Soumaya
29-04-2009, 16:49
Wanneer lijdt je aan een depressie? Een vraag die Abdel lang niet voor zichzelf heeft kunnen beantwoorden. Dat het niet goed met hem ging wist hij al ruim 2 jaar. Maar wat het precies was en wat hem nou zou ongelukkig maakte kon hij niet benoemen. Abdel: '' Ik weet nog hoe ik de eerste keer bij de huisarst zat. Ik vertelde hem dat ik veel pijn had, maar durfde niet te zeggen dat het geestelijke pijn was waaraan ik leed. Daarom gooide ik het op mijn slapeloze nachten. Ik sliep slecht en als reden gaf ik aan dat ik heel erg veel last had van hoofdpijn. Gelukkig had mijn huisarts al heel snel door dat er veel meer speelde en dat het psychische problemen waren.Dit kwam doordat ik loog over wat ik precies had. Ik haalde alles door elkaar en voor ik het wist storte ik in elkaar en vertelde ik dat gek was geworden.'' 'Een gek' Zo noemde hij zichzelf. Want waarom kon hij niet van zijn leven genieten?Al ruim 5 jaar getrouwd,2 geweldige kinderen en een stabiel leven. Wat moet een mens nog meer willen? Toch was dit voor Abdel niet genoeg om gelukkig te zijn. Het maakte hem alleen maar ongelukkiger. Hij wilde namelijk geen gezin, geen werk en uberhaupt geen toekomst meer. Voor Abdel had niets meer zin en het liefst sloot hij zich hele dagen op. Abdel: '' Ik was zo ver heen dat ik ook niet meer alleen met mijn kinderen thuis kon zijn. Wanneer mijn vrouw boodschappen wilde doen moest ze,ze meenemen. Ik kon niet tegen het geschreeuw en de aandacht die ze van mij verlangde te krijgen. Ik reageerde altijd fel en nors en wanneer ze stout waren was het huis te klein. Het is zo ver gegaan dat mijn kinderen het ook niet meer fijn vonden om met mij te zijn. Het is bijna ondraaglijk te moeten beseffen dat je kinderen veel blijer zijn wanneer je niet thuis bent. Dit maakte mij natuurlijk nog depressiever dan ik was.'' Er was niets meer wat hem nog een positief gevoel kon geven.Het enige wat hielp was vluchten. Vluchten naar de coffeeshop op de hoek van de straat. Uren en dagen heeft Abdel daar gezeten. Een beetje kaarten en ouwehoeren, zoals hij het zelf noemt. Geen enkel serieus onderwerp kwam ter sprake. Het leek alsof de tijd stil stond. Iets wat Abdel ook weinig kon schelen. Abdel: '' 35 jaar en niet weten wat je met je leven moet. Wat doe je dan? Je kop in het zand steken en geen moeite nemen om je problemen op te lossen. Ik zag ook geen reden om voor mijn gezin te vechten. Als het aan mezelf had gelegen zou ik nu nog in dezelfde situatie zitten. Het is dat mijn vrouw en jongere broer aan de bel hebben getrokken. Na een aantal hele erge gebeurtenissen,hebben zij me gedwongen om naar de huisarts te gaan. Ik moest mijn problemen erkennen. Nog steeds nu na een jaar heb ik daar moeite mee. Ik heb nog vaak het gevoel dat ik niet weet waarom ik mijn problemen moet erkennen. Ik zie het licht niet aan het einde van de tunnel. Ik kan me haast niet meer voorstellen hoe het is om blij te zijn met iets.'' Ondanks de moeilijke dagen gaat het al wel iets beter met Abdel. Hij zit nu in therapie en volgt een bepaald schema. Het schema helpt hem om weer structuur in zijn leven te krijgen en om stapje voor stapje vooruit te komen. Abdel:" Ik praat veel over wat ik nu voel. Het helpt een beetje. Moeilijk is het in mijn situatie. Omdat ik door de hulp die ik nu krijg heb moeten ontdekken dat ik nooit echt een structuur en regelmaat in mijn leven heb gekend. Mijn ouders zijn eerste generatie migranten en hebben het zelf erg moeilijk gehad hier in Nederland. Mijn vader was hier ook zo depressief dat hij heeft besloten terug te keren naar Marokko. Mijn moeder is met hem meegegaan. Ik weet niet hoe het daar met hem gaat. Misschien wel beter omdat hij nu in Marokko woont. We praten niet over onze gevoelens en onze problemen. Doordat ik dit nooit gekend heb is het moeilijk om dit nu wel op te bouwen. Hamdoulilah gaat het een beetje beter met me. Ik leef en mijn gezin en ik hebben een dak boven ons hoofd en kennen geen armoede. Maar of ik echt gelukkig ben? Ik denk het niet...