie vaten vol explosieven die uit het laadruim worden geschoven. De bommen zijn nauwelijks te richten en exploderen lukraak tussen de rieten huisjes waardoor overal branden ontstaan en veel slachtoffers vallen. In Madene en omgeving woonden vierduizend mensen. Volgens Arbab werden tweehonderd mensen gedood. Hij zag mannen te paard, sommige van hen droegen uniformen, maar de meeste droegen het traditionele lange Arabische gewaad, de djellaba. En er waren vrachtwagens met militairen. «Nu woont er niemand meer in de wijde omgeving. Iedereen is gevlucht.» Ze kwamen ook in Makara, in Hakalmura, Kuran, Sojo, Drgeta en Bokar, de mannen op paarden, met kalasjnikovs en zwepen, waarmee ze kinderen toetakelden. De mannen die moordden, plunderden en brandstichtten; de mannen die volgens hardnekkige berichten zwarte vrouwen verkrachtten. Soms groepsgewijs, soms voor het oog van hun familie. Huiveringwekkende verhalen doen de ronde over baby’s die in het vuur worden geworpen, over jonge kinderen die ontvoerd worden om te dienen als herders en seksslaven voor de Arabische militieleden. Ze kwamen in nog tientallen andere dorpen in Darfur, deze janjawid, bijgestaan door Soedanese regeringsmilitairen. «Het is onze eigen overheid die ons dit aandoet», zegt Bashir Arbab. «Ik heb het zelf gezien.».