Het gezang van de nachtegaal:

[Schorpioentje]

Jaartal: 1938 Hij is er! Rustig kom ik uit mijn bed. Mijn hart bonkt zo snel. Straks hoort hij mij nog. Opeens vloog de deur open. Ik schrok en keek hem aan. Je bent nog wakker zei hij met een sluwe stem. Ik keek hem aan; Ja, ik ben nog wakker. Hij keek me aan. Het was donker in mijn kamer. Hij stond nu achter mij en hij legde zijn armen om mij middel. Ik schrok van zijn aanraking. Sidi, sidi laat me los. Zijn hand lag nu al mijn rechterborst. Hij begon mijn borst rustig te masseren. Laat me los sidi, alstublieft. Ik probeerde los te komen, maar hij was sterker dan ik en hield mij nog steviger vast. Hij begon mijn nek te kussen. Mijn hart klopte harder en harder. Ik was bang, maar ik wou niet dat hij het merkte. Ik hoorde zijn gehijg in mijn nek. Laat me LOS, SIDI schreeuwde ik hard. Hij liet me los en ik rende naar de huiskamer. Amna…Amna….Ja, sidi….Doe de kaarsjes aan. Wilt u het avondeten, sidi? Nee, ik heb al gegeten. Ik deed de kaarsjes aan. Opeens voelde ik weer dat hij achter mij stond. Ik voelde iets kouds op mijn huid. Dit is voor jou, zei hij zacht. Voor mij? Er hing een mooie ketting om mijn nek. Is dit echt goud? Ik probeerde blij te kijken. Jahaa…het is zeker van goud. Het is 18 karaats goud. Echt waar, zei ik enthousiast, tenminste ik probeerde enthousiast te klinken. Ja, zei hij sluw. Hij wou me weer pakken, maar dit keer was ik te snel. Ik rende naar mijn kamer een deed mijn deur op slot. Ik trok die ketting van mijn nek en gooide het op de grond. Hij bonkte op de deur. Amna….Amna doe open. Lah a sidi, en gadi nenhes (nee sidi, ik ga slapen). Doe nou open, schatje…..Nee, zei ik streng. Ik hoorde hem weglopen. Ik liep naar de raam. Het was pikdonker. De maan scheen in mijn kamer. Amna keek uit het raam……koeeekoeekoekoe…..telkens als ik het gezang van de nachtegaal hoor dan wordt ik droevig. Ik voel dan zoveel pijn. Mijn naam is Amna en ik ben 21 jaar oud. Ik zal jullie vertellen hoe ik hier ben terechtgekomen.

[Schorpioentje]

Daar ben ik weer. Ik hoop dat jullie weer van mijn verhaal genieten. Ik hoor het wel.

[Schorpioentje]

Ik woonde in een dorpje samen met mijn moeder en mijn jongere zusje van 19. Onze dorpje lag heel afgelegen, ver van de bewoonde wereld. Ik had een oom (mijn moeders broer) die ongelooflijk streng was. Hij hield ons in de gaten. We konden met niemand praten. Het leek wel een gevangenis. Mijn oom wou dat ik ging trouwen. Ik weigerde, maar hij bleef aandringen. Hij accepteerde uiteindelijk mijn beslissing. Op een dag kwam hij naar mijn moeder. Hij wou dat mijn moeder uit het dorpje vertrok. Volgens hem ‘’gingen de mensen roddelen (vrouwen die alleen woonde)’’. Jullie moet hier weg zei hij streng. Ik kon mijn ogen niet geloven, mijn oom die ons wegstuurde!! A rabi, waar moeten we naar toe. Jullie moeten weg anders doe ik je dochters wat. Er wordt te veel geroddeld!! Maar gali we doen toch niet. Hij stond op en gaf mij een klap….nu doen jullie nog niets, maar wie weet in de toekomst. Mijn moeder begon te huilen. Kom kinderen, we gaan onze spullen inpakken. Twee dagen later vertrokken we richting de stad. We gingen lopend. Onderweg sliepen we in een soort herberg. De volgende dag kwamen we vlakbij de stad. Ik zag voor het eerst een trein. Ik schrok me rot. Bij ons in de dorp had je alleen maar kamelen en paarden. In de stad zagen we een bordje: Huisjes te huur. Mijn moeder ging onderhandelen met de huisbaas, nadat ze een prijs hadden besproken gingen we ons settelen in onze nieuwe huisje. De huisbaas vertelde mijn moeder dat heel veel mensen werksters nodig hadden. Mijn moeder moest erover nadenken. Tijdens het avondeten begon ik erover. Mama wij moeten ook werken. We hebben geen geld. En de huisbaas moet zijn geld krijgen. Mijn moeder was veel te oud en te ziek om te werken. Ze begon te huilen. Ik nam haar in mijn armen en troostte haar. Is goed a benti, maar let je wel op. Mijn zusje Henedi wou ook werken. Mijn moeder ging akkoord. De volgende ochtend namen we afscheid van onze moeder. Ik ging bij een burgermeester werken en mijn zusje Henedi bij een ingenieur. Mijn zusje was een schat van een meid en heeft de buitenwereld nooit gezien. Dus voor haar was dit helemaal nieuw. We zouden vijf dagen per week werken en we kwamen in het weekend weer thuis. Ik begon mijn moeder al te missen. De huisbaas bracht mij als eerste. Ik stond voor een prachtige huis. Het leek wel een paleis. Het was zo mooi. Ik zag een grote tuin en er stonden mooie auto’s aan de voorkant. Ik liep naar binnen. Een lieve vrouw zat me al aan te staren. Ezi a benti (kom mijn kind) Ik liep naar haar toe. Zo je bent al een grote meid. Ik ga je alles leren, maar dan moet je wel naar mij luisteren. Ik knikte verlegen. Yalla zeg je zusje gedag, zei de huisbaas streng. Waga a sidi. Ik liep naar Henedi. Ik omhelsde haar. Opeens kreeg ik een angstig gevoel. Mijn zusje was nog zo jong. Ik omhelsde haar weer. Ze zwaaide naar me en liep weg…..ik keek haar aan. Als ik wist wat er met haar zou gebeuren dan had ik haar helemaal niet gestuurd!!

[Schorpioentje]

En wat vinden jullie ervan? Moet ik nog doorgaan?

[Sammy333]

jaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah jij moet skr verder gaan please wil je nu nog een vervolg plaatsen pleaseeeeeeeeeeee

[Schorpioentje]

Lela Hasna leerde mij van alles. Ik was een snelle leerling. Het ging goed en ik was gelukkig. Ik had alles. Een eigen luxe kamer, een lekkere bed, een eigen badkamer. Ik werd goed behandeld. Lela Hasna had een dochter, Khadija. Khadija werd een goede vriendin van mij. Ze leerde mij lezen en schrijven. We groeiden meer en meer naar elkaar toe. Ze vertrouwde mij ook haar geheimen. We gingen elke weekend naar huis. Mijn moeder zat meskiena op ons te wachten. Ze was zo gelukkig om ons te zien. Het deed me ook pijn om haar elke keer alleen achter te laten. Maar het moest. Een paar weken later zat ik op Henedi te wachten. We spraken elke vrijdag af. En dan liepen we samen naar huis. Ze kwam lachend en dromerig naar me toe. Ik keek haar nieuwsgierig aan. Henedi…..henedi…eindelijk keek ze me aan. Wat zit zo te lachen in je eentje, ik ben zo gelukkig a gtie. Ik keek haar weer aan…..hoe is het op het werk? Het gaat goed vertelde henedi met een big smile. Ze hebben een groot ding die muziek maakt, een BIAMO…..wat?? Ik lachte…..een piano bedoel je….Ja, zussie….een piano. De ingenieur is zo lief voor me. Hij behandeld mij goed. En zijn moeder vroeg ik nieuwsgierig. Zijn moeder? Ehh….zijn moeder bleef alleen de eerste week in het huis en nu is ze naar Cairo. WAT?? Je woont met een man alleen in huis!! Jij blijft daar niet werken, ik ga het aan mama vertellen. NEE, Amna…..alstublieft niet. Ik wil ook werken!! Hoe gaan we dan leven? Met 1 salaris redden we het niet. Je hebt gelijk, zussie. Safi….ik zeg niks tegen mama. Maar beloof me 1 ding, zussie…..Let goed op jezelf. Is goed zussie. Ik had toch een akelige gevoel over de situatie, maar ik zei verder niks tegen mijn moeder. Had ik dat maar wel gedaan……..

[mimosa1988]

nou wat gebeurde er toen? ga verder!! killerqueen

[Schorpioentje]

Ik ga vandaag weer verder. Vanmiddag krijgen jullie een langere stukje.

[Hasnatjuh]

WOW SCHORPIEONTJE ALS IK JE IN LEVENDE LIJFE ZOU KENNEN ZOU JE EEN STAANDE OVATIE KRIJGEN GA GAUW VERDE RIK VOLG JE STORY KUSSSSS HASNA

[MISS_mezight]

Hé Schorpioentje, Ik ben echt onder de indruk van je verhaal......spannend!!!! Je verhaal doet zwaar!!! ;) Ik wacht op vervolg!!! :zwaai:

[Schorpioentje]

Het was een hele gezellige weekend. Mama had heerlijk voor ons gekookt. Mijn moeder luisterde graag naar haar dochters. We vertelde over alles wat we hadden gezien. Mijn moeder luisterde vrolijk mee. Maandagochtend zwaaide we onze moeder uit en gingen we aan het werk. Khadija was blij om mij te zien. Ze omhelde mij en trok me haar kamer in. Amna….Amna…ik hoorde pappa en mama gisteren praten. Er komt binnenkort een man om mijn hand te vragen. Ik ben zo blij, ik ga eindelijk trouwen. Ik was blij….Mabrouk a gti Khadija (gefeliciteerd Khadija). De dagen gingen voorbij, de maanden vlogen voorbij. Ons leventje ging lekker. Tot die ene dag…….. Ik liep naar het plekje waar ik met Henedi afsprak. Ik wachtte en wachtte…..na een paar uurtjes wachten had ik er genoeg van. Ik ging maar naar huis. Misschien dat mama iets wist. Toen ik thuis aankwam trof ik Henedi op de grond. Ze zat te huilen. Ik rende naar haar toe. Henedi wat is er aan de hand. Henedi durfde mij niet eens aan te kijken. Henedi…..wat is er…praat tegen me, maar ze zei geen woord. Ik liep naar mijn moeder. Mama es kain (mama wat is er)?? Mijn moeder was bezig met inpakken van onze spullen. Mama…..zeg nou….wat is er?? We vertrekken nu meteen. Waarom mama?? Waarom……dat kan ik je niet vertellen. Ze was woedend en verdrietig. Maar mama ik wil niet weg. We hebben het goed hier. Waarom moeten we nou vertrekken?? AMNA……geen tegenspraak….we gaan we en punt uit. Later op die dag vertrokken we richting het noorden. Mijn moeder was stil. Henedi zei ook geen woord. Ik voelde een plotselinge angst. Ik was zo bang. Ik heb me nog nooit zo gevoeld. We liepen en liepen….kilometers lang. Mijn moeder stopte opeens. We gaan even een uurtje uitrusten. Ze gaf mij een broodje, maar Henedi gunde ze niet eens blik laat staan een broodje. Ik ging naast Henedi zitten. Vertel me wat er aan de hand is, zussie. Alstublieft vertel me wat er aan de hand is. Henedi begon te huilen. Ik nam haar in mijn armen. Ze keek me aan met ogen vol tranen. Amna, ik ben geen maagd meer. WAT?? Ik was geschrokken. Dit had ik niet verwacht, maar ik was niet boos op haar. Was het de ingenieur, vroeg ik?? Ja, het was hem. Amna, hij was zo lief voor me. Ik hield van hem, maar hij niet van mij. Ik wou het eerst niet, maar ik kon de strijd niet meer aan dus ik had mezelf aan hem gegeven. Ik heb verloren!!! Henedi begon hysterisch te huilen. Hij kreeg wat hij wou en hij heeft mij toen ontslagen. De hond, ik begon te schelden. Nee, Amna niet doen. Na alles wat hij heeft gedaan kom je nog steeds voor hem op? Ik hou van hem, Amna…..ik kan daar niks aan doen. Ik troosten henedi. Het was mijn jongere zusje en ze had een fout gemaakt. We gingen weer verder. We kwamen bij een herberg. We installeerde onze spulletjes in een kamer die mijn moeder voor 1 nacht huurde. Beneden hoorde we muziek. Er was een feestje. De eigenaar van de herberg had een dochtertje gekregen. Hij had ons uitgenodigd voor de sebeh (geboortefeestje. Henedi liep naar het feestje en keek naar de dansende vrouwen. Ik liep naar mijn moeder. Mama….mama…..mijn moeder keek me streng aan. Mama….je moet Henedi vergeven, we zoeken wel een oplossing. Dus ze heeft het aan je verteld, zei mama streng. Ja, mama…..ze moest wel, dit konden jullie niet voor mij verbergen. Mama kom we gaan terug naar de stad en we zoeken een oplossing met die ingenieur. Nee, zei mama streng. We gaan terug naar onze dorp. Ik heb jullie oom een telegram gestuurd en hij moet hier morgen aankomen. MIJN OOM M’HEMED!! Waarom heb je dat gedaan? We gaan terug naar onze dorp. Ik ga M’Hemed vragen of we terug kunnen. Daar kan ik in jullie in de gaten houden en dat kan ik niet in de grote stad. Wat een teleurstelling, weer terug naar die dorp. Daar konden we niet eens ademen zonder toestemming. Ik liep naar Henedi, ik probeerde haar te laten lachen. Een onbekende vrouw trok me naar haar toe. Ze wou dat ik ging dansen. Ezi a benti…..ntia bent zwiena gasik te sathi wa dehki li doenia (kom mijn kind, je bent een mooie meid, je moet dansen en lachen naar de wereld). Ik begon te dansen, maar opeens voelde ik iemand keihard aan mijn arm trekken. Het was mama, ga zitten JIJ!! De onbekende vrouw liep naar mijn moeder. Waarom mag ze niet dansen? Gaat je niks aan. Laat mijn dochters met rust!!! De vrouw kwam naar me toe en fluisterde in mijn oor. Als je me ooit nodig hebt dan kun je mij hier vinden of in de grote stad. Ik heb daar een winkel. Mensen kopen meel bij mij. Je hoeft alleen maar naar Fatma de meelvrouw te vragen. Iedereen weet waar ik zit. We gingen vroeg naar bed en de volgende ochtend maakte moeder ons wakker. Opstaan jullie oom is er!! Henedi schrok wakker, Gali M’Hemed. Maar henedi gehoorzaamde mama en ging onze spulletjes inpakken. Mijn oom had twee kamelen meegenomen. Henedi en ik mochten op de kamelen zitten. Mijn oom zat met mijn moeder te roezemoezen. Wij mochten het blijkbaar niet horen. Het begon al donker te worden. We gaan hier een tent opzetten zei mijn oom streng. Ik was zo bang. Wat ging er gebeuren, waarom deed hij met mijn moeder zo geheimzinnig? De kameel ging door zijn knieën en ik stapte af. Amna ga jij je moeder helpen met die tent dan help ik Henedi met de kameel. Waga a gali (is goed, oom). Opeens hoorde ik Henedi schreeuwen. Lah a gali….LAH….(Nee, oom niet doen…..NEE) Ik draaide me om en ik zag dat mijn oom mijn zusje neerstak. Precies in haar hart. Opeens hoorde ik het geluid van de nachtegaal. Ik rende me naar henedi en ik trok mijn oom bij haar weg. Henedi….ga niet dood!! Ik hield mijn zusje vast en huilde hysterisch. Henedi probeerde nog te praten………….Amna, ik ben blij dat ik dood ga, misschien vergeeft god mijn zonde. Amna….geef me een kusje…..zorg goed voor jezelf. Henedi….blijf bij me…..Henedi begon te trillen. Ze voelde koud aan. Haar lichaampje begon het op te geven. Ze was lijkbleek……Amna….ik ga je missen…. Ashedoe ena lah ilaha il allah, wa eshoedoe ena mohammaden rasoeloe allah. Henedi stierf in mijn handen. Ik keek op en de lucht begon te draaien. Alles werd wazig en opeens zag ik niks meer. Ik werd wakker en voelde mijn hoofd tollen. Ik keek rond. Er zaten allerlei vrouwen om mij heen. Ze hadden zwarte kleren aan en ze zaten te huilen. Opeens herinnerde ik me alles. HENEDI!! Henedi…..waar ben je?? Henedi…..?? Opeens ging de deur met ruk open. Mijn oom en mijn moeder stonden voor me.

[Hasnatjuh]

wajawwww ur good gurl ga zo doorrrrr manggg

[Schorpioentje]

Dank jullie wel. Ik probeer vandaag nog een stukje, anders morgen insha allah.

[Schorpioentje]

Ik stond op……Ik liep naar mijn moeder……IK HAAT JOU….IK HAAT JOU. Waar is Henedi?? Mijn moeder begon te huilen. Ik keek mijn moeder aan. Wat zit je te huilen, het is allemaal jouw schuld! Ga zitten zei mijn oom streng. Nee, ik ga niet zitten. Hij ga me een klap en viel op de grond. Ik begon te huilen. Sla me maar, vermoord me maar. Dat heb je ook bij henedi gedaan. Hij wees naar me, ga zitten zei ik. Je houdt je mond en verteld niemand iets. Als je dat doet dan geef je wel een gratis reisje naar het hiernamaals. Doe je arm omlaag gali, ik zie Henedi’s bloed van je vingers druipen. Tfoe 3lik!! Ik spuugde op zijn gezicht. Weer voelde ik een harde klap. Lah a goya, hij wou mij in elkaar rammen, maar mijn moeder hield hem tegen. Zegen tegen je dochter dat ze niks mag zeggen. Waga a goya. Mijn oom vertrok en mijn moeder liep naar me toe. Ik heb je oom over Henedi verteld, maar ik wist niet dat hij haar ging vermoorden. Ik wou dat hij ons beschermde. Mijn moeder begon te huilen. Semhilia a benti (het spijt me, mijn kind). Dat kan ik niet mama, dat kan ik niet. Minek li Allah….Mijn moeder wou me omhelzen, maar ik wou haar niet aanraken. Blijf van me af!! Mijn moeder knikte en liep naar haar kamer. Ik pakte mijn tas en glipte de deur uit. Ik moet hier weg…… Ik rende en rende…..ik keek achter me om…..ik was bang dat mijn oom mij volgde. Het dorpje werd kleiner en kleiner. Ik bleef maar rennen, dan lopen, dan weer rennen……opeens was ik op het plek waar henedi stierf. Ik viel op de grond en ik wreef met mijn handen in de zand. Ik wil mijn zusje terug…..ik schreeuwde en huilde…..ik wil haar terug……alstublieft Allah…..mag ik haar terug….?? Ik wist dat het niet kon. Ik viel in slaap…..gewoon midden in de woestijn. Niemand die mij zag. De volgende dag ging in richting de stad. Uiteindelijk kwam ik bij het huis van Lela Hasna terecht. Khadija zag mij al aankomen. Ze rende naar buiten……Amna……Amna….ik viel op de grond. Ik was helemaal uitgedroogd. Khadija ving mij op en bracht me naar mijn kamer.

[Schorpioentje]

Beste lezers, Morgen schrijf ik weer een stukje. Ik wens jullie een prettige avond!