hikaya82
13-01-2010, 16:47
Faisel: Ik zat voor me uit te staren.mijn broertje had een film opgezet, maar ik volgde het niet. Na een tijdje besloot ik om weg te gaan.”waar ga je naartoe, Faisel?”vroeg mijn broertje. “gewoon ff naar buiten, misschien even langs bij Mounir”. Ik pakte mijn jack en liep naar buiten. Ik startte mijn auto en reed naar het centrum. Ik had honger gekregen, dus ik besloot een Broodje Doner te halen bij de turk. Daar aangekomen zag ik een groep meiden staan, een enkeling droeg een hoofddoek en een enkeling niet. Die meiden van tegenwoordig ook, een paar jaar geleden was het helemaal niet zo normaal dat marokkaanse meiden na 21.00 nog op straat hingen, maar nu is het de normaalste zaak van de wereld. Ik ben blij dat ik geen zusje heb. “he Faisel!”hoorde ik een van de meiden roepen. Ik keek op en zag dat het Bouchra was, het schoonzusje van mijn broer. Ik liep naar haar toe en groette haar.”hoe is het met je?”vroeg ze. Ik keek haar aan, ze was mooi en altijd vrolijk. Haar ogen glinsterden altijd. Maar ze was niet mijn type. Ze wist gewoon dat ze mooi was en daar maakte ze flink gebruik van. Ik heb het op de verloving wel gezien.”goed en met jou?” ze glimlachte “Het gaat, even een broodje gehaald. Hoe is het met de bruidegom?” ik lachte “ wel goed, hij is helemaal in de wolken!” we bleven nog even kletsen. Uiteindelijk vroeg ik haar naar Lina. Ze zei dat ze haar gisteren had gezien en dat het goed gaat. Ik moest weer denken aan haar onschuldige verschijning. Die meid had iets treurigs, maar tegelijkertijd maakte het haar zo mooi. Ik nam afscheid van Bouchra, bestelde mijn broodje en ging weer naar mijn auto. Ik begon aan mijn broodje, nadat deze op was besloot ik om Lina te bellen. Ik toetste haar nummer. Mijn hart begon sneller te kloppen. “Hallo?”hoorde ik een zachte stem zeggen. “spreek ik met Lina?” vroeg ik. “Ja en wie ben jij dan?”vroeg ze meteen. “herken je mij niet meer”zei ik flauw. “Nee” zei ze. “kom op zeg, Lina!”zei ik terwijl ik mijn lach inhield. “Luister grapjas. Ik heb geen zin in dit gesprek. Zeg wie je bent en wat je wilt, zodat ik weer kan gaan slapen.” Zei ze boos. Wat een chagrijn zeg! Ze heeft zeker een slechte dag gehad. “ Laat dan maar zitten, weltrusten!” en ik hing op.Dat zal haar leren om zo tegen mij te praten! Ik startte mijn auto en reed weer naar huis. Ik keek af en toe op mijn tel, in de hoop dat ze terug zou bellen. Maar dat deed ze niet. De koppigheid! Maar daarom vindt ik haar ook zo speciaal. Het lijkt wel alsof ze in een andere wereld leeft. ze doet af en toe best vreemd. Maarmisschien is het wel een spel. Die meiden van tegenwoordig zijn niet te vertrouwen. Eerst onschuldig en braaf doen, maar zodra je ze zover krijgt dan zijn ze de grootste duivelinnen. Ik weet waar ik het over heb!