Lees Dit AUB Very Belangrijk

[manal18meknes]

Ik had dit in mijn mail gekregen lees dit kan best dat jullie die ook hebben gekregen maar voor de mensen die het niet hebben gekregen lees dit dan :( >Ik ben niet zo een goeie vertellster, maar ik probeer dit verhaal >toch te vertellen. Een verhaal dat ik nooit van mijn leven zal >vergeten. Het is een verhaal dat echt gebeurd is en ik vertel het >met als doel om andere te waarschuwen. Ik zal geen namen noemen. Het >is voor mij heel moeilijk om dit te vertellen. Ik heb nogal moeite >mee om dit te vertellen. het verdriet dat ik hierbij heb gevoeld is >nog steeds vers en ben nog steeds niet overheen en ik kan het tot de >dag van vandaag nog steeds niet verwerken. Ik praat ook niet er >graag over en vertel het niet aan andere voor een bepaalde redenen. >Ten eerste ik wil er niet graag aan herinnerd worden en ten tweede >ik denk niet dat ik haar goed doe om over haar te vertellen, daarom >zal ik geen namen noemen. Het gaat dus over een haar, dus over een >meisje, met wie ik ooit heel goed bevriend was. Ik verzin een naam >voor haar. Dit verhaal geeft aan hoe moeilijk de marokaanse meisjes >het hebben in nederland en dit is het onderwerp waar ik het over wil >hebben. Men praat vaak over de marokaanse jongeren op t.v., in de >krant enz. Maar eigenlijk hebben ze het bijna altijd over jongens. >Meisjes.......ja....... die zijn stil en tevreden en leven gelukkig >in de ogen van de maatschappij...maar hoe voelt zich nou zo een >meisje?????? Wat maakt ze zich door om haar ouders geen schande aan >te brengen. Wat heeft ze er voor over om haar ouders een goede naam >te geven bij hun landgenoten.........????????????? Deze vragen zijn >allemaal onbeantwoord en blijven altijd zo denk ik want zoals ik al >zei de meisjes zijn stil dus ze zeggen niks (met meisjes bedoel ik >de meisjes in het algemeen want natuurlijk heb je altijd >uitzonderingen > >De Marokkaanse meisje is opgevoed met een gevoel om haar gevoelens >niet te uiten. En vooral niet aan de buitenwereld. Ouders die niks >weten van de opvoeding, die zelf het slachtoffer zijn van een >slechte opvoeding, vandaar dat ze hun dochters verwaarlozen. Hoe kan >iemand nou iets geven wat die zelf niet gekregen heeft. Ze schuiven >het vaak naar de islam; ja..het hoort zo volgens ons godsdienst; >zeggen ze dan.......hoe kunnen zij dat nou zeggen terwijl zij >analfabeet zijn dus de koran nooit hebben gelezen, hoe kunnen zij >dat nou weten...?????? Ook al kennen ze een paar versies uit de >koran.......maar begrijpen zij de betekenis ervan ook????? Nee, dus. >Die hebben zij gewoon in hun hoofd gestampt en fout ook nog om er >mee te kunnen bidden. In de islam gaat het daar niet over. Je moet >de koran eerst goed begrijpen voordat je er naartoe gaat verwijzen. >Maar waar het vooral omgaat denk ik is dat zij de cultuur, de >traditie en het geloof door elkaar halen . Het gaat hun niet er om >dat het niet van Allah mag, maar meer omdat de dochter van buurman >Ali, het niet doet. Als je begrijpt wat ik bedoel. Ik ben een beetje >verdwaald van wat ik wilde schrijven. Dat verhaal geef ik dus als >een voorbeeld van wat er kan gebeuren door zo een opvoeding en een >voorbeeld van wat een meisje allemaal in zich kweekt door zo stil te >zijn. Eigenlijk wordt nooit rekening gehouden met onze gevoelens. >Naar mijn idee denken zij dat wij geen gevoelens hebben. Maar wij >zijn ook wezens van vlees en bloed dus wij hebben ook onze >emotionele en seksuele gevoelens. Maar wij hebben geleerd van >jongsaf om ze te onderdrukken. Maar of iedereen hier aan voldoet is >de vraag. Je hebt meisjes die geen problemen willen hebben en die >hun ouders niet willen kwetsen, want het is heel moeilijk dat onze >ouders ons kunnen begrijpen. Dus leven zij op de manier die hun >ouders voor hun bepalen. Ouders gelukkig en dochter zogenaamd >gelukkig, want uit eindelijk willen die ouders toch het beste leven >in hun ogen voor hun dochters. Je hecht dus ook meisjes tussen die >weigeren om op zo een manier te leven en dat ook in de praktijk >brengen. Dan is er dus een probleem, een heel groot probleem, als >een meisje tegen haar ouders zegt wat zij wil. Want je kan bijna >zeggen, dat er bij zulke ouders geen "ik wil" bestaat. > >Hierover heb ik dus een verhaal dat echt gebeurd is. Het is een >verhaal over hoe een Marokkaanse meisje tussen twee culturen kan >leven en of ze wel eigenlijk kan leven??????? > >Dit is inderdaad echt gebeurd, maar het wil nog niet zeggen dat het >bij elke meisje gebeurt, want er zijn heel veel die heel gelukkig >zijn. Gelukkig dat niet alle ouders zo zijn. Maar die is nou echt >een voorbeeld van het gevolg van zo een strenge en ongeschoolde >opvoeding in Nederland

[manal18meknes]

>Donia………………………….. > >Toen ik Donia leerde kennen was zij 16 en ik 14 jaar. Ik zat in de >2de klas mavo en zij zat in de 3de klas havo. Wij zaten dus niet bij >elkaar in de klas. De plaats waar ik woon, wonen er niet veel >buitenlanders, dus als je een landgenote van je ziet, raak je snel >in contact, ik denk dat het door heimwee komt. Zo zat ik een keer in >de kantine een boek te lezen, ik was NL. te laat en mocht er niet >in. Zij kwam naar me toe en zei dat ze dat boek ook gelezen heeft. >En zo raakten wij aan het praten en vanaf toen waren we >onafscheidelijk. We leken in veel opzichten op elkaar dacht ik toen. >De enige verschillen die er waren zijn, haar ouders waren niet >geschoold, ze heeft veel meer broers en een klein zusje. Maar verder >onze karakters waren hetzelfde. Op een dag zei ze tegen mij, dat ik >bij haar thuis moest komen, omdat haar ouders mij wilden zien, >willen zien met wie hun dochter omgaat. Ik vond het wel raar, maar >ik zocht er niks achter, dus ben ik op een dag gegaan. Zij deed >open. Ik schrok, want ze zag er heel anders uit, ze had een >hoofddoek aan en heel lang rok aan, wat ik niet van haar gewend >was., maar ik heb er niks van gezegd. Ik heb kennis gemaakt met haar >ouders, ik vond ze eigenlijk wel heel aardig, vooral de moeder. Op >school vertelde zij mij dat zij een hoofddoek moest dragen van haar >ouders en dat zij geen broeken aan mocht., maar dat zij zich >verkleedt bij een Nederlandse vriendin thuis. Ze zei dat haar vader >toch nooit op school kwam en dat hij zelfs niet wist waar de school >lag, ik vond het maar raar, maar ik begon er aan te wennen. Ze deed >veel dingen wat zij niet mocht doen. Thuis droeg ze zich heel >anders, dan op school. Ik begon een beetje afstand van haar te >nemen, wat heel moeilijk was, want ik gaf heel veel om haar en kon >niet zonder haar. Ik vond het niet goed wat ze deed, maar ik begreep >haar wel en had alle respect voor haar maar soms ging ze gewoon te >ver en maakte ik zorgen om haar want ik weet hoe haar familie is. >Tot op een dag haar broer op school kwam en haar betrapte, zonder >hoofddoek. Hij heeft haar daar op school in elkaar geslagen, waar al >haar klasgenootjes bij waren, ik vond het verschrikkelijk, laatstaan >hoe zij zich voelde op dat moment.Ik mistte haar heel erg. Het was >heel saai op school zonder haar. In het begin durfde ik niet naar >haar toe te gaan, dus heb ik haar een keer opgebeld. Haar vader nam >op. Ik wist meteen niks meer te zeggen. Met moeite vroeg ik naar >Donia. Ik kreeg te horen, dat Donia ziek was en niet in staat om met >iemand te praten. Daarna hing hij op. Ik maakte me zorgenom haar. Ik >heb haar een brief geschreven die eerst door haar broer is gelezen. >Ik vertelde haar, dat ze haar ouders moest gehoorzamen. Zodat zij >weer naar school naar school mocht. Na drie weken kwam ze weer op >school. Die dag werd ze door haar broer op school gebracht, ze had >een hoofddoek aan. Ze vertelde mij dat ze door iedereen in elkaar >geslagen is en dat ze school en buiten wel kon vergeten, als ze geen >hoofddoek droeg. Zij heeft hem twee dagen gedragen, de derde dag >kwam ze zonder. Ik schrok wel toen ik haar zonder zag, van dat ze >het zo snel kon vergeten. Zij was helemaal niet bang, ze lachte >zelfs er om. Ik vond het niet goed wat ze deed, ze ging met andere >meisjes om , met meisjes die uit gingen, omdat zij dat mochten. Het >is dus voor haar nog moeilijker want zij mag dat niet. Zij spijbelde >vaak dus havo kon ze wel vergeten, ze moest terug naar mavo en zo >ging het steeds slechter met haar. Ik zag haar niet zo vaak, want >zij had andere tijden. we schreven wel elkaar en deden ze dan in >elkaar kluisjes. En zo vertelden wij alles aan elkaar. Bij elke >brief verbaasde ik me meer op haar manier van doen. En vooral haar >uiterlijk was veranderd. Niet dat zij niet mooi was, want zij was >een heel mooi meisje. Ik schreef haar lange brieven en probeerde >haar te waarschuwen van dat ze moeilijkheden zal kregen als ze zo >door ging, want ik weet hoe haar broers zijn en haar vader die is >nog erger. Maar ze schreef me terug en zei dat ze doet wat ze wil >doen en dat ze leeft hoe zij het wil en dat ze dat allemaal doet >omdat zij dat juist niet mag. En zo begreep ik het, eigenlijk >doordat haar ouders haar zo streng opvoeden, juist aanzetten tot aan >het doen van al die dingen. Zo begon ik haar steeds meer te >begrijpen, maar goed vond ik het niet. Maar steeds werd ze betrapt >en weer geslagen, maar dan doet ze het weer. Ik vond het heel erg >voor haar, want zij was heel anders, ze voelde zich nooit thuis bij >haar thuis, moet je voorstellen als je thuis niet thuis voelt. Het >grote probleem begon pas toen zij een vriend kreeg, ik mocht hem >meteen niet, het was ook een Marokkaan, hij was twee keer zo oud als >haar, hij kon wel haar vader zijn, maar omdat zij zo gek op hem was, >heb ik er niks van gezegd. Het was een slijmbal. Maar zij had het de >hele tijd over hem. Ze vertelde mij altijd alles, wat hij haar >allemaal vertelde. Ze geloofde elke woord van wat hij haar vertelde. >Ik waarschuwde haar nog En zei tegen haar dat ze niet zosnel mensen >moest vertrouwen . Maar volgens mij dacht zij in die tijd dat ik >jaloers op haar was, omdat ik geen vriend had. Dat heeft zij nooit >gezegd. Maar omdat ik haar zo goed kende, wist ik dat zij dat dacht. >Ondertussen was Donia 18 en ik 16. Dat jaar was onze laatste jaar >samen, ik zou dan naar een andere school gaan. Ze had nog steeds met >die vriend, ze ging vaak met hem weg. Ze liet haar spullen in de het >kluisje en kwam na schooltijd ze weer halen. Net alsof zij de hele >dag op school is geweest. Tot op een dag haar broer op school kwam. >Ik schrok me dood, ik was zelfs bang van hem. Hij kwam mijn richting >en ik begon al te bibberen. Op dat moment besefte ik dat Donia vier >van die broers heeft, ik besefte op dat moment dat Donia en ik >totaal van elkaar verschillen. Als ik zo een broer had dan zou ik >nooit iets doen wat hij niet goed zou vinden, laatstaan als ik er >vier van zulke heb. Donia was gewoon totaal anders, zij heeft iets >wat ik niet heb, zij durft en ik niet. Hij vroeg aan mij waar haar >zusje was. (zij was met haar vriend weg) Ik loog en zei dat ze in de >les was en dat hij haar niet mocht storen, omdat dat verboden was op >school. hij bleef gewoon wachten, en op dat moment stopte een auto >voor onze neus en tot mijn groot verbijstering kwam Donia er uit, ik >probeerde haar nog te waarschuwen, maar het was te taal. Ik haatte >toen die vriend, hoe kon hij haar zo in de steek laten. Want toen >hij zag wat er gebeurde, reed hij gewoon weg. Hij nam eens de moeite >om voor haar op te komen. Ik zag dat en ik kon hem wel vermoorden, >hoe kon hij zo wreed zijn? Dacht ik steeds. Haar broer paktte haar >en begon haar daar waar iedereen bij was te slaan. Al die >Nederlanders keken toe. Niemand die haar probeerde te helpen. Zelfs >de leraren niet. Ik werd gek en begon die broer te slaan. Nou ja >slaan!! Ten minste ik probeerde hem te slaan. Hij was heel groot en >ik ben heel klein. Dus hij duwde mij en ik viel meteen op de grond. >Ik stond op en probeerde het weer op nieuw. Maar ik belande weer op >de grond. Ik zag dat ie andere lachten. Ik eek hun aan en vroeg me >af, wie nou wie de ander moest uitlachen. Ik deed ten minste wat. >Hij hield op, want ik begon heel hard te schreeuwen, en ik schold >hem voor alles uit. Ik zei nog dat ik de politie ging bellen . Hij >hield op en nam duwde haar in de auto. Die blik in haar ogen zal ik >nooit vergeten. Ik zie hem nog steeds voor me. Ik bleef achter, >alleen. Verlaten en hopeloos. En daarna zag ik haar niet meer. Op >een dag kreeg ik deze brief van haar:

[manal18meknes]

>Lieve Mona……….. > >Hoe gaat het met je? Hoe gaat het op school? En wat doet meester >basseleur? Heeft hij nog steeds de zelfde trui aan? Ik hoop dat het >goed met je gaat. Met mij kan het niet slechter. Vandaag is het >zondag en ik zit hier te huilen terwijl ik dit schrijf. Ik zit in >mijn kamer. Ik zit hier al vijf dagen. Ik mag niet naar beneden >gaan. Mijn vader en broers willen mij niet zien en zij willen ook >niet met mij eten. Ze vinden het een schande voor de familie. Aan >mijn gevoelens denken zij niet. Dat is niet belanrijk voor ze. Mijn >moeder en mijn zusje brengen mij eten als ze weg zijn, dan praten >zij met mij. Maar zodra zij thuis, zijn ze weg. Ik heb er echt geen >spijt van. Maar ik vind het zo zielig voor mijn moeder, die zit de >hele dag door te janken. Ik zit hier hier nu helemaal alleen. En heb >steeds van diie rare ideeen, dat ze me bang maken. Ik heb hier een >mes verstopt in mijn kleren kast. Dus als er iets met mij gebeurd, >dan wil ik dat je weet dat ik je nooit zal vergeten. Ik kan er niet >meer tegen, ik kan niet meer. Daarom heb ik die gedaan. Ook al denk >ik dat het stom van mij is. Met pijn in mijn hart neem ik afscheid >van je. Ik leef in een soort nachtmerrie nu. Oh….god wanneer maak je >me wakker???????????????? > >Je vriendin die heel veel pijn heeft gekend in haar leven…………………. > >Ik wist niet wat ik moest doen. Ik moet naar toe. Wat er ook >gebeurd. Ik heb zelfs die vriend gebeld. Maar scheiterd, hij zei dat >hij niemand kende die zo heet. Oh god wat haatte ik hem. Eindelijk >zag ik een keer haar zusje, ik vroeg aan haar of het veilig was als >ik naar Donia ging, ze zei dat ik moest gan wanneer niemand thuis >was, Dat was altijd om de bedtijd. Dat deed ik ook. Ik wou haar zo >graag zien, ik miste haar zo erg, en ik was heel bang om naar haar >toe te gaan. Maar ik had het toch gewaagd, ze lieten mij gelukkig >binnen. Gelukkig was er niemand thuis, behalve haar moeder en >zusje.Ik was heel blij om haar weer te zien, maar tegerlijkertijd >was ik heel verdrietig, want ik vond het verschrikkelijk om haar zo >te zien. Ze zag er zo ongelukkig uit en het ergste vond ik dat ik >niks voor haar kon doen, behalve luisteren naar haar nachtmerries. >Ze vertelde mij dat ze haar ouders haar denken goed te voeden door >haar op te sluiten. Ze geven de schuld aan de maatschappij. Dus als >ze binnen bleef, dan komt het wel goed. Maar wat zij niet weten is, >dat ze haar zo nog erger tot dingen aansporen. Zo heeft ze de tijd >om van alles in zich te kweken. Op een dag gaat ze toch naar buiten. >Ik was heel bang dat zij weg zou lopen. Daar was ik echt bang voor. >Soms dacht ik hoe kunnen zulke ouders bestaan hebben zij geen >hart?????? maar eigenlijk begrijp ik het wel, zij komen zelf uit de >bergen. Wat weten zij nou van opvoeding, het enige wat zij doen is >hun kinderen verwaarlozen en dat was het dus het geval bij Tonica, >zij mocht heel veel dingen niet en haar werd ook niet uitgelegd >waarom niet????? Want haar ouders weten dat zelf ook niet, hun >ouders hebben dat altijd zo gedaan en dat doen zij nu ook bij hun >eigen kinderen in Nederland, in Europa. En zo begrijpen zij elkaar >niet. Donia is hier opgegroeid, hier naar school gegaan, en komt >hele andere mensen tegen en als ze thuis komt dan wordt er heel wat >anders tegen haar gezegd en zo komt ze tussen twee culturen, die >totaal anders zijn, zij zat er tussen, maar zij zelf kon dat niet >begrijpen . Ze zocht liefde en begrip buiten, omdat dat niet van >huis kreeg, en dat verklaard ook waarom zij met die oudere vriend >van haar omgaat, ze mist gewoon de liefde van haar vader en die van >haar broer. Ze ging stiekem de deur uit, om die vriend van haar te >ontmoeten, hij beloofde haar van alles, ze moest gewoon doen wat hij >van haar verlangt. Hij was degene die haar spoorde tot het verlaten >van haar huis. Op een dag stond ze voor me deur, jankend, kortom ze >zag er niet uit. Ik ging met haar naar boven, ze zei de hele tijd >niks, tot dat ze zei of ik haar kon omhelzen en niet los laten. En >dat deed ik ook, ik bleef haar vast houden, ik weet echt niet hoe >lang dat heeft geduurd, ik merkte het pas toen ik voelde dat mijn >blouse helemaal nat was van achteren, van al haar tranen, ze zei >steeds ik kan niet meer ik kan niet meer verder, ik ga dood, dit is >nu het einde, ik werd bang van haar woorden, ik drukte haar steviger >tegen me aan, en toen was het net als ik voel wat zij voelde, op dat >moment was het of we een waren, ik voelde gewoon de pijn die zij ook >voelde, maar toen ik haar los liet was het weer weg, en toen begon >ze met haar verhaal. Ze vertelde mij dat ze nu voor goed is weg >gegaan van huis, en toen vertelde ze iets wat mijn lichaam deed >beven, ze vertelde mij dat ze zwanger was, van die vriend en dat hij >spoorloos is en dat hij gekregen heeft wat ie bij haar zocht, en nu >weer bij een ander onschuldige proberen. Ze heeft het haar moeder >verteld en har moeder heeft haar gezegd dat ze weg moest, want >anders zouden haar vader, en haar broers haar vermoorden, echt >vermoorden, want ze heeft een schande voor de familie gebracht en >met vier broers en een vader kan ze dus nooit in leven blijven. Ik >wis wel dat ze erge dingen deed, maar dat die man haar toch heeft >bedrogen, kon ik niet geloven , ze was altijd zo slim. Ze was ouder >dan mij, maar het leek of ik ouder dan haar was, want ik ben altijd >zo opgevoed. Ik voelde me ook zo. Ik weet hoe zij echt van binnen >is. Zo een klein meisje dat op zoek is naar liefde en naar het leven >die zij niet mag leven. En ook niet begrijpt waarom. En dat was het >begin van al die problemen. Ik kon gewoon niets voor haar doen en zo >liet ik haar de deur uit. Ik voelde me zo schuldig, maar een ding >troostte mij, zij was sterk en ik wist gewoon dat ze het zou redden. >Ik kwam later haar zusje tegen, zij vertelde mij dat zij gingen >verhuizen naar een plaats waar niemand hun kent, ze konden niet >blijven wonen daar, omdat iedereen over hen praten. Voor dat ze >verhuisden liep ik een keer naar de bushalte en ineens zag ik het >zusje van Donia, haar hoofddoek af doen en in haar schooltas >stoppen, ik kreeg tranen in mijn ogen toen ik haar zo zag, ik zag >gewoon de kleine Donia voor me lopen. en dat was dan nog het begin >van de nachtmerrie, want Donia begon ook zo. Ik liep gewoon door en >deed net alsof ik haar niet zag. Op een dag kreeg ik brief van haar, >ze vertelde me dat ze heel ver woont, en dat ze niet mag zeggen >waar, en dat toch aan mij doet omdat zij mij heel graag wou zien. >Dat wou ik natuurlijk ook, maar ik was doods bang. Ondanks alles ben >ik toch gegaan, ik wou haar gewoon zien, ik had verwacht dat ze nu >niet meer bij de ouders woont dat ze nu wel gelukkig zal zijn, tot >mijn verbazing zag ze er nog slechter uit. Ze vertelde mij dat ze >een miskraam heeft gehad. Volgens mij was zij er blij om aan een >kant. Want zij wilde geen kind van die man. Ze zei dat ik gelijk >had, en dat hij haar al die tijd heeft bedrogen met andere meisjes. >Ze had steeds nieuwe vriendjes. En dat ze nu alles deed wat haar >hartje begeerde, en alles deed van waar ze toen nog thuis woonde >droomde. Ik was benieuwd, dus vroeg ik of ze nu wel gelukkig was. >tot mijn grote verbazing begon ze te huilen en zei dat ze vroeger >nog gelukkiger was dan ze nu is. Ze vertelde mij dat ze er spijt van >heeft, van alles wat ze gedaan heeft en dat ze haar ouders en haar >kleine zusje mist, ondanks alles wat zij haar hebben aangedaan. Ik >nam van haar afscheid, zij begon te huilen en ik ook. Op een dag >ontving ik deze brief van haar;

[manal18meknes]

>Lieve Mona > >Ik wou dat je bij me was, want je bent de enige die mij begrijpt. >Ik kan niks door de tranen heen zien, dus let maar niet op mijn >handschrift. Als je eens wist hoe ik me voel. Ik dacht vroeger dat >ik veel dingen in het leven mistte. Maar ik wens nu, dat ik die >dingen nooit heb gemist. Na alles wat ze met mij hebben gedaan. Ik >heb mijn ouders gebeld, om vergevenis te vragen. Mijn vader, mijn >eigen vader mona, vertelde mij dat hij maar een dochter maar heeft, >en die is bij hem thuis. Hij ontkende dat hij mij heeft. Weet je >hoe dat voelt? Dat zul je nooit weten. Ik had hem zo nodig. Ik had >spijt. Maar hij gaf mij geen kans meer. In plaats daarvan zij hij >als mik probeerde om terug ta gaan, dat hij mij zou vermoorden. >Daarna hing hij op. Liet mij achter met een gebroken hart. Maar ik >mis mijn moeder zo erg, ik hoorde haar op de achtergrond huilen >samen met mijn zusje. Oh……..Mona, waarom moet mij dit overkomen????? >Ik weet gewoon dat ik ze heel veel verdriet heb aangedaan. Kon ik >maar nog terug en ik zou alles doen wat zij van mij verwachten. Mar >ik weet nu dat er geen weg meer is om terug te gaan. Alsjeblieft >Mona schrijf me terug. Ik wacht op je brief. > >Na deze brief heb ik haar nog terug geschreven, maar ik kreeg nooit >meer iets van haar terug. Ik bleef haar toch schrijven maar zonder >resultaat, ik ben nog naar die plaats geweest waar ik haar laatst >heb ontmoet, maar niemand die wist waar ze was.Tot de dag van >vandaag heb ik niks van haar gehoord. Het is nu imiddels drie jaar >geleden, dat ik de brief hier boven heb gekregen. > >Alsjeblieft Donia (ook al heet je niet zo in het echt, maar als jij >dit leest dan herken jezelf wel) neem contact met me op. Ook al heb >je me in de steek gelaten. Ik heb begrip voor alles. Ik vind het >niet erg. Je bent voor mij nog steeds het zelfde, je bent bij mij >welkom zoals je altijd bent geweest. Ik hou van je en ik mis je heel >erg. Ik woon nog steeds op het zelfde adres en heb steeds het zelfde >telefoon nummer. Maakt niet uit wat je doet, of hoe je bent >geworden. Ik hou van je, het is niet te laat. Je ouders zijn >inmiddels verhuisd, naar een andere dorp. Ik weet niet waar. Maar >bij mij zal je veilig zijn. Zeg me waar je bent ik kom naar je toe > >Ik vergeet jou niet, en ben jou nooit vergeten………………………… > >Dit is een van de verhalen die er kunnen gebeuren in Nederlandse >samenleving, het zijn allemaal verhalen die niet verteld mogen >worden. Alles moet geheim worden. Weer iets wat bij deze soort >mensen hoort. Weer iets wat je niet mag uiten.Als je verstand heel >goed gebruikt, dan weet je niet wie je nou de schuld moet geven, De >ouders of de kinderen, Ja. De ouders zijn zelf ook het slachtoffer >van ouders weer, zijn hopeloos, analfabeet, niet opgevoed, komen in >een heel ander, vreemd wereld terecht, zien heel vreemde dingen >buiten, die ze nooit hebben gezien en houden hun kinderen gevangen >om hen te beschermen, maar ja die kinderen blijven niet altijd >klein, ze groeien op in een heel ander cultuur en worden hun heel >andere dingen gezegd en geleerd op school en dat botst tegen hun >eigen cultuur en als kind ben je onzeker en soms neem je verkeerde >beslissingen en besluiten en kom je uiteindelijk in groot probleem. > >Ik zelf zou nooit weg kunnen lopen, hoe moeilijk ik het ook zou >hebben, ik zou altijd hoop blijven houden en mijn ouders vragen om >begrip voor zolang tot het me zal lukken, want ik weet dat Allah mij >heeft geschapen om in het leven allerlei ervaringen op te doen en >kijken wat ik doe. Opgeven, is het laatste wat je kan doen. Of >vluchten voor je problemen. Je moet juist die problemen oplossen. En >Allah is er nog,hij houdt van ons allemaal en als hij ziet dat wij >moeite doen en ziet dat wij echt iets willen wat goed voor ons is, >dan weet ik 100% zeker dat hij ons een handje gaat helpen.

[selouania]

ik had m pasgeleden gelezen, t is jammer dat er nog zulke situaties voorkomen..wens diegene veel sbar en geluk in de toekomst... xxsel

[manal18meknes]

ja ik wens haar ook veel sterkte helaas komt dit wel vaak voor :(

[missy_Maroc1]

Origineel gepost door sweetmeknessia Lieve meknesia wat moet ik hierop zeggen, ik herken het verhaal en ja zij is niet de enige.... opvoeding en ouders ja misschien is dat zeker een probleem... ik wens haar alleen heel veel STERKTE ik leef met jullie mee veel liefs van JE stadsgenoot sweetmeknesia Ik kan me hier iik wel in vinden ja Ik vind het echt heel erg wat er is gebeurd.

[fouzia_fa]

soooooooooooooo..... hele trieste verhaal ik kan me erbij echt voorstellen en ik vind echt dat je echt een goede vriendin van haar was ondanks wat ze gedaan heeft... en niemand die haar steunde en t is echt geen 1 jongen waard. maar ja je moet altijd sterk in je schoenen staan en altijd denken dat t goed komt na al die ellende echt ieder marokaanse meisje heeft wel iets meegemaakt.. toch?? en die broers ja die broers spellen ook met meisje maar later zullen ook jongensw met hun dochters spellen en jongen moet een meisje in haar waarde laten en niet met haar spellen wat veel jongens doen. wat ik geen jongen vind is een jongen die een marokaanse meisje ontmaagd als hij echt van haar houd wacht hij tot de huwelijksnacht en anders heeft hij geen respect voor d'r en als zei t zelf wil. dat moet ze niet denken van wat moet ik nu doen wat veel denken ik heb daar geen medelijden mee...

[Tnawie]

tfoe man waarom hebben wij zo'n domme cultuur?

[manal18meknes]

dit is erg ik ken een verre kennis die zoiets ook heeft meegemaakt en haar vader wou haar vriend bijna vermoorden hij erkent haar ook niet als zijn dochter vind ik zoooo zielig zij woont nou in een andere stad echt erg

[Tnawie]

Origineel gepost door manal18meknes dit is erg ik ken een verre kennis die zoiets ook heeft meegemaakt en haar vader wou haar vriend bijna vermoorden hij erkent haar ook niet als zijn dochter vind ik zoooo zielig zij woont nou in een andere stad echt erg wat k nog erger vind, zijn hun zogenamde vriendjes die hun in de steek laten, nadat zo'n meskiena haar fammilie en hun leven voor hun hebben opgegeven. hartloos mensen allemaal, allemaal slaafjes van de cultuur.Denk zelf man in plaats van dat je mensen die 3 duizend jaar voor jou hebben geleefd voor je laat denken. tfoeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee eeeeeeee