Jamal en zijn grote oversteek...

[Farid130]

….Terwijl Jamal in het bootje klom zwaaide zijn moeder hem uit. De tranen rolden over haar wangen toen ze haar zoon alle geluk toewenste in het land van dromen niet ver van de kust vandaan aan de overkant van de straat van Gibraltar. Jamal was een aantal weken geleden in Al-Hoeceima in contact gekomen met een vriend van zijn neef Samir, die een bootje had gekocht om de grote oversteek te maken. Hij had Jamal aangeboden om mee te gaan, tegen betaling van 3 miljoen franc. Jamal had niet al te lang getwijfeld en vertelde over het aanbod aan zijn moeder. Zijn vader was kort geleden overleden en had hen behalve het miezerig huisje waarin ze leefde niets achtergelaten. Jamal en zijn moeder besloten vervolgens al hun spaargeld te investeren in deze reis, waarin zij beide een laatste kans zagen. Jaren van honger, ploeteren en verloedering hadden tot wanhoop gedreven en hadden van het land voorbij de zee een droom gemaakt. Telkens wanneer het zomer was en Marokkanen van allerlei landen naar hun eigen land terug kwamen, luisterde Jamal naar al hun verhalen. Telkens weer, bij elk verhaal deed Jamal zijn ogen dicht en stelde zich voor dat hij daar ook was. In het land waar je slechts een kruiwagen en een schep nodig hebt om al het geld van de grond te rapen. Ja zeker!!! Dit was zijn enige doel in het leven geworden, genoeg geld verdienen om zijn moeder en broertjes te onderhouden. Dus daar ging hij dan, vastberaden, zelfverzekerd en angstig voor de grote zee. Toen Jamal eenmaal in het bootje was zag hij dat dit bootje een motor had. Hij was bijzonder verheugd dit te zien, maar moest zijn blijdschap al gauw omzetten in teleurstelling toen hij het roest zag dat als een laag glazuur op de motor lag. Verder waren er ook een aantal roeispanen aanwezig in het bootje, waarvan hij zeker wist dat deze roeispanen voor een groot gedeelte van de reis nodig waren. Maar ach, Jamal was immers al gewend om te roeien met de riemen die hij heeft. Jamal keek zijn moeder nog een keer aan en hoorde toen hoe Ali, de organisator van de reis, de gammele motor startte. De gebrekkige motor die ironisch genoeg voor rijkdom moest zorgen……… Als het boeiend genoeg is schrijf ik verder!

[nihad112]

JAMMER GENOEG GEBEURD DIT NOG STEEDS IN ONS LAND. IK HOOP DAT JAMAL GOED AANKOMT EN ZIJN GELUK VIND IN EUROPA. GA VERDER MET JE VERHAAL.

[Aphrodite]

Ja, zeker doorgaan hoor Farid.... en Nihad zoals je al zei "Het is erg realistisch" Dit soort dingen gebeuren nog dagelijks..... Errug hoor... moehiem.... GA DOOR!!! Groetjuhs Aphrodite

[doudia]

salamaa schrijf verder man. Dit is de realiteit wat er met onze broeders en zusters gebeurd. wa salaam

[mimia]

Ja schrijf vooral door. Ik hoop niet dat het verhaal net zo fataal af zal lopen als voor de meeste mensen, maar we zullen zien.....

[Farid130]

De zon scheen hoog en fel aan de hemel toen ze traag hun eerste meters maakte. Jamal had een brok in zijn keel omdat hij uiteraard zijn moeder en broertjes had achterlaten, maar hij moest zich inhouden en tegenover zijn reisgenoten absoluut geen teken van zwakte vertonen. Het zou zoals hij bij voorbaat al wist een harde, moeilijke en zware reis worden. Jamal en zijn reisgenoten hadden voedsel en drinkwater voor twee weken ingeslagen. Terwijl ze absoluut niet wisten of dit wel genoeg was, het was in ieder geval alles wat ze zich konden veroorloven. Toen ze een paar honderd meter op zee waren en bijna iedereen half in slaap was door het eentonig geratel wat de motor veroorzaakte, begon de lucht grauw te worden en donkere wolken waren in de verte zichtbaar. Jamal tikte zijn neef Samir aan om hem attent te maken op de plotselinge verandering in het weer. De vredige golfjes van eerst begonnen langzaam groter te worden en tegen het bootje te bonken. Het leek in eerste instantie vrij onschuldig, maar al vlug was iedereen in het bootje klaarwakker en werden de eerste zorgen al geuit. Ali, probeerde iedereen te kalmeren, door te zeggen dat dit heel normaal was en straks het zonnetje weer als vanouds ging schijnen. Echter na een halfuur begon het kouder te worden en de schemering maakte al zijn intrede. Iedereen trok zijn jas aan om zich tegen de kou te beschermen, een kou die ze in het warme Marokko niet gewend waren. Jamal had van zijn moeder een jas meegekregen die uit een schapenvacht was gemaakt, lekker warm aanvoelde en enigszins een gevoel van veiligheid gaf. De golven werden langzamerhand steeds hoger. Regendrupeltjes vielen uit de lucht, waarop de neef van Jamal, Samir zei: misschien zijn dat de tranen van Allah (swt), misschien ziet hij ons falen al aan komen en huilt hij om ons lot. Om mijn eigen angst te onderdrukken zei ik tegen Samir dat er een briljante toekomst voor ons is weggelegd en dat we meer dan ooit vastbesloten deze reis tegemoet moesten gaan. Plots..riep Karim, een van mijn reisgenoten kijk daar!! Hij wees naar de horizon, waar zich een soort van grote heuvel vertoonde. Het is een hele hoge golf zei Ali, die iedereen maande zich goed aan de boot vast te houden. Langzaam kwam de golf dichterbij en de eerste noodkreten lieten zich al horen. Karim was smeekbeden aan het opzeggen en vergat daardoor zich goed vast te houden. Net voordat de golf insloeg riep Jamal nog. Karim hou je vast!! Maar het was al te laat. De golf zorgde voor een redelijk grootte inslag maar liet iedereen ongedeerd op Karim na, die door de impact van de golf zijn evenwicht verloor en in zee viel. Geschokt bleef iedereen naar Karim kijken, die om hulp schreeuwde. Zonder verder na te denken sprong Jamal hem te hulp en trok de arme jongen weer het bootje in. Jammerend en biberend van het koude water vroeg hij om zijn moeder en wou weer naar huis. Jamal vertelde Karim dat er geen weg meer terug was en dat we alleen elkaar nog maar hadden en dat we zo goed als mogelijk voor elkaar moesten zorgen. Het was inmiddels helemaal donker en het beloofde een spannende nacht te worden…….

[Aphrodite]

Ahhh zo zielig man... die mensen hebben er echt veel over he om hier naar toe te komen... iets wat voor ons doodnormaal is.. is voor hun iets hemels.. we moeten Allah (SWT) echt dankbaar zijn voor alles... Maar ik draaf weer eens door..... Echt Boeiend Verhaal... Ga gauw door... Liefs Aphrodite

[Farid130]

Origineel gepost door Aphrodite Ahhh zo zielig man... die mensen hebben er echt veel over he om hier naar toe te komen... iets wat voor ons doodnormaal is.. is voor hun iets hemels.. we moeten Allah (SWT) echt dankbaar zijn voor alles... Maar ik draaf weer eens door..... Echt Boeiend Verhaal... Ga gauw door... Liefs Aphrodite Het is inderdaad een rare gewaarwording om te constateren dat alles wat voor jouw vanzelfsprekend is, een ander ze leven voor zou geven. Dank je wel voor je reactie! Ik ga gauw door!!

[mimosa1988]

Nooh ...zo erg!! En Aphrodite je draaft helemaal niet door het is nou eenmaal de realiteit!! maar hee Farid ga verder; het begint spannend liefs KIllerqueen

[Farid130]

….Jamal keek op zijn horloge en zag dat het al twee uur s’nachts was, hij was door alle commotie op de schouder van zijn neef in slaap gevallen. Zijn neef zelf sliep weer op Karim’s schouder. Ali had de motor uitgedaan om benzine te besparen, waardoor het bootje langzaam verder dobberde. De donkere wolken van zojuist waren verdwenen en vervangen door oogevrblindende sterren die hoog aan de hemel hingen en net als ogen over iedereen waakte. Behalve het zachte geklets van water tegen het bootje heerste er een immense stilte. In alle windrichtingen was slecht alleen water te zien. Jamal had ontzag voor de grote zee die hem tegelijkertijd angst inboezemde. Karim die langzaam zijn ogen open deed en Jamal de verte zag inturen vroeg aan Jamal of hij geen slaap had. Jamal zei: dat hij constant aan zijn moeder moest denken en daardoor niet in slaap kon vallen. Jamal vroeg toen meteen aan Karim of hij mensen had achtergelaten, waarop Karim antwoordde dat hij twee zusjes en twee overleden broers had die bij een soort gelijke onderneming als deze door de golven naar hun laatste rustplaats zijn gebracht. Langzaam voelde Jamal zijn haren overeind komen door het verhaal wat Karim vertelde. Jamal begreep de angst van Karim nu veel beter. Zijn moeder had al twee zoons verloren en kon de dood van een derde absoluut niet verwerken. Jamal keek Karim ontroerd aan en vroeg vervolgens of hij familie in een van de landen aan de overkant heeft. Karim vertelde dat hij niemand had aan de overkant en het leven van zijn zusjes en moeder afhankelijk was van zijn slagen. Na die woorden te hebben gehoord keek Jamal wederom de hemel in en smeekte Allah (swt) om een veilige reis voor iedereen. Het was januari en Ali had hen verteld dat de patroeies van de Spaanse kustwacht veel minder waren in deze maand, hij had verteld dat zijn oom contact had met een aantal mensen die bij hun aankomst hen verder het land in zou begeleiden. Het was vooraf een geweldig idee en Jamal kon de laatste twee dagen voor vertrek absoluut niet slapen omdat hij constant aan het nieuwe leven moest denken. Karim wees toen naar een vliegtuig dat overvloog. Een vervoersmiddel wat vergeleken met hun bootje een uitvinding van vele eeuwen later scheen te zijn. Hij had zelf nooit in een vliegtuig gezeten en had er altijd van gedroomd om piloot te zijn en zijn familie naar plaatsen te vliegen waar geen zorgen waren, plaatsen die voorbij de horizon lagen die nu voor hem ligt. Samir ontwaakte toen ook uit zijn slaap en klaagde over misselijkheid en buikpuik en hing vervolgens over de kant van het bootje waarbij duidelijk te horen was dat hij aan het kotsen was. De eerste grillen van de reis begonnen zich al zichtbaar te maken en Jamal werd er steeds minder gerust op. Plots schrok iedereen wakker door een bonk onder de boot, die het bootje deed schudden……….

[Farid130]

Origineel gepost door just-somebody ik ben een farid130 fan... dus wat is dat nou voor een retorische vraag of je verder moet schrijven!!! NATUURLIJK MOET JE VERDER GAAN!!! GROETJES Superlief van je!!! ;)

[Farid130]

...Iedereen begon te schreeuwen en te bewegen waardoor het bootje heen en weer wiebelde. Ali maande tot kalmte, maar nog voordat hij zijn woorden kon afmaken voelde iedereen nogmaals een harde klap. Jamal pakte een van de roeispanen en begon als een wilde te roeien waarop iedereen aan hem een voorbeeld nam. In een mum van tijd hadden ze tientallen meters afgelegd en zagen toen ze om keken net een groot gestalte het water in duiken. Het zijn Djin schreeuwde Karim. Die daarmee iedereen nog banger maakte dan ze al waren. Kalm!! Kalm!! Riep Ali! Geschrokken door het volume waarmee Ali schreeuwde was het plots stil. Jamal wilde niet nadenken over wat hun zojuist had aangevallen, hij fixeerde zich alleen op de weg voor hem en had zich zelf beloofd niet stil te staan bij gebeurtenissen als deze. Vermoeid van het harde roeien, zaten de mannen even later weer. Spontaan begon Ali ineens aan een verhaal. Hij vertelde dat hij 2 maanden voor deze reis een meisje had ontmoet. Yassmina is haar naam. Hij was die avond vertelde hij op weg van een park in Al-Hoeceima naar huis toen hij aan de overkant van de straat een meisje zag lopen. Ze had zwarte haren en bruine ogen; eigenlijk zo uit een sprookjesboek gevlogen. Toen hij haar aankeek draaide ze zich meteen om alsof ze zijn ogen voelde branden. Ze bleven onbewust een tijdje midden op straat staan en naar elkaar kijken. Ali vertelde dat hij nooit eerder zo gevangen was door iemands blik. Hij was naar haar toegelopen en heeft haar direct verteld dat zij het mooiste meisje was, dat hij ooit in zijn leven had gezien. Er onstond later een boeiende relatie en toen trouwen ter sprake kwam, besefte Ali zich dat hij hier geen geld voor heeft en dat hij in het arme Marokko geen werk kon vinden die de behoefte van zijn toekomstige vrouw en kinderen konden stillen. Het was voor hem dan ook logisch om deze stap te ondernemen. Zo gekluisterd als luistervinkjes zaten Jamal en de rest van zijn reisgenoten naar het verhaal van Ali te luisteren. Ze maakten zich voorstellingen over hoe zij de ware vrouw zouden tegenkomen. Over een ding waren ze het echter allemaal wel eens. Ze zouden ooit hun vrouw uit Marokko halen. Het was nu alweer ochtend en ze besloten wat brood en koffie te drinken die ze uit een thermoskan in plastic bekertjes gieten. Jamal besefte zich dat de reis nu echt begonnen was en dat er maar sprake was van twee opties de dood of de gladiolen!! Samir die met een geïmproviseerde hengel vissen probeerde te vangen, schreeuwde plots: ik heb beet! Hij had echter alleen meer beet dan goed voor hem was……………

[Mazlout]

vervolg?

[Nadiah]

Hey vervolg.. tis echt een boeiend verhaal en ja jammer helaas gebeurt het zog steeds.. Zo wil ook een neef van mij naar Europa. Hij heeft in MArokko geschiedenis gestudeerd en probeert daarna een studentenvisum te krijgen .. ik hoop dat het hem lukt zodat hij niet op zo'n manier naar spanje hoeft te gaan... nadia

[marocmaatje]

heey meid leuk begin maar ga je nog verder :zwaai: miriam