Farid130
30-10-2002, 19:54
...met een brok in mijn keel liep ik de deur uit. Alsof het einde van mijn leven nabij was, alsof ik mijn dorst net had gelest met een slokje van haar liefdes possion. Mijn god!!....ik had nooit gedacht dat haar lippen keer op keer in toenemende vorm deze werking op mij zouden hebben. De woorden van het liedje overal van 4fun kwamen bij me op: overal zie ik jouw ik zoek naar jou in elke vrouw, in ieder raam van elke trein. Ik zoek jouw schaduw naast de mijne. Vrouwen ze komen voorbij, niets meer dan schimmen voor mij, een vergelijking die jij altijd maakt. Jij en ik, ik weet ik laat je nooit gaan, ooh god ik kan het niet aan, je zit in iedere stap die ik neem!! Dit was weer een van die momenten waarin ik me besefte dat mijn liefde voor haar net zo sterk als ondoorgrondelijk was. Ik hield van haar meer dan van het opgaan van de zon en het verschijnen van de maan. Met mijn sterke persoonlijkheid wist ik dat zij de enige persoon op aarde is die mij kon breken, die mij voor eeuwig de verdoemenis in kon sturen als ze me ging haten. Gek....maar van deze zelfde persoon kreeg ik liefde in de meest pure vorm. Ik denk nog vaak aan de eerste dag toen ik haar zag, toen alles nog alle kanten uit kon gaan, toen liefde nog gevonden moest worden......nu ik er in verstrengeld zit, heeft het me leven overgenomen en verschillende dimensies van de wereld laten zien. Plots tikte iemand mij op mijn schouders aan en zei: hoi Farid!! Het was Anna die op weg was naar Fatima. Ik ging net naar je op zoek zei ik met een verdwaalde stem. Ik liep vervolgens met haar terug, maar net voor de deur zei ik tegen haar dat ik nog even snel een boodschap moest gaan doen. Ze keek me vreemd aan en zei: ik zal het tegen Fatima zeggen. Zo hard als ik kon rende ik de straat uit naar het parkje om daar op een bankje de verstikking die de liefde van Fatima af en toe met zich meebrengt te boven te komen. Het gevoel van moeilijk adenmhalen moest ik kwijt en moest verangen worden door relativering. het moest niet meer de overhand nemen maar een onderdeel van mijn leven worden. OOOOhh mijn god wat was ik toch verloren!!! Plots zonder er erg in te hebben zat er een vrouw naast me met fel groene ogen en spookachtig grijshaar. Ze keek me aan op een manier die al mijn haren overeind deed komen en zei: ween niet toekomstige weduwnaar, je zult haar in je hart meedragen en daardoor nooit haar afwezigheid voelen. Nog voor dat ik iets kon uitbrengen, liep ze we en verdween achter de bomen. Ben ik aan het dromen? Heb ik visioenen? Zo hard als ik kon met tranen die over mijn wang liepen rende ik naar het huis van Fatima waar ik bij binnenkomst meteen in haar armen vloog en zei:ik laat je nooit meer los, ik laat je nooit meer gaan. Oh lieve Fatima!! Verlaat me niet, want zonder jouw is mijn leven een leegte, onnuttig en waardeloos!!! Ik had nooit op deze wijze Fatima toegesproken en ik zag dan ook dat ze duidelijk aangedaan was toen ze vroeg: lieverd wat is er gebeurd??.....